Ü
Üye silindi 81
Guest
Dostluk Ormanı ve Cesur Köpek Max
Bir zamanlar, rengârenk çiçeklerle dolu, kuşların sabahları şarkılar söylediği, kelebeklerin dans ettiği güzel bir orman varmış. Bu ormana insanlar “Dostluk Ormanı” dermiş. Çünkü orada yaşayan hayvanların hepsi birbirine yardım eder, paylaşır ve dostça yaşarmış.
Bu ormanda küçük, kahverengi tüylü, gözleri pırıl pırıl parlayan bir köpek yaşarmış. Adı Max’miş. Max diğer köpeklerden biraz farklıymış; çünkü çok meraklı, çok cesur ve çok iyi kalpliymiş. Her sabah erkenden uyanır, ormandaki dostlarını ziyaret eder, kim yardıma muhtaçsa ona destek olurmuş.
Bir gün Max, sabah erkenden ormanda dolaşırken, uzaktan ağlama sesi duymuş. Kulaklarını dikip dikkatlice dinlemiş. Ses, ormanın derinliklerinden geliyormuş. Max hemen koşmuş ve sesin geldiği yere varmış. Karşısında küçük bir tavşan varmış. Tavşanın adı Pofuduk’muş.
— “Neden ağlıyorsun Pofuduk?” diye sormuş Max.
— “Ayağım bir taşa sıkıştı, çıkartamıyorum,” demiş tavşan gözyaşları içinde.
Max hiç düşünmeden taşın etrafını kazmaya başlamış. Dişleri ve patileriyle büyük çabalar sarf etmiş. Sonunda taş biraz kaymış ve tavşanın ayağı özgür kalmış.
— “Çok teşekkür ederim Max! Sen olmasaydın buradan çıkamazdım,” demiş Pofuduk sevinçle.
— “Önemli değil dostum, biz ormanda birbirimize yardım ederiz,” diye gülümsemiş Max.
O günden sonra Pofuduk ile Max çok yakın arkadaş olmuşlar. Her gün beraber gezer, oyun oynar, yiyecek toplar, hatta diğer hayvanlara yardım ederlermiş.
Gizemli Parıltı
Bir akşamüstü, güneş batarken Max ile Pofuduk ormanda yürüyüş yapıyormuş. Birden çalıların arasından parlak bir ışık görmüşler. Işık o kadar parlakmış ki gözlerini kamaştırmış. Merakla ışığın olduğu yere gitmişler. Orada parlayan, altın renginde bir taş bulmuşlar.
— “Bu da ne böyle?” demiş Pofuduk.
— “Bilmiyorum ama çok değerli görünüyor,” demiş Max.
Tam taşı inceleyecekleri sırada, karşılarına yaşlı ve bilge bir kaplumbağa çıkmış. Bu kaplumbağanın adı Kara Kaplumbağa’ymış.
— “Çocuklar, o taş sihirli bir taştır,” demiş.
— “Nasıl yani?” diye sormuş Max merakla.
— “O taş sadece gerçek dostluğun olduğu yerde parlar. Eğer ormandaki dostluğu bozacak bir tehlike olursa, taş parlayarak sizi uyarır.”
Max ve Pofuduk çok şaşırmış. Taşı dikkatlice alıp ormanın ortasındaki göl kenarına götürmüşler. Orası bütün hayvanların toplandığı, oyun oynadığı, mutlu olduğu bir yermiş. Taşı oraya koymuşlar ki herkes onu görebilsin.
Tehlike Yaklaşıyor
Bir gün ormana yeni bir köpek gelmiş. Bu köpek siyah tüylü, kocaman ve güçlüymüş. Adı Kara’ymış. Kara, aslında kötü kalpli değilmiş ama biraz huysuz ve kıskançmış. Ormandaki diğer hayvanların Max’i ne kadar çok sevdiğini görünce kıskanmış.
— “Neden herkes Max’i seviyor? Ben de köpeğim, ben de güçlü ve cesurum!” diye homurdanmış.
Bir gece, Kara gizlice göl kenarına gitmiş ve altın taşı alıp saklamış. “Artık herkesin gözü bende olacak,” diye düşünmüş. Ama taş ortadan kaybolunca, ormandaki huzur bozulmaya başlamış. Kuşlar şarkı söylemez olmuş, çiçekler solmaya başlamış, hatta gölün suyu bile bulanıklaşmış.
Hayvanlar endişe içinde Max’e koşmuş.
— “Max! Taş kayboldu, ne yapacağız?” diye sormuşlar.
Max derin derin düşünmüş. “Bunu kim yapmış olabilir?” diye içinden geçirmiş. Sonra Kara’nın davranışlarını hatırlamış. Sessizce Pofuduk’a dönmüş:
— “Sanırım Kara’nın bir şeyler bildiğini düşünüyorum,” demiş.
Cesaret ve Anlayış
Max ve Pofuduk, Kara’nın yaşadığı mağaraya gitmişler. Gerçekten de taş orada parlıyormuş. Kara başını öne eğmiş, pişman gibi görünüyormuş.
— “Kara, neden taşı aldın?” diye sormuş Max.
— “Çünkü herkes seni seviyor. Ben de sevilmek istiyorum. Ama kimse beni fark etmiyor,” demiş Kara üzgün bir sesle.
Max gülümsemiş ve yaklaşmış.
— “Sevilmek için taşlara ihtiyacın yok Kara. Sevilmek, kalbinden gelen iyilikle olur. Eğer dostlarına yardım edersen, onlar da seni sevecek.”
Kara bu sözlerden çok etkilenmiş. Yavaşça taşı alıp Max’e uzatmış.
— “Özür dilerim. Ben yanlış yaptım. Bir daha böyle bir şey yapmayacağım,” demiş.
Max taşı almış, ama Kara’ya kızmamış. Onun başını okşamış ve “Artık sen de bizim dostumuzsun,” demiş.
Ormanda Mutluluk
Altın taş yeniden göl kenarına konmuş. O anda orman eski haline dönmüş: Kuşlar neşeyle ötüşmeye başlamış, çiçekler açmış, göl berraklaşmış. Hayvanlar büyük bir sevinçle şarkılar söylemiş.
O günden sonra Kara da değişmiş. Artık huysuz değil, yardımsever bir köpek olmuş. Max’in en yakın dostlarından biri haline gelmiş. Max, Pofuduk ve Kara, ormanın kahramanları olmuş.
Ve sihirli taş, ormanda dostluk sürdükçe parlamaya devam etmiş.
Masalın Sonu ve Öğretisi
Çocuklar, bu hikâyeden çıkarmamız gereken ders şudur: Gerçek dostluk, paylaşmak ve birbirimize yardım etmekle olur. Sevilmek için hırs yapmaya gerek yoktur. İyilik yaptığınızda, dostluklarınız da parlayacak bir taş gibi ışıldar.
Ve Dostluk Ormanı’nda yaşayan hayvanlar, hep birlikte, mutlu bir şekilde yaşamışlar.
