Modacı Tavşan Titi Masalı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir tepe varmış. Bu tepede birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ama içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan.

Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla diğer tavşanlara pek benzemezmiş. Çünkü onun en sevdiği şey modaymış! Renkli kumaşlardan şapkalar diker, ayaklarına kurdeleli patikler takar, kendi diktiği yeleklerle ormanda yürüyüşe çıkarmış. Diğer hayvanlar ise onu biraz tuhaf bulurmuş.

O sabah Titi erkenden uyanmış. Aynanın karşısına geçmiş, yeleğinin düğmelerini itinayla iliklemiş. Kulaklarına minik fiyonklar takmış, aynaya bakıp gülümsemiş. “Bugün biraz turuncu biraz da mavi olsun,” demiş kendi kendine. Sonra neşeyle dışarı çıkmış, ormanın patikasında hoplaya zıplaya yürümeye başlamış.

Ancak diğer hayvanlar yine şaşkın şaşkın Titi’ye bakmış. Sincap Tofi kaşlarını çatmış. “Ne giymiş yine bu?” demiş fısıltıyla. Kirpi Lino başını yana eğmiş. “Moda da neymiş? Biz doğada yaşıyoruz, kıyafet bize ne kazandırır ki?” demiş. Ağaçtaki serçeler de gagalarını gizleyerek gülmüş. “Bakın bakın, fiyonklu tavşan yine dolaşmaya çıkmış,” demişler alayla.

O yıl yaz çok sıcak geçmiş. Güneş sabah erkenden doğmuş, neredeyse hiç kaybolmamış. Toprak kavrulmuş, taşlara basmak bile zorlaşmış. Tavşanlar yerinden kıpırdamak istememiş, kirpiler gölge gölge dolaşır olmuş. Herkes bir köşeye çekilip “Bu sıcaklık da ne böyle!” demeye başlamış.


Bir sabah Titi yuvasından çıkmış. Elinde küçük bir şemsiye, başında geniş kenarlı bir şapka varmış. Ayağında da kendi ördüğü yumuşacık patikler duruyormuş. Güneş tam tepede olmasına rağmen ne terlemiş, ne de taşlardan rahatsız olmuş.

Hayvanlar Titi’yi görünce şaşkınlıkla bakakalmış. Sincap Tofi dayanamamış, hemen sormuş: “Nasıl oluyor da bu sıcakta hiç bunalmıyorsun?”

Titi gülümseyerek şemsiyesini hafifçe sallamış. “Çünkü kendimi koruyorum,” demiş. “Şemsiye gölge yapıyor, patikler de ayaklarımı yakmıyor. Süs gibi dursa da aslında çok işe yarıyorlar.”

Titi’nin söyledikleri hayvanların kafasını karıştırmış. “Acaba gerçekten işe yarıyor mu?” diye düşünmüşler ama yine de gölgede beklemeye devam etmişler.

O gece Titi yuvasına döndüğünde, sessizce dikiş kutusunu açmış. Küçük elleriyle kumaşları kesmiş, iğnesini ipliğe geçirmiş. Rengârenk patikler, ince yelekler ve minik şemsiyeler dikmeye başlamış.

Ertesi sabah, hayvanlar yuvalarının önünde küçük paketler bulmuş. Her birinin üstünde “Sıcaktan Korunma Hediyesi” yazıyormuş. Merakla paketleri açmışlar. İçlerinden şapkalar, patikler ve minik şemsiyeler çıkmış.

Kirpi Lino hemen patikleri denemiş, ardından gülerek “taşlar artık ayağımı yakmıyor,” demiş. Sincap Tofi de kutusunu açmış ve içinden çıkan şapkayı başına takmış. Aynaya bakar gibi bir su birikintisine eğilmiş. “Hem gözüm kamaşmıyor, hem de çok güzel oldu!” demiş.

Artık hiç kimse Titi’yi dışlamıyormuş. Tam tersine, herkes onun yanına gelip fikir soruyormuş. “Bu kumaş güzel mi?” diye danışan da oluyormuş, “Şapkama fiyonk takayım mı?” diyen de. Moda, artık sadece süslenmek değil; birlikte bir şeyler yapmak, birbirini önemsemekmiş.

Bir gün kaplumbağa Pıtır yavaşça Titi’nin yanına gelmiş. Gözlerini yere indirip utanarak konuşmuş: “Seni hiç dinlemedik, hatta seninle dalga geçtik. Ama sen yine de hep bizim için bir şeyler yaptın.”

Titi bir an durup Pıtır’a bakmış, sonra yavaşça gülümsemiş. “Önemli değil,” demiş. “Bazen küçük bir dikiş bile kalpleri yakınlaştırır.”

Pıtır başını eğmiş, Titi’nin sözünü kesmeden, sessizce dinlemiş. O sırada etraftaki diğer hayvanlar da yaklaşmış. Kimisi sessizce gülümsemiş, kimisi utanarak yere bakmış. Ama hepsinin gözlerinde aynı şey varmış: sıcaklık ve bir parça pişmanlık.

Ve işte böylece, o sıcak yaz günlerinden sonra ormanda her şey değişmiş. Artık kimse bir fikre hemen burun kıvırmamış. Önce dinlemişler, sonra düşünmüşler. Titi’nin diktiği şapkalarla güneşten korunmuş, patiklerle taşların üstünde rahatça yürümüşler.

Ve fısıltıyla anlatılan Modacı Tavşan Titi Masalı, ormanda kulaktan kulağa yayılmış. Küçük bir tavşanın kalbinden çıkan iyilik, ormana serinlik gibi yayılmış.