küp şeker
Aktif üye
Her şeyin temelinde basit bir gerçek yatıyor, sıcakkanlı canlılarız. Vücut sıcaklığımız genellikle çevreden yüksek, yaklaşık 37 derece civarında seyreder. Bu yüzden ağzımızdan çıkan nefes de doğal olarak ortamdan daha sıcak olur. Dudaklarımızı gevşetip elimize doğru yavaşça nefes verdiğimizde, bu sıcak hava derimize yoğun bir şekilde ulaşır. İşte o an hissettiğimiz “sıcacık” his, vücudumuzun doğal sıcaklığından başka bir şey değil. Sanki elimize minik bir ısıtıcı tutmuşuz gibi, değil mi?
Dudaklarımızı büzüp hızlıca üflediğimizde neden işler değişiyor? Burada fizik devreye giriyor ve “entrainment” adı verilen bir mekanizma sahneye çıkıyor. Dudaklarımızı büzdüğümüzde, nefesimiz dar ve hızlı bir jet akımı haline gelir. Bu akımın çıkış noktası hala sıcaktır, ama hava uzaklaştıkça çevresindeki soğuk havayı da sürükler. Bernoulli prensibine göre, hızlı hareket eden hava düşük basınç alanları yaratır ve bu da etraftaki serin havanın akıma karışmasına yol açar. Sonuçta elimize ulaşan hava, artık sadece bizim sıcak nefesimiz değil, çevreyle karışmış ve serinlemiş bir hava kütlesi olur.
Hızlı üflediğimizde hissettiğimiz soğukluk da tesadüf değil. Ulusal Hava Servisi’nin açıklamalarına göre, hareketli hava vücudumuzdan yayılan ısıyı alıp götürür ve bu da serinlik hissi yaratır. Hızlı bir hava akımı, derimizdeki ısıyı daha çabuk süpürür, tıpkı rüzgarlı bir günde üşümemiz gibi. Bu yüzden elimizi çok yakına getirmediğimizde, “huuu” diye üflemek adeta bir esinti yaratır ve elimizin üzerindeki ısıyı alıp götürür. Aynı mantıkla, sıcak çorbaya üflediğimizde de çorbanın yüzeyindeki ısıyı dağıtarak soğumasını sağlarız.
