Rüzgârla Yarışan Uçurtmanın Kuyruk Telaşı
Mavi Atlas Kasabası’nın üzerinde, rüzgârın hiç bitmediği, çocukların her mevsim gökyüzüne renkli kağıtlar uçurduğu meşhur bir tepe vardı: Yelkenli Tepe. Bu tepede esen rüzgâr, bazen bir flüt gibi incecik fısıldar, bazen de bir dev gibi kükreyerek ağaçların yapraklarını havada dans ettirirken çocukların uçurtmalarını bulutların arasına taşırdı. Kasabanın en becerikli uçurtma yapımcısı ise dokuz yaşındaki cana yakın çocuk Eren’di. Eren, çıtaları birbirine bağlamayı, renkli jelatinleri kesmeyi ve uçurtmaların dengesini milimetrik olarak ayarlamayı babasından öğrenmişti. Onun yaptığı uçurtmalar gökyüzünde adeta canlı birer kuş gibi süzülürdü.Ancak o bahar, Eren hayatının en özel uçurtmasını tasarladı. Adını "Fırtına Kıran" koyduğu bu uçurtma, neon yeşili gövdesi, üzerinde parıldayan gümüş şeritleri ve tam yedi metre uzunluğundaki muazzam kuyruğuyla tepenin en görkemli oyuncağıydı. Eren bu kuyruğu yapabilmek için annesinin sandığından çıkardığı en hafif ipek kumaşları, renkli tülleri ve parıltılı kurdeleleri birbirine dikmişti. Fırtına Kıran’ın en büyük gururu, rüzgârla yarışırken kuyruğunu gökyüzünde bir dalga gibi dalgalandırmaktı. Ancak bu büyük gurur, beraberinde devasa bir kibir ve tatlı bir telaş getiriyordu.
Gökyüzünün Efendisi ve Kuyruğun İsyanı
Yelkenli Tepe’de büyük uçurtma şenliği başladığında, Eren Fırtına Kıran’ın ipini yavaş yavaş saldı. Rüzgâr, neon yeşili gövdeyi altına alıp yukarı doğru üflediğinde, uçurtma saniyeler içinde diğer tüm uçurtmaların üzerine çıktı. Havada süzülen sıradan altıgen uçurtmalar, kağıttan kuşlar ve rengarenk balonlar Fırtına Kıran’ın görkemli kuyruğuna hayranlıkla bakıyordu."Şu salınışa bakın!" diye fısıldadı havada esen rüzgârla Fırtına Kıran. "Ben gökyüzünün tek efendisiyim. Şu arkamda gururla taşıdığım yedi metrelik kuyruğum olmasa, ben sıradan bir naylon parçasından başka bir şey olamazdım. Benim asıl gücüm kuyruğumda!"
Ancak kuyruk, bu övgüleri duydukça hafifçe şımarmaya başladı. Rüzgâr biraz sertleştiğinde, kuyruğun en ucundaki mor kurdele yaramaz bir tonla fısıldadı: "Hey Fırtına Kıran! Sürekli senin arkandan gelmekten, sen nereye gidersen oraya savrulmaktan çok sıkıldım! Ben o kadar hafifim ve o kadar güzelim ki, eğer senden bağımsız olsaydım, doğrudan bulutların ötesine, uzayın derinliklerine kadar uçabilirdim. Sen sadece beni aşağıya çeken ağır bir çitasın!"
Fırtına Kıran bu sözlere çok şaşırdı. "Saçmalama!" dedi yukarıdan aşağıya doğru bakarak. "Biz bir bütünüz. Ben olmazsam rüzgâr seni darmadağın eder." Ancak kuyruk dinlemedi; rüzgârın ani bir sertleşmesini fırsat bilerek çılgınlar gibi sağa sola savrulmaya, uçurtmanın dengesini bozmaya başladı.
Çatırdayan Çıtalar ve Kaybolan Denge
Rüzgâr aniden yön değiştirdi ve yukarıdan aşağıya doğru sert bir fırtına darbesi vurdu. Kuyruk, rüzgârın bu gücünü arkasına alarak Fırtına Kıran’ın ana gövdesini sarsacak kadar büyük bir hırçınlıkla dalgalandı."Bırak beni! Ben özgür olmak istiyorum!" diye bağırdı kuyruk.
O esnada, tam yedi metrelik kumaşın yarattığı o muazzam çekim gücüne ve ters rüzgâra dayanamayan bağlantı noktası, büyük bir "ÇAAAT!" sesiyle koptu. Eren’in diktiği o ipek kurdeleler, ana çıtadan ayrılıverdi. Kuyruk bir anda serbest kalmıştı!
"İşte bu! Özgürlük!" diye haykırdı yedi metrelik renkli kuyruk, rüzgârın içinde spiral çizerek yukarı doğru yükselirken. Ancak özgürlük sandığı şey sadece birkaç saniye sürdü. Bir çıtası, bir ağırlık merkezi ve onu dengede tutacak bir gövdesi olmayan kuyruk, rüzgârın sert dalgaları arasında bir anda kontrolünü kaybetti. Tüller birbirine dolandı, kurdeleler kör düğüm oldu. Rüzgâr onu bir sağa fırlattı, bir sola... Artık gururla dalgalanan o asil kumaş gitmiş, yerine havada çaresizce savrulan renkli bir ip yumağı gelmişti. Üstelik rüzgâr onu tepenin arkasındaki "Dikenli Çalılar Vadisi"ne doğru sürüklüyordu.
Gökyüzünde Kurtarma Operasyonu
Kuyruğunu kaybeden Fırtına Kıran ise çok daha büyük bir felaketle karşı karşıyaydı. Uçurtma literatüründe çok iyi bilinen bir kural vardı: Kuyruğu olmayan bir uçurtma, dengesini koruyamaz. Fırtına Kıran, arkasındaki o dengeleyici ağırlık gidince havada çılgınlar gibi kendi etrafında dönmeye ($spin\ atmaya$) başladı. Tepe tepetaklak oluyor, neon yeşili gövdesi rüzgârın pençesinde parça parça olmaya doğru gidiyordu. Aşağıda Eren, ipi çılgınlar gibi çekerek uçurtmasını kurtarmaya çalışıyor ama rüzgâr izin vermiyordu."Kuyruğum!" diye bağırdı Fırtına Kıran, dönerken canı yanarak. "Beni kurtarmak için değil, onu kurtarmak için dönmeliyim!"
Fırtına Kıran, içindeki o cesur kaşif ruhunu topladı. Kendi etrafında dönerken rüzgârın yönünü hesapladı. Sol çıtasına binen yükü hafifletmek için gövdesini hafifçe yana yatırdı ve Eren’in yerdeki ipi germesini fırsat bilerek, akrobatik bir dalışla aşağıya, Dikenli Çalılar Vadisi’ne doğru süzülen kuyruğuna doğru fırladı.
Kuyruk, dikenlerin tam üzerine düşmek üzereyken, Fırtına Kıran alt çıtasının ucundaki küçük pirinç kancayı (Eren’in süs olsun diye taktığı küçük halkayı) kuyruğun en başındaki kopan ipek ipliğe doğru uzattı. Havada saniyelerle yarışılıyordu. Uçurtma son bir gayretle gövdesini rüzgâra siper etti.
"ŞLAAAK!"
Pirinç kanca, kopan ipek ipi tam ortasından yakaladı! Fırtına Kıran ve kuyruğu, dikenlere sadece birkaç santim kala yeniden birbirine bağlanmıştı.
Birlikten Doğan Süzülüş
Bağlantının kurulmasıyla birlikte, mucizevi bir şey oldu. Kendi etrafında dönen Fırtına Kıran’ın o düzensiz enerjisi, yedi metrelik ipek kuyruğun arkaya doğru uzanmasıyla bir anda dizginlendi. Kuyruk, rüzgârın o hırçın gücünü arkaya doğru pürüzsüz bir dalga halinde tahliye ederek ana gövdeyi milimetrik olarak dengeledi. Fırtına Kıran düzleşti; kuyruk ise birbirine dolanan tüllerini rüzgârın yardımıyla saniyeler içinde açarak yeniden gökyüzünün en asil şeridi haline geldi.İkili, birbirine sımsıkı kenetlenmiş bir şekilde, fırtınanın içinden muhteşem bir yükselişle yukarı doğru tırmandı. Artık ne gövde kuyruğu küçümsüyordu ne de kuyruk gövdeden bağımsız olabileceğini sanıyordu.
"Özür dilerim," diye fısıldadı kuyruk, gökyüzünde muhteşem bir "S" harfi çizerek süzülürken. "Senin o güçlü çıtaların ve Eren’in elindeki o güvenli ip olmasa, ben sadece dikenlerin arasında parçalanacak bir bez parçasından ibaretmişim."
"Ben de özür dilerim dostum," dedi Fırtına Kıran gururla rüzgârı göğüsleyerek. "Sen arkamda bir çapa gibi beni dengelemesen, ben de rüzgârın önünde parçalanacak bir naylon parçasından başka bir şey değilmişim. Biz birlikteyken Fırtına Kıran’ız."
Aşağıda Eren, uçurtmasının bu muhteşem geri dönüşünü görünce neşeyle çığlık attı ve ipi yavaşça sararak Fırtına Kıran’ı ve onun o güzel, uzun kuyruğunu gökyüzünden nazikçe yeryüzüne indirdi. Eren uçurtmasını kucağına aldı, kopan yeri bu kez çok daha sağlam bir kör düğümle sımsıkı birbirine bağladı. Fırtına Kıran ve kuyruğu, Yelkenli Tepe’nin her şenliğinde, hiçbir zaman ayrılmayacaklarını bilerek gökyüzünü rengarenk boyamaya ve rüzgârla dostça yarışmaya devam ettiler.
