Ü
Üye silindi 81
Guest
Bir zamanlar uzak diyarlarda, yüksek dağların, gür ormanların ve berrak nehirlerin arasında küçük bir köy vardı. Bu köyde yaşayan genç bir çift, uzun yıllardır bir çocuk sahibi olmayı çok istiyor, ama dilekleri bir türlü gerçekleşmiyordu. Günler geçtikçe umutları azalıyor, ama içlerinde yine de bir gün bir bebek sahibi olabileceklerine dair ışık sönmüyordu. Bir gün, kadının hamile olduğu haberi köyde sevinçle karşılandı.
Çift çok mutluydu. Fakat genç kadının en büyük merakı, evlerinin karşısındaki yüksek duvarların arkasında kalan gizemli bahçeydi. Bu bahçe, kötü kalpli olduğu söylenen bir büyücü kadına aitti. Orada türlü türlü bitkiler, çiçekler ve şifalı otlar yetişirdi. Hamile kadın bir gün bahçenin duvarından içeriye bakarken gözleri yemyeşil, taptaze görünen bir “rapunzel” otu gördü. Bu ot, salataya benzeyen yapraklarıyla çok iştah açıcı görünüyordu. O kadar canı çekti ki geceleri bile uykusundan uyanıp sadece o otu düşünmeye başladı. Açlığı değil, sanki kalbinin derininden gelen tuhaf bir arzu onu esir almıştı. Adam, karısının gözlerindeki ıstırabı görünce dayanamadı. Gece herkes uyurken gizlice büyücünün bahçesine tırmandı. Hızla birkaç rapunzel yaprağı koparıp eve döndü. Kadın onları yediğinde huzur buldu. Ancak ertesi gün canı daha da fazla istedi. Adam yeniden bahçeye girdi, fakat bu kez büyücü tarafından yakalandı. Büyücü, uzun boylu, sivri şapkalı, gözleri keskin bakışlarla parlayan ürkütücü bir kadındı. Adamı yakalayınca öfkeyle bağırdı: — Hırsız! Benim bahçeme nasıl girersin? Bunun bedelini ödeyeceksin! Adam korkudan titreyerek karısının hamile olduğunu, karısının bu otu çok istediğini anlattı. Büyücü bir süre düşündü, sonra sinsi bir gülümsemeyle şöyle dedi: — Peki öyleyse, seni affedebilirim. Ama bir şartla… Doğan bebeğin bana ait olacak! Onu benden alamazsınız. Adam ve karısı çaresiz kabul ettiler. Bir süre sonra dünyaya güzel bir kız çocuğu geldi. Daha beşiğe konmadan büyücü kapıyı çaldı ve bebeği alıp götürdü.
Küçük kıza Rapunzel adını verdi. Rapunzel büyüdükçe güzelliği dillere destan oldu. Altın gibi parlayan saçları, neredeyse ayaklarına kadar uzanıyordu. Saçlarının ipeksi parlaklığı öyle büyüleyiciydi ki görenler gözlerini alamazdı. Büyücü, kız büyüyüp genç bir kıza dönüştüğünde onu kimselerden saklamak istedi. Böylece ormanın en derininde, kapısı olmayan, yalnızca en üstte küçücük bir penceresi bulunan yüksek bir kule yaptırdı. Rapunzel’i oraya kapattı. Kuleye çıkmanın tek yolu Rapunzel’in saçlarıydı. Büyücü her geldiğinde pencerenin altına durup şöyle seslenirdi: — Rapunzel, Rapunzel, sarkıt altın saçlarını! Genç kız saçlarını pencereden sarkıtır, büyücü tırmanarak yukarı çıkardı. Yıllar boyunca Rapunzel, bu kulede yalnız başına yaşadı. Tek arkadaşları, gökyüzünde süzülen kuşlar ve geceyi aydınlatan yıldızlardı. Zaman zaman şarkılar söyler, sesi ormanın derinliklerine yayılırdı.
Bu şarkılar öylesine güzeldi ki, rüzgâr bile durur, ağaç yaprakları sessizce dinlerdi. Bir gün, komşu ülkenin genç prensi ormanda avlanıyordu. Atıyla dolaşırken tatlı bir şarkı duymaya başladı. O ses, kulaklarına adeta büyü gibi geldi. Şarkının geldiği yöne ilerledi ve sonunda uzun, penceresi yükseklerde bir kule gördü. Kulede genç bir kız şarkı söylüyordu.
Prens, büyülenmiş gibi dinledi ama içeri girecek bir kapı bulamadı. Her gün aynı ormana gelerek o sesi dinlemeye başladı. Bir akşamüstü, saklandığı yerden büyücünün gelip şöyle seslendiğini duydu: — Rapunzel, Rapunzel, sarkıt altın saçlarını! Büyücü kızın saçlarına tutunarak kuleye tırmandı. Prens bunu görünce aklında bir fikir belirdi. Ertesi gün büyücü gittikten sonra kuleye yaklaştı ve aynı sözleri söyledi: — Rapunzel, Rapunzel, sarkıt altın saçlarını! Genç kız şaşkınlıkla saçlarını aşağı sarkıttı. Yukarı çıkan büyücünün yerine bu kez genç ve yakışıklı bir prensle karşılaştı. Rapunzel önce korktu, çünkü yıllardır başka kimseyle konuşmamıştı. Ama prens ona zarar vermedi, sadece sesine hayran olduğunu ve onu tanımak istediğini söyledi. Zamanla aralarında dostluk doğdu, sonra bu dostluk sevgiye dönüştü. Prens her gün gizlice kuleye gelir, Rapunzel’e dünyayı anlatırdı: şenlikler, pazar yerleri, göllerin üzerinde süzülen kuğular… Rapunzel gözlerini kapatır, hayalinde o manzaraları canlandırırdı. İçindeki özgürlük özlemi daha da büyüdü.
Günlerden bir gün Rapunzel düşünmeden büyücüye şöyle dedi: — Anne Gothel, sen benden çok daha ağır tırmanıyorsun ama prens hiç zorlanmıyor! Büyücü bu sözleri duyunca her şeyi anladı. Öfkesinden gökyüzü karardı. Rapunzel’in uzun saçlarını kökünden kesti, genç kızı kuleden alıp ıssız bir çöle sürgün etti. Ertesi gün prens kuleye geldiğinde “Rapunzel, Rapunzel, sarkıt altın saçlarını!” diye seslendi. Büyücü, Rapunzel’in kesilmiş saçlarını pencereden sarkıttı. Prens yukarı çıktığında Rapunzel yerine öfkeli büyücüyü buldu. Büyücü korkunç bir kahkaha attı ve prensi büyüyle kuleden aşağı fırlattı. Prens dikenli çalılıkların üzerine düştü ve gözleri kör oldu. Aylarca ormanlarda dolaşan prens, yalnız ve acı içinde yaşadı. Gözyaşlarıyla yolunu bulmaya çalıştı. Bir gün tesadüfen Rapunzel’in sürgün edildiği çöle geldi. Rapunzel orada ikiz çocuklarıyla yaşıyordu, çünkü sürgünde doğum yapmıştı. Onu görünce gözlerine inanamadı.
Rapunzel koşarak prense sarıldı. Sevdiğiyle kavuşmanın sevinciyle Rapunzel’in gözyaşları prensin gözlerine damladı. O anda mucize gerçekleşti: Prens yeniden görmeye başladı! Birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Rapunzel ve çocuklarını alarak prensin krallığına döndüler. Krallıkta büyük bir sevinçle karşılandılar. Halk, güzeller güzeli Rapunzel’i ve onun mucizevi saçlarını hayranlıkla selamladı. Prensle evlendiler ve uzun yıllar boyunca barış, huzur ve mutluluk içinde yaşadılar. Ve böylece Rapunzel’in şarkıları artık yalnızca kuşlara ve yıldızlara değil, bütün bir ülkeye umut oldu.
