On Page SEO Nedir?
Arama sonuçlarında üst sıralara çıkabilmek için bir web sitesinin içerisinde yapılan çalışmalar ve düzenlemelere site içi SEO, yani Onpage SEO denir.

On Page SEO Çalışmalarından En Önemlileri​

1- İlgili Anahtar Kelimeleri Sayfaya Entegre Etme​

Unutulmamalıdır ki sayfada yayınlanan bir içeriğin en önemli ögelerinden birisi de anahtar kelimelerdir. Anahtar kelime, bir içeriğin ana temasını temsil eder. Aynı zamanda hazırlanan içeriğin kullanıcılar tarafından aranma şekilleri de anahtar kelimeleri oluşturur.

Örneğin bu yazı için olan anahtar kelimeler 'SEO Nedir?', 'SEO çalışmaları nelerdir?', 'Nedir SEO', 'SEO arama motoru optimizasyonu nasıl yapılır?' veya bunun diğer versiyonu olan 'Arama motoru optimizasyonu SEO nasıl yapılır' gibi kelime öbekleri olurdu. Anahtar kelimeler belli bir sayıda kullanılmalıdır. Ne çok fazla olmalı ne de çok az. Hazırladığınız içerikteki anahtar kelimelerin sayılarını ölçmek için kullanılan bazı araçlar bulunmaktadır. İlgili yazımızda bu araçlardan en önemlilerinden biri ile ilgili ayrıntılı bilgiyi bulabilirsiniz.

Kullanmaya karar verdiğiniz keywordleri ilk 200 kelimede kullanmak çok önemlidir. Google botları yazıların ilk 200 kelimesine daha fazla önem verirler. Bu yüzden yazının girişinde bu kelimeleri akıllıca kullanmış olmak önemlidir. Bunun yanında içeriğin başlığında da anahtar kelime bulundurmak arama motorunun bir siteyi iyi tanıması ve sıralamada alakalı görerek üste çıkarması açısından önemlidir.

2- Başlık Tagi (Title Tag) ve Meta Açıklaması (Meta Description) Ekleme​

Başlık tagi ve meta açıklaması SEO çalışmalarının en önemli site içi aktivitelerinden biridir. Başlık tagi arama motorunda üst tarafta çıkan mavi ile yazılı olan yerdeki yazıdır. Burada anahtar kelime kullanmak çok önemlidir çünkü arama motoru, arama yapan kişi ve dizin arasındaki ilk bağlantıyı buradan kurar. Başlığınızda ayrıca kullanıcıların aramalarıyla daha yüksek derecede eşleşme ihtimali bulunan anahtar kelimeleri ekleyerek uzun kuyruk anahtar kelime de kurabilirsiniz. Bu, alaka düzeyini daha çok artıracaktır.

Başlığın hemen altında bulunan kısım ise meta açıklamasıdır. Burası başlıktan daha uzun olacak şekilde, içeriğin ne ile ilgili olduğu konusunda bilgi verilen yerdir. Kullanıcının arama yaptığı kelime ile sizin girdiğiniz açıklama arasında ne kadar çok uyum varsa sıralamada o kadar çok öne çıkarsınız.

Ayrıca Google, arama yapan kişinin arama yaptığı kelime ile eşleşen anahtar sözcükleri koyu ile göstermekte. Bu da, kullanıcının dikkatini direkt olarak cezbetmekte ve kullanıcıyı psikolojik olarak sayfaya tıklamaya yönlendirmektedir. Burada da ilgili anahtar kelimeleri ve uzun kuyrukları kullanmak çok önemlidir.

3- Kullanıcı Dostu İçerikler Ekleme​

Bir içerik eklerken en çok özen göstermemiz gereken nokta, içeriğin kullanıcı dostu olması hususudur. Web siteniz için hazırladığınız içerikte yazım ve imla hataları olmamalı; görseller ne çok ne az olacak şekilde, tam kararında kullanılmalı ve en önemlisi ilgi çekici olmalıdır. Sektörünüzle ilgili trendleri iyi takip etmeli ve kullanıcıların potansiyel aramalarını iyi analiz ederek onlara hitap eden şeyler üretmelisiniz.

Trend olan aramaların takibini search console ve Google trends gibi platformlardan yapabilirsiniz. H1, H2, H3 gibi başlıkları kullanmak web sitenizin kullanımını kolaylaştıracaktır. Basit bir şekilde hazırlayacağınız 'içindekiler' bölümü okuyucuya kolaylık sağlayacaktır. Yazılarda her zaman çok fazla teknik terimler kullanmamak daha çok tercih edilir.

Unutulmamalıdır ki içeriklerin çoğu birincil internet kullanıcıları tarafından tüketilmektedir ve onlara ulaşabilmenin en kestirme yolu, basit ve sadeleştirilmiş dil kullanmaktan geçer.

4- URL Optimizasyonu​

URL bildiğiniz üzere sitemizin üst kısmında bulunan yerdir. Hazırladığınız içerikte URL bölümünün sayılardan değil kelimelerden oluştuğuna emin olmalısınız. URL bölümünde keyword kullanmak yine çok önemlidir çünkü arama motorları içeriğinizi tanırken URL'den de yardım alır. URL'yi mümkün olduğunca kısa ve öz tutmak gerekir ve site içerisinde gerekli kategorizasyonun yapılmış olması elzemdir.

5- Resimlerin Optimizasyonu​

Bir web sitesinde içerik hazırlanırken ya da SEO çalışması yaparken dikkat edilmesi gereken diğer önemli husus da içerikte kullanılan resimlerin iyi optimize edilmiş olmasıdır. Kullanılan resim ve fotoğrafların boyutları çok büyük olmamalıdır.

Çok büyük imajlar web sitenizin yavaş açılmasına sebep olur ve web sitesinin hızını azaltır. Yavaş yüklenen web sitesi demek SEO puanı düşük web sitesi demektir ve bu da arama motorunun sıralamalarında gerilere düşmeniz anlamına gelecektir.

Resimlere mutlaka alt tag eklenmelidir. Çünkü Google gibi arama motorları resimleri bizim gördüğümüz gibi görmez. Bu tagler aracılığıyla görüp resmin alaka düzeyini ölçerler. Bu yüzden alt taglere resmin ne ile ilgili olduğunu yazmak çok önemlidir. Ayrıca teknik bir sorundan dolayı sayfanız yüklenmediğinde, bu açıklama görünür ve okuyucu bu resmin ya da fotoğrafın ne olduğunu görmüş olur.

6- Site İçi Link Verme​

Site içi link vermek, bir web sitesinin içerisinde bulunan diğer içeriğe, başka bir içerikten link verme durumudur. Arama motorlarının siteleri nasıl dizine eklediğinden bahsetmiştik. Site içi linkler arama motorlarının bu dizinleme işlemini yapmasına yardımcı olur. Botlara sitenizde bulunan diğer sayfaları tanıtır ve bu sayede sitenizin SEO puanı da yükselir. Bu işlem aynı zamanda kullanıcıların sayfanızda daha çok zaman geçirmesini de sağlar. Site içi link verirken bu linki kelime öbeği olarak vermek daha faydalı olacaktır.

Örneğin makarna tarifi veren bir içeriğiniz var. Daha önce tarifini vermiş olduğunuz bir sosun da bu makarnaya eklenmesi gerektiğini düşünüyorsunuz. 'Salçalı makarna sosu' şeklinde diğer içeriğinize link vermeniz durumunda, Google botlarına aslında sitenizin içerisinde bir salçalı makarna sosu tarifi verdiğiniz mesajını iletiyorsunuz. Bu da o sayfayı hem dizine ekler hem de sıralamadaki yerini yükseltir.

7- Site Hızını Artırma​

Bir web sitesinin hızlı olması hem kullanıcı deneyimi açısından hem de sitenizin arama motorlarındaki sıralaması açısından hayati bir öneme sahiptir. Arama motoru botları, dizinlediği sayfanızı arama sonuçlarında sıralarken web sitenizin hızını da dikkat alır.

Site hızınızı Pagespeed Index gibi sayfalardan ölçebilir ve gerekli düzenlemeleri yapabilirsiniz. Özellikle Google arama sonuçlarında üst sıralarda olmak için site hızı çok önemli bir faktördür çünkü Google bu konuda çok titiz çalışmaktadır. Bir site yavaş olduğu zaman ya da hızlıyken teknik sorunlardan ötürü yavaşladıktan sonra sıralamada dramatik bir şekilde aşağılara düşebilmektedir.

8- Mobil Uyumlu Site Hazırlama​

Artık mobilleşmiş bir dünyada yaşıyoruz. İstatistikler gösteriyor ki web sitesi kullanıcılarının birçoğu internete mobil araçlardan giriyorlar. Bu yüzden sitenin mobil uyumlu olması çok büyük önem arz etmektedir.

Doğru bir şekilde mobil uyumlu hazırlanmış bir site hem kullanıcı dostu olacaktır hem de sitenin trafiğini artıracaktır. Google botları özellikle sitelerin mobile uyumlu olup olmadıklarını çok dikkatli bir şekilde kontrol etmektedir. Mobil uyumlu olmayan temaların kullanıldığı siteler, sıralamalarda ilk sayfaları kesinlikle görememektedir.

SEO İşlemleri Nelerdir?
SEO amacıyla yapılan işlemler genel manada Site içi SEO ve Site dışı SEO olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Bu aktiviteler bir web sitesi için hayati olup arama motorlarında üst sıralarda yer alması ve organik trafik çekmesi için gerekli olan işlemlerin genelini oluşturur.

Bu iki SEO çalışması haricinde Teknik SEO ve Yerel SEO denilen ve iki çalışma çeşidi daha mevcuttur. Bu SEO çalışmaları, arama motoru optimizasyonu aktivitelerinin gelişmesi ile sonradan ortaya çıkmış ve en az site içi ve site dışı SEO işlemleri kadar önemlidir.

SEO (Arama Motoru Optimizasyonu) Neden Önemlidir?
Aslında yavaş yavaş hayatımıza giren, ancak sanki bir anda popüler olmuş gibi hissettiğimiz SEO'nun önemi nedir? Sorunun cevabı çok basit. Artık her şey önce online ortamda sunuluyor ve insanlar ön araştırmalarını arama motorlarında gerçekleştiriyor.
Bizler de başarılı olmak istiyorsak arama sonuçlarında üst sıralarda olmalıyız. Çünkü araştırmalar gösteriyor ki, internetten araştırma yapan kullanıcıların ezici bir çoğunluğu, arama sonuçlarında ikinci sayfaya dahi ilerlemiyor. Görmek istediği şeyi ilk sayfada bulamıyorsa farklı bir anahtar kelime kullanarak tekrar arama yapıyor.

Peki parasını ödeyerek Google Ads gibi uygulamalar aracılığıyla üst sıralarda yer alabiliyorsam neden uzun ve zahmetli bir iş olan arama motoru optimizasyonu (SEO) ile uğraşayım gibi bir soru da karşımıza çıkabilir. Bunun cevabı basittir. Reklamlı aramalar bir daireyi kiralamaksa SEO o daireyi satın almaktır. Reklamlı gönderi bir gecelik kaçamaksa SEO uzun dönemli istikrarlı bir ilişkidir.

Düzgün yapılmış bir arama motoru optimizasyonu, sitenizi daha uygun ücretlerle çok daha uzun süre arama motorlarında üst sırada tutacağı gibi web sitenizin de sürekli olarak yüksek kalitede kalmasını sağlayacaktır. Çünkü arama sonuçlarında uzun süre üst sırada kalmanın koşullarından birisi de web sitenizi güncel tutmak ve kullanıcı deneyimini sürekli olarak gözetmektir ki bu da uzun vadede müşteri kazanımı anlamına gelir.

SEO Nedir, Nasıl Yapılır?​

SEO nedir sorusunun cevabı, bir web sitesi hakkında arama motorları için yapılan tüm iyileştirme çalışmaları olarak tanımlanabilir. İnternet üzerinden bilgi ve ürün aramak için kullanılan arama motorları, bu özellikleri ile web platformlarının en büyük ziyaretçi ve müşteri kaynaklarıdır. Arama sonuçlarında müşterilerin büyük bir çoğunlukla ilk sayfalardaki siteleri ziyaret etmeleri, zamanla bu sektörün oluşmasını ve önem kazanmasını sağlamıştır.

SEO, ilgili anahtar kelimelerle arama motorlarında daha üst sıralarda yer alarak bu kelimelere ait arama trafiğinde en yüksek ziyaretçi sayısına ulaşmayı hedefler. SEO çalışmaları ise bu bağlamda web sitelerini tüm yönleriyle arama motorlarına uyumlu hale getirerek ziyaretçilerine daha kolay ve hızlı ulaşabilecekleri bir web platformu sunmayı amaçlar. Bu yönüyle SEO, web sitelerinin daha anlaşılır, kolay kullanıma sahip ve ziyaretçiye aradığı şeyi verebilecek seviyeye gelmesine de yardımcı olur.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir şehirde Defne adında bir çocuk yaşarmış. Defne, oyuncaklara bayılırmış ama onları sadece eğlenmek için değil, onlarla konuşmak, onları dinlemek için severmiş. Her oyuncağa bir isim verir, kendi odasında küçük bir oyuncak dünyası kurarmış.

Okuldan dönerken yolunun üzerindeki oyuncakçı dükkânının vitrinine mutlaka uğrarmış. Bu dükkânın adı “Pıtırcık Oyuncakları”ymış. Camın arkasındaki tahta tren, yün bebek ve zilli top her gün aynı yerde dursa da Defne’ye her seferinde yeniymiş gibi gelirmiş.

Dükkânın sahibi yaşlı bir amcaymış. Adı Ali Usta’ymış ama herkes ona “Oyuncakçı Dede” dermiş. Gözlüklerinin ardından gülümseyen gözleriyle çocukları izler, hiçbir şey satmasa bile onların mutluluğuyla mutlu olurmuş.

Defne bazen dükkâna girer, oyuncaklara dokunur, ama hiç “Alabilir miyim?” demezmiş. Çünkü oyuncak alacak parası yokmuş. Oyuncakçı Dede bunu bilir, ama hiçbir zaman Defne’yi mahcup etmezmiş.
“Bugün kiminle sohbet etmek istersin bakalım?” dermiş her gelişinde.

Defne en çok rafın en üst köşesindeki bez tavşanı severmiş. Kulakları biraz eğilmiş, elbisesi solmuş ama gözleri hâlâ pırıl pırılmış. Her geldiğinde tavşanın yanına çıkar, onu kucağına alıp fısıltıyla konuşurmuş.

Bir gün okulda, öğretmenleri herkese hayalindeki en değerli şeyi sormuş. Bazısı kedi, bazısı dondurma demiş. Sıra Defne’ye gelince hafifçe gülümsemiş:
“Ben bir oyuncakçı dükkânım olsun isterdim. İçinde herkesin oynayabileceği oyuncaklar olurdu. Satılmak için değil, mutlu olmak için…”

Sınıfta sessizlik olmuş. Bazı çocuklar şaşkınlıkla bakmış, bazıları gülümsemiş. Öğretmeni yavaşça başını sallamış: “Ne güzel bir hayal Defne.”

O günden sonra Defne, evde artık sadece oyuncaklarıyla oynamamış. Kâğıttan dükkân maketleri yapmış, hayalindeki dükkânı çizmeye başlamış. Hangi oyuncak nerede duracak, hangi oyuncak kiminle arkadaş olacak, hepsini yazmış küçük defterine.

Bir sabah Oyuncakçı Dede dükkânı açarken Defne erkenden gelmiş. Elinde kendi çizdiği oyuncakçı dükkânının resmi varmış. “Bunu sana göstermek istedim,” demiş heyecanla. Oyuncakçı Dede gözlüğünü silip dikkatle bakmış. Sonra sessizce gülümsemiş.

“Çok güzel olmuş bu dükkân. Bakalım senin hayalinle benim dükkânımı biraz benzetebilir miyiz?” demiş.
O gün, birlikte dükkândaki oyuncakların yerini değiştirmişler. Tavşan en baş köşeye geçmiş, tren pencereden görünecek şekilde yerleştirilmiş. Defne’nin içi içine sığmamış.

Ertesi gün okuldan sonra yine uğradığında, Oyuncakçı Dede onu bekliyormuş. Elinde küçük, sarı bir kutu varmış.

“Bugün bu kutu seni bekliyor,” demiş.

Defne merakla kutuyu açmış. İçinden yıllardır hayranlıkla baktığı bez tavşan çıkmış. Ama bu kez üzerinde bir minik yaka varmış. Yakasında küçük bir isim etiketi: “Tavşancık Defne’nin.”

Gözleri dolmuş ama ağlamamış. Başını kaldırıp Oyuncakçı Dede’ye sarılmış.
“Ben bir gün gerçekten bir oyuncakçı dükkânı açacağım,” demiş fısıltıyla.

“Ve ben ilk müşterin olacağım,” demiş Oyuncakçı Dede gülümseyerek.

Yıllar geçmiş. Oyuncakçı Dede artık yaşlanmış, dükkânı devretme vakti gelmiş. O gün geldiğinde, Defne büyümüş, kendi ayakları üzerinde duran genç bir kız olmuş.

“Pıtırcık Oyuncakları”nın eski tabelası sökülmüş. Yerine, renkli harflerle yazılmış yepyeni bir tabela asılmış: “Defne’nin Oyuncak Dünyası – Her Oyuncak Bir Arkadaştır.”

Dükkânın içindeki düzen birazcık değişmiş. Ama en baş köşede, hâlâ aynı tavşan sessizce oturuyormuş. Üzerindeki minik tabelada şu cümle yazıyormuş: “Hayaller satılmaz. Onlar büyür ve paylaşılır.”

Oyuncakçı Dükkanı Masalının sonunda, camın önüne bir kız çocuğu gelmiş. Tavşana uzun uzun bakmış, tıpkı bir zamanlar Defne’nin yaptığı gibi. Camın ardından onları izleyen Defne ise gülümseyerek başını eğmiş. Çünkü o an, kendi hayalinin başka bir kalpte yeniden başladığını hissetmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir kasabada, rengârenk evlerin arasında turuncu çatılı bir ev varmış. Bu evde, annesiyle birlikte yaşayan Ece adında bir çocuk yaşarmış. Ece, okuldan geldiğinde en çok odasında vakit geçirmeyi severmiş. Penceresinin önünde duran minik masa, en sevdiği köşesiymiş.

Bir gün, Ece okuldan geldiğinde annesi pencereleri açıp evi havalandırmış. Bahar kokuları odaya dolmuş, çiçeklerin ve yeni kesilen çimenlerin kokusu eşyaların arasına gizlenmiş. O sırada Ece’nin odasının açık penceresinden içeriye bir kuş dalıvermiş.

Küçük kuş, önce perdenin üstüne konmuş. Tedirgin bir halde etrafı süzmüş. Ece, kapıdan içeri girdiğinde kuşla göz göze gelmiş. İkisi de bir an ne yapacağını bilememiş. Ece’nin kalbi heyecandan hızla atmaya başlamış.

Kuş kanat çırpmış, tavanın köşelerine doğru uçmuş. Odanın duvarları, minik misafirin ürkek nefesleriyle dolmuş. Ece, ellerini yana açıp usulca, “Korkma,” demiş. Ama kuş onun ne dediğini anlamamış, kanat çırpıp rafların arasına saklanmış.

Ece, kuşun ürktüğünü görmüş. Bir hayvanın korkusunu daha önce hiç böyle yakından hissetmemiş. Sadece bir kuştu belki ama gözü cam gibi parlıyor, kanatları sanki titriyormuş. Ece, onu dışarı çıkarabilmek için düşünmeye başlamış.

Annesi mutfaktan gelen sesi duymuş ve hemen odaya koşmuş.
“Ece, bir şey mi oldu?” demiş.

Ece, gözleriyle kuşu göstermiş. Annesi bir an durmuş, sonra gülümsemiş.
“Camı sonuna kadar açalım, panik yapmazsa kendi yolunu bulur,” demiş.

Ece, annesinin söylediğini yapmış. Pencereyi açarken rüzgâr odanın perdelerini uçurmuş, sanki kuş için özgürlüğün kapıları açılmış. Ama kuş, yine de yerinden kıpırdamamış.

Ece, kuşun korktuğunu anlamış. Onunla konuşmak istemiş ama kelimeler yetmezmiş. Sonra eline en sevdiği pelüş oyuncağı alıp kuşun karşısına oturmuş.
“Ben de bazen korkarım,” demiş kendi kendine, sesi çok alçakmış.
“Karanlıkta, seslerde, yalnız kaldığımda.”

Ece’nin içten sesi odanın sessizliğine karışmış. O an fark etmiş ki kuş da belki yalnızlıktan korkuyormuş. Bir an olsun hareket etmeden, sadece kuşla aynı odada sessizce beklemiş.

Uzun bir süre geçmiş. Kuş, Ece’nin hareketsizliğine alışmış. Kanatlarını hafifçe açmış, başını sağa sola çevirmiş. Sonra Ece’nin pencereden getirdiği ekmek kırıntılarını fark etmiş.

Ece, kuşun yaklaştığını görünce yerinden kıpırdamamış. Kuş, cılız adımlarla kırıntılara yürümüş, bir iki tanesini gagasına almış. Ece, gülümseyerek bakmış ama hiç ses etmemiş.

Annesi kapıdan sessizce bakıyormuş.
“Bazen sabır, korkudan daha güçlüdür,” diye fısıldamış.

Kuş, birden kanat çırpmış ve açık pencereye yönelmiş. Ece, gözlerini kırpmadan ona bakmış. Kuş, pencerenin kenarına konmuş, Ece’ye bir an bakar gibi durmuş. Sonra mavi gökyüzüne doğru uçup gitmiş.

Odanın içinde kuşun hafif tüyleri kalmış. Ece, o tüyleri eline almış. Minik, yumuşacık tüy, sanki bir teşekkür gibiydi. Ece, kuşun korkusunu anlamış ve sessizce ona yardım etmişti.

Annesi, Ece’ye sarılmış.
“Kimi zaman bir şeylere dokunmadan, sadece sabrederek ve anlayarak yardım edebilirsin,” demiş.

Ece, o gün yalnızca bir kuşla değil, kendi içindeki sabırla da tanışmış. Ve o gece, uyumadan önce odasında sessizce pencereden gökyüzüne bakmış. Gökyüzü sessiz, geniş ve sakinmiş.

Ve Ece ile Kuş masalı burada bitmiş ancak Ece’nin odasında bir kuşun kanat sesi, bir çocuğun kalbinde ise sabrın yumuşacık izleri sonsuza dek kalmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, büyük bir ormanın kıyısında, pek kimsenin fark etmediği minik bir su birikintisi varmış. Ormanın derinlerinde kocaman göller, çağlayan şelaleler bulunurmuş ama bu minik su birikintisi, bir ağacın dibindeki çukurda sessizce dururmuş.

Ne balıklar yüzer, ne de kuşlar kanat çırparmış üstünde. Yine de, kendi minik dünyasında her gün gökyüzünü izlemekten keyif alırmış.

Birikinti, yağmur yağınca sevinir, güneş açınca yüzeyine yansıyan ışıkla oynamayı severmiş. Çevresindeki kurbağalar, kelebekler ve böcekler bazen yanından geçer, ama pek durmazlarmış. Onlar, daha büyük, daha derin sulara gitmeyi tercih ederlermiş.

Birikinti ise hiç şikâyet etmezmiş. Çünkü bilir misiniz, gökyüzünün mavisi bile ona yetermiş.

Günlerden bir gün, ormanda uzun süredir yağmur yağmamış. Göller, dereler azalmış, kuşlar başka yerlere göç etmeye başlamış. Büyük su kaynaklarının çevresi kalabalıklaşmış, herkes orada serinlemeye çalışır olmuş.

Ama bir sabah, küçük bir kaplumbağa, göletlerde yer bulamamış, susuz kalmış ve umutsuzca yürüyormuş.

Birikinti, kaplumbağayı görünce hafifçe kıpırdamış. “Merhaba,” demiş sessizce, “İstersen serinleyebilirsin.”

Kaplumbağa, şaşkın şaşkın etrafına bakmış. Sadece birkaç avuçluk bir su olduğunu görmüş ama ne olursa olsun içine girmiş. Su serin, yumuşak ve bir o kadar da davetkârmış.

Kaplumbağa, minik su birikintisinin içinde biraz dinlenmiş, gökyüzüne bakmış, nefesini toplamış. “Biliyor musun,” demiş bir süre sonra, “Senin küçücük olduğunu düşünmüştüm ama bana kocaman geldin.”
Birikinti, utangaçça dalgalanmış. O anda, ilk defa kendisini önemli hissetmiş.

O günden sonra, ormandan geçen birkaç minik hayvan da birikintiye uğrar olmuş. Kimisi biraz serinlemiş, kimisi sadece yüzeyindeki yansımalara bakıp hayallere dalmış.

Birikinti ise her yeni ziyaretçiyi sevinçle karşılamış, içinde bir sıcaklık büyümüş. Küçücük yerinde bile birilerinin yolunu kesip onlara huzur vermek, birikintiye yetmiş de artmış.

Aylar geçtikçe yağmurlar tekrar başlamış. Orman yeniden canlanmış, dereler gürül gürül akmaya başlamış. Ama kaplumbağa, birikintiyi unutmamış.

Her fırsatta yine o ağacın yanına gelir, sessizce suya bakarmış. Artık büyük göllerin suları ona eski kadar çekici gelmez olmuş. Çünkü kaplumbağa, bazen en küçük yerlerin bile en büyük huzuru verebildiğini anlamış.

Minik su birikintisi de her zaman olduğu gibi gökyüzüne bakar, içini minik dostuyla paylaştığı anlarla doldururmuş. İçinde hiç taşmayan ama hep ılık kalan bir sevinç varmış.

Ve ormanda rüzgarlar estikçe, yapraklar dökülürken, kaplumbağa yine usulca gelir, başını eğip birikintiye fısıldarmış: “İyi ki varsın küçük dostum.”

Minik Su Birikintisi Masalının sonunda birikinti, kendini hiç olmadığı kadar derin, hiç olmadığı kadar büyük hissetmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, uçsuz bucaksız çayırların, serin gölgeli ağaçların olduğu bir ülkede, Tiko adında minik bir kanguru yavrusu yaşarmış. Tiko, günlerini annesinin sıcacık cebinde geçirirmiş. Orası onun için sadece bir yuva değil, kalbinin en güvende olduğu yermiş.

Dışarısı ona kocaman, bilinmez ve bazen de biraz ürkütücü gelirmiş. Ama her gün cebin ucundan başını çıkarır, uzaktaki kuşları, esen rüzgarla dans eden otları izlemeye doyamazmış.

Annesi, Tiko’nun gözlerindeki ışıltıyı fark eder ama onu asla acele ettirmezmiş. Sadece yanında durur, başını hafifçe eğerek ona sabırla gülümsermiş.

Bir sabah, Tiko, cesaretini topladığı gibi bir sıçrayışla dışarı çıkmış. Ayakları yere dokunduğunda hafifçe sendelemiş ama hemen dengelenmiş. Gözleri etrafı hayranlıkla taramış, gökyüzünün sonsuzluğuna, çimenlerin yemyeşil halısına bakmış. Tam o anda, çalılıkların içinden gelen garip bir ses, kalbini hızla çarptırmış.

Çimenlerin arasından kocaman, parlak gözlü bir kertenkele çıkmış. Tiko, korkuyla geriye sıçramış ama hemen kaçmamış. Olduğu yerde durmuş, içindeki korkuyla yüzleşmeye çalışmış.

Bir an göz ucuyla annesine bakmış. Annesi uzaktan sessizce onu izliyormuş. Gözleriyle ‘Ben buradayım,’ der gibi sıcak ve sakin bakıyormuş ama hiç konuşmamış, hiç hareket etmemiş. Bu bakış, Tiko’nun içindeki titreyen cesareti biraz olsun güçlendirmiş.

Kalbi küt küt atarken, kertenkele ona şöyle bir bakıp ağır ağır yoluna devam etmiş. Tiko derin bir nefes almış, nefesinin titrediğini hissetmiş ve sonunda güvenle annesine doğru zıplamış.

Tiko, o gün cebine döndüğünde artık bir şeylerin değiştiğini hissetmiş. Korkusu hâlâ içindeymiş ama artık onunla başa çıkabileceğini de anlamış.

Ertesi gün, biraz daha cesurca dışarı çıkmış, çıkmasına ama gökyüzü griye dönmüş, rüzgar ağaçları hışırdatıyormuş. Tiko, yine de cesaretle ileri gitmiş ama birden gök gürlemiş. Yağmur hızla başlamış, rüzgar Tiko’yu savuracakmış gibiymiş. Tiko, bir an paniğe kapılmış, hangi yöne gideceğini bilememiş

O anda annesinin kokusunu hatırlamış. Kalbi hızla atsa da kulaklarını dikmiş, bildiği yolu takip etmiş. Dikenli çalıların arasından dikkatle geçip çimenlerin içinden zıplayarak yolunu bulmuş. Annesi, her zamanki gibi onu uzaktan izliyormuş. Tiko’nun içini bu kez korku değil, garip bir sıcaklık kaplamış.

Annesinin yanına vardığında, dışarının düşündüğü kadar korkutucu olmadığını ama bazen geri dönmenin de güçlü bir seçim olduğunu anlamış. Geri döndüğünde annesi ona hiçbir şey dememiş, sadece nazikçe başını okşamış.

Tiko, cesaretin sadece dışarı çıkmak değil, bazen yavaşlamak ve durmak olduğunu o gün öğrenmiş. Artık dış dünyanın sesleri ona daha dostça gelmeye başlamış. Kendi yolunu bulmanın heyecanını ve güvenini ilk kez o gün hissetmiş.

Ve o günden sonra Tiko, ne kadar büyüse de annesinin yanında kendini hep güvende hissetmiş. Geceleri yıldızlar gökyüzünü süslerken, annesinin yumuşacık göğsüne yaslanır, huzurla uykuya dalarmış. İşte Kanguru Tiko Masalı da burada bitmiş. Ama Tiko’nun cesareti ve anne sevgisi hiçbir zaman bitmemiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar küçük, şirin bir kasabada Derin adında, gözleri her şeye merakla bakan bir çocuk yaşarmış. Derin’in en sevdiği şey, okuldan eve döndüğünde penceresinin önündeki küçük masasına oturup dışarıyı izlemekmiş.

Kasabanın meydanında yürüyen insanlar, sokaklarda oynayan çocuklar ve dükkânlardan gelen sesler onun için ayrı bir dünya gibiymiş.

Bir gün, parkta oynarken arkadaşlarından Ayça ve Baran’ın tartıştığına şahit olmuş. İkisi de kendi oyuncağının en güzel olduğunu iddia ediyor, bir türlü anlaşamıyorlarmış.

Derin, arkadaşlarının yanına gitmiş ve onları dikkatlice dinlemeye başlamış. Ayça, sarı renkli topunun pırıl pırıl parladığını ve bu yüzden en güzel top olduğunu söylüyormuş. Baran ise mavi topunun daha yükseğe zıpladığını, asıl güzel olanın bu olduğunu iddia ediyormuş.

İki arkadaşın da haklı olduğunu gören Derin, birden aklına bir fikir gelmiş. Onlara gülümseyerek, “Bence ikiniz de haklısınız, ama isterseniz ben aranızda bir karar vermeye çalışayım,” demiş.

Ayça ve Baran başlarını sallayarak kabul etmişler.

O günden sonra Derin, arkadaşları arasında tartışma çıktığında hemen araya girer, her iki tarafı da dinleyip adil bir şekilde çözüm bulmaya çalışırmış. Bunu yaparken kendini çok mutlu hissediyormuş. Çünkü insanların anlaşamadıkları konularda onları dinlemek, herkesin kendini rahatça ifade etmesine yardımcı olmak Derin’in hoşuna gidiyormuş.

Evde annesine, “Anne, insanlar birbirini dinleyince aslında her şey daha kolay oluyor,” demiş.

Annesi gülümseyerek, “Evet Derin, belki de sen büyüyünce iyi bir avukat olursun,” demiş.

Derin, o gece yatağına uzandığında annesinin sözleri kulağında yankılanıyormuş. Avukat olmak. Daha önce hiç düşünmemiş ama kulağa hoş geliyormuş.

Bir avukat, insanların hakkını savunur, onları dinler ve adaletli kararlar verilmesine yardımcı olurmuş. Gözlerini kapatıp kendini bir mahkeme salonunda hayal etmiş. Herkes sessizce onu dinliyor, o ise insanların içini rahatlatacak sözler söylüyormuş.

Ertesi gün okulda, öğretmeni sınıfta meslekler hakkında bir konuşma yapmış. Sıra Derin’e geldiğinde, ayağa kalkıp çekinmeden, “Ben avukat olmak istiyorum,” demiş. Arkadaşları şaşırmış ama Derin gülümseyerek devam etmiş, “Çünkü avukatlar insanların birbirini daha iyi anlamasını sağlar,” demiş.

Öğretmeni, “Ne güzel bir hayal Derin,” diyerek onu tebrik etmiş.

Günler geçmiş, Derin artık kasabadaki küçük tartışmalarda bile fikirlerini daha dikkatli söylemeye başlamış. Sadece kimin haklı olduğunu değil, herkesin kendini rahatça ifade etmesini önemser olmuş. Bazen annesi onu camdan dışarıyı izlerken yakalar, “Neye bakıyorsun bakalım?” dermiş.

Derin ise usulca, “İnsanların yüzlerine. Ne söylediklerini değil, ne hissettiklerini anlamaya çalışıyorum,” dermiş.

Derin, Avukat Olmak İstiyorum Masalının sonunda yatağına yattığında içi huzurla doluymuş. Çünkü büyüyünce ne olmak istediğini artık biliyormuş. Bir gün, kasabanın adaletli ve dinlemeyi bilen avukatı olacağına kalpten inanıyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar küçük, yemyeşil bir ormanda Minik adında meraklı bir tavşan yaşarmış. Minik, her sabah ormanın yumuşacık yollarında zıplayarak dolaşır, karşılaştığı her yeni çiçeğe, böceğe dikkatle bakarmış.

Ormanda her şey rengârenkmiş ama Minik, bu renklerin neden farklı olduğunu bir türlü anlayamazmış. Yolda gördüğü kırmızı böğürtlenler, sarı papatyalar, mavi kelebekler. Her biri birbirinden farklıymış ama nedenini bilmemek, Minik’in aklını karıştırıyormuş.

Ormanda gezinirken sık sık durup çevresine bakar, “Acaba renkler bize bir şey mi söylemek istiyor?” diye düşünürmüş.

Bir sabah, güneş gökyüzünü usulca turuncuya boyarken Minik, her zamanki çimenlikte durmuş. Ama bu sabah farklıymış; içindeki merak büyüdükçe gözleri de çevresine daha dikkatli bakar olmuş. Dalların arasından süzülen mavi gökyüzü, papatyaların sarı yaprakları ona sanki daha canlı görünmüş.
Minik, bu renklerin sadece güzel olmadığını, belki de bir anlam taşıdığını hissetmiş. O anda, bu renkleri daha yakından tanıması gerektiğine karar vermiş.


Kafasında bu düşüncelerle, göl kenarında dinlenen bilge kaplumbağa Tospik’in yanına gitmiş. Tospik, serin suların kenarında keyifle güneşlenirken Minik’in meraklı adımlarını duymuş. Minik, hemen konuya girmiş: “Tospik, etrafımızda her şeyin rengi farklı. Gökyüzü mavi, çiçekler sarı, çilekler kırmızı. Neden böyle?”

Tospik, ağır ağır başını kaldırıp Minik’e bakmış. “Ah Minik,” demiş, “dünya renklerle dolu çünkü her renk bize başka bir duyguyu anlatır. Ama bunu anlamak için renkleri gözlerinle değil, kalbinle görmen gerekir.”

Minik, Tospik’in sözlerini duyunca biraz şaşırmış. “Kalple görmek mi? Nasıl yapacağım?” diye sormuş.

Tospik gülümseyip suya yansıyan gökyüzünü göstermiş. “Denemek istersen, gökyüzüyle başla. Onun maviliğine uzun uzun bak ve ne hissettirdiğini düşün.”

Minik, hemen gökyüzüne bakmış. Sonsuz gibi görünen mavi, ona bir ferahlık, bir özgürlük hissi vermiş.
Biraz daha ilerlediğinde sarı papatyaların yanına varmış. Elleriyle yumuşak yapraklarını okşarken, içinin ısındığını hissetmiş. “Sarı, bana sanki neşeyle gülümsüyor,” demiş kendi kendine.

Yolculuğu sırasında büyük bir çilek tarlasıyla karşılaşmış. Kırmızı çilekler, ışıkta parlayarak Minik’i kendine çekmiş. Bir çileği eline alıp koklamış, sonra tadına bakmış. Tadı cesurca güçlüymüş, tıpkı rengi gibi. “Kırmızı olmak, biraz cesaret istermiş,” demiş gülümseyerek.

Gün boyunca Minik, ormanın her köşesinde farklı renklerle karşılaşmış. Yeşilin huzuru, turuncunun sıcaklığı, morun gizemi. Hepsinin ona anlattığı başka bir masal varmış. Minik, renkleri sadece görmekle kalmayıp, hissetmeyi öğrenmiş.

Gün batımına doğru orman usulca sessizleşirken Minik, Tospik’in yanına geri dönmüş. Heyecanla, “Artık renklerin bana anlattıklarını duyabiliyorum, Tospik!” demiş. “Mavi özgürlük, sarı neşe, kırmızı cesaret.”

Tospik, Minik’e bakıp başını sallamış. “İşte şimdi gerçek bir renk yolcusu oldun, Minik,” demiş. Minik, o gece gökyüzündeki yıldızlara bakarken, renklerin sessiz ama güçlü dünyasının içine usulca dalmış.

Renkleri Öğreniyoruz Masalının sonunda renkler, Minik’in yüreğinde her zaman tatlı bir şarkı gibi yer etmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, deniz kıyısındaki küçük bir kasabada Mustafa adında bir çocuk yaşarmış. Mustafa, her sabah okula giderken sokaklarda dalgalanan kırmızı beyaz bayraklara bakarmış. O bayrakların neyi anlattığını tam bilmez ama içi bir hoş olurmuş.

Bir sabah, öğretmenleri sınıfa büyükçe bir kutu getirmiş. Kutunun içinden rengârenk balonlar çıkınca çocukların gözleri sevinçle parlamış. Öğretmen, “Bugün 19 Mayıs’ı kutlayacağız çocuklar,” demiş. “Atatürk’ün Samsun’a çıktığı günü hatırlamak için gökyüzüne balonlarımızı bırakacağız.”

Mustafa, kutudan parlak kırmızı bir balon seçmiş. Balonu eline alır almaz içinde bir heyecan dalgası hissetmiş. Ona göre bu balon sadece bir balon değilmiş; sanki geçmişten gelen özel bir anı taşıyormuş.

Öğle olduğunda bütün okul bahçeye toplanmış. Her çocuğun elinde bir balon varmış. Mustafa, balonunu sıkıca tutarken okulun köşesindeki Atatürk posterine bakmış. Daha önce de o posteri görmüş ama bu kez içini farklı bir duygu kaplamış. Sanki Atatürk ona bir şey anlatmak istiyormuş.

Tam o sırada yanına Elif gelmiş. “Annem bana Atatürk’ün o gün Samsun’a gitmeseydi, bizim bugün burada böyle özgürce oynayamayacağımızı anlattı,” demiş.
Mustafa, Elif’in söylediklerini dikkatle dinlemiş. Bir an durup gökyüzüne bakmış ama kafasındaki sorular daha da artmış. “Atatürk neden gitmişti? O gün neler olmuştu? Neden herkes bu günü bu kadar önemli sayıyordu?” diye kendi kendine düşünmüş.

Öğretmenleri çocukların yanına gelip yavaşça konuşmuş. “Çocuklar,” demiş, “19 Mayıs, umutla dolu bir başlangıçtır. Atatürk o gün, insanların yüzündeki korkuyu silmek, onlara cesaret vermek için yola çıktı. Şimdi siz de balonlarınızı gökyüzüne bırakırken bir dilek tutun. O dilek, herkesin yüreğini ısıtacak bir dilek olsun.”

Mustafa, balonunu bırakmadan önce gözlerini kapatmış. İçinden fısıldamış: “Benim dileğim, çocukların hep birlikte mutlu ve özgürce oyun oynayabilmesi.”

Balonlar birer birer gökyüzüne yükselmiş. Mustafa’nın kırmızı balonu diğerlerinden ayrılıp gökyüzünde daha yükseğe süzülmüş gibiymiş. Mustafa, balonunun arkasından bakarken içindeki karışık duygular yavaş yavaş yerini huzura bırakmış.

Eve dönerken, yolun kenarındaki yaşlı çınarın gölgesine oturmuş. Başını kaldırıp bayraklara bakmış. Artık o dalgalanan kırmızının ne demek olduğunu daha iyi anlıyormuş. O renk, yalnızca bir bayrak değilmiş; içinde umut, cesaret ve geleceğe dair güzel hayaller saklıymış.

O gece yatağına uzandığında gözlerini kapatmış. Aklında kırmızı balonunun gökyüzünde süzüldüğü an kalmış. Mustafa, artık 19 Mayıs’ın yalnızca bir bayram değil, herkesin içinde taşıdığı bir umut günü olduğunu yavaş yavaş anlamış.

Ve 19 Mayıs Bayramı Masalı Mustafa’ya sessizce fısıldamış: “Umut, gökyüzüne salınan bir balon gibi ne kadar uzağa giderse, o kadar çoğalır.”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar küçük ve renkli bir şehirde, Melis adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis’in en sevdiği şey, okuldan gelir gelmez odasına koşup oyuncak kutusunu açmakmış. Kutunun içinde yumuşacık peluş hayvanlar, minik yastıklar ve parlak tokalar varmış. Ama en çok sevdiği, mor kazağı olan peluş ayıcığıymış.

Bir sabah kahvaltı sofrasında, annesi Melis’e dönüp heyecanla, “Bugün oyuncakçıya gidelim mi? Sana yeni bir oyuncak seçmek istiyorum,” demiş. Melis’in gözleri parlamış. “Gerçekten mi? O zaman peluş köpek alalım, hem de kırmızı fiyonklu!” diye sevinmiş.

Annesi hafifçe gülümsemiş. “Bu kez farklı bir şey bakalım istiyorum. Belki bir Montessori oyuncağı seçeriz,” demiş.

Melis, bu sözcüğü ilk kez duyuyormuş. “Montessori mi? O oyuncakların kucağı yumuşak mı? Uyurken sarılınabiliyor mu?” diye sormuş.

Annesi hiçbir şey dememiş, sadece Melis’in elini tutup birlikte yola çıkmışlar. Yolda yürürken güneş parlıyormuş, kuşlar ötüyor, kaldırımdaki çiçekler Melis’in dikkatini çekiyormuş. Bir yandan annesinin söylediklerini düşünüyormuş. “Montessori. Belki sıkıcıdır. Belki içinde ses de yoktur,” diye içinden geçirmiş.

Oyuncakçıya girdiklerinde Melis doğrudan peluş hayvanların olduğu köşeye koşmuş. Yumuşacık, dev bir ayıyı kucaklamış. “İşte bu!” demiş. “Bununla uyumak harika olur.”

Annesi yanına yaklaşmış, elinde başka bir kutu varmış. “Bak istersen buna da bir göz at. Renkli ahşap bloklar. Montessori oyuncaklarından biri bu,” demiş.

Melis kutuya şöyle bir bakmış. Bloklar parlakmış ama ne düğmesi varmış ne sesi. “Bunlar bebek oyuncağı gibi,” demiş içini çekerek. Ama annesi kutuyu açıp masaya yerleştirmiş. “Bir dene, sonra karar ver,” demiş.

Melis önce isteksizce birkaç parçayı eline almış. Sonra renklerini fark etmiş: sarı, mavi, kırmızı, yeşil. İki parçayı birleştirmiş. Biraz daha uğraşınca bir kule yapabilmiş. Kulenin yanına minik bir köprü eklemiş. Derken, köprünün altına nehrin geçtiğini hayal etmiş.

Birden gözleri parlamış. “Anne bak, bu ev! Bu da yol! Ayıcığım burada yürüyormuş gibi yapabiliriz!” demiş heyecanla. Sonra bir araba, bir park, hatta salıncak bile yapmış. Oyun büyüdükçe büyümüş, peluş oyuncakları da içine almış.

Annesi onu izlerken gülümsemiş. “Ne düşünüyorsun?” diye sormuş.

Melis durup bir an düşünmüş. “Peluş oyuncaklar kalbimi yumuşatıyor ama bu bloklar aklımı hareketlendiriyor,” demiş. “Biriyle sarılıyorum, diğeriyle bir dünya kuruyorum.”

Annesi başını sallamış. “İkisi de oyunun bir parçası, tatlım,” demiş. “Önemli olan hangisiyle ne hissettiğin.”

Melis oyuncakçıdan dönerken kararını vermiş. Kucağında yeni peluş köpeği, çantasındaysa renkli Montessori blokları varmış. Artık odasında hem sarılacak bir dostu hem de hayal gücüyle şekillendireceği bir köşesi olacakmış.

O akşam Melis, bloklardan bir ev yapıp içine ayıcığını oturtmuş. Yeni köpeğine de mutfak kurmuş. “Burada oyun hiç bitmez,” diye mırıldanmış.

Ve Oyuncak Seçimi Masalından sonra, Melis’in oyuncak zamanı artık sadece sarılmak değil, düşünmek, denemek ve yeniden kurmakla da doluymuş. Oyun, Melis’in kalbinde sevgiyle; ellerinde ise hayalle büyümüş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, büyük ve sessiz bir ormanda güçlü bir aslan yaşarmış. Günlerini ormanda dolaşarak geçirir ama çoğu zaman yalnız hissedermiş.

Bir sabah, su içmek için göl kenarına gittiğinde tatlı bir ötüş duymuş. Başını kaldırınca, ince bir dala konmuş küçük bir kuş görmüş. Kuşun tüyleri güneşte ışıldıyor, sanki sabahın neşesini taşıyormuş.

Aslan, merakla ona yaklaşmış. “Sabah sabah neden bu kadar mutlusun?” diye sormuş.

Kuş, “Gökyüzü mavi, rüzgâr tatlı esiyor. Böyle bir günde mutlu olmamak mümkün mü?” demiş.

Aslan, o an sabahların güzelliğine hiç dikkat etmediğini fark etmiş.

Ertesi gün yine göl kenarında buluşmuşlar. Kuş, kanatlarını çırparak gökyüzüne bakmış ve bulutları işaret etmiş. “Şuna bak, tavşana benziyor,” demiş gülerek. “Şu büyük olan da yelkenli gibi.

Aslan başını kaldırıp uzun uzun bulutları izlemiş. O zamana kadar gökyüzüne hiç bu şekilde bakmamış.

Aslanın gökyüzünü merakla izlediğini fark eden kuş, “İstersen sana gökyüzünü daha yakından gösterebilirim,” demiş.

Aslan gülümseyerek, “Ama ben uçamam ki,” diye cevap vermiş.

Kuş, kanatlarını hafifçe çırpmış. Heyecanla: “O zaman seni, göğe en yakın yere çıkaralım,” demiş.

Ertesi sabah birlikte yola çıkmışlar. Yol uzunmuş ama kuş hep önde uçarak en kolay patikaları göstermiş. Aslan, adımlarını sabırla atmış. Sonunda tepeye vardıklarında durup etrafa bakmış

Orman, gözlerinin önünde yeşil bir halı gibi uzanıyormuş. Masmavi gökyüzünde bulutlar yavaşça süzülüyor, rüzgâr yelesini okşuyormuş. O an aslan, kalbinin hafiflediğini hissetmiş.

Aslan ile Kuş Masalından sonra aslan, her sabah önce gökyüzüne bakar olmuş. Kuş da yanında her zaman güvenebileceği bir dostu olduğunu bilerek kanatlarını daha neşeyle çırpmış. Böylece biri toprağı, diğeri gökyüzünü seven iki arkadaş, ormanın sessizliğinde mutlu günler geçirmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir kasabada Burak adında bir çocuk yaşarmış. Burak, okulun bahçesinde oyun oynamayı, arkadaşlarıyla koşup gülmeyi çok severmiş. Her gün çantasını omzuna takar, neşeyle okula gidermiş. Ama bazen, istediği bir şeyi elde etmek için küçük hikâyeler uydururmuş.

O sabah öğretmenleri, herkese hafta sonunu nasıl geçirdiğini sormuş. Sıra Burak’a gelene kadar arkadaşları gezilerini, oyunlarını bir bir anlatmış. Burak ise bütün hafta sonunu evde geçirmesine rağmen sıra ona geldiğinde, farklı bir şey söyleyerek:
“Ben de lunaparka gittim, kocaman bir dondurma yedim,” demiş.

Sözleri ağzından çıkarken yüzünde bir gülümseme belirmiş, fakat kalbinin içinde garip bir sıkıntı dolaşmaya başlamış. Teneffüste en yakın arkadaşı Kerem yanına koşmuş. “Keşke ben de seninle gelseydim, çok eğlenceli görünüyordu,” demiş gülümseyerek.

Burak, Kerem’in gözlerindeki parıltıyı görünce gülümsemesi solmuş. Çünkü anlattığı şeyin aslında hiç yaşanmadığını hatırlamış ve bu düşünce kalbini ağırlaştırmış.

Kerem’den sonra diğer arkadaşlarıda Burak’ın yanına toplanmış. “En çok hangi oyuncağa bindin?” diye soran olmuş, “Dondurman çabuk eridi mi?” diye merak eden bile çıkmış.

Burak her soruya cevap verdikçe anlattıkları çoğalmış, yalanı büyüdükçe büyümüş. Bir süre sonra içindeki huzursuzluk o kadar artmış ki oyun oynamak istememiş, sessizce bahçenin kenarına oturup arkadaşlarını uzaktan izlemiş.

Akşam eve geldiğinde annesi sofrayı hazırlıyormuş. Onu görünce, “Biraz üzgün gözüküyorsun, bir şey mi oldu?” diye sormuş.

Burak, “Yok, bir şey yok,” demek istemiş. Ama annesinin yüzündeki o yumuşak gülümsemeyi görünce boğazı düğümlenmiş. Başını eğip kısık bir sesle, “Bugün bir şey söyledim ama doğru değildi,” demiş.

Annesi, Burak’ın saçlarını okşamış ve yanına oturmuş. “Bazen insanlar doğruyu söylemez. Kimi zaman üzülmesinler diye, kimi zaman da kendilerini iyi hissetsinler diye,” demiş.

Sonra elini Burak’ın kalbinin üzerine koymuş. “Ama yalan, sanki taş gibi içimizde durur. Onu söyleyip bıraktığında, içinde hafiflik olur,” diye eklemiş. Annesinin bu sözleri, Burak’ın içine sıcak bir rüzgâr gibi dolmuş.

Ertesi gün okulda Burak, arkadaşlarının yanına gitmiş. Yüzünde hafif bir gülümseme olsa da sesi çekingen çıkmış. “Ben aslında lunaparka gitmedim. Hafta sonu evdeydim,” demiş.

Sonra derin bir nefes alıp eklemiş: “Siz güzel şeyler anlatınca kendimi dışarıda kalmış gibi hissettim. O yüzden böyle söyledim. Sizi kandırmak istememiştim ama yanlış yaptım.”

Kerem önce biraz duraksamış. Sonra gülümseyerek, “Ben de bir keresinde ödevimi yapmadığım halde ‘defterimi evde unuttum’ demiştim,” diye anlatmış. “O zaman ben de çok sıkılmıştım. Seni anlıyorum.”

Omzunu Burak’ın omzuna koymuş ve eklemiş: “Olsun, bir gün gerçekten gideriz.” Bu sözler Burak’ın içini hem hafifletmiş hem de ısıtmış.

Ve Yalan Konuştum masalından sonra Burak, ne zaman bir şey anlatsa içinde hafiflik hisseder olmuş. Artık konuşurken kalbi rahat, yüzü gülümser haldeymiş. Çünkü gerçeğin, en güzel hikâyeler kadar değerli olduğunu anlamış.

Hamilelik döneminde özellikle suçiçeği ve zona olan kişilerden uzak durmak gerekmektedir. Zona olan biriyle temasa geçtiğinizde uzman doktora başvurarak doğru tedavinin uygulanmasını sağlamanız gerekir.

Zona hastalığı bulunduğu bölgeye göre ilerlediği zaman sağlığı tehdit eden durumlar oluşturabilir. Göz çevresine yakın bir yerde gelişen zona, göz hasarına neden olabilir.

Zonanın bir belirtisi olarak ortaya çıkan su dolu kabarcıklara ise müdahale edilmediğinde ciltte bakteriyel enfeksiyonlar gelişebilir.

Yaş ilerledikçe zona hastalığı riski artabilmektedir. Bunların yanında HIV/AIDS, kanser gibi bağışıklık sistemini etkileyen hastalıklar da zona hastalığı riskini artıran faktörler arasında sayılır.

Kanser tedavilerinde kullanılan kemoterapi de bağışıklık sistemine etki ettiğinden zona hastalığını tetikleyebilir.

Vücutta uykuda bekleyen varisella zoster virüsünün yıllar sonra tekrar aktif olup, sinir lifleri boyunca cilde doğru ilerlemesi zona hastalığına neden olur.

Zona hastalığı, cilt ve sinirleri etkilediğinden zona tedavisi için dermatoloji uzmanına gitmesi gerekir.

Zonanın çok nadir olarak karıştığı hastalıklar bulunmaktadır. Ama Dermatologlar bu tanıyı genellikle muayene ile koyabilmektedir.

Zona tedavisinde ilk 72 saat içerisinde antiviral ajan kullanımının başlanması gerekir. Tedaviye geç kalındığında antiviral ajanlar etkisini yitirirken, virüs bu sürede “replikasyon” denilen çoğalma işlemini sağlamış olur. Bu durum tedavinin güçleşmesine ve hastanın daha geç iyileşmesine yol açmaktadır.

Zona hastalığında belirtiler arasında bazen kaşıntı da yer alır. Kaşıntıyı gidermek için antihistamin ilaçlar kullanılabilir. Bu hastalığın tedavisinde hastaların semptomlarına göre hareket edilmektedir.

Zona hastalığının tedavisi için önerilen bir bitkisel yöntem bulunmamaktadır. Ancak ağrıların devam ettiği süreçte yoğun sinir ağrısı sebebiyle alternatif yöntemler arasında yer alan akapunktur tedavisi uygulanabilir.

Farklı fizik tedavi uygulamalarından fayda görebilen bu hastalar yine aynı ağrılı bölgeye sıcak ya da soğuk uygulamalar yapabilir.

“Zona hastalığı öldürür mü?” sorusu sıklıkla sorulan sorular arasında yer alır. Zona hastalığı ölümcül değildir. Ancak hastanın yaşam kalitesini ciddi oranda bozan bir rahatsızlıktır.

Çok ağır hastalığı olan insanlarda zona görülmesi, enfeksiyon riskinin ve ağrıların artmasına sebep olarak altta yatan hastalığın kötüleşmesine sebep olmaktadır.

Zona hastalığına, Herpes Zoster, Zona Zoster, Zoster Zona gibi farklı isimler de verilmiştir.