Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar uzak diyarlarda, yemyeşil bambuların gökyüzüne doğru yükseldiği büyülü bir orman varmış. Bu ormanda bir gün, minicik bir panda yavrusu dünyaya gelmiş. Bu sevimli yavruya “Momo” adını vermişler.

Momo, yumuşacık beyaz tüylü, gözlerinin etrafında siyah halkaları olan öyle tatlı bir panda yavrusuymuş ki, ormanda onu gören herkes mutlulukla gülümsermiş.

O gün, ormanın bilge rüzgarı usulca esmiş ve bambu yapraklarının arasından bir şarkı mırıldanmış: “Hoş geldin, küçük Momo. Bu ormanda seninle daha güzel olacak.” Rüzgarın taşıdığı bu tatlı fısıltı, ormandaki hayvanları bir araya getirmiş. Hepsi Momo’nun doğumunu kutlamış, neşeyle dans etmiş ve orman adeta mutlulukla dolup taşmış.

Anne ve babası, Momo’yu sevgiyle kucaklayarak demiş ki: “Sen bizim en güzel hediyemizsin, Momo. Bu büyülü orman senin yuvan olacak. Burada keşfedecek, öğrenecek ve büyüyeceksin.” Momo, anne babasının sıcak kollarında güvende hissederek gözlerini kapamış ve hayallerle dolu büyülü dünyasına ilk adımını atmış.

Momo’nun ilk günleri anne babasının yanında, güven dolu bir şekilde geçmiş. Sabahları, anne panda onu sıkıca kucaklayarak şefkatle uyandırırmış. “Günaydın, minik yıldızım! Bugün ormanın büyüsünü keşfetmeye hazır mısın?” dermiş.


Momo, annesinin sesini duyunca heyecanla kıpırdanır, minik patilerini uzatıp bambuların üzerine basarak dengede durmaya çalışırmış.

Bir sabah, anne panda Momo’nun yanına gelip yumuşacık sesiyle fısıldamış: “Bugün sana ormanın en büyülü yerlerinden birini göstereceğim, hazır mısın?” Momo’nun gözleri heyecanla parlamış. “Hazırım, anne!” diyerek minik adımlarıyla annesinin peşine takılmış.

Yol boyunca dalların üzerinde cıvıldaşan rengârenk kuşlar, neşeyle şarkılar söylüyormuş. Sanki hepsi Momo ve annesini selamlıyormuş. Momo, bu güzel sesleri duyunca durup kulak kesilmiş. “Anne, bu şarkılar hep burada mı çalıyor?” diye sormuş.

Anne panda gülümseyerek Momo’ya bakmış ve demiş ki: “Evet, yavrum. Bu, ormanın sabah şarkısı. Kuşlar bize günaydın diyor!”

Momo, kuşların bu melodisini çok sevmiş ve yol boyunca cıvıldayan kuşlara mutlulukla el sallamış.

Momo ve annesi bambu ağaçlarının arasından geçerken, rüzgar hafifçe uğuldayarak etraflarında dans ediyormuş. Bambular, rüzgarın dokunuşuyla tatlı tatlı sallanıyormuş, sanki hepsi bir sır paylaşmak istiyormuş.

Momo, bu melodiyi dikkatle dinlemiş ve heyecanla sormuş: “Anne, rüzgar bizimle konuşuyor mu?”

Anne panda gülümseyerek, “Evet, yavrum,” demiş. “Rüzgar, ormanın en eski hikayelerini taşır. Eğer kulaklarını açıp dikkatle dinlersen, her uğultuda bir masal saklıdır.”

Momo, bir an durup gözlerini kapamış ve rüzgarın şarkısını dinlemiş. Heyecanla “Anne, galiba rüzgar bana ‘Hoş geldin, küçük Momo’ diyor!” diye bağırmış.

Anne panda, “Evet, yavrum. Orman seni sevgiyle karşılıyor,” demiş ve ardından yürümeye devam etmişler.


Momo ve annesi yürürken, bir anda Momo’nun burnuna tatlı bir koku gelmiş. Momo şaşkınlıkla durup etrafa bakmış. “Anne, bu harika koku da ne?” diye sormuş.

Anne panda, gülümseyerek bir ağacın altını işaret etmiş. “Burası büyülü çiçek bahçesi, yavrum. Ormanın en güzel kokuları burada saklanır,” demiş.

Momo heyecanla çiçeklere doğru koşmuş. Çiçekler rengârenkmiş! Sarı, mor, pembe. Sanki hepsi birbirinden özel bir hikaye anlatıyormuş.

Momo, minik bir mavi çiçeğe yaklaşıp koklamış ve hayranlıkla sormuş: “Anne, bu çiçekler hep böyle güzel mi kokar?”

Anne panda nazikçe gülümseyip Momo’ya yaklaşmış. “Evet, yavrum,” demiş. “Ama bu kokular sadece sabahları ortaya çıkar. Çünkü bu çiçekler güneşin ışıklarıyla uyanır ve rüzgarla dans etmeyi çok sever.”

Momo, bu büyülü bahçeyi çok sevmiş ve her çiçeğin bir sır sakladığını düşünerek uzun uzun koklamış.

Bir süre sonra, anne panda durup ileriye bakmış ve yumuşacık bir sesle, “İşte geldik, Momo. Ormanın kalbine hoş geldin!” demiş.

Momo, annesinin gösterdiği yere bakınca gözleri kocaman açılmış. Bambuların arasından süzülen altın gibi parlayan güneş ışıkları, toprağın üzerine sihirli desenler çiziyormuş. Işıl ışıl parlayan küçük bir su birikintisinin çevresinde rengarenk kelebekler dans ediyormuş.

Momo hayranlıkla fısıldamış: “Anne, burası gerçekten büyülü bir yermiş.”

Anne panda, Momo’nun yanına eğilip sevgiyle gülümsemiş. “Evet, yavrum. Ama burası sadece güzel bir yer değil,” demiş. “Burası bizim evimiz. Burada bambular, rüzgar, kelebekler, hatta şu küçük su birikintisi bile birbiriyle arkadaş. Eğer dikkatle dinlersen, buradaki her şey sana bir hikaye anlatır.”

Momo, bu sözleri duyunca kulaklarını dikmiş ve etrafını dinlemeye başlamış. Hafif bir rüzgar, kelebeklerin kanat çırpışı ve suyun tatlı şırıltısı. Hepsi bir melodi gibi gelmiş.

Momo, o an hayatında ilk kez ormanın ne kadar büyük ve sihirli bir yer olduğunu hissetmiş. İçinde bir mutlulukla, annesinin yanında bu yeni dünyayı keşfetmeye hazırmış.

Ve böylece Momo, o büyülü ormanın her köşesini keşfederek sevgiyle büyümeye devam etmiş. Rüzgarın şarkıları, kelebeklerin dansı ve bambuların fısıldadığı hikayeler, onun en güzel anıları olmuş. Minik Panda masalı burada biterken, Momo, ormanın bir parçası olmanın ne kadar özel olduğunu her gün yeniden keşfetmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında saklanan, rengârenk çiçeklerle dolu bir vadide “Bal Krallığı” adında büyülü bir yer varmış. Bu vadide yüzlerce arı yaşar, her biri çiçeklerden bal toplarmış.

Ama Bal Krallığında herkesten çok çalışan bir arı varmış. Bu arı o kadar çalışkanmış ki, arkadaşları onun neden bu kadar çalıştığına hiç anlam veremezmiş. İşte bu çalışkan arının adı Vızvız’mış.

Vızvız, sabahın en erken saatlerinde uyanır, narin kanatlarını çırparak güneşin ilk ışıkları altında çiçekten çiçeğe uçarak bal toplarmış. Ancak, arkadaşları Vızvız kadar çalışkan değilmiş. Onun kadar hızlı ve düzenli bal toplayan başka bir arı yokmuş.

Vızvız, kovanın içinde dolanırken arkadaşlarının boş boş kanat çırptığını ve zamanlarını oyun oynayarak geçirdiklerini fark etmiş. Onların yanına gidip, merakla sormuş: “Arkadaşlar, neden bugün bal toplamıyorsunuz? Hava harika ve çiçekler bizi bekliyor!”

Çimen adındaki bir arı, kıkırdayarak cevap vermiş: “Vızvız, her gün çalış çalış nereye kadar? Biraz eğlenmek hakkımız değil mi?”

Zıpır adındaki başka bir arı da Çimen’e katılmış: “Evet! Zaten balımız var. Daha fazlasını neden topluyoruz ki?” diye sormuş.

Vızvız, arkadaşlarının bu rahat tavrına şaşırmış. Ama onların, söylediklerini hemen anlamalarını beklememiş. Bu yüzden sakin bir şekilde, “Size neden çalışmamız gerektiğini göstermek istiyorum. Eğer benimle gelirseniz, size çalışkanlığın ne kadar önemli olduğunu anlatacağım,” demiş.

Vızvız’ın arkadaşları başta istemese de onun ısrarına dayanamayarak peşinden gitmişler. Vızvız, onları vadinin en uzak köşesinde saklı olan “Büyülü Çiçek Bahçesi”ne götürmüş. Burası renk cümbüşü içinde bir yermiş; altın sarısı ayçiçekleri, pembe karanfiller ve parlayan mavi papatyalarla doluymuş. Çiçeklerin kokusu öyle büyüleyiciymiş ki, sanki bir masalın içindeymiş gibi hissetmişler.

Çimen, şaşkınlıkla etrafa bakarken, “Bu kadar çok çiçeği daha önce hiç görmemiştim!” diye bağırmış.

Vızvız gülümseyerek, “Bu çiçekler bal yapmamız için bize yardım ediyor. Ama çalışmazsak, bu güzel bahçe bir gün kuruyabilir. Çiçekler bizimle iş birliği yapıyor, biz de onlara yardımcı olmalıyız,” demiş.

Zıpır biraz şaşırmış bir ifadeyle, “Ama biz çalışmazsak ne olur ki? Doğa zaten kendi kendine işler,” diye karşılık vermiş.

Tam o sırada, parlak bir ışık gökyüzünü kaplamış ve dev bir kelebek kanat çırparak önlerinde belirmiş. Bu, Bal Krallığı’nın büyülü koruyucusu olan “Pırıl”mış.

Pırıl, arılara yumuşak bir sesle seslenmiş: “Sevgili küçük arılar, doğanın dengesini sürdürmek için çalışmak zorundayız. Eğer çiçeklerden bal toplamazsanız, çiçekler solacak, tohumlar büyüyemeyecek ve tüm canlılar bundan etkilenecek. Haydi, size bunu göstereyim.”

Pırıl’ın büyülü kanatları parlamış ve arılar bir anda kendilerini Bal Krallığı’nın geleceğinde bulmuşlar. Ancak burası yaşadıkları yerden çok farklıymış. Vadide ne bir çiçek kalmış ne de bir damla bal. Her yer kurumuş, dallar çıplak kalmış, güneş bile daha az parlıyormuş.

Çimen, korkuyla, “Bu nasıl oldu?” diye sormuş.


Pırıl, üzgün bir şekilde açıklamış: “Siz bal toplamazsanız, çiçekler polenlerini yayamaz ve büyüyemez. Çiçekler olmadan da arılar yaşayamaz. Bu yüzden herkes üzerine düşeni yapmalı. Çalışkanlık sadece sizin için değil, tüm doğa için önemli.”

Vızvız’ın arkadaşları bu manzara karşısında çok üzülmüş. Zıpır, “Biz yanlış yapmışız. Artık daha çok çalışacağız!” demiş.

Pırıl, kanatlarını bir kez daha çırpmış ve arılar kendilerini yeniden Bal Krallığı’nın o yemyeşil vadisinde bulmuş. Çimen ve Zıpır, hemen kolları sıvayıp çiçeklerden bal toplamaya başlamışlar. Onlar çalışmaya başladıkça, çiçekler daha da parlamış, vadiye mis kokular yayılmış.

Vızvız, arkadaşlarına minnetle bakarak, “Bakın, çalışkan olmanın sırrı burada: Hepimiz birlikte çalışırsak, sadece kendimize değil, tüm dünyaya fayda sağlarız,” demiş.

O günden sonra, Bal Krallığında ki tüm arılar Vızvız gibi çalışkan olmuş. Kovanları bal ile dolmuş, vadileri çiçeklerle süslenmiş ve herkes mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmiş.

Vızvız ve arkadaşları, öğrendikleri bu dersi hayatları boyunca unutmayarak doğaya katkıda bulunmuşlar. Bal Krallığı, çalışkanlık ve dayanışma sayesinde hep canlı ve renkli kalmış. Pırıl ise her gün vadinin üzerinde uçarak onları izlemeye devam etmiş.

Ve böylece, Çalışkan Arı Masalı, çalışmanın sadece bir zorunluluk değil, bir mutluluk kaynağı olduğunu herkese anlatmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ağaçların gökyüzüne kadar uzandığı, rengârenk çiçeklerin kokusuyla dolup taşan bir orman varmış. Bu ormanda, her hayvan mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşarmış. Ormanın kralı, kocaman yelesiyle gururla dolaşan bir aslanmış. Ancak aslan yalnızca güçlü olduğu için kral değilmiş.

O, herkese adil davranır ve ihtiyacı olanlara yardım edermiş. Hayvanlar ona çok güvenir, bir sorunları olduğunda hemen yanına koşarlarmış. Aslan, ormanın her köşesinde dostça bir el uzatmaya hazır, gerçek bir lidermiş.

Bu güzel ormanda minicik bir arı yaşarmış. Bu arı çok meraklıymış ve her gün, “Acaba bugün ne keşfedeceğim?” diye heyecanla uyanırmış. Sabahları kanatlarını hızla çırpar, ağaçların arasından süzülerek ormanın en ilginç köşelerini ararmış.

Bir gün, güneş yeni doğmuşken, “Bugün yeni ve heyecanlı bir maceraya atılacağım!” diye düşünmüş. Daha önce hiç gitmediği, ormanın sessiz ve biraz da gizemli görünen bir tarafına doğru uçmaya başlamış. Etrafta kuş cıvıltıları bile duyulmuyormuş. Arı, “Burada mutlaka keşfedilecek harika bir şey olmalı!” diye mırıldanmış.

Arı, uçtukça sık ağaçların ve karanlık gölgelerin arasında kendini devasa bir çalılığın önünde bulmuş. Çalılık, dalları ve dikenleriyle adeta ormanın bu kısmına geçişi tamamen kapatıyormuş. Ancak minik arı çalılığın arkasından bir şeylerin hareket ettiğini ve ne olduğunu anlamadığı bir ses duyulduğunu farketmiş.

Arı, “Orada birisi olabilir,” diye düşünmüş. Ama bu çalılığı tek başına geçemeyeceğinin de farkındaymış. Ve hemen ormanın kralı olan aslana haber vermeye karar vermiş.

Arı, hızla kanatlarını çırparak aslanın mağarasına ulaşmış. Aslan, mağarasının önünde güneşleniyormuş. Arı, heyecanla ona yaklaşmış ve olanları anlatmış.

“Aslan, ormanın derinliklerinde büyük bir çalılık var,” demiş arı. “Arkadan bir ses geliyor, birinin yardıma ihtiyacı olabilir ama çalılık çok büyük ve geçmesi imkânsız görünüyor.” diye eklemiş.

Aslan, arıyı dikkatlice dinlemiş ve hemen yerinden kalkmış. “Eğer birinin yardıma ihtiyacı varsa, hemen gidip bakalım” demiş. Aslan ve arı birlikte çalılığa doğru yola çıkmışlar.

Ormanda uzun bir yürüyüşün ardından nihayet çalılığa ulaşmışlar. Çalılık, dalları birbirine sıkıca sarılmış bir duvar gibi görünüyormuş. İçeriden gelen ince bir ses, yaprakların arasından zar zor duyuluyormuş.

Ses, bazen bir fısıltı gibi çok uzak, bazen de bir yardım çağrısı kadar yakın geliyormuş. Çalılık hem gizemli hem de biraz ürkütücüymüş. Arı, kanatlarını hızla çırparak, “Birisi gerçekten burada sıkışmış olabilir!” diye endişeyle mırıldanmış.

Aslan ise dikkatle etrafı incelemiş ve, “Bu çalılığın sırrını çözmeden buradan ayrılmayacağız,” demiş.

Aslan, güçlü pençelerini kullanarak çalılığın dallarını kenara çekmeye başlamış. Ancak her ne kadar dalları kesse ya da koparsa da çalılık kendini hızla onarıyor, eski haline geri dönüyormuş. Bu, sıradan bir çalılık değil, büyülü bir yer olmalıymış.

Arı, çalılığın üzerinde uçup bir açıklık aramaya başlamış. Çok geçmeden, dalların arasında bir ışık huzmesi fark etmiş ve hemen aslana seslenmiş:

“Aslan, burada bir açıklık var! Belki buradan geçebiliriz.”


Aslan, arının gösterdiği yere gitmiş ve tüm gücüyle açıklığı genişletmiş. Ve sonunda çalılığın içine girmeyi başarmışlar.

Çalılığın içinde sıkışıp kalmış bir ceylan varmış. Ceylan, korkmuş ve yorgun bir haldeymiş. Aslan, ceylana yaklaşarak onu sakinleştirmiş ve dikkatlice çalılığın dışına çıkarmış.

Ceylan, “Buraya yanlışlıkla girdim,” demiş. “Bu çalılık büyülü ve geçmek çok zor. Burada sıkışıp kaldım. Teşekkür ederim, beni kurtardınız.”

Çalılık temizlenince, içeride inanılmaz bir manzara ortaya çıkmış. Rengârenk çiçekler, tatlı kokular ve yemyeşil bir alan. Arı, çiçeklerin arasında uçarken mutlulukla bağırmış:

“Bu, bütün arıların hayalini kurduğu bir yer!”

Aslan, çalılığın tehlikeli kısmını tamamen temizlemeye karar vermiş. Ormandaki diğer hayvanlar da yardıma gelmiş. Fil, güçlü hortumuyla dalları çekmiş, tavşanlar ve sincaplar küçük açıklıklar bulmuş. Arı da havadan herkesi yönlendirmiş.

Günler süren çabadan sonra çalılık tamamen temizlenmiş ve o bölge, ormandaki tüm hayvanların kullanabileceği bir alan haline gelmiş.

O günden sonra, çiçeklerle dolu bu yer herkesin en sevdiği bölge olmuş. Arı her gün çiçeklerden polen toplarken mutlulukla şarkılar söylemiş. Aslan ise orman halkının iş birliği ve yardımlaşma ruhuyla ne kadar güçlü olabileceğini bir kez daha görmüş.

Ormandaki herkes Aslan Masalı’nı yıllarca birbirine anlatmış. Çünkü ormanın kralı, cesur bir arı ve tüm hayvanlar birlikte çalışarak bir mucize gerçekleştirmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil ormanların kıyısında, “Bal Köyü” adında küçük ama sevimli bir köy varmış. Bu köyün halkı ballarıyla ünlüymüş. Köylüler kocaman kavanozlarda altın sarısı ballar yaparmış. Bu ballar ise tatlılığıyla diyar diyar ün salarmış. Ancak bu köyün ballarına aşırı düşkün bir misafiri varmış: Badem adında tatlı mı tatlı bir ayı.

Badem, iri kahverengi kürküyle her gün ormanda dolaşır, çiçeklerin mis kokusunu içine çeker ve arıları izlemeyi çok severmiş. Ancak ne zaman Bal Köyü’nden gelen o tatlı bal kokusunu alsa, ayakları kendiliğinden köy yolunu tutarmış.

İlk başlarda kimse balların eksildiğini fark etmemiş ama Badem, köylülerin ballarını gizlice alıp karnını doyuruyormuş. Kavanozları açıyor, parmaklarını bala daldırıyor ve afiyetle yiyormuş.

Köyün en çalışkan arıcısı Mehmet Amca, bir sabah erkenden kovanlarının yanına gittiğinde balların eksildiğini fark etmiş. Tam o sırada kocaman bir gölge görmüş. Korkuyla geriye doğru bir adım atmış, kalbi hızla çarpmaya başlamış.

Kovanların yanında duran Badem, patisiyle kovanın kapağını dikkatlice açıyor, içindeki balı afiyetle yiyormuş. Ancak Mehmet Amca, Badem’in yüzündeki masum ifadeyi görünce korkusu yavaşça kaybolmaya başlamış.


“Bu nasıl bir ayı böyle? Hem ballarımı yiyor hem de yüzü o kadar tatlı ki kızamıyorum,” diye mırıldanmış kendi kendine. Badem’in bal yerken ağzının kenarlarında biriken bal damlacıkları ve gözlerindeki mutluluk, Mehmet Amca’nın içini yumuşatmış. Ancak ballarını kaybetmek onu üzüyor ve bir çözüm bulması gerektiğini düşünüyormuş.

Mehmet Amca “Tek başıma bununla başa çıkamam,” diye düşünmüş. Hemen köydeki diğer arıcılara haber vermiş ve herkesi köy meydanında toplamış. “Arkadaşlar, bizim balların peşinde tatlı mı tatlı bir ayı var. Ama ona zarar vermek istemem. Bir yolunu bulup bu sorunu birlikte çözmeliyiz,” demiş.

Köy halkı bu haberi duyunca hem şaşırmış hem de Badem’in sevimliliğini duydukça meraklanmış. Böylece köylüler, Badem ile konuşmak için bir plan yapmaya başlamışlar.

Uzun uzun konuşup bir plan yapmışlar. Ertesi sabah köyün meydanına kocaman bir masa kurmuşlar. Üzerine çeşit çeşit ballar koymuşlar ve Badem’in kokuyu alıp gelmesini beklemişler.

Beklenen an çok geçmeden gelmiş. Badem, bal kokusunu alır almaz hoplaya zıplaya köy meydanına varmış. Ancak bu kez ballara dokunmadan önce, masanın başında toplanan köylüleri fark etmiş.

Mehmet Amca gülümseyerek, “Merhaba, Badem!” demiş. “Seni burada görmek ne güzel. Ama biz seninle konuşmak istiyoruz.”

Badem utana sıkıla masanın yanına oturmuş. “Merhaba, ben size zarar vermek istememiştim. Ama ballarınız çok güzel kokuyor, dayanamıyorum.”

Mehmet Amca, başını sallamış. “Anlıyoruz, Badem. Ama bu balları yapmak için çok çalışıyoruz. Arılarımız gece gündüz çiçeklerden nektar topluyor, biz de onlara iyi bakıyoruz. Eğer sen ballarımızı çalarsan, emeğimiz boşa gider ve köyümüz zarar görür.”

Badem, bu sözleri duyunca gözleri dolmuş. “Gerçekten bunu hiç düşünmemiştim. Çok özür dilerim. Bir daha yapmayacağım, söz veriyorum!” demiş.

Köylüler, Badem’in pişmanlığını görünce içten bir şekilde gülümsemişler. Köyün en bilgesi Ahmet Dede, masanın başından seslenmiş: “Tatlı ayıcık, biz seni anlıyoruz. Balı çok seviyorsun ve bu doğanın bir parçası. Ama unutma ki paylaşmayı ve izin almayı öğrenmelisin. Biz de sana yardım etmek istiyoruz.”


Badem, kulaklarını dikmiş. “Bana nasıl yardım edeceksiniz?” diye sormuş.

Mehmet Amca gülerek cevap vermiş: “Her ay, senin için özel bir bal kavanozu hazırlayacağız. Ama bunun karşılığında bizden izinsiz ballarımızı almamanı istiyoruz. Aramızdaki bu anlaşmayı bozmaman çok önemli.”

Badem sevinçle kuyruğunu sallamış. “Bu harika bir fikir! Çok teşekkür ederim. Ben de size çiçekler toplar, arılarınız için güzel yerler bulurum. Söz veriyorum” demiş.

O günden sonra, Badem bir daha köylülerin ballarına dokunmamış. Her ay düzenli olarak köy meydanına gelmiş ve köylülerin hediye ettiği bal kavanozunu alıp teşekkür etmiş. Karşılığında da arıların çalışabileceği çiçeklerle dolu yeni bölgeler bulmuş.

Zamanla, köydeki herkes Badem’i daha çok sevmiş. Köy çocukları onunla oynar, ona masallar anlatırmış. Hatta Mehmet Amca’nın kızı Ece, Badem’e baldan yapılan kurabiyeler bile getirirmiş. Badem, bu tatlı arkadaşlık sayesinde paylaşmayı ve teşekkür etmeyi öğrenmiş.

Balı Çok Seven Ayı masalının sonuna gelirken Bal Köyü’nde herkes çok mutluymuş. Bu olay köyde bir ders olmuş: Doğru iletişim ve karşılıklı anlayışla her sorun çözülebilirmiş.

Köylüler, Badem gibi sevimli bir dostları olduğu için şanslı olduklarını düşünmüşler. Badem de köyün sevgisini kazanmış ve artık her bal kavanozunda köylülerin dostluğunu hissetmiş.

Ve böylece, tatlı ayı Badem ve Bal Köyü halkı uzun yıllar boyunca mutlu mesut yaşamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, geniş mi geniş bir vadide rengârenk çiçeklerin açtığı büyülü bir bahçe varmış. Bu bahçenin adı Sihirli Gül Bahçesi’ymiş. Bahçede her türden çiçek bulunurmuş; laleler, sümbüller, papatyalar ve tabii ki göz kamaştırıcı güller.

Çocukların hayran olduğu bu bahçe, rengârenk kelebeklerle ve tatlı tatlı öten kuşlarla doluymuş.

Melek, sekiz yaşında, her şeyi merak eden ve keşfetmeyi çok seven bir kızmış. Günleri genellikle kitap okuyarak ya da bahçede çiçeklerle konuşarak geçermiş. Çiçeklere isimler verir, rüzgarın hafif esintisiyle oynayan yaprakları izler ve doğanın dilini anlamaya çalışırmış.

Bir gün, Melek ailesiyle birlikte herkesin çok sevdiği Sihirli Gül Bahçesi’ne gitmiş. Bahçenin kapısından adım attığında, gözleri kocaman açılmış. Çimenlerin üzerinde sabah çiğinin bıraktığı damlalar, küçük elmas taneleri gibi ışıldıyormuş. Göz alabildiğine uzanan çiçekler, sanki gökkuşağından bir halı serilmiş gibiymiş.

Melek, derin bir nefes almış. Hava, çiçeklerin mis kokusuyla doluymuş. Papatyanın tazeliği, güllerin tatlı kokusu ve lavantanın huzur veren esintisi, her nefes alışında onu mutlu ediyormuş. Burnunu biraz daha kaldırmış ve kokuları içine çekmiş. “Burası gerçek mi?” diye mırıldanmış kendi kendine.


Bahçenin içine doğru ilerlerken, rengârenk kelebekler uçuşuyormuş. Bazıları Melek’in etrafında dönüyor, sanki ona “Hoş geldin!” diyormuş. Yukarıda, dallara tüneyen kuşlar şarkılar söylüyormuş. Her şey o kadar güzelmiş ki Melek’in kalbi heyecanla atmaya başlamış.

O an Melek, bu bahçenin sıradan bir yer olmadığını anlamış. Burada, doğanın büyüsü hissediliyormuş.

Melek bahçede gezinirken, çiçekler arasında kocaman, kırmızı bir gül dikkatini çekmiş. Bu gül, diğerlerinden çok daha parlak ve gösterişliymiş. Yaprakları ipek gibi yumuşak, sapı ise zümrüt kadar yeşilmiş. Melek, gülün yanına gidip eğilmiş ve gülün kokusunu içine çekmiş. Tam o sırada tuhaf bir şey olmuş.

“Hoş geldin, Melek!” diye bir ses duymuş.

Melek şaşkınlıkla etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Sonra gül tekrar konuşmuş:

“Buradayım! Karşında duran gül benim.”

Melek’in ağzı açık kalmış. “Sen… sen konuşabiliyor musun?” diye sormuş heyecanla.

Gül zarifçe sallanmış. “Evet, ama sadece çok özel insanlarla konuşurum. Senin kalbin o kadar temiz ki benimle konuşmayı hak ediyorsun.”

Melek, şaşkınlığını üzerinden attıktan sonra heyecanla sormaya başlamış: “Bu bahçe neden bu kadar güzel? Burada neden her şey bu kadar farklı? Bana tüm sırlarınızı anlatır mısın?”

Gül derin bir nefes almış gibi yaparak konuşmaya başlamış: “Burası sıradan bir bahçe değil, Melek. Bu bahçe, doğanın ve insan sevgisinin büyülü birleşiminden doğdu. Bir zamanlar bu vadide yaşayan insanlar çiçeklere o kadar iyi baktılar ki çiçekler dile gelmeye başladı. Onlara gösterilen sevgi sayesinde her biri birer büyülü varlık oldu.”


Melek hayranlıkla dinliyormuş. “Peki ya kelebekler ve kuşlar? Onlar da mı büyülü?” diye sormuş.

Gül hafifçe gülümsemiş. “Elbette. Buradaki her şey doğanın hediyesi. Kelebekler buradaki çiçeklerin neşesiyle dans eder, kuşlar ise çiçeklerin şarkılarını insanlara taşır.”

Melek bir süre düşündükten sonra bir soru daha sormuş: “Ama neden bu bahçeyi herkes böyle yapamıyor? Her yer bu kadar güzel olamaz mı?”

Gül cevap vermiş: “Doğaya saygı gösterir ve sevgiyle yaklaşırsak her yer böyle olabilir, Melek. Ama unutma, insanlar bazen doğayı unutur. Bu yüzden çiçekler solgun, toprak kurak kalır. Oysa bizim ihtiyacımız olan sadece biraz sevgi ve ilgi.”

Melek’in gözleri dolmuş. “Yani biz insanlar çiçeklere iyi bakarsak onlar hep böyle mutlu olur mu?”

“Evet,” demiş gül. “Ama sadece çiçeklere değil, birbirinize de iyi davranmalısınız. Doğanın sırrı sevgidedir, Melek. Sevgi her şeyi değiştirir.”

Gül bir anda parlamaya başlamış ve Melek’in etrafı büyülü bir ışıkla kaplanmış. Melek kendini bahçenin tam ortasında bulmuş. Şimdi her şey çok daha canlı ve büyülü görünüyormuş. Çiçeklerin her biri Melek’e gülümsüyor, kelebekler etrafında dans ediyormuş.

Bir papatya ona yaklaşmış. “Merhaba, Melek! Gül sana bahçemizin sırrını anlattı mı?” diye sormuş.

“Evet,” demiş Melek, “doğayı sevmenin ve korumanın ne kadar önemli olduğunu öğrendim.”

Papatya nazikçe yapraklarını sallayarak konuşmuş: “Artık sen bizim gerçek dostumuz oldun, Melek. Bu yüzden sana çok özel bir sır vereceğiz. Eğer bir gün insanlar doğayı unutup ona iyi bakmazsa, bu bahçenin büyüsü yavaş yavaş kaybolabilir. Ama üzülme! Sana göstereceğimiz bir yöntemle, doğayı yeniden canlandırmak mümkün.”


Melek heyecanla sormuş: “Nasıl bir yöntem bu? Bana anlatır mısınız?”

Papatya yapraklarını hafifçe titreterek, bilgece bir sesle cevap vermiş: “Doğa, sevgiyi ve ilgiyi hisseder. Eğer insanlar tekrar çiçekleri sever, ağaçlara dokunur, toprağa emek verir ve hayvanlara dostça yaklaşırsa, her şey eskisinden bile daha güzel olur. Sen bu mesajı hatırlamalı ve insanlara anlatmalısın. Doğanın en büyük sırrı sevgidedir.”

Melek, papatyanın sözlerini dikkatle dinlemiş ve gülümseyerek başını sallamış. “Söz veriyorum, doğayı koruyacağım ve herkesin de onu sevmesini sağlayacağım!” demiş kararlılıkla.

Melek, ışıklar söndüğünde kendini yeniden bahçenin girişinde bulmuş. Gül, zarifçe eğilerek ona son bir kez seslenmiş: “Unutma Melek, bu bahçe yalnızca doğayı dinleyenler ve ona kulak verenler için açılır. Çiçeklerin fısıltılarını her zaman hatırla ve bu sırrı asla unutma.”

O günden sonra Melek, doğayı korumak için elinden geleni yapmaya başlamış. Okulda arkadaşlarına çiçeklerin neden bu kadar önemli olduğunu anlatmış. Toprağa nasıl özen göstereceklerini, ağaçlara nasıl dikkat edeceklerini öğretmiş.

Zamanla çevresindeki herkes, Melek’in gösterdiği bu özenle doğaya daha duyarlı hale gelmiş. Bahçeler daha renkli, ağaçlar daha gür olmuş. Melek’in çabası sayesinde doğa, insanların hayatında yeniden hak ettiği yeri bulmuş.

Ve böylece Sihirli Bahçedeki En Güzel Gül masalı, Melek sayesinde dünyanın dört bir yanına yayılmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Güzel bir sabah, güneş gökyüzünde parıl parıl parlıyormuş. Kuşlar dallarda cıvıl cıvıl ötüyor, rüzgâr ağaç yapraklarını hafifçe sallıyormuş. Defne’nin evinde ise bir heyecan yaşanıyormuş. Çünkü o gün, Defne’nin hayatında çok özel bir günmüş.

Defne, daha yeni yürümeye başlamış bir bebekmiş. Evde minik adımlarıyla dolaşıp annesi ve babasını neşelendiriyormuş. Ama bugün farklıymış. İlk kez dışarı çıkacak ve kendi ayaklarıyla sokakta yürüyecekmiş.

Annesi, Defne’ye tatlı bir sarı elbise giydirirken, “Bugün çok özel bir gün, tatlı kızım,” demiş. Babası ise parlak kırmızı ayakkabılarını Defne’nin ayaklarına dikkatlice giydirirken, “Bu ayakkabılar seni harika bir maceraya götürecek!” diye eklemiş. Defne, gözleri heyecanla parlayarak minik ellerini havaya kaldırmış ve mutlulukla kahkaha atmış.

Kapıyı açtıklarında Defne, dışarıdaki dünya ile ilk kez karşılaşmış. Güneş, yanaklarına sıcacık bir dokunuş yapmış. Tatlı bir rüzgâr saçlarını okşayıp sanki ona “Hoş geldin!” demiş. Ağaçların arasından kuşlar neşeyle cıvıldıyor, çiçekler rüzgârda hafifçe sallanarak Defne’ye selam veriyormuş.

Defne, annesinin elini sıkıca tutmuş ve ilk adımını sokağa atmış. Minik ayakları taşlara değdiğinde birden heyecanla gülmüş. Babası, “Bak Defne, dışarısı ne kadar güzel! Her adımında yeni şeyler keşfedeceksin,” demiş.


Defne’nin yürüdüğü yolun kenarında rengârenk çiçekler açmış. Mor menekşeler, kırmızı laleler ve sarı papatyalar adeta ona gülümsüyormuş. Defne, çiçeklere bakarken bir uğur böceği yapraklardan uçarak onun eline konmuş. Defne, şaşkınlıkla uğur böceğine bakmış ve tatlı bir sesle, “Merhaba, küçük böcek!” demiş.

Annesi, “Bu bir uğur böceği, tatlım. Sana uğur getirir,” demiş. Defne’nin yüzü mutlulukla parlamış. Uğur böceği bir süre Defne’nin elinde durmuş, sonra kanatlarını açıp uçmuş.

Biraz ileride Defne’nin karşısına yumuşacık tüyleri olan bir kedi çıkmış. Kedi, Defne’ye doğru gelmiş ve minik patileriyle onun ayaklarına dokunmuş. Defne, eğilip kediyi sevmeye başlamış. Kedi, Defne’nin sevimli hareketlerinden çok mutlu olmuş gibi mırlamaya başlamış. Babası gülerek, “Sanırım seni çok sevdi!” demiş.

Yürüyüş devam ederken, annesi ve babası, “Hadi biraz dinlenelim,” diyerek bir parkta durmuş. Çimenlerin üzerine bir örtü serip küçük bir piknik hazırlamışlar. Defne, oturduğu yerden etrafına bakmış. Kuşlar çimenlerin üzerinde dolaşıyor, minik karıncalar yaprak taşıyormuş.

Annesi, “Biliyor musun Defne? Dışarısı çok güzel çünkü burada keşfedecek o kadar çok şey var ki! Her adımında yeni bir şey göreceksin,” demiş. Babası da bir dilim elmayı Defne’ye uzatıp, “Ve bu gördüklerin, seni hep mutlu edecek,” diye eklemiş.

Defne, elmayı almış ve mutlulukla yemiş. Balonların rüzgârda uçtuğunu, kelebeklerin çiçeklerin arasında dans ettiğini görmüş. Kendi kendine gülerek, “Burada her şey çok güzel!” demiş.

Piknikten sonra Defne, çimenlerin üzerinde koşmaya başlamış. Minik adımlarıyla etrafı keşfederken bir ağacın altına gelmiş. Ağacın dallarında kocaman, parlak bir top asılıymış. Babası, Defne’nin topu işaret ettiğini görünce onu alıp kızına vermiş. Defne topu ellerine aldığında kahkahalar atmış ve topu annesine doğru yuvarlamış.

Annesi, “Seninle oynamak çok eğlenceli, tatlım,” demiş ve topu geri yuvarlamış. Böylece aile, ağacın altında uzun bir süre oyun oynamış. Defne’nin kahkahaları parkı doldurmuş.

Gün batmaya başladığında, Defne’nin macera dolu günü sona ermiş. Babası, “Hadi bakalım, artık eve dönme zamanı,” demiş. Defne, minik ayaklarıyla eve doğru yürümüş. Güneş, ufukta kaybolurken gökyüzü rengârenk bir hal almış.

Eve vardıklarında, Defne’nin gözleri yavaşça kapanmaya başlamış. Babası onu nazikçe kucağına alıp yatağına yatırmış. Annesi, “Bugün dışarıda çok şey keşfettin, tatlı kızım. Yarın yine yeni şeyler görmek için dışarı çıkacağız,” diyerek onu öpmüş.

Defne, minik ellerini annesine doğru uzatmış ve tatlı bir sesle, “Dışarısı çok güzelmiş. Yarın tekrar gidebilir miyiz?” demiş. Annesi gülümseyerek, “Elbette, güzel kızım,” demiş.

Defne ve Renkli Dünya Masalı burada biterken Defne, o gece rüyasında yine çiçeklerle, kuşlarla ve dost hayvanlarla dolu bir dünyada yürümüş.

Çünkü ilk adımları, sadece dışarıyı değil, aynı zamanda kendi cesaretini ve merakını da keşfetmesine yardımcı olmuş.

Ve o günden sonra Defne, her gün daha cesur, daha mutlu adımlar atmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, Hale adında tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Hale, her sabah erkenden uyanır, bahçesinde koşup oynar, en güzel çiçekleri toplar ve kuşların neşeli cıvıltılarını dinlermiş. Kuşların melodileri, Hale’yi bambaşka hayallere götürürmüş.

Bir gün, masmavi gökyüzünde güneş ışıkları yaprakların arasından süzülürken, büyük ceviz ağacından gelen tatlı bir ses duymuş. Bu ses o kadar neşeliymiş ki Hale merakla başını kaldırmış ve ağaca bakmış.

“Merhaba!” diye ince bir ses yankılanmış.

Ağacın dalında, kahverengi tüyleri ve kocaman sevimli gözleriyle bir sincap oturuyormuş. Sincap, zarif kuyruğunu sallayarak Hale’ye sıcacık bir gülümseme göndermiş.

“Benim adım Zıpır,” demiş sincap, neşeyle. “Sen kimsin?”


Hale biraz şaşkın ama bir o kadar da heyecanla cevap vermiş: “Ben de Hale’yim ama sen neden bana seslendin?”

“Çünkü seni çok mutlu gördüm,” demiş Zıpır. “Hale, ister misin seni ormanda gezdireyim? Sana harika arkadaşlarımı tanıtırım. Eminim çok eğleniriz!” diye eklemiş.

Hale’nin gözleri heyecanla parlamış. “Gerçekten mi? Ama çok uzağa gitmeyelim, annem beni merak eder,” demiş.

“Hiç merak etme, sen ne zaman istersen geri döneriz. Ben hep yanında olacağım,” diye güven vermiş Zıpır. Sonra daldan zarifçe yere atlamış ve kuyruğunu sallayarak, “Hadi, beni takip et!” demiş.

Hale, Zıpır’ın ardından adım atmış ve ormanın derinliklerine doğru ilerlemeye başlamışlar. Yürüdükçe, karşısına çıkan manzaralar Hale’yi adeta büyülemiş.

Yerde rengarenk çiçekler göz alıcı bir halı gibi uzanıyormuş, ağaçlar göğe doğru heybetle yükseliyormuş. Kuşların melodili şarkıları, rüzgarın yapraklarla dans eden sesiyle birleşerek ormanı doldurmuş. Hale, bu güzellik karşısında hayranlıkla etrafına bakmış ve içini tarifsiz bir mutluluk kaplamış.

Zıpır bir anda durup, “Bak, işte arkadaşım Hophop,” demiş. Çalıların arasından, bembeyaz tüylü bir tavşan çıkmış. Hophop utangaçmış ama Hale’ye tatlı tatlı gülümsemiş.

“Merhaba Hale. Ormanımıza hoş geldin!” demiş Hophop.

“Merhaba Hophop, ne kadar tatlı bir tavşansın,” demiş Hale ve Hophop’un yumuşacık tüylerine nazikçe dokunmuş.

Zıpır hemen atılmış. “Daha birçok arkadaşımız var! Seni hepsiyle tanıştıracağım.”


Biraz ileride, büyük bir kayanın üzerinde oturan baykuşu göstermiş. “Bu da Bilgin,” demiş. “O çok akıllıdır!”

Bilgin adındaki baykuş, gözlüklerini düzeltip Hale’ye bakmış. “Merhaba küçük kız. Ormanı sevdin mi?” diye sormuş.

Hale heyecanla başını sallamış. “Burası harika! Ormanda yaşamak nasıl bir şey?”

Bilgin, ağaçların büyüme hikayesini, kuşların yuvalarını nasıl yaptığını anlatmış. Hale, Bilgin’in anlattıklarını dikkatle dinlemiş ve birçok şey öğrenmiş.

Hale, Zıpır ve diğer hayvanlarla yürümeye devam etmiş. Bir süre sonra, ormanın ortasında büyük bir açıklığa gelmişler. Hale, gözlerine inanamamış! Açıklık rengarenk çiçeklerle doluymuş. Çiçeklerin arasında ise büyük bir masa kurulmuş. Masanın üzerinde meyveler, fındıklar, ballar ve ormana özgü birçok lezzet varmış.

“Bu da bizim orman soframız!” demiş Zıpır. “Burada hep birlikte yemek yeriz.”

Hale, masayı görünce çok şaşırmış. “Bu yiyecekleri kim hazırladı?” diye sormuş.

“Biz hazırladık,” demiş Hophop gururla. “Herkes bir şeyler getirdi. Zıpır fındık topladı, Bilgin balları buldu. Ben de havuçları getirdim.”

Hale, hayvanların birlikte çalışarak böyle güzel bir sofra hazırlamasına hayran kalmış. Masaya oturmuş ve herkesle birlikte yemek yemiş. Hepsi birlikte sohbet etmiş ve çok eğlenmişler.

Yemek bittikten sonra Zıpır, Hale’ye dönmüş. “Şimdi sana ormanın en özel yerini göstereceğim,” demiş. Onu ormanın derinliklerindeki bir gölete götürmüş. Gölet, ay ışığında parlayan bir ayna gibiymiş.

“Bu gölet büyülüdür,” demiş Zıpır. “Eğer buraya bir dilek dersen, o dilek gerçek olabilir.”

Hale’nin gözleri heyecanla parlamış. Gölete doğru eğilip gözlerini kapatmış ve içinden bir dilek dilemiş. “Keşke her zaman böyle dostlarla birlikte olsam ve bu güzellik hiç bitmese” diye düşünmüş.

Zıpır, Hale’ye bakıp gülümsemiş. “Dileğin çok güzel. Bu ormanda her zaman dostların olacak!”

Gölette biraz vakit geçirdikten sonra güneş batmaya başlamış. Hale, Zıpır’a dönmüş. “Bugün çok güzel bir gün geçirdim. Ama artık eve dönmeliyim,” demiş.

“Tamam,” demiş Zıpır. “Ama istediğin zaman geri gelebilirsin.”

Hale, Zıpır ve diğer arkadaşlarına veda etmiş. Zıpır, onu evine kadar eşlik etmiş. O gece Hale, yatağında ormandaki dostlarını ve yaşadığı macerayı düşünerek uykuya dalmış.

Hale ve Zıpır Tanışıyor Masalı Hale’ye, paylaşmanın ve dostluğun ne kadar değerli olduğunu öğretmiş. O günden sonra her fırsatta Zıpır’ı ve ormandaki arkadaşlarını ziyaret etmeye başlamış. Ve böylece, Hale ile Zıpır’ın dostluğu sonsuza dek sürmüş.

Hakan Tosun Kimdir?
Hakan Tosun, 1975’te İstanbul’da doğdu. Tosun, 1993’te özel radyoların yayına başlamasıyla teknik danışman olarak meslek hayatına giriş yaptı.

1998’den itibaren İzmir’e yerleşti ve burada çeşitli özel televizyon kanallarında haber montaj operatörü olarak çalıştı. 2009’dan itibaren belgesel yapımcılığına yoğunlaşan Tosun, doğa, kent mücadelesi ve toplumsal olaylar üzerine bağımsız yapımlarıyla tanınıyor.

“Çatılara Doğru”, “Tekel İşçileri”, “Büyük Anadolu Yürüyüşü”, “Dönüşüm (Gentrification)” ve “Validebağ Direnişi” gibi belgesellere imza attı.

Bağımsız gazeteci kimliğini sürdüren Tosun, aynı zamanda “Doğa ve Kent Aktivizm Documentary” adlı yapım şirketinde yönetmen olarak görev yapıyordu.

İstanbul Esenyurt’ta 10 Ekim Cuma günü uğradığı saldırı sonucu kafasına darbe alan ve yol kenarında baygın halde bulunan Hakan Tosun, üzerinde kimlik gibi herhangi bir belge olmadan bilinci kapalı şekilde hastaneye getirildiği için ailesine ulaşılamamıştı.

Beyin kanaması geçiren ve durumunun ağır olduğu açıklanan Hakan Tosun, Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi’nde yoğun bakımda tedavi altında olduğu bildirilmişti.

Beyin ölümü gerçekleşen Tosun, bugün (13 Ekim) akşam saatlerinde hayatını kaybetti.

Irmak Ünal Kimdir?
1977 yılında Ankara'da doğdu. İlkokul ve orta okul eğitimini Yükseliş Kolejinde tamamladı. Bilkent Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde okuduğu yıllarda radyoculuğa merak sardı. Radyo Bilkent'in kuruluşunda pay sahibi oldu. Ardından Radyo Mydonese'da kendi yapımcılığını üstlendiği programları sundu.

1998 yılında San Francisco'da Academy Of Art Üniversitesi'nde Sinema Televizyon Bölümü'ne başladı. 2002 yılında diploma aldı.

2000 yılında Bela Theatre Union ile beraber, bir sezon boyunca Demon Industry isimli oyunla tiyatro sahnesinde boy gösterdi.

2002 yılında gelen teklifi değerlendirip Türkiye'ye dönüş yaptı. Kampüsistan isimli yapımda rol alarak tanındı. Haziran Gecesi isimli dizide oynadı. Ardından, Nehir, Ahh İstanbul, Arka Sokaklar, El Gibi, Acı Hayat gibi televizyon dizilerinde rol aldı. 2007 yılında Mehmet Ali Erbil ile birlikte Eyvah Çocuklar adlı çocuk programını sundu.

Emre Karabacak ile evliliğinden Kayla ve Vadi isimlerinde iki çocuğu vardır. Cihan Ünal'ın kızıdır.

Irmak Ünal'ın rahatsızlığı nedir, sağlık durumu nasıl?
Cihan Ünal'ın kızı oyuncu Irmak Ünal, yaklaşık 10 aydır meme kanseriyle mücadele ettiğini açıkladı.

Irmak Ünal'ın paylaşımı:
“Sonuçların meme kanseri” kelimelerini duyduğumda, yeni yılın ilk günüydü… ne sürpriz!!! ve ben bunun beni hem tamamen yıkıp hem de yeniden inşa edeceğini bilmiyordum. Bu yolculuk hem çok gerçek, hem çok zor, hem de anlatması güç bir şekilde dönüştürücü…

Ekim ayı Meme Kanseri Farkındalık Ayı, ve bu süreçte şunu çok net öğrendim: erken teşhis gerçekten hayat kurtarır. Bilgi, korku değil güç demek. Ve ben, yol boyunca bana hem bilimin hem kalbin ışığıyla rehberlik eden inanılmaz bir doktor ekibiyle çevrili olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum. Özellikle bütün garipliğimle boğuşan ve her an bana kendimi güvende hissettiren @prof.dr.uguranilbingol e ayrıca teşekkür ediyorum.

Tabii dürüst olayım… benim spiritüel tarafım bazen bilimle çatışıyor. Doktorlarımın daha önce hiç duymadıkları sorularla uğraşmak zorunda kaldıkları kesin ve içimdeki uzaylıyla da! Ama yine de bana sabırla, mizahla ve sonsuz bir motivasyonla yaklaştılar. Yaklaşmaya devam ediyorlar….Bu, benim için tıbbın en saf hali.

Şifalanma sürecimde bildiğim her şeyi birleştiriyorum….spiritüel uygulamalar, homeopati, enerji çalışmaları ve bilimin sunduğu en iyi imkanlar… Hepsini sezgiyle, farkındalıkla harmanlıyorum. Benim için iyileşmek artık bir sanat: biraz inanç, biraz bilim, tamamen kalp işi.
Bu yoldan geçen ya da bir yakını geçen herkese……..sizi görüyorum, sizi hissediyorum. Şifa düz bir çizgi değil ama izin verdiğinde içinde mucizevi bir zarafet var aslında. Ve yaratanın ışığına şahitlik edebilirsiniz.

ne kadar ameliyathane kapısında “vay be bir başımayım,yapayalnız gidiyorum” desem de asla yalnız değildim. Önce Allah ın varlığını hep hissettim ve yol arkadaşlarıma tüm kalbimle teşekkür etmeliyim….özellikle kız kardeşime, anneme, çocuklarıma, canım aileme ve en yakın dostlarıma, bu yolda benimle yürüdüğünüz ve hâlâ yürümeye devam ettiğiniz için.

Sonuçta, hepimiz sadece birbirimize eve giden yolda eşlik ediyoruz.

Ve İşte buradayım… kısacık saçlı, açık kalpli, her an minnettar ve kutsanmış olduğunun farkında. Yeni bir gün, yeni bir ben.

Büşra Develi Kimdir?
25 Ağustos 1993 tarihinde İzmit’te doğan Büşra Develi, küçük yaşlardan itibaren oyunculuğa ilgi duymuştur. İlköğretim yıllarını tamamladıktan sonra ailesiyle birlikte Antalya’ya taşınmış ve eğitim hayatına burada devam etmiştir.

Oyunculuk hayalini gerçekleştirmek için İstanbul’a taşınan Develi, Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Tiyatro Ana Sanat Dalı’nda eğitim almaya başlamıştır. Ancak yoğun dizi ve film teklifleri nedeniyle eğitimine ara verip profesyonel oyunculuk kariyerine odaklanmıştır.

Büşra Develi, oyunculuk kariyerine 2015 yılında "Tatlı Küçük Yalancılar" dizisinde Selin karakteriyle adım atmıştır. Aynı yıl, İlyas Yalçıntaş’ın “İncir” klibinde de rol alarak ekranlarda daha çok görünür hale gelmiştir.

• 2016: "Tatlı İntikam" dizisinde yer aldı.
• 2017: Azra Kohen’in çok satan kitabından uyarlanan “Fi” dizisinde Bilge karakterini canlandırdı. Aynı yıl "Arada" ve Oscar adayı “Ayla” filmlerinde rol aldı.
• 2018: Kıvanç Tatlıtuğ ile başrol oynadığı “Hadi Be Oğlum” filminde Leyla karakterini canlandırdı. Aynı yıl “Mehmed: Bir Cihan Fatihi” dizisinde Eleni rolüyle tarihi bir karakteri ekrana taşıdı.

Dizi ve sinema projelerinde hem romantik hem dramatik rollerde başarı gösteren Büşra Develi, genç kuşağın en dikkat çeken ve takip edilen oyuncularından biri haline gelmiştir.

Orhan Ak Kimdir?
Orhan Ak (29 Eylül 1979’da Sakarya’da dünyaya geldi. Kocaali'nin Koğükpelit mahallesinde doğan Orhan Ak Sakarya'da bir amatör küme takımı olana Et Balık Spor altyapısında futbola başladı.

Burada oynadığında Türkiye genç millî futbol takımları için kesfedildi ve Türkiye genç millî futbol takımları için ilk karşılaşmasına 22 Şubat 1995 tarihinde Almanya'ya karşı oynanan U-15 millî hazırlık karşılaşmasında çıktı. Bu karşılaşma sonrası birçok Süper Lig takımının dikkatini çekti.

Gelen birçok transfer teklifleri arasında o zamanın Marmara Bölgesi'nin güçlü temsilcilerinden Kocaelispor'un teklifi kabul ederek 15 yaşında Kocaelispor altyapısına transfer oldu. 1996 yılında profesyonelliğe geçiş sözleşmesi imzalayarak as takımına dahil edildi. Kocaelispor as takımı için ilk resmî karşılaşmasına 8 Şubat 1997 tarihinde Beşiktaş'a karşı oynanan Süper Lig karşılaşmasında çıktı.

Bu karşılaşmadan sonra sık sık oynama fırsatı buldu. Aynı sezonun sonunda Kocaelispor'la kulüp tarihinde ilk kez Türkiye Kupası'nı kazanan kadroda yer aldı. Daha önce Kocaelispor takımında oynamıştır.

24 Temmuz 2007 tarihinde Galatasaray'ın eski teknik direktörü Karl-Heinz Feldkamp tarafından kadro dışı bırakılmıştır ve bunun üzerine sezonun kalan kısmı için Ankaraspor'a kiralanmıştır. 2008'de Antalyaspor'a transfer olmuştur. Bir zamanlar Orhan-Ogan-Emre-Kayra'yla zamanın en iyi defans hattını oluşturmuşturlar.

2010 yılının Temmuz ayında Süper Ligin yeni takımlarından Bucaspor'a transfer olmuştur. Sezonun sonu takımdan olaylı bir şekilde ayrılmıştır.

2011-12 sezonunun yaz transfer döneminin son gününde 1. Lig ekiplerinden Boluspor'a transfer oldu.

2012-13 sezonunun başında Süper Lig'in yeni ekiplerinden Elazığspor'a transfer olmuştur. 2013-14 sezonunda ise İstanbul BB'ye transfer olmuştur.

Orhan Ak Hangi Takımları Yönetti?​

Orhan Ak'ın teknik direktörlük kariyeri, futbolculuk geçmişi kadar dolu dolu olmasa da hızla yükselen bir grafiğe sahiptir. İlk olarak yardımcı antrenörlük görevleriyle teknik kadro deneyimi kazanan Orhan Ak, zamanla takımların başında da yer almaya başlamıştır.

Teknik adamlık kariyerine İstanbul Başakşehir'de yardımcı antrenör olarak başlayan Orhan Ak, burada taktiksel anlayışını geliştirmiştir. Ardından Beşiktaş'ta kısa süreli yardımcı antrenörlük yaptı. Bu görevler onun saha kenarındaki ilk adımlarıydı.

Daha sonra Trabzonspor'a geçerek burada uzun yıllar yardımcı antrenör olarak çalıştı. Trabzonspor'daki en dikkat çekici dönem ise 2023 yılında geçici teknik direktörlük görevini üstlendiği zaman oldu. Takımın başında sahaya çıkarak teknik adamlık meziyetlerini sahaya yansıttı. Bu süreçte takımın oyun düzeni ve disipliniyle ilgili olumlu yorumlar aldı.

2025 yılı itibarıyla Orhan Ak, Trendyol Süper Lig ekiplerinden Eyüpspor ile 3 yıllık sözleşme imzalayarak resmen teknik direktörlük koltuğuna oturdu. Eyüpspor'un Süper Lig'deki ilk teknik adamı olarak göreve başlaması, kariyeri açısından yeni bir dönemin habercisi oldu.

Berke Özer Kimdir?
Özer, spor hayatına jimnastik, yüzme ve basketbol oynayarak başladı, daha sonra stoper mevkiinde futbola geçti.

Futbol kariyeri 2011 yılında Bucaspor altyapısında başladı. Oynadığı bir maçta penaltı atışlarını kurtarmasındaki yeteneği sayesinde kaleciliğe geçti.

2013'te Bucaspor'un altyapısının Altınordu'ya taşınması ile bu takımın altyapısının parçası oldu.

2013-14 sezonunda U-14 takımı ile Ege grubu şampiyonluğu yaşadı. 2015-16'da ise U-17 ile Türkiye ikincisi oldular. 2016-17 sezonunda ise Türkiye ikincisi olan U-19 takımında iki maç forma giydi.

16 Ağustos 2016'da Özer, 1. Lig'deki Altınordu ile profesyonel sözleşme imzaladı ve o sezon U21 takımına yükseltildi. 14 Nisan 2017'de Boluspor ile oynanan maçta teknik direktör Hüseyin Eroğlu tarafından sahaya ilk 11'de sürüldü ve kariyerinin ilk maçına çıkmış oldu.

Özer, ilk maçında kalesini gole kapamayı başardı. O sezon bir maçta daha forma şansı buldu. 2017-18 sezonunda tamamen A takıma yükseldi. Takımın başkanı Seyit Mehmet Özkan, Özer'i yurtdışına satmak istediklerini ve futbolcu için 3 milyon euro bonservis belirlediklerini açıkladı.

Özer'in adı bu dönem Manchester City FC ile anıldı. İngiliz gazetesi The Guardian da Özer'i 60 "18 yaş altı yetenek" listesine dahil etti.[4] 10 Temmuz 2018 tarihinde Fenerbahçe ile resmî sözleşme imzaladı.

Zeynep Sönmez Kimdir?
Zeynep Sönmez, 30 Nisan 2002'de İstanbul'da doğan Türk profesyonel tenis oyuncusudur. Küçük yaşta tenisle tanışan Sönmez, kısa sürede ulusal ve uluslararası turnuvalarda dikkat çekti.

Kadınlar Tenis Birliği (WTA) sıralamasında 14 Temmuz 2025 itibarıyla tekler kategorisinde kariyerinin en yüksek derecesi olan 74. sıraya yükselmiştir. WTA Tour'da 1, ITF Kadınlar Turunda ise 4 kez tekler şampiyonluğu elde ederek genç yaşına rağmen önemli başarılar kazanmıştır.

Kariyerinde önemli adımlar atan Sönmez, 2022 yılında Billie Jean King Kupası'nda Türkiye'yi temsil etmiş ve 3 galibiyet, 1 mağlubiyet almıştır. 2023'te ise Rosmalen Çim Kort Şampiyonası elemelerinde Türkiye'yi WTA seviyesinde temsil etmiştir.

Grand Slam turnuvalarında da başarılı performanslar sergileyen Sönmez, 2024 Avustralya Açık önelemelerinde final turuna yükselmiş, Roland Garros'ta ise ana tabloya kalarak Türkiye'den bir Grand Slam ana tablosunda yer alan ilk kadın tenisçilerden biri olmuştur. Aynı yıl Wimbledon ve Amerika Açık önelemelerinde de dikkat çekici performanslar göstermiştir.

2024 yılının sonunda katıldığı Brisbane International turnuvası eleme aşamasında etkileyici bir galibiyet alan Sönmez, WTA 250 Merida Açık'ta ABD'li rakibi Ann Li'yi yenerek ilk WTA şampiyonluğunu kazanmış ve ilk 100'e girmeyi başarmıştır.

2025 sezonunda ise Avustralya Açık, Wimbledon ve Amerika Açık'ta ana tablodan mücadele ederek, özellikle Wimbledon'da 3. tura kadar yükselerek tarihi bir başarı elde etmiştir.

Genç yaşına rağmen Türkiye'yi uluslararası tenis arenasında başarıyla temsil eden Zeynep Sönmez, milli takım deneyimleri ve turnuvalardaki performansıyla Türk tenisinin en parlak yıldızlarından biri olarak dikkat çekmektedir.

Kim Milyoner Olmak İster yarışmasının yeni bölümünde 21 yaşındaki Ceyda Işıkal, "Atasözüne göre hangisi yaş iken eğilir" sorusuna "Bahçe hortumu" yanıtını verince ekran başında ve stüdyodaki herkes dona kadı. İlk soruda elenen Işıkal'a Oktay Kaynarca'nın tepkisi epey gündem oldu.

Ceyda Işıkal Kimdir?
Ceyda Işıkal, 2004 İstanbul doğumludur. Doğuş Üniversitesi Çocuk Gelişimi bölümünde 2. sınıfta okumaktadır.

Uzun süredir modellik yapan Işıkal, tiyatro ile de ilgileniyor. Genç yarışmacı kendini “deli dolu” ve “çok renkli” biri olarak tanımlıyor. Yarışmaya babası Önder Bey ile birlikte katılmıştır.

Emrah Gülsunar Kimdir?
Emrah Gülsunar, siyaset bilimi ve tarih alanlarında akademik çalışmalarıyla tanınan bir akademisyen ve yazardır. 1987 yılında İstanbul'da doğmuştur.

İlköğretim ve lise eğitimini Türkiye'nin köklü askeri okullarından biri olan Işıklar Askeri Lisesi'nde tamamlamıştır. Buradaki eğitiminin ardından sivil akademik hayata yönelmiş ve 2005 yılında başladığı Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) İktisat Bölümünden 2011 yılında mezun olmuştur.

Lisans eğitiminin ardından siyaset bilimi alanına yönelen Gülsunar, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde (Mülkiye) yüksek lisans eğitimine başlamış ve bu programı 2014 yılında tamamlamıştır. Akademik kariyerine daha da derinlik kazandırmak amacıyla ODTÜ Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi bölümünde doktora çalışmalarına devam etmektedir.

2012 yılından bu yana TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi'nde Siyaset Bilimi bölümünde araştırma görevlisi olarak çalışmaktadır. Akademik ilgi alanları arasında otoriter rejimler, demokrasi kuramları, siyasi düşünce tarihi ve Türkiye'nin modernleşme süreci öne çıkmaktadır.

Gülsunar, yalnızca akademik çalışmalarıyla değil, aynı zamanda sosyal medya paylaşımları, yazıları ve söyleşileriyle de kamuoyunda bilinen bir isimdir. Özellikle Türkiye'deki siyasi gelişmelere dair yorumları, farklı kesimlerde tartışmalara yol açmakta; bu da onun kamuoyunda dikkat çeken bir figür haline gelmesine neden olmaktadır.

2025 yılında sosyal medya üzerinden paylaştığı bir anket nedeniyle bazı çevreler tarafından hedef gösterilmiş ve gözaltına alınmıştır. Gözaltına alınmasının ardından yaptığı açıklamalarda, söz konusu paylaşımın Türkiye ile değil, Venezuela bağlamında yapıldığını belirtmiştir. Hakkındaki süreç adli kontrol şartıyla serbest bırakılmasıyla sonuçlanmıştır.

Hasan Arda Kaşıkçı Kimdir?
Hasan Arda Kaşıkçı, 1993 yılında doğmuştur. Aslen İzmirli olan Kaşıkçı, şu anda yaşamını Ankara’da sürdürmektedir.

Eğitim hayatına 2007 yılında İzmir 60. Yıl Anadolu Lisesi'nde başlamış, 2011 yılında mezun olmuştur.

Ardından yükseköğrenimi için Avusturya’ya gitmiş ve 2012-2017 yılları arasında Viyana Teknik Üniversitesi'nde Endüstri Mühendisliği eğitimi almıştır.

Üniversite eğitiminin ardından Türkiye’ye dönerek içerik üreticiliği alanında çalışmalar yapmaya başlamıştır.

Hasan Arda Kaşıkçı, dijital içerik üreticisi olarak bilinir. YouTube’da “Htalks” adlı kanalında spor, güncel olaylar ve toplumsal konular üzerine yorumlar yapmaktadır.

Yayınlarında eleştirel bir dil kullanan Kaşıkçı, özellikle genç izleyici kitlesi arasında takip edilmektedir. Kariyerine YouTube üzerinden başlamış ve zamanla sosyal medyada geniş bir kitleye ulaşmıştır.

Yorumlarında hem bireysel hem de toplumsal konulara yer vermektedir. YouTube dışında çeşitli sosyal medya platformlarında da aktiftir. Eğitim geçmişi ve yurt dışı deneyimleri, içeriklerinin genel yaklaşımına yansımaktadır.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar mahalle aralarındaki parkların dolup taştığı, çocukların neşe içinde koşturduğu bir yerde Mert adında bir çocuk yaşarmış. Mert, akıllı mı akıllı, sevimli mi sevimliymiş ama bir konuda çok inatçıymış: Uyku zamanı gelince yatmak istemezmiş!

Her akşam, annesi ve babası, Mert’i yatağına göndermek için türlü yöntemler denermiş. Ama Mert’in bahaneleri bitmek bilmezmiş. “Anneee, susadım! Baba, pijamam kaşınıyor! Biraz daha oynayayım, ne olur!” diye sürekli oyalanırmış.

Babası bir gün, “Mert, uyku senin en iyi arkadaşın. Dinlenmeden büyüyemezsin,” demiş. Ama Mert hemen itiraz etmiş: “Uyku çok sıkıcı! Gözlerimi kapatıyorum ve hiçbir şey olmuyor. Oyun oynayamıyorum, eğlenemiyorum. Büyümek de istemiyorum!”

O gece Mert yine uyumak istememiş. Yatağında dönüp durmuş, gözlerini kapatmamak için kendini zorlamış. “Eğer uyursam her şeyi kaçırırım,” diye düşünmüş. Saat ilerledikçe göz kapakları ağırlaşmaya başlamış ama inatla direnmiş.

Tam o sırada odasında hafif bir ışık belirivermiş. Işık yavaş yavaş büyümüş ve parlak bir yıldız gibi odanın ortasında durmaya başlamış. Mert gözlerini kırpıştırmış ve şaşkınlıkla ışığa bakmış. Parlayan ışığın içinden küçük, kanatlı bir varlık çıkmış. İncecik kanatları yıldız tozları gibi parlıyor, her hareketinde minik ışıklar saçılıyormuş.


“Merhaba, Mert,” demiş varlık yumuşak bir sesle. “Ben Uyku Perisi Ayla. Duydum ki uyumayı sevmiyorsun. Doğru mu?”

Mert gözlerini ovuşturmuş, gördüğüne inanamamış ama başını sallayarak, “Evet, doğru. Uyku sıkıcı. Hiçbir şey yapamıyorum,” demiş.

Ayla, kanatlarını çırparak Mert’in yatağına konmuş. “Mert, uyku sıkıcı değil. Uyku, seni hayal gücünün derinliklerine götüren bir yolculuktur. Eğer bana inanırsan, sana rüyaların büyülü dünyasını gösterebilirim,” demiş.

Mert önce tereddüt etmiş ama merakı ağır basmış. “Göster bakalım. Eğer beni etkilersen, belki uyumayı düşünürüm,” demiş.

Ayla, asasıyla küçük bir yıldız çizmiş ve Mert’i elinden tutarak yıldızın içine çekmiş. Mert, bir anda yatağından havalanmış gibi hissetmiş. Gözlerini açtığında, kendini gökyüzünde, binlerce yıldızın arasında süzülürken bulmuş.

“Burası neresi?” diye sormuş şaşkınlıkla.

“Burası Rüya Diyarı,” demiş Ayla. “Burada her yıldız, bir çocuğun rüyasını temsil eder. Şimdi, hangi rüyaya girmek istersen seçebilirsin.”

Mert, etrafına bakmış. Her yıldız farklı bir renk ve parlaklıktaymış. Bir tanesi çok büyük ve mavi ışık saçıyormuş. “Bu yıldız nereye götürür?” diye sormuş.

“Bu, macera rüyası. Eğer içine girersen, büyülü bir dünyada cesaretini test edebilirsin,” demiş Ayla.

Mert, gözlerini kocaman açmış. “Hadi bakalım, görelim neymiş bu macera!” diyerek yıldızın içine adım atmış.


Bir anda kendini devasa ağaçların olduğu bir ormanda bulmuş. Ormanın içinde her yerden tuhaf sesler geliyor, rüzgâr yaprakları hışırdatıyormuş. Mert biraz korkmuş ama etrafı merakla incelemeye başlamış.

Ormanın derinliklerinde bir mağara görmüş. Mağaranın önünde altından yapılmış gibi parlayan bir sandık duruyormuş. Tam sandığa yaklaşacakken gölgelerin arasından dev bir yaratık çıkmış. Yaratık, kocaman kanatları olan bir ejderha gibi görünüyormuş ama yüzü o kadar da korkutucu değilmiş.

“Kimse benim hazineme yaklaşamaz!” diye kükremiş yaratık.

Mert, önce geri çekilmek istemiş ama Ayla’nın sesini duymuş: “Cesaretini topla, Mert. Buradaki her şey senin hayal gücün. Gücün, korkularını yenebileceğin kadar büyük!”

Mert derin bir nefes almış ve yaratığa yaklaşmış. “Ben seninle savaşmaya gelmedim. Ama neden hazineni bu kadar koruyorsun, söyleyebilir misin?” diye sormuş.

Yaratık şaşırmış, çünkü kimse ona böyle bir soru sormamış. Sonunda, “Ben aslında korkuyorum. Eğer hazinemi kaybedersem yalnız kalırım,” demiş.

Mert, yaratığın yanına oturmuş ve gülümsemiş. “Sen yalnız kalmazsın. Bak, ben buradayım ve seninle konuşuyorum. Hazineyi paylaşmak, seni daha mutlu edebilir,” demiş.

Yaratık düşünmüş ve sonunda, “Haklısın. Bazen paylaşmak daha iyidir,” diyerek sandığı açmış. Sandığın içinden altınlar yerine rengârenk balonlar çıkmış. Mert, kahkahalar atarak balonları uçurmuş.

Mert, rüya dünyasında geçirdiği maceralardan sonra uyumanın ne kadar önemli olduğunu anlamış. Ayla, onu bir yıldız bulutunun içine koymuş ve yatağına geri getirmiş.

Sabah olduğunda, Mert gözlerini açmış ve hemen annesine koşmuş. “Anne! Uyku sadece dinlenmek değilmiş. Uyuyunca hayal gücümü keşfediyorum ve çok güzel şeyler yaşıyorum!” demiş.

O günden sonra Mert, her gece yatağına kendi isteğiyle gitmiş ve gözlerini kapatırken gülümseyerek uykuya dalmış. Çünkü her uykuda yeni bir macera, yeni bir rüya onu bekliyormuş.

Uyumak İstemeyen Mert Masalı burada sona ermiş ama rüyalar her zaman Mertle birlikte olmaya devam etmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar masmavi bir denizin içinde kocaman bir balık ailesi yaşarmış. Bu balıkların hepsi bembeyazmış. Pulları öyle parlakmış ki, onlar suyun altında yüzerken sanki yıldızlar dans ediyor gibi görünürmüş. Hepsi birlikte yüzdüklerinde deniz ışıl ışıl olurmuş. Ama bu balıkların arasında bir tanesi diğerlerinden farklıymış. Onun pulları bembeyaz değil, kıpkırmızıymış.

Kırmızı balık, diğer balıkların arasında hemen göze çarparmış. Herkes onun parlak rengini fark eder ve hayranlıkla bakarmış. Ama kırmızı balık kendini biraz garip hissedermiş. “Neden benim rengim diğerlerinden farklı?” diye kendi kendine sorarmış. Oysa bilmediği bir şey varmış: Onun farklılığı, denizin en özel hikâyesini yazacakmış.

Bir gün kırmızı balık, diğer balıklarla birlikte yüzüyormuş. Ama arkadaşlarının arasında parladığını fark ettikçe daha da huzursuz olmuş. “Onlar gibi olsaydım, kimse bana böyle bakmazdı,” diye içinden geçirmiş. Ve bu düşüncelerle üzgün bir şekilde sürüden uzaklaşarak, mercan kayalıklarının yanına gitmiş.

Kırmızı balık, kayalıkların arasında dolaşırken hafif bir ses duymuş. Bu ses ona, “Hey, neden üzgünsün?” diye sormuş. Kırmızı balık etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Ses yine gelmiş: “Buradayım, aşağıya bak!”

Kırmızı balık, yosunların arasında duran yaşlı bir deniz kabuğunu görmüş. Kabuğun içinden incecik bir ses çıkıyormuş. “Üzgün görünüyorsun. Neyin var, bana anlatabilirsin” demiş kabuk.


Kırmızı balık, “Ben diğer balıklardan farklıyım. Onlar bembeyaz, ama ben kıpkırmızıyım. Bu yüzden kendimi hep yalnız hissediyorum,” demiş.

Kabuk, “Farklı olmak kötü bir şey değil,” diye cevap vermiş. “Bazen, farkınla parladığını fark etmen biraz zaman alır. Ama unutma, herkesin kendine özel bir hediyesi vardır. Belki de seninki rengindir.”

Kırmızı balık, deniz kabuğunun sözlerini düşündükçe meraklanmış. “Bu rengin bana ne hediyesi olabilir ki?” diye sormuş. Kabuk, “Bunu öğrenmek istiyorsan, denizin en uzak köşesine git. Orada cevabını bulacaksın,” demiş.

Kırmızı balık, cesaretini toplamış ve uzun bir yolculuğa çıkmaya karar vermiş. Yüzdükçe denizin rengi değişmeye başlamış. Önce mavi, sonra yeşil olmuş. Yol boyunca birbirinden farklı deniz canlılarıyla karşılaşmış: yavaşça yüzen deniz kaplumbağaları, dalgalarla dans eden renkli deniz anemonları ve mercanların arasında saklanan yengeçler. Hepsi ona gülümseyerek bakmış.

Bir süre sonra, daha önce hiç görmediği kadar güzel bir yere varmış. Mercanlar her renkten ışıldıyor, balıklar gökkuşağının tüm renklerinde yüzüyormuş.

Burada kırmızı balık, tıpkı kendisi gibi farklı renklerde balıklarla karşılaşmış. Kimisi turuncu, kimisi mavi, kimisi sarıymış. Her biri farklı ama hepsi çok güzelmiş. Kırmızı balığı görünce hepsi neşeyle selam vermiş.

“Hoş geldin! Sen ne kadar güzel bir renge sahipsin,” demiş turuncu balık. Mavi balık eklemiş: “Kırmızı rengin çok özel. Bize güneşi hatırlatıyorsun.”

Kırmızı balık şaşırmış. “Ama ben hep rengim yüzünden yalnız hissederdim. Siz neden beni böyle güzel buluyorsunuz?”

Sarı balık gülerek cevap vermiş: “Çünkü hepimiz farklıyız ve bu bizi özel kılıyor. Eğer hepimiz aynı olsaydık, deniz bu kadar güzel olur muydu?”

Kırmızı balık, bu sözleri duyunca uzun uzun düşünmüş. Buradaki her şey çok farklı ama bir o kadar da uyum içindeymiş. O da kendisinin bu büyük resmin bir parçası olduğunu anlamış. “Demek ki farklı olmak kötü bir şey değil,” diye mırıldanmış.


Renkli balıklar, kırmızı balığı neşeyle yanlarına çağırmış. Hep birlikte mercanların arasında dolanmış, yosunların arasında saklambaç oynamışlar. Güneş ışıkları suyun yüzeyine vurduğunda, ışıklarla dans ederek oyunlarını daha da eğlenceli hale getirmişler. Kırmızı balık, o an ilk kez gerçekten mutlu ve ait hissetmiş.

Bir süre sonra, kırmızı balık kendi sürüsüne dönmeye karar vermiş. Yeni arkadaşlarıyla vedalaşırken onlara içten bir şekilde teşekkür etmiş. “Siz bana, farklı olmanın aslında bir hediye olduğunu gösterdiniz. Bunun için size minnettarım,” demiş ve gülümseyerek onlardan ayrılmış.

Kırmızı balık, kendi sürüsüne geri döndüğünde diğer balıklar onu görünce çok sevinmiş. “Nerelerdeydin? Seni çok özledik!” demişler. Kırmızı balık gülümseyerek cevap vermiş: “Bir yolculuğa çıktım ve kendimi buldum. Artık farklı olduğum için üzülmeyeceğim. Rengimi seviyorum ve kendimi olduğum gibi kabul ediyorum.”

O günden sonra kırmızı balık, diğerleriyle birlikte mutlu bir şekilde yaşamış. Artık farklı olduğu için kendini kötü hissetmiyormuş. Aksine, herkesin aynı olmadığı bu dünyada kendi yerini bulmuş. Ve Kırmızı Balık masalı burada sona ermiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, rüzgârların fısıldadığı yemyeşil bir vadide, adı gibi sevimli olan bir köy varmış: Sevimli Köy. Bu köyde insanlar birbirlerine her zaman yardım eder, kimse kimseye kötü davranmazmış.

Sabahları güneşin ilk ışıklarıyla uyanan köy halkı, birlikte kahvaltı eder, sonra tarlalara çalışmaya gidermiş. Akşam olunca herkes köy meydanında toplanır, sohbet eder, birlikte şarkılar söylermiş.

Ama iyilerin olduğu gibi kötüler de varmış. Bu kötülerin liderleri ise Kötülük Perisi Lena’ymış. Lena uzak, karanlık bir vadide yaşarmış. İnsanların mutluluğundan hoşlanmaz, ne zaman kahkahalar duysa içi kıskançlıkla dolarmış. Onun en sevdiği şey, huzurlu yerlere kötülük tohumları ekmek ve insanları birbirine düşürmekmiş.

Bir gün, rüzgâr Lena’ya Sevimli Köy’den bahsetmiş. “Bu köyde insanlar hiç kavga etmez, her zaman güler yüzlü ve yardımsever yaşar” demiş. Lena, duyduklarına inanamayarak kaşlarını çatmış.

“Hiç kavga yok mu? Bu mümkün değil! Oraya gidip bu mutluluğu bozmam gerek!” diye kendi kendine konuşmuş. Pelerinini omuzuna takmış ve kara kanatlarını açarak gökyüzüne yükselmiş.


Sevimli Köy’e doğru ilerlerken Lena’nın aklında sinsi planlar dolaşıyormuş. Ama bilmediği bir şey varmış: Bu köy diğerlerinden çok farklıymış.

Lena, Sevimli Köy’e vardığında sabah olmuş. Gökyüzü masmavi, köy ise rengârenkmiş. Bahçelerde çalışan insanlar gülümsüyor, çocuklar nehir kenarında oyun oynuyormuş. Lena, kendisini kimseye belli etmeden köyün meydanına gitmiş. “Bu köyün mutluluğunu bozacak bir plan bulmalıyım” diye düşünmüş.

O sırada Deniz adındaki genç bir çocuk Lena’ya doğru koşmuş. “Merhaba! Sen yeni mi geldin? Burada yabancıları çok severiz. Sana köyümüzü gezdirebilirim,” demiş.

Lena sahte bir gülümsemeyle: “Teşekkür ederim, Deniz. Köyünüzü görmek isterim.”

Deniz, Lena’ya köyün her yerini gezdirmiş. İnsanların tarlalarda nasıl çalıştığını, birbirlerine yardım ettiğini göstermiş. Lena, gördüklerinden hiç hoşlanmamış. “Bu köyde hiçbir kavga yok. Ama bu durum fazla uzun sürmeyecek!” diye kendi kendine konuşmuş.

Lena gece olunca köy meydanına gizlice bir çukur kazmış ve içine kötülük tohumları ekmiş. Bu tohumlar, büyüyüp insanların kalbine korku, kıskançlık ve nefret fısıldayan bir bitki çıkarırmış. Lena, tohumu ekerken sinsi bir şekilde gülmüş. “Artık bu köyün mutluluğu son bulacak” demiş.

Sabah olunca Lena, tohumu ektiği yerin yanına gitmiş ve gözlerine inanamamış. Kötülük tohumunun yerinde devasa, parlak bir çiçek varmış. Lena öfkeyle bağırmış: “Bu nasıl olur? Kötülük tohumu ekmiştim! Bu çiçek nereden çıktı?”
O sırada köy halkı çiçeğin etrafında toplanmış. Hepsi çiçeğe hayranlıkla bakıyormuş. Deniz, Lena’ya dönüp gülümsemiş: “Bu bizim sevgi çiçeğimiz. Burada kötülüğe yer yok. Biz kalbimizde kötü düşünceler taşımadığımız için, kötü şeyler burada büyümez.”

Lena buna inanamamış. “Ama bu nasıl mümkün olabilir? Kötülük her yerde büyür!” diye bağırmış.

Köyün yaşlılarından biri Lena’nın yanına yaklaşmış: “Evladım, biz burada birbirimize sevgi ve güvenle bağlıyız. Bu yüzden kötülük burada barınamaz. Sen de kalbini temiz tutarsan, aynı bizim gibi mutlu olabilirsin” demiş.


Lena, köyde birkaç gün daha kalmaya karar vermiş. İnsanların birbirine nasıl yardım ettiğini, birlikte nasıl eğlendiklerini görmüş. Küçük çocuklar Lena’yı oyunlarına davet etmiş, köyün kadınları ona yemek hazırlamış.

Lena bu kadar sevgi ve ilgiyi hayatında ilk kez görüyormuş. “Belki ben de kötülük yapmadan mutlu olabilirim,” diye düşünmeye başlamış.

Ama içinde hâlâ biraz şüphe varmış. Ve gidip Deniz ile konuşmaya karar vermiş: “Deniz, siz hiç kavga etmiyor musunuz? İnsanlar neden birbirine kötü davranmaz ki?” diye sormuş.

Deniz gülerek cevap vermiş: “Bazen tartıştığımız olur ama sonra hemen barışırız. Çünkü biz birbirimizi seviyoruz. Sevgi her şeyden daha güçlüdür” demiş.

Lena, köyde kaldığı süre boyunca değişmeye başlamış. İçindeki kötülük yavaş yavaş kayboluyormuş. Köydeki çocuklarla oyunlar oynuyor, çiçek bahçelerinde vakit geçiriyormuş. Bir sabah, köyün yaşlılarından biri Lena’ya bir hediye vermiş. Bu, küçük bir kalp şeklinde taştan yapılmış bir kolyeymiş. “Bu kolye, sevginin gücünü hatırlaman için,” demiş yaşlı adam.

Lena, bu hediye karşısında çok duygulanmış. Kalbindeki son kötülük kırıntıları da o an kaybolmuş. “Ben artık kötülük perisi değilim,” demiş kendi kendine. “Bundan sonra Sevgi Perisi olacağım!”

Lena, Sevimli Köy’den ayrılmadan önce halkla vedalaşmış. “Siz bana hayatımda en önemli dersi verdiniz. Sevgi, her zaman kötülükten daha güçlüymüş,” demiş.

O günden sonra Lena, kötülük yapmak yerine dünyadaki diğer köyleri dolaşmış ve insanların kalbine sevgi tohumları ekmeye başlamış. Ve Sevimli Köy, Lena için her zaman bir dönüm noktası olarak kalmış.

Kötülük Perisi’nin Değişimi Masalı burada bitmiş ama Lena’nın öğrendiği ders, tüm çocuklara ilham olmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, çiçek kokularıyla dolu, kuşların neşeyle şarkılar söylediği bir köyde Eymen adında tatlı bir bebek yaşarmış. Eymen, bir yaşını yeni geçmiş, yanakları tombul, gözleri ışıl ışıl, çok meraklı bir bebekmiş. O kadar tatlıymış ki, köyde herkes ona “minik güneş” dermiş.

Eymen’in annesi Melek Hanım, onu her zaman sevgiyle beslermiş. Sabahları Eymen’in sandalyesini pencere kenarına koyar, dışarıdaki güvercinleri izlerken ona yemek yedirirmiş. Annesi, yemek yedirirken sıkılmasın diye bazen şarkılar söyler, bazen de “Kaşık bir gemi, ağzın da liman, işte yanaşıyor!” diye oyunlar oynarmış. Eymen de annesinin bu oyunlarına kıkır kıkır gülermiş.

Ama bir sabah Eymen uyandığında, gözlerinde farklı bir ışıltı varmış. O gün bir şeyler denemek istediği belliymiş. Kahvaltı vakti geldiğinde annesi her zamanki gibi havuç püresi ve yoğurt hazırlamış. Yemek kaşığını alıp, “Hadi bakalım, bugün limana hangi gemi yanaşacak?” diye sorarken, Eymen ellerini uzatıp kaşığı tutmak istemiş.

Eymen, minicik sesiyle “Anne, ben!” demiş.

Annesi şaşırmış. “Sen mi?” diye sormuş gülerek. Eymen başını sallamış ve ısrarla kaşığı istemiş. Annesi, oğlunun bu isteğini görünce hafifçe gülümsemiş. “Peki, ama dikkat et bakalım,” demiş ve kaşığı ona uzatmış.


Eymen, kaşığı eline alır almaz, o minik elleriyle püreye daldırmış. Ama kaşığı ağzına götürmek isterken bir kısmı yere, bir kısmı da yanaklarına bulaştırmış. Annesi, bir an gülmemek için kendini zor tutmuş. “Aferin Eymen, bu ilk denemene göre başarılısın!” diye cesaretlendirmiş.

Eymen, yere düşen pürelere hiç aldırmadan, “Bir daha deneyeceğim!” der gibi kaşığı tekrar doldurmuş. Bu kez biraz daha dikkatli olmuş ve kaşığı ağzına götürmeyi başarmış.

Tam o sırada mutfakta bir şeyler değişmiş. Pencerenin yanından tatlı bir rüzgar esmiş ve havada minik yıldız tozları belirmiş. Melek Hanım şaşkınlıkla etrafına bakarken, Eymen’in elindeki kaşık birden parlamaya başlamış. Kaşık, Eymen’in elinde sihirli bir şekilde dönüyormuş.

Bir anda mutfak masası küçülmüş, sandalyeler minik oyuncaklara dönüşmüş ve Eymen kendini kaşık krallığının ortasında bulmuş.

İnce bir ses “Merhaba Eymen!” diye seslenmiş. Eymen şaşkınlıkla etrafına bakmış. Ses, elindeki kaşıktan geliyormuş.

Kaşık, “Ben Sihirli Kaşık. Eğer kendi başına yemeyi başarırsan, sana bir sürprizim var” demiş.

Sürpriz kelimesini duyar duymaz Eymen’in yüzü ışıl ışıl olmuş. “Gerçekten mi?” diye sormuş.

Kaşık başını sallamış. “Ama dikkat et! Yere çok fazla yemek düşürürsen sihrim kaybolur. Haydi bakalım, başlayalım” demiş.

Eymen hemen harekete geçmiş. İlk başta biraz zorlanmış, hatta birkaç kez yoğurdu tişörtüne dökmüş. Ama vazgeçmemiş. Her yeni denemede biraz daha başarılı olmuş. Eymen ne kadar iyi yerse, mutfakta o kadar çok yıldız tozu uçuşmuş.

Bir süre sonra Eymen, havuç püresini kendi başına yemeyi başarmış. Annesi şaşkınlıkla oğlunu izlerken, gözlerinden sevinç yaşları akmış. “Benim küçük kahramanım, bunu başardın!” demiş ve onu kocaman öpmüş.


O anda mutfak yeniden ışıl ışıl yıldız tozlarıyla dolmuş ve kaşık neşeli bir sesle konuşmuş: “Eymen, bu kadar azimli ve kararlı olduğun için hediyeyi hakettin. Şimdi gözlerini kapat ve bir dilek tut.”

Eymen, gözlerini sıkıca kapatmış ve içinden “Keşke bir gün kuşlar gibi uçabilsem!” demiş.

Gözlerini açtığında sihirli kaşık onu mutfağın dışına, yemyeşil bahçeye götürmüş. Bahçede, rengârenk kanatları olan bir bisiklet duruyormuş. Bisikletin kanatları parlıyor, jantları yıldız gibi ışıldıyormuş.

Kaşık, “Bu bisiklet seni hayal ettiğin yerlere uçuracak. Ama unutma, her kullandığında azimli olmayı ve kendine güvenmeyi unutmamalısın!” demiş.

Eymen, bisiklete bindiği anda gerçekten kuşlar gibi havalanmış! Bahçenin üstünde birkaç tur atmış, rüzgar saçlarını okşamış, kuşların yanından geçerken neşeyle onlara el sallamış. Bu, Eymen’in hayatındaki en unutulmaz ödülmüş.

Bisiklet, artık Eymen’in en değerli arkadaşı olmuş. Her gün, kendi başına yemek yeme çabası gösterdikçe, bisikletin kanatları biraz daha parlıyormuş. Bu da ona her zaman denemeye devam etmesi gerektiğini hatırlatmış.

Eymen, artık her öğünde kendi başına yemek yemenin keyfini çıkarmış. Melek, oğlunun bu başarısından gurur duymuş. Eymen’in azmi, köydeki diğer annelere de ilham olmuş. Artık tüm köy, minik kahraman Eymen’in hikayesini anlatır olmuş.

Eymen’in Sihirli Kaşıkla Tanışma Masalı, ona bir şeyler denemekten korkmamayı öğretmiş. Ve böylece, yemyeşil köyde herkes mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla kaplı bir ormanda, küçük bir köy varmış. Bu köyde herkes huzurlu ve mutluyken, Derin adında bir çocuk diğerlerinden farklıymış. Derin, her zaman maceraları seven, meraklı bir çocukmuş. Günlerini ormanda dolaşıp yeni şeyler keşfederek geçirirmiş.

Bir sabah, Derin ormanda yürüyüş yaparken yerde parlayan bir şey görmüş. Eğilip baktığında, minik bir ekmek kırıntısı olduğunu fark etmiş. Ama bu sıradan bir kırıntı değilmiş; güneş ışığında altın gibi parlıyormuş! Derin, şaşkınlıkla kırıntıyı eline almış.

Tam o anda, Derin’in avucundaki kırıntı hafifçe titreşmiş ve incecik, melodik bir ses duyulmuş: “Ne kadar uzun sürdü, ama sonunda beni buldun.”

Derin, korkuyla etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Sesin, avucundaki kırıntıdan geldiğini anlamış ve heyecanla sormuş: “Sen konuşabiliyor musun? Sen kimsin?”

Kırıntı gülümsemiş gibi parlamış: “Ben sihirli bir ekmek kırıntısıyım. Adım Maya. Beni bulduğun için artık benim koruyucumsun!”


Maya, bir zamanlar insanlara umut ve mutluluk getiren sihirli bir ekmeğin parçasıymış. Ancak kıskanç bir cadı, bu ekmeğin gücünü kıramayacağını anlayınca onu parçalara ayırmış ve kırıntılarını ormanın dört bir yanına savurmuş. Maya, bu ekmeğin hayatta kalan tek parçasıymış ve diğer kırıntılar bir araya gelmezse sihri sonsuza dek yok olacakmış.

Derin, Maya’ya kararlı bir şekilde bakmış ve gülümsemiş: “Sana yardım edeceğim. Diğer kırıntıları bulmam için ne yapmam gerekiyor?” diye sormuş.

Maya, “Öncelikle cesaretini kanıtlamalısın. Bu yolculuk kolay olmayacak, ama doğru adımlarla hepsini başarabileceğine inanıyorum,” demiş.

Derin, Maya’nın rehberliğinde Şeker Tepesi’ne doğru yola çıkmış çünkü Maya, diğer kırıntılardan birinin orada olduğunu söylemiş.

Şeker Tepesi, köyün çocukları arasında “sihirli yer” olarak bilinir ve rengarenk çiçeklerin güzel kokusuyla ünlüymüş. Ancak bu tepede, kırıntıyı büyük bir ayıcık saklıyormuş; bu yüzden Derin’in cesaretini ve iyi kalbini göstermesi gerekiyormuş.

Derin, ayıcığın karnının guruldamasına dikkat kesilmiş ve hemen cebindeki sandviçi çıkararak ona uzatmış:
“Sanırım çok acıkmışsın. Bu sandviçi alabilirsin, ben daha sonra başka bir şey bulurum,” demiş.

Ayıcık, Derin’in bu yardımsever ve cömert davranışı karşısında şaşırmış ve sevinçle gülümsemiş:
“Ne kadar nazik bir çocuksun! Kırıntıyı hak ettin. Al, işte burada,” demiş ve kavanozu uzatmış.

Derin, kırıntıyı aldıktan sonra Maya’nın biraz daha parladığını fark etmiş. Maya heyecanla,
“Harika iş çıkardık! Şimdi sıradaki kırıntıyı bulmak için yola koyulalım,” demiş.

Sıradaki durak, Kristal Mağara’ymış. Mağaranın içi parlayan taşlarla doluymuş ama bir yılan, mağarayı ve kırıntıyı koruyormuş. Yılan, gelen herkesi korkutuyormuş çünkü insanlar onun kristallerini çalmaya çalışıyormuş.

Derin, mağaraya adımını atmış ve parlayan kristallerin arasında bir yılanın kıvrılmış halde durduğunu görmüş. Yılanın gözleri dikkatle Derin’e bakıyormuş. Ama Derin, hiç korkmamış. Nazik bir sesle,
“Merhaba,” demiş. “Kristallerin gerçekten harika görünüyor. Ama onları almaya gelmedim. Sadece sihirli bir ekmek kırıntısını arıyorum.”


Yılan, Derin’in sakinliği ve dürüstlüğünden etkilenmiş. Hafifçe başını sallayarak, “Sen bambaşka bir çocuksun. İnsanlar genelde kristallerimi çalmak ister ama sen öyle değilsin. İşte, kırıntıyı alabilirsin,” demiş ve kuyruğuyla mağaranın en köşesindeki kırıntıyı işaret etmiş.

Derin, kırıntıyı dikkatlice almış ve Maya’nın artık ışıl ışıl, altın gibi parladığını fark etmiş.

Son kırıntı, karanlık ve ürkütücü bir yerde, Gölge Ormanı’ndaymış. Ormanın tam ortasında siyah bir karga, kırıntıyı pençelerinde tutuyormuş. Karga, Derin’i görünce sormuş: “Eğer bu kırıntıyı istiyorsan, bilmeceyi çözmelisin: Dünyadaki en büyük hazine nedir?”

Derin, bir süre düşünmüş ve sonra gülümsemiş: “Paylaşmaktır,” demiş.

Karga, bu cevabı duyunca kahkahalarla gülmüş. “Doğru cevap! İşte kırıntı senin,” demiş ve onu Derin’e vermiş.

Derin, üç kırıntıyı Maya’nın yanına getirdiği anda Maya’nın ışığı bir anda gökyüzüne kadar yükselmiş. Küçücük kırıntı, parıltılar içinde büyümüş ve sihirli bir ekmek haline gelmiş. Maya, yumuşacık ve sıcak bir sesle gülümsemiş: “Başardık! Artık beni köyüne götür. Beni herkesle paylaş ki mutluluk ve bereket köyde yayılsın.”

Derin, ekmeği dikkatlice ellerine almış ve köyüne götürmüş. Köydeki herkes, sihirli ekmeğin bir parçasını yemiş. Bu ekmek sadece karınlarını doyurmakla kalmamış, aynı zamanda onların kalplerini sevgi ve huzurla doldurmuş. Bir parça ekmek yiyen herkes, paylaşmanın ne kadar değerli olduğunu anlamış.

O günden sonra, köyde ne açlık ne de mutsuzluk kalmış. Derin, hayatındaki ilk büyük macerayı tamamlamanın gururunu ve mutluluğunu yaşamış. Köy halkı da “Sihirli Ekmek Kırıntısı Masalını” yıllar boyunca birbirine anlatmış ve paylaşmanın dünyanın en büyük hazinesi olduğunu asla unutmamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil ağaçlarla dolu, masalsı bir orman varmış. Bu ormanda her sabah kuşların şarkıları yankılanır, rüzgar yaprakların arasında dans eder ve tüm canlılar mutlu bir şekilde bir arada yaşarmış. Ormanın en özel yanı ise her sorunun cevabını bilen Bilge Baykuş’un burada yaşamasıymış.

Bilge Baykuş, ormanın en yüksek ağacında yaşar ve her gece ay ışığında büyülü hikayeler anlatırmış. Onun bilgeliği, sadece hayvanlar için değil, ormanda yaşayan tüm canlılar için bir umut ışığıymış. Soruları olduğunda hayvanlar, ona gelmekten asla çekinmezmiş çünkü Baykuş her zaman nazikçe dinler ve eğlenceli bir şekilde yanıtlar verirmiş.

Bir sabah, ormanın şarkıları birden susmuş. Kuşlar uçmayı bırakmış, rüzgar sanki durmuş ve yapraklar kıpırdamaz olmuş.

Bu durumu ilk fark eden, ağaçların arasında dolaşan küçük sincap olmuş. Küçük sincap, hemen diğer hayvanlara seslenmiş: “Bir tuhaflık var. Kuşların sesi yok, yapraklar bile hareket etmiyor. Neler oluyor olabilir?”

Tavşan, tilki ve kaplumbağa, sincapın haberini alır almaz bir araya gelmişler. Hepsi şaşkın ve biraz da tedirginmiş.


Tavşan: “Bir şeyler ters gidiyor, bunu hemen çözmeliyiz” demiş ve ardından burnunu havaya kaldırarak etrafı koklamaya başlamış.

Tilki, keskin gözlerini ormanın derinliklerine çevirmiş, “Bunun ne olduğunu ancak Bilge Baykuş bilir,” demiş.

Kaplumbağa ise yavaşça başını sallayarak, “O zaman vakit kaybetmeden ona gitmeliyiz,” demiş.

Hep birlikte Bilge Baykuş’un yaşadığı büyük ağacın yanına varmışlar. Tavşan, heyecanla ağaca doğru zıplayarak seslenmiş, “Bilge Baykuş, Bilge Baykuş. Lütfen bize yardım et! Ormanda garip bir şeyler oluyor, her şey sessizleşti ve hiç hareket yok.”

Tilki ve kaplumbağa da meraklı gözlerle yukarı bakmışlar, Baykuş’un sakin ve bilge yanıtını beklemişler.

Bilge Baykuş gözlerini yavaşça açmış, kanatlarını açıp gerinmiş ve sakin bir sesle sormuş: “Sizce ne olmuş olabilir?”

Hayvanlar düşünmeye başlamış. Tilki, “Belki de kötü bir büyü yapılmıştır,” diye tahminde bulunmuş. Kaplumbağa ise, “Belki orman bize bir şey söylemeye çalışıyordur ama biz anlayamıyoruzdur,” demiş.

Bilge Baykuş kanatlarını çırparak, “Bu sorunun cevabını bulmak için birlikte çalışmalıyız,” demiş. “Her biriniz bu görevde önemli bir rol oynayacaksınız.”

Bilge Baykuş, hayvanlara görevler vermiş: “Sincap, aramızda en hızlı olan sensin. Ağaçların tepesine tırman ve yukarıdan ormana bak. Tavşan, keskin burnunla farklı bir koku var mı anlamaya çalış. Tilki, çevik ve dikkatlisin, nehir boyunca git ve suyun neden durduğunu öğren. Kaplumbağa, sen benimle kal. Bu bilgileri bir araya getirip bir çözüm bulmamıza yardım edeceksin.”

Hayvanlar hızla görevlerini yerine getirmek için yola çıkmış.


Sincap, ağacın en tepesine tırmandığında, uzakta garip bir gri duman görmüş. Tavşan, ormanın derinliklerinde hafif bir yanık kokusu almış. Tilki, nehirde büyük bir taşın suyun akışını engellediğini fark etmiş. Kaplumbağa ise sabırla arkadaşlarının dönmesini beklemiş.

Hayvanlar, buldukları bilgileri Bilge Baykuş’a anlatmışlar. Baykuş dikkatle hepsini dinlemiş ve gözlerini hafifçe kısmış. “Bu duman, ormanımızın yaşamını tehdit ediyor,” demiş. “Ama bu sorunu çözebiliriz. Birlikte çalışırsak, ormanımızı eski haline getirebiliriz.” diye eklemiş.

Bilge Baykuş’un bilgeliğiyle yönlendirdiği hayvanlar hemen harekete geçmiş. Sincap, çevik hareketlerle ağaçların dallarından ilerleyerek dumanın kaynağını bulmuş. Tilki de onun peşinden gitmiş, ikisi birlikte gri dumanın bir çalı grubunun yanmasından kaynaklandığını fark etmişler.

Sincap hızla etraftaki yapraklarla küçük bir rüzgar oluşturarak alevleri zayıflatmış, tilki ise yakınlardaki küçük bir su birikintisinden taşıdığı suyu kullanarak ateşi tamamen söndürmüş.

Bu sırada tavşan ve kaplumbağa nehirdeki büyük taşın önüne varmışlar. Tavşan, çevik hareketlerle taşın etrafını kontrol etmiş ve kaldırılacak en uygun yeri işaret etmiş. Kaplumbağa ise yavaş ama güçlü bir şekilde taşı itmeye başlamış. Uzun çabaları sonunda taşı yerinden oynatmışlar ve su yeniden coşkuyla akmaya başlamış.

Bilge Baykuş ise ormanın kalbinde durarak yumuşak ama güçlü bir sesle büyülü bir şarkı söylemeye başlamış. Şarkının melodisi rüzgarla birlikte ormanın her köşesine yayılmış, dalları okşamış, yaprakları titreştirmiş ve kuşları yeniden hayata döndürmüş. Kuşlar tekrar neşeyle şarkı söylemeye başlamış, orman eski enerjisine kavuşmuş.

Sonunda, ormanda tekrar kuş cıvıltıları yankılanmış, yapraklar dans etmiş ve tüm hayvanlar neşe içinde şarkılar söylemiş. Bilge Baykuş gülümseyerek, “Gördünüz mü?” demiş. “Birlikte çalıştığınızda, en zor problemleri bile çözebilirsiniz.”

Hayvanlar birbirlerine bakmış ve kıkırdamışlar. Tavşan, “Gerçekten harika bir ekip olduk!” demiş.

O günden sonra, ormandaki tüm canlılar karşılaştıkları her sorunda Bilge Baykuş’un sözlerini hatırlamış: “Sorunları çözmenin sırrı dostluk, sabır ve birlikte çalışmaktır.”

Bilge Baykuş Masalı burada sona ermiş, ama Bilge Baykuş’un bilgeliği, hayvanların cesareti ve bu masal, ormandan çok uzaklara ulaşarak dilden dile anlatılmaya devam etmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil, kocaman bir ormanda, herkesin hayranlıkla bahsettiği bir hayvan yaşarmış: Çita. Çita, o kadar hızlı koşarmış ki rüzgar bile onu yakalayamazmış. Güneşin doğuşundan batışına kadar koşar, tüm ormanı dolaşırmış.

Diğer hayvanlar, Çita’nın hızını çok merak eder ama ona bir türlü sormaya cesaret edemezmiş.

Bir gün, bu merak artık dayanılmaz hale gelmiş ve ormanın hayvanları toplanmış.

Sincap, heyecanla kuyruğunu sallamış ve “Çita’nın sırrını öğrenelim. Belki biz de onun kadar hızlı olabiliriz” demiş.

Tavşan hemen zıplayarak eklemiş: “Evet, belki ben de sıçrayışlarımı hızlandırabilirim.”


Kaplumbağa ise sakin bir şekilde başını sallamış: “Belki bende yavaşlığımı biraz azaltırım. Ne dersiniz?”

Bu fikir herkesi çok heyecanlandırmış. O gün, tavşan, sincap, kaplumbağa, kuş ve daha birçok hayvan, Çita’yı bulmak için yola çıkmış. Çita, ormanın en geniş çayırında dinlenirken bulunmuş. Güneş tenine parlak bir altın gibi vuruyormuş. Hayvanlar onun etrafında toplanmışlar ve sincap cesaretle konuşmuş:

“Merhaba Çita! Biz seninle bir şey konuşmak istiyoruz. Sen nasıl bu kadar hızlısın? Bize de öğretir misin?”

Çita, dostça gülümseyerek kuyruğunu sallamış. “Tabii ki anlatırım! Ama hızlı olmanın sırrı, düşündüğünüz kadar kolay değil.”

Bu sözler, hayvanları daha da heyecanlandırmış. Hepsi merakla dinlemeye koyulmuş.

Çita, önce derin bir nefes almış ve başlamış anlatmaya: “Birincisi, hızın sırrı çok çalışmaktan geçer. Ben her gün koşarım, ama bu sadece eğlenmek için değil. Yorulsam da devam ederim, çünkü hızımı korumam için sürekli pratik yapmam gerek.”

Tavşan şaşkınlıkla sormuş: “Ama sen zaten hızlısın, neden hâlâ çalışıyorsun ki?”

Çita gülerek cevap vermiş: “Hızlı olmak demek, her zaman daha iyisini yapmak için çabalamak demektir. Kendinizi geliştirmeye çalıştığınızda, başarı da peşinizden gelir.”

Kaplumbağa usulca sormuş: “Ama benim bacaklarım kısa ve yavaş. Ben de hızlanabilir miyim?”

Çita, kaplumbağaya sevgi dolu bir bakışla cevap vermiş: “Elbette! Herkes kendi hızında en iyisi olabilir. Önemli olan başkalarıyla yarışmak değil, kendinle yarışmak.”


Çita biraz daha düşünmüş ve eklemiş: “Ama hızın başka bir sırrı daha var: Rüzgarla dost olmak. Koşarken rüzgarı hissetmelisiniz. Ona kulak verirseniz, size yol gösterecektir.”

Kuş merakla kanatlarını çırparak sormuş: “Rüzgarla nasıl dost oluruz? O sadece bir hava değil mi?”

Çita, ormandaki yumuşak rüzgarı hissetmek için gözlerini kapamış: “Hayır, rüzgar bir arkadaş gibidir. Eğer ona inanır ve ona uyum sağlarsanız, o da size yardım eder. Bazen hızlı, bazen yavaş; ama her zaman yanınızdadır.”

Hayvanlar Çita’nın sözlerini duyunca hem çok etkilenmiş hem de çok heyecanlanmışlar. İçlerinden bazıları hemen kıpır kıpır hareket etmeye başlamışlar. Çita onların bu enerjisini görünce gülümsemiş ve neşeyle konuşmuş:

“Haydi, şimdi hep birlikte rüzgarı hissetmeyi öğrenelim. Ama önce sakin olmalıyız. Çayırlara çıkalım ve rüzgarın bizimle nasıl oynadığını anlamaya çalışalım. Bu hem eğlenceli olacak hem de size çok şey öğretecek!”

Hayvanlar Çita’yı takip ederek kocaman, yemyeşil bir çayıra çıkmışlar. Çimenler yumuşacıkmış ve hafif bir rüzgar esiyormuş. Yapraklar tatlı tatlı hışırdıyor, gökyüzündeki bulutlar yavaşça ilerliyormuş. Çita, çimenlerin üstüne oturmuş ve arkadaşlarına seslenmiş:

“Şimdi derin bir nefes alın. Gözlerinizi kapatın ve rüzgarı hissetmeye çalışın. Nasıl hafifçe yüzünüzü okşuyor? İşte, rüzgar sizin arkadaşınız olmak istiyor.”

Herkes gözlerini kapatmış ve rüzgarı hissetmeye çalışmış. Tavşan birden gözlerini açmış ve heyecanla bağırmış: “Ben hazırım! Rüzgarı hissediyorum, artık hareket edebilir miyim?”

Çita gülümsemiş. “Tabii ki! Ama bu sefer zıplarken rüzgarın seni taşımasına izin ver. Rüzgarla dost olduğunu hayal et.”

Tavşan hemen çimenlerin üzerinde sıçramaya başlamış. Her zıplayışında kendini biraz daha hafif hissetmiş. “Rüzgar beni destekliyor, sanki çok daha yükseğe zıplıyorum!” diye bağırmış.


Sincap ise dalların üzerinde gezinmeye başlamış. “Rüzgar bana yol gösteriyor!” demiş. Hafif bir esintiyle dallar arasında zıplarken kendini çok daha cesur hissetmiş.

Kuş ise kanatlarını açmış ve gökyüzüne doğru süzülmüş. “Rüzgar benim arkadaşım! Uçmak hiç bu kadar kolay olmamıştı!” diye cıvıldamış.

Kaplumbağa, kendine uygun bir şekilde yavaş yavaş yürüyormuş. Her adımda rüzgarı hissediyor ve gülümsüyormuş. “Belki sizin kadar hızlı değilim, ama kendimi daha güçlü hissediyorum,” demiş.

O gün, çayırda rüzgarla dans eden hayvanlar, hem çok eğlenmiş hem de çok şey öğrenmişler. Çita, arkadaşlarının bu çabalarını gururla izlemiş ve demiş ki: “Gördünüz mü? Hız sadece koşmak değildir. Rüzgarla dost olmak, her birinizi kendi hızınızda daha güçlü yaptı.”

O günden sonra hayvanlar, her gün egzersiz yaparak kendi sınırlarını aşmaya başlamışlar. Tavşan daha yükseğe zıplamış, sincap daha uzağa atlamış, kuş daha yükseklere uçmuş, kaplumbağa ise kendi hızında ilerlemiş ve kendini geliştirmiş.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra, hayvanlar yine Çita’nın yanına toplanmış. Hepsi heyecanla kendi başarılarını anlatmaya başlamışlar:

• Tavşan: “Artık zıplayarak çok daha uzağa gidebiliyorum!”
• Sincap: “Dallardan dallara hiç düşmeden atlıyorum!”
• Kuş: “Rüzgarı hissediyor ve daha yükseklere uçuyorum!”
• Kaplumbağa: “Ben bile artık daha hızlıyım ve bu beni mutlu ediyor!”

Çita, arkadaşlarının bu azmini görünce gururla gülümsemiş. “Hepiniz, kendinizin en hızlı hali oldunuz. Hız, sadece koşmak değildir. Hayatta ilerlemek için çaba göstermek ve kendi en iyi haline ulaşmaktır.”

Rüzgarın Dostu Çita Masalı burada bitmiş ama o günden sonra, ormanda kimse Çita ile yarışmaya çalışmamış. Çünkü herkes kendi hızında en iyi olmaya odaklanmış. Ve bu orman, mutluluğun ve dostluğun hızla yayıldığı bir yer haline gelmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gökyüzünde minicik bir yıldız yaşarmış. Bu minik yıldızın adı Parıldak’mış çünkü o, her gece gökyüzünde en parlak yıldız olurmuş. Parıldak’ın görevi çok önemliymiş: Bebeklerin rüyalarına ışık göndermek ve onların tatlı tatlı uyumasını sağlamak.

Ama bir gün, Parıldak’ın ışığı birden sönmüş. Yıldız o kadar yorulmuş ki artık parlayamaz olmuş. Işığını kaybeden Parıldak, gökyüzünden düşmüş ve kendini yemyeşil bir ormanda bulmuş.

Parıldak, çimenlerin üstünde yatarken etrafına bakmış. Kuşların cıvıldadığı, çiçeklerin mis gibi koktuğu bu yer çok güzelmiş ama Parıldak kendini burada çok yalnız hissediyormuş. “Bebekler beni bekliyor, ama ışığım olmadan onlara yardım edemem,” diye üzülmüş.

Tam o sırada, bir evin penceresinden dışarı bakan küçük bir kız Parıldak’ı fark etmiş. Bu, Ayşe adında meraklı ve cesur bir çocukmuş. Ayşe, yerde parlayan ama bir türlü tanımlayamadığı bu şeyi görünce hemen dışarı koşmuş.

“Sen kimsin? Neden buradasın?” diye sormuş Ayşe.


“Ben bir yıldızım,” demiş Parıldak hüzünle. “Gökyüzünden düştüm çünkü ışığımı kaybettim. Bebeklerin rüyalarını aydınlatamıyorum ve onlara tekrar yardım etmek istiyorum.”

Ayşe, yıldızın durumuna çok üzülmüş. “Ben sana yardım edebilirim,” demiş gülümseyerek. “Yeniden ışığını bulman için birlikte bir yolculuğa çıkalım mı?”

Parıldak, Ayşe’nin teklifine çok sevinmiş. “Senin gibi cesur bir dostum olduğu için çok mutluyum!” demiş.

Ayşe ve Parıldak, ışığı tekrar bulmak için ormanda yürümeye başlamışlar. Yol boyunca kuşlar onlara şarkılar söylemiş, kelebekler etraflarında dans etmiş. Ayşe, “Bu ormanda her şeyi bilen Bilge Baykuş yaşar. Belki o bize yardım edebilir,” demiş.

Bir süre sonra, Bilge Baykuş’un yaşadığı büyük çınar ağacına varmışlar. Baykuş, dalların arasından başını çıkarıp onları görmüş. “Hoş geldiniz, küçük dostlar!” demiş. “Neden buradasınız?”

Parıldak olanları anlatmış. “Yeniden ışığımı bulup gökyüzüne dönmek istiyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

Bilge Baykuş düşünceli bir şekilde kanatlarını açıp kapamış. “Işığını bulman için cesareti, dostluğu ve hayal gücünü keşfetmelisin,” demiş. “Bu üç şey seni gökyüzüne geri götürecek.”

Ayşe ve Parıldak, Baykuş’a teşekkür ederek yola devam etmişler.

İlk durakları, ormandaki Karanlık Mağara’ymış. Ayşe biraz korkmuş ama yıldızı yalnız bırakmak istememiş. “Birlikte gidersek her şeyi başarabiliriz,” demiş.

Mağaraya girdiklerinde her yer zifiri karanlıkmış. Ayşe, yıldızı sıkıca tutmuş ve cesurca ilerlemiş. Bir süre sonra, mağaranın derinliklerinde parlayan bir taş görmüşler. Taş birden konuşmuş:


“Karanlıktan korkmamak, cesaretin ilk adımıdır. Cesaret, korkularınla yüzleşip onları aşmaktır.”

Parıldak, Ayşe’nin cesaretine hayran kalmış. O anda, Parıldak’ın ışığı hafifçe parlamaya başlamış. “Ayşe, seninle korkularımı yenmeyi öğreniyorum,” demiş.

Mağaradan çıktıktan sonra, bir nehre ulaşmışlar. Nehrin kenarında, bir peri onları bekliyormuş. Bu, dostluk perisi Melina’ymış. Melina zarif bir şekilde nehrin ortasına doğru uçmuş.

“Merhaba küçük dostlar,” demiş Melina. “Dostluk, en zor zamanlarda birbirine destek olmaktır. Dostluk olmadan hiçbir zorluk aşılamaz.”

Ayşe, Parıldak’a bakmış ve “Ben senin dostunum, senin için buradayım,” demiş. Parıldak, Ayşe’nin bu sözleriyle biraz daha parlamış. “Dostluk sayesinde ışığımın geri döndüğünü hissediyorum,” demiş.

Son durakları, ormanın sonunda bulunan bir tepeymiş. Tepenin üstünde, gökyüzüne kadar uzanan renkli bir kapı varmış. Kapı, sadece hayal gücüne inananlar için açılıyormuş.

Ayşe ve Parıldak kapının önünde durmuş. Ayşe gözlerini kapatıp hayal etmiş: Gökyüzünde parlayan bir yıldız ve onun mutlu ettiği bebekler. Parıldak da hayal gücünü kullanmış ve yeniden gökyüzünde olduğunu düşünmüş.

Bir anda kapı açılmış ve gökyüzüne uzanan bir ışık merdiveni belirmiş. Parıldak, Ayşe’ye minnetle bakmış. “Sen olmasaydın, bunları başaramazdım,” demiş.

Parıldak, ışık merdivenine tırmanmaya başlamış. Ayşe, onu yukarı çıkarken izlerken biraz üzülmüş ama Parıldak’a yardım edebildiği için çok mutluymuş.

Gökyüzüne geri dönen Parıldak, eski yerine yerleşmiş ve eskisinden çok daha parlak bir şekilde ışıldamış. O gece, bebeklerin rüyaları Parıldak’ın ışığıyla aydınlanmış.

Ayşe, evine dönerken yıldızlara bakmış ve gülümsemiş. “Seninle tanıştığım için çok mutluyum, Parıldak,” diye fısıldamış.

Parıldak da her gece Ayşe’nin penceresine bir parıltı göndermiş. Yıldız ve Ayşe’nin Büyülü Yolculuğu Masalı burada bitmiş ama Ayşe ve Parıldak’ın dostluğu, gökyüzüyle dünya arasında parlayan bir bağ olarak sonsuza kadar sürmüş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar güneşin sarı saçlarını okşadığı, bulutların gökyüzünde dans ettiği yemyeşil bir vadide, neşeli bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte, inatçı keçi olarak tanınan Tombi adında minik, meraklı bir keçi yaşarmış.

Tombi, çiftliğin en hareketli sakiniymiş; gün boyu oradan oraya zıplar, her köşeyi keşfetmeye çalışırmış. Ama Tombi’nin en çok sevdiği şey, çiftliğin hemen ötesindeki yüksek dağlara bakmakmış.

Bu dağlar gökyüzüne uzanır gibi görünürmüş. Dağların zirvesinde dolaşan dağ keçileri ise Tombi’nin kahramanlarıymış. Onların çeviklikle uçurumların kenarından geçişini, sanki rüzgarla dans eder gibi yükseklere tırmanışını hayranlıkla izlermiş.

Bir gün Tombi, gözlerini kısarak dağlara bakmış ve içinden bir dilek tutmuş. “Bir gün,” demiş kendi kendine, “ben de onlar gibi yükseklere tırmanacağım ve zirvede rüzgarı hissedeceğim!”

Ama bu düşünce hem heyecan verici hem de biraz korkutucuymuş. Çünkü Tombi’nin bacakları küçücükmüş ve daha önce dağların yanına bile yaklaşmamış. “Ya düşersem?” diye kaygılanmış. Ama yüreğindeki cesaret, bu kaygıları bastıracak kadar güçlüymüş. Çünkü o, gerçekten inatçı keçiymiş.


Ertesi sabah güneş doğarken, Tombi yola koyulmuş. Çiftlikteki dostları şaşkınlıkla ona bakmışlar. Tavuklardan biri kanatlarını çırparak seslenmiş: “Nereye gidiyorsun Tombi?”

Tombi gururla cevap vermiş: “Dağlara tırmanmaya gidiyorum! Dağ keçileri gibi olmak istiyorum.”

Tavuklar gülmüş, kuzular zıplamış: “Sen mi? Daha bir çite bile tırmanamıyorsun!”

Ama Tombi, onların söylediklerine aldırmamış. Bir hedefi olduğunu biliyormuş. Yol boyunca, baharın tatlı esintisi yanaklarını okşarken, çiçeklerin neşeyle açtığını fark etmiş. Bu onu daha da cesaretlendirmiş.

Dağ yolunun başlangıcında Tombi, parlak bir taş görmüş. Bu taş, sanki ışık saçıyormuş! Tombi taşı eline almış ve incelemeye başlamış. Tam o sırada, yaşlı bir kaplumbağa belirivermiş.

“Evlat, elindeki taş sıradan bir taş değil,” demiş kaplumbağa, gözlüklerini düzelterek.

Tombi şaşkınlıkla bakmış. “Bu taşın sırrı ne?” diye sormuş.

Kaplumbağa gülümsemiş. “Bu taş, cesaret taşıdır. Senin yüreğin ne kadar cesursa, bu taş o kadar parlak olur. Ama unutma, taşın gücü seni değil, sen onu güçlendireceksin.”

Tombi, taşı boynuna asmış ve kaplumbağaya teşekkür ederek yoluna devam etmiş. Artık kendini daha güçlü hissediyormuş. Çünkü Tombi sadece cesur değil, aynı zamanda inatçı keçiymiş.

Tombi’nin yolu kolay değilmiş. İlk başta küçük kayalara tırmanmayı denemiş, birkaç kez düşmüş ama vazgeçmemiş. Sonunda daha büyük kayalara çıkmayı başarmış.


Bir gün bir uçurumun kenarında korkuyla durmuş. “Buradan asla geçemem!” diye düşünmüş. Ama tam o sırada karşısına kanatları gökkuşağı gibi parlayan minik bir kuş çıkmış.

“Merhaba Tombi!” demiş kuş, cıvıldayarak. “Ben Minik. Burada tek başına ne yapıyorsun?”

Tombi hikayesini anlatmış. Minik, ona cesaret vermiş. “Unutma, düşmekten korkma. Her düşüş seni daha güçlü yapar!” diyerek Tombi’ye nasıl adım atması gerektiğini göstermiş.

Tombi, kuşun yardımıyla uçurumu geçmiş. Her engeli aştığında taş daha da parlaklaşıyor, Tombi’nin cesareti artıyormuş. İnatçı keçi Tombi, her zorluğu kararlılıkla aşmış.

Tombi günlerce tırmanmış. Yol boyunca yeni dostlar edinmiş; kurnaz bir tilkiden zekayı, sabırlı bir geyikten dayanıklılığı öğrenmiş. Her biri, Tombi’nin hedefe ulaşması için ona küçük sırlar vermiş.

Sonunda, zirveye yaklaştığında önüne büyük bir dağ keçisi çıkmış. Keçi, heybetli boynuzları ve kararlı bakışlarıyla Tombi’ye bakmış.

“Buraya kadar nasıl geldin, küçük Tombi?” diye sormuş keçi.

Tombi gururla, “Cesaretimi topladım, çok çalıştım ve dostlarımdan yardım aldım,” demiş.

Keçi gülümsemiş. “Öyleyse, artık sen de bizim gibi bir dağ keçisisin!” demiş ve Tombi’yi zirveye götürmüş.

Tombi zirveye ulaştığında rüzgarın yüzünü okşadığını hissetmiş. Ayaklarının altındaki dünya küçücük görünüyormuş. Gökyüzü o kadar yakınmış ki, neredeyse yıldızlara dokunabilecekmiş gibi hissetmiş.

O an Tombi anlamış ki cesaret, sadece korkusuz olmak değilmiş. Cesaret, korkularına rağmen adım atabilmekmiş.

Zirveden aşağıya bakarken parlak taşı avucunda tutmuş. Artık taşın parlamasına ihtiyacı yokmuş, çünkü ışık kendi yüreğindeymiş.

Ve böylece inatçı keçi Tombi, hem kendi sınırlarını aşmış hem de hayalini gerçekleştirmiş. Çiftliğe döndüğünde herkes onu hayranlıkla karşılamış. İnatçı Keçi Masalı burada biterken Tombi artık sadece bir keçi değil, hayallerine inanan bir kahraman olmuş.