Bir zamanlar, Akşehir'de Nasreddin Hoca adında çok akıllı ve esprili bir adam yaşarmış. Hoca her sabah bahçesinde işlerini yapar, komşularıyla sohbet edermiş. Uzun beyaz sakalı ve sarığıyla tanınırmış her yerde. İnsanlar ona danışmak için gelirlermiş çünkü çok bilgeymiş.

Bir sabah Nasreddin Hoca, komşusu Mehmet Amca ile karısının konuştuğunu duymuş. "Bu hafta ipe un sereceğiz" demişler. Hoca çok şaşırmış: "Aaaa! İpe nasıl un serilir ki?" diye merak etmiş. Kafasını kaşıyarak "Acaba nasıl bir yöntemdir bu?" diye düşünmüş.

Mehmet Amca'nın karısı "Güneşli havada çok güzel kuruyor" demiş. Nasreddin Hoca daha da meraklanmış. "Demek ki un ipe serilince kuruyor! Vay canına, ne ilginç!" demiş kendi kendine. Hemen evine koşup karısına anlatmış: "Hanım, komşular ipe un seriyormuş!"

Hanım Nasreddin Hoca'ya bakmış: "Hoca, sen yine bir şeyleri karıştırıyorsun galiba" demiş. Ama Hoca "Hayır hayır, kendi kulaklarımla duydum!" diye ısrar etmiş. O gün bütün gün bu konu kafasından çıkmamış. "Bu işi ben de öğrenmek istiyorum" demiş kararlı bir şekilde.

Ertesi günü Hoca, bahçesine uzun bir ip germiş. Sonra mutfaktan büyük bir kase un almış. "Şimdi göreceğiz bakalım nasıl oluyor bu iş!" demiş. İpe yavaş yavaş un serpmeye başlamış. "Püf püf!" diye un havada uçuşmuş. Komşuları pencereden seyretmiş bu manzarayı.

Nasreddin Hoca özenle bütün unu ipe sermiş. Beyaz un ipe yapışmaya çalışmış ama çoğu yere dökülmüş. "Hmm, sanki pek tutmuyor" diye düşünmüş Hoca. O sırada hafif bir rüzgar esmeye başlamış. "Fıss fıss!" diye rüzgar unu savurmuş her tarafa. Hoca'nın sakalı, sarığı, elbisesi un olmuş.

Güçlü rüzgar gelince "Fırr fırr!" diye bütün un uçup gitmiş. Nasreddin Hoca ellerini açmış: "Aaaa! Bütün un gitti!" diye bağırmış. O sırada komşusu Mehmet Amca bahçeden geçiyormuş. Hoca'yı un içinde görünce "Hoca, ne yapıyorsun sen?" diye sormuş gülerek.

"Sen demedin mi ipe un seriyoruz diye?" demiş Nasreddin Hoca. Mehmet Amca kahkahalarla gülmüş: "Haha! Hoca, biz çamaşır asıyoruz dedik! İpe un değil, unu çamaşır!" Nasreddin Hoca'nın ağzı açık kalmış. "Ooo! Demek öyleymiş!" diye anlamış durumu.

Mehmet Amca açıklamış: "Hoca, bizim yörede çamaşıra 'un' deriz. Yani temiz çamaşır anlamında." Nasreddin Hoca gülmeye başlamış: "İyi ki merak edip denedim! Yoksa bu yanlış anlaşılma kafamda kalacaktı." Sonra eklemişmiş: "Ama rüzgar gerçekten güzeldi, beni tertemiz yıkadı!"

O günden sonra Nasreddin Hoca, bir şey duyduğunda hemen doğrusunu öğrenmeye karar vermiş. Komşularına "Arkadaşlar, anlayamadığınız bir şey olursa sormaktan çekinmeyin" demiş. Kendisi de soru sormaktan hiç utanmamış. "Öğrenmek utanılacak şey değil" dermiş hep.

Köylüler bu hikayeyi duyunca çok gülmüş ama aynı zamanda ders de almışlar. "Nasreddin Hoca bile yanlış anlıyor bazen, biz niye utanalım ki soru sormaktan?" demişler. O günden sonra herkes birbirine daha açık konuşmaya başlamış.

Yıllar geçmiş, bu hikaye nesilden nesile aktarılmış. İnsanlar "İpe un sermek" deyimini kullanan Nasreddin Hoca'yı hatırlamışlar. Hoca'nın bu macerasından sonra herkes daha dikkatli dinlemiş, anlamadığı zaman sormaktan çekinmemiş.

Gökten üç beyaz un tanesi düşmüş: Biri merak olmuş, çünkü merak insanın öğrenmesini sağlar. Biri masalı dinleyen çocukların kalbine soru sorma cesareti olmuş. Biri de herkesin kalbine anlayışlı olmak olmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar şirin mi şirin bir köyde, annesi ve babasıyla yaşayan Kerem adında meraklı bir çocuk varmış. Kerem, çevresindeki her şeyi öğrenmek isteyen, hayal gücü çok geniş bir çocukmuş.

Kerem’in en sevdiği şey ise odasında hayal dünyasına dalıp oyuncaklarıyla maceralar birlikte yaratmakmış. Ama oyuncaklarının arasında bir tanesi, Kerem için çok özelmiş: Kocaman kahverengi tüylü, yumuşacık bir oyuncak ayı.

Büyükbabası Mehmet Dede, Kerem’e bu oyuncak ayıyı doğum gününde almış. Ayının adını ise Kerem ile birlikte “Kuki” koymuşlar. Kuki, Kerem için sadece bir oyuncak değilmiş, o Kerem’in en iyi arkadaşıymış.

Kerem, Kuki’yle konuşur, ona sırlarını anlatır, hayal gücünde onu çeşitli maceralara götürürmüş. Ancak Kuki’nin kimsenin bilmediği başka bir sırrı daha varmış. Kerem’in bile bilmediği bu sır, onun hayatını değiştirecek bir macerayı başlatacakmış.

Kerem bir gün, odasında oyuncaklarıyla oynarken Kuki’ye sıkıca sarılmış ve şöyle demiş:
“Ah Kuki, keşke gerçek bir ayı olsaydın da seninle ormanlarda dolaşıp maceralar yaşayabilseydik.”


Kerem’in bu dileği, her masum çocuğun kurabileceği bir hayal gibi görünse de, Kuki için oldukça önemliymiş. Çünkü Kuki aslında sihirli bir oyuncakmış!

Mehmet Dede, Kuki’yi alırken ona, “Bu ayı yalnızca gerçek sevgiyle sımsıkı sarıldığında canlanır,” demiş. Kerem’in sevgi dolu sözleri ve sıkı sarılışı, Kuki’nin sihrini uyandırmış.

Gece olduğunda Kerem uyurken Kuki yavaşça hareket etmeye başlamış. Önce kocaman gözleri parlamış, sonra kollarını ve bacaklarını hareket ettirmiş. Derken birdenbire gerçek bir ayıya dönüşmüş! Ama hâlâ oyuncak görünümünü koruyormuş, sadece canlı bir oyuncak ayı olmuş.

Kuki, Kerem’i uyandırmamak için sessizce etrafı incelemiş. Ancak sabah olunca Kerem gözlerini açar açmaz Kuki’nin oturduğu yerden kımıldadığını fark etmiş.
“Kuki! Yoksa… sen… yaşıyor musun?” diye şaşkınlıkla bağırmış.
Kuki kocaman bir gülümsemeyle başını sallamış. “Evet Kerem, senin sevgin sayesinde canlandım!”

Kerem bu duruma çok şaşırmış ama aynı zamanda heyecanlanmış. Hemen Kuki’ye, “Hadi, bir macera yaşayalım! Nereye gitmek istersin?” diye sormuş.
Kuki de, “Beni ormana götür. Orman, gerçek ayıların evi. Sana ormanın sırlarını gösterebilirim,” demiş.

Kerem, Kuki’yi yanına alarak evin arkasındaki büyük ormana doğru yol almış. Orman, yemyeşil ağaçları ve cıvıl cıvıl kuş sesleriyle Kerem’in daha önce hiç görmediği kadar büyüleyiciymiş. Kuki, Kerem’e yol boyunca bitkileri ve hayvanları tanıtmış. “Bak, bu meşe ağacı. Yaprakları büyük ve yuvarlaktır,” demiş. “Şuradaki tavşan deliği ise bir aileyi barındırıyor olabilir,” diye eklemiş.

Kerem ve Kuki, ormanda dolaşırken birden çalıların arasından bir ses gelmiş. Çalıların arasından koca bir kurt çıkmış! Kerem korkuyla yerinde donakalmış ama Kuki cesurca Kerem’in önüne geçmiş.
“Korkma Kerem, ben buradayım!” diyerek büyük bir kükreme çıkarmış.

Kuki’nin kükremesi gerçek bir ayı gibi güçlüymüş. Kurt, Kuki’nin cesaretine ve kükremesine dayanamayıp hızla kaçmış. Kerem, Kuki’nin bu cesur davranışına hayran kalmış.
“Teşekkür ederim Kuki! Sen gerçekten harika bir dostsun,” demiş.

Ormandaki macera boyunca Kerem, Kuki’den sadece ormanın güzelliklerini değil, aynı zamanda cesur olmayı ve doğaya saygı duymayı öğrenmiş. Gün batmaya başladığında ikili eve dönmüş. Kerem, Kuki’yi yatağının yanına koyup ona teşekkür etmiş.
“Bu, hayatımın en güzel günüydü. Keşke hep böyle kalabilsen,” demiş.

Kuki, Kerem’e bir sır daha vermiş:
“Her zaman canlanamam, Kerem. Sihirim yalnızca sevgiyle çalışır. Ama unutma, beni sevdiğin sürece kalbimde hep seninle olacağım.”

Bu sözler Kerem’in kalbine işlemiş. Kuki yeniden hareketsiz bir oyuncak olmuş, ama Kerem artık onun sadece bir oyuncak olmadığını biliyormuş. O günden sonra Kerem, Kuki’ye her zaman daha çok sarılmış ve onu her macerasında yanına almış.

Kerem, Kuki’nin ona öğrettiklerini hiçbir zaman unutmamış. Ormandaki o macera, ona doğanın ne kadar büyüleyici olduğunu ve sevginin gerçek gücünü göstermiş. Kuki ise Kerem’in yanında sessiz bir şekilde durmaya devam etmiş, her an yeni bir macera için hazırmış.

Ve böylece, Kerem ve Oyuncak Ayı Masalı burada sona ermiş. Ama sevgi ve hayal gücüyle dolu bu masal, her çocuğun kalbinde yeniden canlanabilirmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil ağaçların uzandığı, kuşların cıvıltılarıyla dolu büyülü bir ormanın kıyısında küçük bir köy varmış.

Bu köyde, her zaman meraklı gözlerle etrafı inceleyen, gülümsemesi hiç eksik olmayan Ayla adında bir kız yaşarmış. Ayla, ormana dair büyük bir merak besler, oradaki hayvanların ve bitkilerin gizemli dünyasını keşfetmek istermiş.

Bir sabah, güneş ışıkları penceresinden odaya süzülmeye başlamasıyla, Ayla’yı tatlı tatlı uyandırmış. Ayla hemen yatağından fırlamış, en sevdiği kırmızı mantolu paltosunu giymiş ve annesinin yanına koşmuş.

“Anne, bugün biraz ormanda yürüyebilir miyim? Söz veriyorum, çok dikkatli olacağım,” demiş, gözleri heyecanla parlayarak.

Annesi bir süre düşündükten sonra ona bakıp gülümsemiş: “Peki ama fazla uzaklaşma. Öğle yemeğine geri dönmüş ol.” demiş.


Ayla mutluluktan zıplamış ve küçük bir sepet alıp içine su ve biraz ekmek koymuş. Ardından ormana doğru minik adımlarını atmaya başlamış.

Sonunda ormana varmış. Ormanın içine girdikçe, ağaçların gövdeleri büyümüş, yapraklar gökyüzünü örter gibi olmuş. Bir süre sonra kuş sesleri ve rüzgârın tatlı fısıltısı dışında hiçbir şey duyulmaz olmuş.

Tam o sırada Ayla, bir kelebek sürüsünün havada adeta dans ettiğini görmüş. Kelebekler o kadar renkliymiş ki sanki gökyüzünden dökülen minik gökkuşaklarıymış. Ayla onları izlemek için takip ederken ormanın biraz daha derinlere gittiğini hiç farketmemiş.

Kelebekleri izlerken bir anda cıvıltı duymuş. “Cik cik, bana yardım eder misin?” diye ince bir ses yankılanmış. Ayla şaşkınlıkla etrafına bakmış ve bir çalının dibinde küçük bir kuş görmüş. Minik kuşun kanadı bir dalın arasına sıkışmış.

“Ah, canım kuş, dur sana yardım edeceğim!” demiş Ayla ve dikkatlice dalı kaldırarak kuşu kurtarmış.

Küçük kuş sevinçle kanatlarını çırpmış: “Teşekkür ederim Ayla! Bana yardım ettiğin için sana bir sürprizim olacak. Gözlerini kapat ve beni takip et.” demiş.

Ayla biraz şaşırmış ama kuşa güvenmeyi tercih etmiş. Gözlerini kapatıp, minik kuşun sesini dinleyerek yürümeye başlamış. Kısa bir süre sonra kuş “Gözlerini açabilirsin!” demiş.

Ayla gözlerini açtığında karşısında kocaman bir çiçek bahçesi bulmuş. Buradaki çiçekler sıradan çiçekler değilmiş; her biri farklı renklerde parlıyor, rüzgârla birlikte hafif hafif salınıyormuş. Bahçenin ortasında ise dev gibi bir mantar ev varmış.

Tam o sırada mantar evin kapısı açılmış ve içinden minicik bir sincap çıkmış. “Hoş geldin Ayla! Ben Kıvrık. Kuş arkadaşımız senin ne kadar iyi kalpli olduğunu söyledi. Biz de seninle tanışmak istedik, ormanda senin gibi yardımsever misafirlere nadiren rastlarız.” demiş.

Ayla, şaşkın ama mutlu bir şekilde gülümsemiş: “Merhaba Kıvrık! Bu yer harika! Daha önce hiç böyle bir yer görmemiştim.” demiş.

Sincap, Ayla’nın elinden tutmuş ve onu bahçenin içindeki büyük masaya götürmüş. Masada cevizden, ballı keklerden ve meyvelerden yapılmış lezzetli yiyecekler varmış. Yemekleri gördüğü anda Ayla’nın karnı hafif hafif guruldamaya başlamış.

“Bu yiyecekler sizin için mi?” diye sormuş Ayla.

Kıvrık gülümsemiş: “Evet ama bugün bu masanın en özel konuğu sensin! Herkes senin iyi kalpli olduğunu duymuş ve seni karşılamak istemiş.”

O anda bahçeye tavşanlar, kaplumbağalar, sincaplar ve kuşlar gelmeye başlamış. Hepsi Ayla’nın etrafını sarmaya başlamışlar. Hepsi bir anda “Sana çok teşekkür ederiz Ayla, sen bizim arkadaşımızı kurtardın” demişler.

Ayla, bu büyülü ormanda arkadaş edinmiş olmanın mutluluğuyla onlarla birlikte keklerden yemiş, oyunlar oynamış ve masallar anlatmış.

Vakit su gibi akıp geçmiş. Ayla’nın aklına birden annesinin uyarısı gelmiş. Ormandaki dostlarına “Öğle yemeğine geri dönmem gerek, yoksa annem beni çok merak eder” demiş.

Sincap Kıvrık ve kuş arkadaşları Ayla’ya ormandan çıkış yolunu göstermişler. Ayla, dostlarına el sallayarak vedalaşmış.

Eve döndüğünde annesi kapının önünde onu bekliyormuş. “Ayla, ormanda çok mu eğlendin? Yüzün gülüyor,” demiş annesi.

Ayla gülümseyerek annesine sarılmış: “Anneciğim, bugün ormanda hayatımın en güzel macerasını yaşadım. Bir gün sana her şeyi anlatacağım!” demiş.

O günden sonra Ayla, ormanı her ziyaret edişinde daha dikkatli olmuş. Çünkü artık orman, onun sıradan bir yer olmadığını, dostlarla dolu büyülü bir dünya olduğunu biliyormuş. Ormandaki küçük dostları da Ayla’nın ziyaretlerini dört gözle beklemeye başlamış.

Ve işte böylece, Ayla’nın Orman Macerası masalı ona yeni dostluklar, unutulmaz anılar ve hayal gücünü zenginleştiren bir dünya bırakmış.

Kudüs hurması nedir?​

Kudüs hurması, Medjoul (Medjool) olarak bilinen hurma türünün Türkiye’deki yaygın adıdır. Kökeni Fas’a dayansa da, bugün en çok Ürdün, İsrail, Filistin ve Suudi Arabistan gibi sıcak iklimli bölgelerde yetiştirilir.

Medjoul hurmaları genellikle iri taneli, etli ve yumuşak dokuludur. Rengi açık kahverengiden koyu kestaneye kadar değişebilir. Ortalama bir Kudüs hurması 20–25 gram ağırlığındadır ve yoğun şeker içeriği sayesinde doğal enerji deposu olarak görülür.

Tadı karamelimsi, dokusu ballı ve nemlidir. Bu özellikleri onu “hurmaların kralı” unvanına taşımıştır. Yetişme süresi diğer hurmalara göre daha uzundur; ağaç üzerinde olgunlaşması için 7–8 ay beklenir. Bu da aromasının daha derinleşmesini sağlar.

Not: Türkiye’de genellikle “Kudüs hurması” adıyla satılsa da, marketlerde “Medjoul hurması” olarak da bulunabilir, her ikisi aynı türdür.

Kudüs hurmasının faydaları nedir?​

• Doğal enerji kaynağıdır. Fruktoz ve glikoz içeriği sayesinde vücuda hızlı enerji sağlar. Spor öncesi veya oruç açarken ideal bir tercihtir.
• Bağırsak dostudur. Yüksek lif oranı (yaklaşık %7) sayesinde sindirimi kolaylaştırır ve kabızlığı önlemeye yardımcı olur.
• Kalp sağlığını destekler. İçerdiği potasyum, kan basıncını dengelemeye ve kalp ritmini düzenlemeye katkı sağlar.
• Kemik gelişimini destekler. Kalsiyum, fosfor ve magnezyum açısından zengindir; bu mineraller kemik yoğunluğuna katkı sunar.
• Antioksidan bakımından zengindir. Polifenoller ve karotenoidler vücutta hücre yaşlanmasını yavaşlatır.
• Tatlı isteğini dengeler. Doğal şeker yapısı sayesinde rafine şekerli tatlılara alternatif olur.
• Sinir sistemi için faydalıdır. B vitamini kompleksleri, sinir iletimini destekler ve ruh halini dengelemeye yardımcı olabilir.

Püf noktası: Kudüs hurması, yüksek şeker içeriği nedeniyle diyabeti olan bireylerde ölçülü tüketilmelidir (günde 1–2 adet idealdir).

Kudüs hurması nasıl tüketilir?​

• Tek başına atıştırmalık olarak: Özellikle ara öğünlerde tok tutucu bir seçenektir.
• Kahvaltılarda: Yoğurt, yulaf ezmesi veya smoothie’lere doğranarak doğal tatlandırıcı olarak eklenebilir.
• Tatlılarda: Şeker yerine kullanılabilir. Hurma ezmesi, kek, enerji topları veya hurmalı puding gibi tariflerde popülerdir.
• Etli yemeklerde: Ortadoğu mutfağında bazı etli yemeklerde (örneğin hurmalı tajin) doğal tatlılık vermek için kullanılır.
• İçeceklerde: Hurma sütü veya hurmalı kahve karışımları hem enerji verir hem de rafine şeker ihtiyacını azaltır.
• Diyet menülerinde: Yüksek lif oranı sayesinde tokluk sağlar ve tatlı krizlerini kontrol etmeye yardımcı olur.

Ek bilgi: Kudüs hurmasının çekirdekleri de atılmıyor! Kurutulup öğütülerek kahve alternatifi veya doğal peeling malzemesi olarak kullanılabiliyor.

Kudüs hurmasının Medine hurmasından farkı nedir?​

• Görünüm: Kudüs (Medjoul) hurması daha büyük, etli ve parlaktır; Medine hurması ise daha küçük ve ince kabukludur.
• Tat: Medjoul hurmasının tadı karamelimsi ve yoğundur, Medine hurması daha hafif ve kuru bir lezzete sahiptir.
• Doku: Kudüs hurması yumuşak ve sulu, Medine hurması ise kuru ve lifli bir yapıdadır.
• Şeker oranı: Medjoul hurmasının doğal şeker oranı daha yüksektir; bu nedenle daha tatlı bir tada sahiptir.
• Kullanım: Medjoul hurması genellikle atıştırmalık veya tatlılarda, Medine hurması ise iftar ve dini törenlerde tercih edilir.
• Fiyat: Kudüs hurması daha iri ve sulu olduğu için genellikle Medine hurmasından pahalıdır.

Özetle: Kudüs hurması tatlı sevenler, Medine hurması ise klasik hurma lezzetini tercih edenler içindir.

Yonca Şahinbaş Kimdir?
Tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, televizyon sunucusu. Tam adı Yonca Cevher Şahinbaş. Sanatçı Mahmut Cevher'in kızıdır. Oyuncu Koray Şahinbaş’la evlidir.

6 Temmuz 1972, İstanbul doğumlu. Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nden 1994 yılında mezun oldu. Eğitim döneminde Devlet Tiyatrolarında oyunculuk yaptı.

Seslendirme çalışmalarına 1991 yılında başladı. Bakırköy Belediyesi Tiyatrolarındaki görevinin yanı sıra sunuculuk da yapan sanatçı, sinema ve dizi filmlerde oyunculuk yapıyor.

Yonca Şahinbaş, 1993 yılından itibaren Yaz Evi, Çiçek Taksi, Asmalı Konak, Avrupa Yakası, Gözyaşı Çetesi, Dila Hanım, Asla Vazgeçmem, Bizans Oyunları: Geym of Bizans, Yeni Gelin, Kalp Yarası, Kendi Düşen Ağlamaz gibi birçok film ve dizide rol aldı. Yeni projelerde yer almayı sürdürmektedir.

Rol Aldığı Film ve Diziler
Kendi Düşen Ağlamaz (Esma, TV Dizisi 2023)

Özür Dilerim (Şükran, Sinema Filmi 2023)

Kalp Yarası (Vedia, TV Dizisi 2021)

Yeni Gelin (Asiye Bozok, TV Dizisi 2017)

Bizans Oyunları: Geym of Bizans (Sinema Filmi 2016)

Asla Vazgeçmem (2 Sezon, Nazan, TV Dizisi 2015-2016)

Dila Hanım (2 Sezon, Sultan, TV Dizisi 2012-2013)

Kızım Nerede (İpek Demiray, TV Dizisi 2010)

Gözyaşı Çetesi (Güzin, TV Dizisi 2006)

Binbir Gece (3 Sezon, Füsun Evliyaoğlu, TV Dizisi 2006-2008)

Avrupa Yakası (6 Sezon, Mürüvvet, TV Dizisi 2006-2009)

Paydos (TV Filmi 2004)

Asmalı Konak (Duygu Tarhan, TV Dizisi 2002)

Aşkına Eşkıya (Hediye, TV Dizisi 2001)

Parça Pinçik (TV Dizisi 2000)

Kurt Kapanı (Nazo, TV Dizisi 1999)

Günaydın İstanbul Kardeş (TV Dizisi 1999)

İlişkiler (Oya, TV Dizisi 1997)

Çiçek Taksi (Sırma, TV Dizisi 1995 - 1998)

Suçlu Kim (TV Dizisi 1994)

Gurur (TV Dizisi 1994)

Yaz Evi (Cangüzel, TV Dizisi 1993)

Seslendirme Yaptığı Diziler
Dedektif Biraderler (Dilek Serbest Seslendirmesi, 2008)

Bez Bebek (Fatoş Kabasakal Seslendirmesi, 2007)

Sağır Oda (Biğkem Karavuş Seslendirmesi, 2006)

Kaybolan Yıllar (Seslendirme, 2006)

Şöhret (Duygu Eriçok Seslendirmesi, 2005)

Yanık Kozayanık Koza (Sedef Avcı Seslendirmesi, 2005)

Ihlamurlar Altında (Tuba Büyüküstün Seslendirmesi, 2005)

Aşk Oyunu (Yasemin Ergene Seslendirmesi, 2005)

Çemberimde Gül Oya (Tuba Büyüküstün Seslendirmesi, 2004)

Desperate Housewives (Türkçe Seslendirme, 2004)

The O.C. (Türkçe Seslendirme, 2003)

Günah (Sibel Turnagöl Seslendirmesi, 2001)

Roseanne (Türkçe Seslendirme, 1988)

Seslendirme Yaptığı Filmler
Uzay Maymunları (2008)

Bir Çılgının İçinde (2008)

Görevimiz Tehlike III (2006)

Garfield 2 (2006)

Zor Baba (2000)

Görevimiz Tehlike (1996)

Öykü Çelik Kimdir?
1987 yılında İstanbul’da doğan Öykü Çelik, 2025 yılı itibarıyla 38 yaşındadır. Aslen Karadeniz kökenli bir aileden gelen Çelik’in babası, bir dönem futbol antrenörlüğü yapmıştır.

Küçük yaşlardan itibaren sanat ve sahne dünyasına ilgi duyan Öykü Çelik, oyunculuk tutkusunu profesyonel bir kariyere dönüştürmeyi başardı.

Tiyatroya ilgisi sayesinde Bilkent Üniversitesi Tiyatro Bölümü’nde eğitim almaya başlayan Öykü Çelik, öğrencilik döneminde geçirdiği kaza ve yanık olayı nedeniyle eğitimine ara vermek zorunda kaldı.

Uzun süren tedavi sürecinin ardından özel oyunculuk dersleri alarak sanat hayatına devam etti. Bu süreç, onun azmini ve sahneye olan tutkusunu daha da güçlendirdi.

Öykü Çelik, oyunculuk kariyerine 2006 yılında “Selena” dizisiyle adım attı. Eda karakteriyle tanındıktan sonra Akasya Durağı, Kasaba, Gönülçelen, Benim İçin Üzülme, Diriliş: Ertuğrul, Savaşçı ve Şeref Sözü gibi birçok popüler projede yer aldı.

Sinema alanında ise Romantik Komedi 2: Bekarlığa Veda, Bensiz, Kapan, Cin Geçidi gibi filmlerle beyaz perdede boy gösterdi. Çelik, hem dizilerdeki güçlü performansıyla hem de doğal duruşuyla ekranların sevilen yüzlerinden biri haline geldi.

Öykü Çelik, 2014 yılında Bursa’da Ahmet Murat Çakan ile evlenmiş, 2015 yılında boşanmıştı. Şimdilerde Ali Çakıcı ile yeni bir sayfa açan oyuncu, aldığı evlilik teklifiyle hem magazin dünyasında hem de sosyal medyada adından sıkça söz ettiriyor.

Ali Çakıcı Kimdir?
Ali Çakıcı, Türkiye'nin organize suç dünyasında uzun yıllar etkili olmuş ve 2020 yılında tahliye edilen Alaattin Çakıcı'nın oğludur. Babasının gölgesinde şekillenen hayatı, onun isminin sıklıkla suç ve siyasi tartışmalarla anılmasına neden olmuştur. Ancak Ali Çakıcı'nın kendi yaşamına dair net bilgiler sınırlıdır. Medyada çoğunlukla aile geçmişi ve siyasi bağlantıları üzerinden yer almakla birlikte, kendisi gizemli ve kapalı bir profil çizmektedir.

Babası Alaattin Çakıcı, 1970'lerden itibaren suç dünyasında tanınan bir figür olmuş, cezaevlerinde uzun yıllar kalmış ve sonunda 2020'de tahliye edilmiştir. Ali Çakıcı ise bu aile mirası nedeniyle kamuoyunda farklı tepkiler yaratmış, babasının etkisiyle siyasi ve toplumsal bir figür haline gelmiştir.

Ali Çakıcı'nın doğum tarihi hakkında kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Medyada yer alan haberler ve sosyal çevrelerden edinilen izlenimler, Ali Çakıcı'nın 40'lı yaşlarının başında olduğunu düşündürmektedir. Ancak resmi ve doğrulanmış bir kaynak bulunmadığı için yaşına dair net bir bilgi vermek mümkün değildir.

Bu belirsizlik, Ali Çakıcı'nın kişisel yaşamının ve geçmişinin medyada yeterince aydınlatılmaması ile ilişkilidir. Bu durum, onun hakkında spekülasyonların ve merakın artmasına yol açmaktadır. Yaşı ve özel hayatıyla ilgili bilgiler medyada kapalı tutulmakta, dolayısıyla Ali Çakıcı'nın kendine has gizemli bir duruşu bulunmaktadır.

Ali Çakıcı'nın memleketi hakkında da kesin ve net bilgiler mevcut değildir. Ancak babası Alaattin Çakıcı'nın aslen Trabzon kökenli olduğu bilinmektedir. Bu nedenle Ali Çakıcı'nın da Trabzon ya da çevresine bağlı olduğu düşünülmektedir.

Bununla birlikte, Ali Çakıcı'nın yaşamının büyük kısmını İstanbul ve çevresinde sürdürdüğü belirtilmektedir. Suç ve siyaset çevrelerinde etkin olan aile bağları, onun Türkiye'nin özellikle İstanbul merkezli siyasi ve sosyal dinamiklerine daha yakın olmasına neden olmuştur.

Ali Çakıcı İle Öykü Çelik Evleniyor mu?
Son dönemde magazin ve sosyal medyada en çok konuşulan konulardan biri, Ali Çakıcı ile oyuncu Öykü Çelik'in evlilik kararı oldu. Uzun süredir birlikte oldukları bilinen çift, ilişkilerini resmiyete dökme kararı aldı. Yapılan açıklamalara ve sosyal medya paylaşımlarına göre Ali Çakıcı ve Öykü Çelik'in evleneceği kesinleşti.

Alaattin Çakıcı Kimdir?
Alaattin Çakıcı, 20 Ocak 1953 tarihinde Trabzon’un Fındıklı köyünde doğdu. Annesinin adı Şakire, babasının adı Ali’dir.

Fahrettin ve Gençağa isimlerinde iki erkek kardeşi olan Alaattin Çakıcı’nın Gamze ve Leyla adlarında iki kız kardeşi vardır.

Babası Ali Çakıcı, İstanbul’a göç etti. İstanbul’a göç eden aile Kağıthane ilçesinde Gültepe semtine yerleşti. Baba Ali Çakıcı burada bir kahvehane işletmeye başladı.

Gençlik döneminde bir süre cezaevinde kaldı. 1980 öncesinde baba Ali Çakıcı ve kardeşi Gençağa Çakıcı ile birlikte MHP Ülkü Ocaklarına dahil oldu. Alaattin Çakıcı 1979 yılında vuruldu, ancak olaydan yaralı olarak kurtuldu. Baba Ali Çakıcı bir saldırı sonucu 5 Mayıs 1980 yılında hayatını kaybetti. 1980 Askeri Darbesi ile birlikte tutuklandı.

MHP ve ülkücü kuruluşlar davasında yargılandı ve somut delil yetersizliğinden 1982 yılında serbest bırakılan Alaattin Çakıcı, 1982 yılında tahliye oldu.1987 yılında Alaattin Çakıcı, en parlak dönemini yaşıyordu. 3 – 12 Ağustos 1987 tarihleri arasında yurt dışına çıksa da 10 gün sonra Türkiye’ye döndü.

Alaattin Çakıcı, kendisine ASALA ile mücadele etme konusunda getirilen teklifi kabul etti. Kontr-terör dış ve iç operasyonlar birimi kapsamında özel askeri eğitime tabi tutulan Çakıcı, eğitim sonrasında tim komutanı olarak görevlendirildi.

1990 yılı Ekim ayında yaralama nedeniyle bir süre tutuklu kaldı. Çakıcı, Şubat 1995’te gazete ve televizyonlara bülten şeklinde faks çekti ve Dev-Sol lideri Dursun Karataş’ı öldüreceğini bildirdi.

Alaattin Çakıcı, 1972 yılında Gönül Kurtuluş ile evlendi. Bu evlilikten Ali, Aytül ve Betül isimlerinde çocukları oldu. Alaattin Çakıcı, bir dönem eşinden boşanmış ve ünlü kabadayılardan Dündar Kılıç’ın kızı Uğur Kılıç ile 20 Mayıs 1991 yılında Trabzon’da evlendi. 4 Kasım 1994 yılında boşandılar.

20 Ocak 1995 yılında Alaattin Çakıcı, eski eşi Uğur Kılıç’ın ölümünde azmettirci olduğu gerekçesiyle 19 yıl 2 ay ceza aldı. Yurtdışında kaldığı sürede; ABD, Belçika, İtalya, Güney Afrika, Brezilya, Singapur, Japonya ve Fransa’da dolaştığı belirlendi.

Çakıcı, 17 Ağustos 1998 yılında Türk ve Avusturya polisiyle birlikte düzenlenen bir operasyonla Fransa’nın Nice kentinde yakalandı. Bir süre sonra Türkiye’ye iade edildi. 14 Aralık 1999 tarihinde Kartal cezaevine konuldu. 29 Kasım 2002 tarihinde serbest bırakıldı.

Karagümrük Baskını davasından dolayı Çakıcı, 7 Nisan 2004 tarihinde 3 yıl 4 aylık bir hapis cezasına çarptırıldı. Hakkında çıkarılan yakalama kararı sonrası 14 Temmuz 2004 tarihinde Avusturya’nın Graz kentinde yakalandı.

5 Ekim 2004 tarihinde Viyana Eyalet Mahkemesi Çakıcı’nın Türkiye’ye iadesine karar verdi. 14 Ekim 2004 tarihinde Tekirdağ Tipi Cezaevine koyulan Alaattin Çakıcı, 15 Temmuz 2016 yılında Bolu F Tipi Cezaevine nakledildi.

Mart 2017 yılında Kırıkkale’nin Keskin ilçesindeki F Tipi Cezaevine nakledilmesine karar verildi. 30 Mart 2017 yılında Bolu F Tipi Cezaevinde tutulurken çeşitli gerekçelerle 10 ay hapis cezası daha verilmiştir.

Alaattin Çakıcı son evliliğini, ilk eşi Gönül Kurtuluş ile yapmıştır.

Ahmet Atış Kimdir?
1985 yılında Bursa’da dünyaya gelen Ahmet Atış, eğitim hayatına memleketinde başladı ve lisans eğitimini Uludağ Üniversitesi İşletme Bölümünde tamamladı.

Üniversite yıllarında ticaretle tanışan Atış, perakende sektöründe kısa süre çalıştıktan sonra kendi tekstil firmasıyla iş dünyasına ilk adımını attı.

2005 yılında inşaat sektörüne yönelen Ahmet Atış, kısa sürede adını duyurmayı başardı. 17 yıllık süreçte nitelikli projelere imza atan Atış, bugüne kadar 84 projeyi hayata geçirdi.

2021 itibarıyla şirketlerini holding çatısı altında toplama ve kurumsallaşma sürecini tamamlayan ATIŞ Şirketler Grubu, perakende, turizm, tasarım, medya ve teknoloji gibi farklı sektörlerde faaliyet gösteren çok sayıda markanın sahibidir.

Evli ve üç çocuk babası olan Ahmet Atış, halen ATIŞ Şirketler Grubu CEO’su olarak görevini sürdürüyor.

Ahmet Atış Neden Gözaltına Alındı?
Haberlere göre gözaltı işleminin “Babylon Konutları” projesi ile ilgili olduğu öne sürüldü.

Özgür Turhan Kimdir?
Özgür Turhan, memleketi Kayseri'de eğitim hayatına başlamıştır. Çocukluk ve gençlik yıllarını burada geçiren Turhan, daha sonra İzmir Balçova Lisesi'nden mezun olmuş ve Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Sahne Sanatları Bölümü'nde eğitim almıştır.

Kısa bir süre sonra ise dizi ve sinema projeleri ile gündeme gelmeye başlamıştır.

Özgür Turhan, oyunculuk kariyerine 2014 yılında atılmıştır. 2019 yılında Yılmaz Erdoğan'ın yönetmenliğini üstlendiği Organize İşler: Sazan Sarmalı filmi ile dikkatleri üzerine çekmiştir. Ayrıca 2021 yılında ise İlginç Bazı Olaylar adlı internet dizinde hayat verdiği Mahir karakteri ile de beğeni kazanmıştır Turhan.

Özgür Turhan, ilk solo stand-up gösterisi olan 'Aynısı' ile 2019 yılında komedyenlik kariyerine adım atarak dizi ve sinema sektöründen uzaklaşmıştır. Yenisi ve H.A.G.B. gibi projelerle sahneye çıkan Özgür Turhan, bir dönem eski eşi Deniz Bağdaş ile birlikte YouTube'da 'Bozuk Mikrofon' adlı bir kanalda da içerik üretmiştir.

Özgür Turhan, YouTuber Deniz Bağdaş ile dünyaevine girdi. Ardından çiftin Rohan adında bir de çocukları oldu.

Özgür Turhan ile Deniz Bağdaş Boşandı mı?​

Bağdaş ve Turhan çifti, 2025 yılı itibarıyla boşandıklarını duyurdu. Çiftin beraber çektikleri son Bozuk Mikrofon bölümü ise 20 Aralık 2024 tarihinde yayınlandı. Deniz Bağdaş, bir takipçisinin 'Özgür Bey ile ayrıldınız mı?' sorusuna verdiği 'Milyonlarca yürek, tek soru' yanıtıyla boşanma haberini doğruladı.

Deniz Bağdaş, bu dönemde Instagram üzerinden gelen 'Bozuk Mikrofon bitti mi?' sorularına da kısacık bir cümle ile yanıt verdi: 'Bitti'.

Özgür Turhan'ın Rol Aldığı Yapımlar​

• Fayt Kilab 1 - 3 (Dedektif, Kısa Video, 2014)
• Organize İşler: Sazan Sarmalı (2019)
• İlginç Bazı Olaylar (2021)
• Necati Başkadır (TV Dizisi 2023)

Özgür Turhan'ın Stand-Up Gösterileri​

• Aynısı (2019)
• Yenisi (2021)
• H.A.G.B (2023)

Ömer Faruk Çolak Kimdir?
1962 yılında Elazığ’da doğdu. 1977 yılında Sivas Lisesi’nden mezun oldu. 1981 yılında Ankara İ.T.İ.A’dan lisans, 1992 yılında Gazi Üniversitesi’nden doktora derecesi aldı. 2003 yılında Profesör oldu.

Muğla Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi’nde Dekanlık (2003-2005), Gazi Üniversitesi’nde Genel Sekreterlik (2006-2008) yaptı. 2009 yılında üniversiteden ayrıldı. Özel sektörde danışmanlık yapmaya başladı. 2006 yılında TİSK Akademi Dergisi’nin kurucu editörü oldu, derginin 2017 yılında kapanmasına kadar editörlüğünü yaptı.

2010 yılında İktisat ve Toplum, 2018 yılında EfilJournal dergilerini çıkarmaya başladı ve halen her iki derginin editörlüğünü yapıyor. Dünya Gazetesi’nde 2009 yılından bu yana her hafta düzenli yazıyor.

Halen Hacettepe Üniversitesi ve TOBB - Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi’nde lisans ve yüksek lisans dersi veriyor. Başlıca çalışma alanları, para teorisi ve politikası, finansal piyasalar ile işgücü piyasalarıdır. Son yayınlanan kitabı ise “Ekonomide Masallar Gerçekler" oldu.

Ömer Faruk Çolak Neden Vefat Etti?
TİSK Akademi Dergisi'nin kurucusu, iktisatçı, yazar, akademisyen Prof. Dr. Ömer Faruk Çolak geçirdiği rahatsızlık sonucu Ankara'da hayatını kaybetti. Çolak'ın ani vefatı sevenlerini derin üzüntüye boğdu. Çolak, 16 Ekim günü öğle namazının ardından Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilecek.

Handan İnci Elçi Kimdir?
Handan İnci, 1982 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde lisans eğitimine başladı. Buradan mezun olduktan sonra aynı üniversitede Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı'nda yüksek lisans öğrenimine devam etti.

1988 yılında yüksek lisansını tamamladıktan sonra doktora çalışmalarına başlayan Handan İnci, 1992'de ise doktorasını tamamladı. Akademik kariyeri boyunca Yeni Türk Edebiyatı üzerine çalıştı.

Başarılı akademisyenin memleketi hakkında ise dijital mecralarda resmi bir bilgi bulunmamaktadır.

Handan İnci Elçi, İstanbul Üniversitesi'nde doktorasını tamamladıktan sonra 1994 yılında araştırma görevlisi olarak Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde göreve başlamıştır. 1998 yılında yardımcı doçent ünvanına layık görülmüş, 2004 yılında ise doçent olmuştur. 2012 yılında profesör olan Handan İnci, 2019 yılında MSGSÜ Rektörlüğüne atandı.

Handan İnci Elçi'nin Çalışmaları ve Başarıları​

Prof. Dr. Handan İnci, ilk kadın Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi (MSGSÜ) Rektörü olarak tarihe geçmiştir. 2021 yılında ise Edebiyata ve akademik hayata yaptığı katkıları dolayısıyla Necip Fazıl Kısakürek Saygı Ödülü'ne layık görülmüştür.

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi bünyesindeki Tanpınar Edebiyat Araştırmaları ve Uygulama Merkezinin kurulmasına öncülük eden Handan İnci, 2015'te çalışmalarını kurumsallaştırmıştır.

Tanpınar külliyatının en önemli uzmanlarından biri olarak kabul edilen Handan İnci, 'Tanpınar'ın Mektupları', 'Günlüklerin Işığında Tanpınar'la Baş Başa' ve 'Şiire Ses Veren Roman: Huzur' adlı eserleriyle edebiyat dünyasında adından söz ettirmiştir.

Handan İnci Elçi Neden Öldü, Hastalığı Neydi?​

Türk edebiyatı araştırmaları ve Ahmet Hamdi Tanpınar üzerine yaptığı çalışmalarla adından söz ettiren MSGSÜ'nün ilk kadın rektörü Handan İnci Elçi, 15 Ekim 2025 Çarşamba günü hayatını kaybetti.

Bir süredir kanser tedavisi gören Handan İnci Elçi, 61 yaşında yaşamını yitirdi.

Ünsal Ban Kimdir?
Prof. Dr. Ünsal Ban, hem akademik hayatı hem de son dönemdeki adli süreçleri ile kamuoyunun ilgisini çeken bir isimdir. 1970 yılında Ankara'da doğan Ban, eğitim hayatına da bu şehirde başladı. Lisansını Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nde tamamladı. Yüksek lisans derecesini yine aynı üniversitede 1996 yılında alan Ban, doktorasını ise 1999 yılında Sakarya Üniversitesi'nde Muhasebe-Finansman alanında gerçekleştirdi.

2005 yılında doçent, 2011 yılında ise profesör unvanını alan Ban, Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde öğretim üyeliği yaptı. Ancak onun kamuoyu tarafından tanınması, Türk Hava Kurumu Üniversitesi'ne rektör olarak atanmasıyla başladı.

Ünsal Ban'ın eski eşi, kamuoyunun yakından tanıdığı bir isimdir: Zehra Taşkesenlioğlu. Kendisi bir dönem AK Parti milletvekilliği yapmış ve siyasetin aktif aktörlerinden biri olmuştur. Bu evlilik, Ünsal Ban'ın siyasi bağlantıları açısından da dikkat çeken bir detay olarak öne çıkar. Ancak çift daha sonra yollarını ayırmıştır.

Akademisyen kimliği ile tanınan Ünsal Ban, uzun yıllar boyunca üniversite ve vakıf yönetimlerinde görev aldı. En dikkat çeken görevi ise 2011-2015 yılları arasında yürüttüğü Türk Hava Kurumu Üniversitesi Rektörlüğüdür. Ban, bu süreçte üniversitenin akademik yapılanmasında ve vizyonunun şekillendirilmesinde etkili bir rol üstlendi.

Ancak zamanla bu görev, akademik yönünden çok hakkında açılan davalar ve iddialarla anılır hale geldi. THK Üniversitesi ve Havacılık Vakfı kaynaklarını usulsüz kullandığı iddiaları, Ban'ın ismini kurumsal yöneticilikten çok yargı süreçleriyle bağdaştırdı.

ESKİ THK REKTÖRÜ ÜNSAL BAN YURT DIŞINA MI KAÇTI?​

Evet. Hakkında dört ayrı davada yargılanan ve adli kontrol şartıyla serbest bırakılarak yurt dışına çıkış yasağı konulan Ünsal Ban'ın, yasağı delerek yurt dışına kaçtığı ortaya çıktı.

Ban daha önce de yurt dışına kaçma girişiminde bulunmuş ancak başarılı olamamıştı. Bu defa ise Yunanistan pasaportu ve gayrimenkul alımı yoluyla elde ettiği oturum izni belgeleriyle Türkiye'den ayrıldığı belirlendi. Gazeteci Doğan Akın'ın yönetimindeki T24'ün ulaştığı belgeler, Ban'ın Yunanistan üzerinden Avrupa'ya çıkış yaptığını ortaya koydu.

FATİH ÜREK'İN SAĞLIK DURUMU NASIL?
Şarkıcı Fatih Ürek bu sabah evinde kalp krizi geçirdi. Sağlık ekiplerinin müdahalesi ile duran kalbi çalıştırılan Ürek, hastaneye kaldırıldı.

İlk 6 saatin kritik olduğu öğrenilirken, tedavisi yoğun bakımda süren 59 yaşındaki şarkıcının yarına kadar uyutulacağı açıklandı.

Fatih Ürek'in sağlık durumu ile ilgili hastaneden yapılan yazılı açıklamada, "Değerli sanatçımız Fatih Ürek, evinde geçirdiği ani rahatsızlık sonucu kalp durması yaşamış, ambulans ekibinin yaklaşık 20 dakikalık CPR müdahalesi sonrası kalbi yeniden çalıştırılmıştır. Hastanemize ulaştığında bilinci kapalı, ancak ritmi ve tansiyonu mevcuttu. Yapılan değerlendirmede iki yıl önce stent takılmış olan sirkumfleks arterde stent trombozu tespit edilmiştir. Acil olarak gerçekleştirilen anjiyoplasti işlemiyle damar tamamen açılmıştır. Hastamız şu anda yoğun bakımda uyutulmakta olup, oksijen seviyesi, organ perfüzyonu ve hipoksik hasarın oluşup oluşmadığı takip edilmektedir. Klinik durumu stabilizasyon kazanana kadar gelişmeleri yakından izleyeceğiz. Kendisine acil şifalar diliyor, tüm ekip arkadaşlarımıza özverili çalışmaları için teşekkür ediyoruz" ifadelerine yer verildi.

Mısır Unlu Trabzon Kurabiyesi Tarifi İçin Malzemeler

• 1 adet yumurta
• 200 gram tereyağı
• 1 su bardağı mısır unu
• 1/2 su bardağı toz şeker
• 1/2 su bardağı yoğurt
• 1 paket vanilya
• 2 su bardağı un
• 1/2 su bardağı ince çekilmiş ceviz içi

Mısır Unlu Trabzon Kurabiyesi Tarifi Nasıl Yapılır?

• Mısır unlu Trabzon kurabiyesi için un hariç tüm malzemeleri karıştıralım.
• Azar azar unu ilave edip yoğuralım.
• Elimizle bir parça hamur alıp uzun bisküvi şekli verelim.
• Fırın tepsisine dizelim.
• Üzerine fındık içi serpelim.
• 180 derece önceden ısıtılmış fırında 15 dakika pişirelim.
• Mısır unlu Trabzon kurabiyemiz hazır afiyet olsun.

Leblebi Unu Kurabiyesi Tarifi İçin Malzemeler

• 2 adet yumurta
• 1 su bardağı toz şeker
• 1 paket vanilya
• 250 gram tereyağı ya da margarin
• 1 çay bardağı sıvı yağ
• 6 su bardağı leblebi unu

Leblebi Unu Kurabiyesi Tarifi Nasıl Yapılır?​

1. Yumurta ve şekeri, şeker eriyinceye kadar çırpalım.
2. Margarin, sıvı yağ ve vanilyayı da ekleyelim ve çırpmaya devam edelim.
3. Leblebi ununu eleyerek yumuşak ve sert olmayan hamur elde edene kadar ekleyelim ve kıvamını alıncaya kadar yoğuralım.
4. Dondurma kaşığı ile parçalara bölüp tepsiye dizelim.
5. Önceden ısıtılmış 160 derece fırında 20 dakika pişirelim.
6. Piştikten sonra soğumaya bırakalım.
7. Afiyet Olsun.

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde Can adında tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Can, geceleri yatağına yattığında kolay kolay uyuyamazmış.

O gece, Can her zaman ki gibi yine yatağına uzanmış, yumuşacık yorganına sarılmış ama ne yaptıysa bir türlü uyuyamamış. Tavana bakmış, pencereden yıldızları saymaya çalışmış ama nafile, uyuyamıyormuş.

Bir süre sonra Can, usulca babasına seslenmiş: “Baba! Uyuyamıyorum, bana masal anlatır mısın?”

Babası gülümseyerek Can’ın odasına gelmiş, yatağın kenarına oturmuş ve demiş ki: “Tabii ki oğlum, bu gece sana çok özel bir masal anlatacağım. Öyle bir yer var ki, orada arabalar uçar, konuşur, hatta şarkı bile söyler!”

Can’ın gözleri kocaman olmuş: “Gerçekten mi? Arabalar uçuyor mu baba?” diye sormuş. Babası “Evet Can, hadi dinle bakalım” demiş ve ardından başlamış anlatmaya.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Uçan Arabalar Ülkesi adında büyülü bir yer varmış. Bu ülkenin gökyüzü rengarenk bulutlarla kaplıymış. Arabalar burada yere hiç basmaz, kanatlarıyla havada süzülürmüş.

Her arabanın kendine özel bir rengi ve sesi varmış. Kırmızı arabalar çok hızlıymış, sarı arabalar sürekli şarkı söylermiş, mavi arabalar ise sakin sakin dolaşmayı severmiş.

Bu ülkenin en neşeli arabası Pırpır adında küçük bir arabaymış. Pırpır, minik kanatlarıyla sürekli gökyüzünde dans eder, bulutların arasından geçerken kahkahalar atarmış. Herkes Pırpır’ı çok severmiş çünkü o çok yardımsevermiş.

Bir gün Pırpır, arkadaşlarıyla Büyük Bulut Festivali’ne gidiyormuş. Bulut Festivali, Uçan Arabalar Ülkesi’nde her yıl yapılan çok eğlenceli bir festivalmiş. Arabalar burada yarışır, oyunlar oynar ve bulutlardan kayarmış.

Pırpır festivale giderken üzgün duran bir mavi arabaya rastlamış. “Merhaba! Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş.

Mavi araba: “Merhaba Pırpır, kanatlarım çok yavaş çalışıyor, bu yüzden Bulut Festivali’ne yetişemeyeceğim, o yüzden üzgünüm.” demiş.

Pırpır kocaman gülümseyerek, “Hiç üzülme! Ben sana yardım ederim,” demiş ve minicik kanatlarını çırparak mavi arabayı sırtına almış. Birlikte gökyüzüne doğru hızla uçmaya başlamışlar.

Rüzgar yumuşacık eller gibi kanatlarının arasından süzülürken mavi araba mutluluktan gülümsemiş: “Vay canına, çok hızlı uçuyorum! Gerçekten çok hızlıyım.” demiş.

Pırpır gülümseyerek cevap vermiş: “Rüzgarı hisset, çünkü gökyüzü bizim oyun alanımız” demiş.

Pırpır sözünü bitirir bitirmez ileride festival alanı görünmüş. Gökyüzünde rengarenk balonlar, parlayan ışıklar ve eğlenen uçan arabalar varmış.

Kırmızı arabalar hızla yarışırken, sarı arabalar eğlenceli şarkılar söylüyormuş. Mavi araba, Pırpır’a teşekkür ederek: “Sayende ben de burada olabildim. Sen çok iyi bir arkadaşsın!” demiş.

Pırpır, arkadaşının mutlu olduğunu görünce daha da sevinmiş. Ve mavi arabaya dönerek: “Daha yapacaklarımız bitmedi ki, festival daha yeni başlıyor” demiş.

Pırpır ve mavi araba, önce Bulut Kaydırağı’na gitmişler. Bulutlardan yapılmış bu kaydırak öyle uzunmuş ki en tepesinden kayan arabalar kahkahalar atarak rüzgarla yarışıyormuş. Pırpır, “Hazır mısın?” diye sormuş. Mavi araba heyecanla, “Hazırım, hadi!” demiş. Birlikte kaydıraktan kayarken rüzgar saçlarını okşar gibi geçmiş, ikisi de mutluluktan kahkahalar atmış.

Sonra Bulut Halkası Yarışması başlamış. Arabalar havada halkaların içinden geçmeye çalışıyormuş. Pırpır ve mavi araba, takım olmuşlar. Pırpır hızla halkaların içinden süzülmüş, mavi araba da ona ayak uydurmuş. Yarış sonunda ikisi de alkışlarla karşılanmış.

Festivalin sonunda ise büyük bir Renkli Işık Gösterisi başlamış. Gökyüzünde ışıklar dans ediyor, bulutlar adeta masal kitaplarından fırlamış gibi görünüyormuş. Pırpır, mavi arabaya dönüp: “Biliyor musun? En güzel anlar, arkadaşlarla yaşananlardır,” demiş.

Mavi araba gülümseyerek: “Evet Pırpır, bu benim hayatımın en mutlu günü” demiş.

O gece festival alanında herkes eğlenmiş, neşeyle uçmuş ve dostluklarını pekiştirmiş. Gökyüzü bu kadar mutlu bir günü daha önce hiç görmemiş.

Can, babasının anlattığı masala bayılmış. Gözlerini kapatıp hayal etmeye başlamış: “Acaba ben de Pırpır gibi uçan arabalarla arkadaş olabilir miyim?”

Babası gülümseyerek Can’ın saçlarını okşamış: “Tabii ki oğlum. Hayallerinde her şey mümkün. Şimdi gözlerini kapat, belki sen de bu gece Uçan Arabalar Ülkesi’nde onlarla birlikte eğlenirsin.” demiş.

Can usulca gözlerini kapatmış. Babasının tatlı sesi kulağında yankılanırken gülümsemiş. Birkaç dakika içinde rüyalar ülkesine doğru yola çıkmış.

Rüyasında gökyüzü pırıl pırıl parlıyormuş. Bulutların arasında minik kanatlarıyla uçan sevimli Pırpır belirivermiş. Pırpır, Can’a gülümseyerek el sallamış: “Hadi Can, bulutlardan kaymaya var mısın?”

Can heyecanla Pırpır’ın peşine takılmış. İkisi birlikte gökyüzünde dans etmiş, bulutların üzerinden kaymışlar. “Burası harika bir yer!” demiş Can mutlulukla.

Pırpır gülümseyerek: “Burası senin hayallerin Can, burada her şey senin istediğin gibi” demiş.

O gece Can, rüyasında uçan arabalarla oynadığı, bulutlardan kaydığı ve gökyüzünde kahkahalar attığı en güzel anları yaşamış.

Ve o günden sonra Can, her gece gözlerini kapatırken gökyüzündeki dostlarını hayal etmiş ve Uçan Arabalar Diyarı masalıda burada bitmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yıldızlarla dolu bir köyde Selin adında bir kız çocuğu yaşarmış. Selin çok meraklıymış; her şeyi keşfetmeyi, rüzgârla yarışmayı ve hayal kurmayı çok severmiş.

Ancak ne zaman gece olup yatağına yatması gerekse uyumak istemezmiş çünkü dışarıda neler olduğunu kaçırmaktan çok korkarmış. “Anne, uyumak istemiyorum! Ya bir şeyler olursa?” der dururmuş.

Annesi ona her seferinde “Uyku, büyümek için çok önemli, yavrum,” dermiş ama Selin bir türlü ikna olmazmış.

Bir gece, Selin yine yatağında tavana bakarken odasının içine tuhaf bir ışık dolmuş. Pencerenin kenarından incecik altın rengi bir parıltı süzülmüş. Selin merakla doğrulmuş.

Odasına dolan ışıklar birden dönmeye başlamış, minik altın tozları odada dans eder gibi uçuşuyormuş. Derken, parıltının içinden minicik, zarif bir peri çıkmış! Perinin kanatları ay ışığı gibi parlıyor, elinde tuttuğu yıldızlı asası ışık saçıyormuş.


Peri: “Merhaba, Selin!” demiş cıvıl cıvıl bir sesle.

Selin şaşkınlıkla sormuş: “Sen de kimsin?”

Peri: “Ben Uyku Perisi’yim. Uyumayan çocuklara rüyalar ülkesini gösteririm,” demiş peri gülümseyerek.

Selin’in gözleri parlamış: “Rüyalar ülkesi mi? O nasıl bir yer?”

Uyku Perisi elini uzatmış. “Eğer benimle gelirsen sana gösterebilirim.”

Selin, tereddütle perinin elini tutmuş ve o anda odanın içinde altın ışıklar dönmeye başlamış. Selin bir kuş gibi hafifçe havalanmış ve kendini yumuşacık bir bulutun üzerinde bulmuş. Bulutlar, pamuk gibi yumuşakmış ve yıldızlar onların etrafında parlıyormuş.

“Hazır mısın?” diye fısıldamış Uyku Perisi.

Bulutlar hızlanmış, Selin’in saçları rüzgârda uçuşmuş. Derken gökyüzünde altın rengi bir kapı belirivermiş.

Uyku Perisi değneğini sallamış ve kapı yavaşça açılmış. İçeriden harika bir koku gelmiş; çilek, vanilya ve bal kokuları birbirine karışmış.

Selin heyecanla içeri adım atmış ve hayretle bakakalmış.


Burası bambaşka bir dünya! Gökyüzü rengârenk balonlarla kaplı, dev çiçekler neşeyle şarkı söylüyor, nehirler gümüş gibi parlıyor ve etrafta parıltılı kelebekler dans ediyormuş. Küçük bir köprüden geçerken Selin’in ayaklarının altından minik yıldızlar fırlıyormuş.

“Burası Rüyalar Ülkesi!” demiş Uyku Perisi. “Burada her şey senin hayal gücünle olur. İstediğin her yere gidebilir, istediğin her şeyi yapabilirsin.”

Selin sevinçle kahkahalar atmış. Tam o sırada, uzaktan dev gibi bir ayıcık kahverengi tüyleri parıldayarak ona doğru koşmuş. Ayıcığın sırtında parlak yıldız desenleri varmış ve tüylerinden hafif bir bal kokusu yayılıyormuş. “Selin, hadi birlikte yıldız nehrinde yüzmeye gidelim!” demiş kocaman bir gülümsemeyle.

Selin biraz şaşkın, biraz da heyecanla ayıcığın elini tutmuş. Ayıcığın elini tutar tutmaz tüyleri yavaşça hareketlenmeye başlamış ve birkaç saniye içinde ayıcık dev bir yelkenliye dönüşmüş.

Selin, yelkenlinin parlayan yıldızlardan yapılmış küreklerini hayranlıkla incelemiş. Yelkenlinin direği gökyüzüne kadar uzanıyormuş ve üzerinde minik, ışık saçan kuşlar duruyormuş. Selin küreklerin hareketiyle nehir boyunca süzülmeye başladığında yüzüne yumuşacık bir rüzgâr vurmuş.

Nehir, tam anlamıyla yıldızlardan oluşuyormuş. Suların her damlası küçük bir yıldız gibi parlıyormuş ve kürekler nehre dokundukça etrafa parıltılar saçıyormuş. Selin, ellerini suya soktuğunda avuçlarında minik yıldız tozları birikmiş. “Bu kadar güzel bir yer olabileceğini hayal bile edemezdim!” diye bağırmış sevinçle.

Bir süre sonra nehir, onları sihirli bir ormana götürmüş. Ormana girer girmez Selin, ağaçların dallarındaki parıltılı meyveleri fark etmiş. Meyveler, sanki içlerinden ışık yayılıyormuş gibi parıldıyormuş. Her biri farklı bir renkteymiş: altın sarısı, zümrüt yeşili, yakut kırmızısı.

Selin bir ağaca yaklaşıp bir meyve koparmış ve tereddütle ısırmış. Meyve, pamuk şekeri gibi tatlı ve hafifmiş ama aynı zamanda dilinde minik baloncuklar gibi patlıyormuş.

Tam o anda gökyüzünden rengârenk bir kuş süzülerek Selin’in omzuna konmuş. Kuşun tüyleri gökkuşağı gibi parlıyormuş ve gözleri sanki yıldızlarla doluymuş. Kuş yavaşça kanatlarını çırpmış ve melodik bir sesle, “Bu ormanda her şey seninle konuşur, Selin. Burası hayallerinin yansıması. Ne istersen, burada gerçekleşir!” demiş.

Selin kuşun bu sözleri karşısında heyecanla etrafına bakmış. Ağaçlar dallarını Selin’e uzatarak selam vermiş, yerdeki çiçekler ona doğru eğilerek tatlı melodiler fısıldamış. Selin, bir çiçeğin yanına gitmiş ve dikkatlice kulağını eğmiş. Çiçek, “Sen ne kadar güzel bir rüya getirdin buraya, Selin! Teşekkür ederiz,” demiş.


Selin mutluluktan parlıyormuş. “Burada olmak o kadar güzel ki… Hiç gitmek istemiyorum!” demiş.

Uyku Perisi yavaşça Selin’in omzuna dokunmuş. “Rüyalar dünyası her gece burada, Selin. Tek yapman gereken gözlerini kapatıp uykuya dalmak. Hayallerin seni buraya getirecek.”

Selin başını sallamış. “Demek uyumak böyle güzel bir şeymiş” diye düşünmüş.

Bir anda etrafı altın ışıklar kaplamış, Selin’in çevresinde dönen sihirli tozlar yavaşça havada dans etmeye başlamış. Sanki yıldızlar onun etrafında bir şarkı söylüyormuş gibi hissediyormuş.

Uyku Perisi, yumuşak bir sesle “Şimdi seni evine geri götürüyorum, Selin. Ama unutma, rüyalar ülkesi her zaman seni bekliyor olacak,” demiş ve asasını hafifçe sallamış.

Selin bir anda gözlerini açmış. Kendini yatağında bulmuş ama bu sefer her şey farklıymış. Oda ay ışığıyla aydınlanıyormuş, yumuşacık battaniyesi üzerindeymiş ve burnuna hala rüyalar ülkesindeki çiçeklerin tatlı kokusu geliyormuş. Kalbi heyecanla atıyormuş çünkü uyumak artık ona korkutucu ya da sıkıcı gelmiyormuş.

Selin, yastığına başını koymuş ve göz kapakları ağırlaşmaya başlamış. Kendi kendine gülümseyerek “Acaba bu gece beni nasıl bir macera bekliyor?” diye fısıldamış. Rüyalar Ülkesi’nin sihirli ormanları, yıldız nehirleri ve konuşan çiçekleri gözlerinin önünde canlanmış.

Uykuya dalarken, kulağında Uyku Perisi’nin yumuşak sesi yankılanmış: “Gözlerini kapat, hayallerini büyüt. Rüyalar dünyası seni bekliyor!”

O geceden sonra Selin her akşam yatma vakti geldiğinde heyecanla yatağına koşmuş. Çünkü biliyormuş ki uyku, sadece bir dinlenme değil, hayallerle dolu sihirli bir yolculuğun başlangıcıymış.

Ve böylece Selin’in her gece kendi sihirli dünyasına yolculuğu başlamış. İşte Selin ve Uyku Perisi Masalı böylece sona ermiş ama belki de, her uyuduğunuzda o masal sizin hayallerinizde yeniden başlıyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ağaçların süslediği küçük, sevimli bir kasabada Efe ve Neşe adında ikiz kardeşler yaşarmış. İkiz olmalarına ikizlermiş ama huyları birbirlerinden çok farklıymış.

Efe, adeta bir kuş gibi cıvıl cıvıl, yerinde durmayan, herkesle arkadaş olmayı seven bir çocukmuş. Neşe ise daha sessiz, daha düşünceli, kitaplara ve resimlere hayran bir kızmış.

Bir gün anneleri Esra Hanım ve babaları Ufuk Bey, onlara büyük bir haber vermiş. Artık okula başlama zamanları gelmiş. Bu haber Efe’yi çok sevindirirken, Neşe’nin kalbinde hafif bir heyecan ve merak filizlemiş.

Günler su gibi akmış, geçmiş sonunda beklenen gün gelip çatmış. O sabah, güneş altın sarısı ışıklarını pencereden içeri süzerek ikizleri uyandırmış. Kuşlar dalların arasında şarkı söylüyor, rüzgar yapraklarla dans ediyormuş.

Anneleri onları en güzel kıyafetleriyle süslemiş. Efe’nin beyaz gömleği parıl parıl, saçları taralı, gözleri ise pırıl pırılmış. Neşe’nin ise gökkuşağı renklerindeki elbisesi, ona bir peri masalından fırlamış gibi bir görünüm vermiş.


Kahvaltıda anneleri, “Okulda bol bol öğrenin, eğlenin ve arkadaşlar edinin,” demiş. Babaları da gülümseyerek: “Unutmayın, okul hayatın en güzel maceralarından biridir.” demiş.

Servis kapıya yanaştığı anda Efe, çantasını kapmış ve merdivenlerden fırlamış. Neşe ise biraz yavaş ve düşünceli adımlarla servise binmiş. Servis dopdoluymuş, çocuk sesleri servisin her yerindeymiş. Efe, hemen yanında oturan çocukla arkadaş oluvermiş: “Merhaba! Ben Efe! Okulu dört gözle bekliyordum. Senin adın ne?”

Neşe ise pencere kenarına oturmuş, bahçelerden geçen ağaçlara ve uzaktaki bulutlara bakıyormuş. Dışarıdaki dünya çok güzel olsa da, içindeki heyecan bir türlü dinmek bilmiyormuş.

Okul bahçesi adeta bir panayır yeri gibiymiş. Rengarenk çantaları sırtında çocuklar koşuşturuyor, veliler ise öğretmenlere konuşuyormuş. Zil sesiyle birlikte herkes bir araya toplanmış.

Bahçede onları güler yüzlü Ayşe Öğretmen karşılamış. Ayşe Öğretmen’in gözleri sevgi dolu, sesi ise sıcacıkmış: “Hoş geldiniz, çocuklar! Bugün burada çok güzel bir gün geçireceğiz. Hepinizin ellerini birbirine uzatmasını istiyorum. Birlikte öğrenip büyüyeceğimiz bir sınıf kuracağız.”

Neşe, öğretmeninin sözlerinden cesaret bulmuş. Efe ise çoktan birkaç çocukla koşup oyun planları yapmaya başlamış bile.

Sınıf, pırıl pırıl sıraları, duvarlardaki rengarenk harfleriyle harika bir yermiş. Ayşe Öğretmen tahtanın önüne geçip, “Şimdi kendinizi tanıtın bakalım,” demiş.

Efe ayağa kalkarak, “Ben Efe! Futbol oynamayı ve yeni arkadaşlar edinmeyi çok severim!” demiş. Sınıftan kahkahalar yükselmiş. “Beni mutlaka aranıza alın!” diye eklemiş Efe, neşeyle.

Sıra Neşe’ye geldiğinde, yavaşça ayağa kalkmış. Kalbi biraz hızlı atıyormuş ama Ayşe Öğretmen’in sıcak bakışları ona cesaret vermiş: “Ben Neşe. Kitap okumayı ve resim yapmayı çok severim,” demiş. Birkaç çocuk, “Ben de kitap okumayı seviyorum!” diye seslenmiş. Neşe’nin yüzünde incecik bir gülümseme belirmiş.

Derslerde Ayşe Öğretmen, çocuklara birbirinden güzel masallar anlatmış ve birlikte neşeli şarkılar söylemişler. Şarkı söyleyip masalları dinledikçe sınıftaki çocukların yüzleri gülmüş, keyifleri yerine gelmiş. Ardından, Ayşe Öğretmen onlara “Şimdi hayal ettiğiniz en güzel anı resmedin,” demiş.

Neşe, masallardan ilham alarak köşesinde dalları gökyüzüne uzanan kocaman bir ağaç çizmiş. Efe ise güneşin altında arkadaşlarıyla oyun oynadığı anı kağıdına resmetmiş.

Öğle arası geldiğinde Efe bahçede top peşinde koştururken, Neşe okulun kenarındaki çiçeklerin yanında oturmuş, kitabını okuyormuş. Tam o sırada bir kız ona yaklaşmış: “Merhaba, benim adım Elif. Ne yapıyorsun burada?”

Neşe biraz şaşırmış ama gülümseyerek, “Kitap okuyorum. Çok güzel bir kitap bu, istersen birlikte okuyabiliriz,” demiş.

Elif, “Çok isterim!” diyerek yanına oturmuş.

İki kız birlikte kitabı okurken, Neşe ilk kez okulun ona kocaman bir dostluk kapısı açtığını hissetmiş.

Zil yeniden çalmış, çocuklar sınıflarından çıkıp servislerine doluşmuşlar. Efe’nin yüzü yorgun ama mutluluk doluymuş. “Anne! Baba! Bugün çok eğlendim. Futbol oynadık, resimler çizdik, bir sürü arkadaşım oldu!” diye heyecanla anlatmış.

Neşe de mahcup ama mutlu bir sesle eklemiş: “Ben de bir arkadaş edindim. Elif çok tatlı bir kız.”

Annesi, Neşe’nin bu sözlerini duyunca gülümseyerek: “Ne güzel! Okulda arkadaş edinmek harika bir şey, değil mi?” diye sormuş.

Neşe başını hafifçe sallayıp gülümsemiş. Efe ise dayanamayarak yeniden söz almış: “Yarın ona top oynamayı da öğreteceğim!”

O akşam, sofrada iki kardeş de heyecanla okuldaki maceralarını anlatmaya devam etmişler. Böylece, okulun ilk günü mutluluk dolu bir anı olarak hafızalarına kazınmış.

Ve Efe ile Neşe’nin Okul Macerası masalı burada biterken Efe ile Neşe, her sabah okula büyük bir heyecanla gitmeye devam etmişler.

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda Kemal adında, neşeli mi neşeli bir çocuk yaşarmış. Kemal, Gökkuşağı İlkokulu’na gidermiş. Okulları adeta bir masal diyarı gibiymiş; bahçesinde kocaman ağaçlar, rengârenk çiçekler ve çocukların koşup oynadığı kocaman bir oyun parkı varmış.

Kemal’in en büyük hayali dünyanın bütün güzelliklerini görmekmiş. Bu yüzden en çok sınıfındaki devasa dünya haritasını severmiş. Haritaya bakar, parmağını farklı yerlere koyar ve “Bir gün buraya da gideceğim!” dermiş.

Bir gün öğretmenleri Sibel Hanım, sınıfta büyük bir müjde vermiş: “Sevgili çocuklar, bu hafta Kapadokya’ya geziye gidiyoruz!”

Kapadokya’nın adını duyan Kemal’in gözleri parlamış. O gece Kemal, uykuya dalmadan önce kendini gökyüzünde rengârenk balonların içinde süzülürken hayal etmiş.

Ertesi sabah olmuş, güneş gökyüzünde pırıl pırıl doğmuş. Kemal çantasını hazırlamış, annesinin hazırladığı sandviçleri ve bir şişe suyu yanına almış. Yola çıkmadan önce babasına sarılmış ve “Masal diyarına gidiyorum baba!” demiş.


Kemal okula gittiğinde, okulun bahçesinde büyük, rengârenk bir otobüs bekliyormuş. Çocuklar kahkahalarla doluşmuş otobüse. Kemal, en yakın arkadaşı Ali ile otobüsün cam kenarına oturmuş ve yolculuk başlamış.

Otobüs yol aldıkça çocukların heyecanı gitgide artmaya devam etmiş. Sibel Hanım, çocuklara Kapadokya’nın nasıl oluştuğunu anlatmaya başlamış:

“Bir zamanlar burası, yanardağların kontrolü altındaki bir yermiş. O kocaman dağlar lav püskürtür, çevreyi kaplayan kül ve taşlar zamanla bu gördüğünüz şekillere dönüşmüş. İşte bu yüzden Kapadokya’nın taşları diğer yerlere benzemez.” demiş.

Çocuklar, öğretmenlerini dinlerken, camlardan dışarı bakmışlar. Yol kenarında sıra sıra yükselen garip şekilli taşları görünce şaşkınlıkla bağırmışlar: “Aa! Bunlar devasa mantarlara benziyor!” demişler.

Kemal, “Bunlar peri bacaları! İçinde periler yaşıyor olabilir mi?” diye sormuş. Sibel Hanım gülümsemiş, “Belki de… Kapadokya’da her taşın farklı bir hikâyesi vardır,” demiş.

Kapadokya’ya vardıklarında, otobüs geniş bir alanda durmuş. Çocuklar, büyülenmiş gibi etraflarına bakmaya başlamışlar. Uzun, ince kulelere benzeyen peri bacaları sanki gökyüzüne uzanıyormuş. Kemal, peri bacalarına bakarken, “Bunlar gerçekten de masallardan çıkmış gibi,” demiş.

Rehberleri, çocukları bir vadinin içine götürmüş. “Burası Güvercinlik Vadisi,” demiş rehber. “Eskiden bu vadide yüzlerce hatta binlerce güvercin yaşardı. İnsanlar güvercinlerin getirdiği gübreyi kullanır, vadideki üzüm bağlarını beslerdi.” Kemal, çevresine bakmış ve gökyüzünde süzülen birkaç güvercin görmüş. Arkadaşlarına dönüp, “Belki hala burada bir güvercin ailesi yaşıyordur,” demiş.

Sonra bir mağaraya girmişler. Mağara serinmiş ve içinde taşlardan oyulmuş odalar varmış. Rehber, “Buralar, eski zamanlarda insanların evleriydi. Düşünün, bu taşların içine yataklarını, sofralarını yerleştirip yaşamışlar,” demiş. Kemal, bir taş yatağa dokunmuş. “Burası çok eski ama hâlâ sıcacık hissettiriyor,” diye fısıldamış.

Öğle vakti olduğunda, çocuklar bir tepeye çıkmış. Gözlerinin önünde Kapadokya’nın masalsı manzarası uzanıyormuş. Yemyeşil vadiler, altın rengine çalan taşlar ve rengârenk balonlar…

Kemal, bu manzaraya bakarken, “Keşke bu balonlardan birine binebilsek,” demiş. Rehber gülümsemiş, “Bir gün belki siz de gökyüzünden bu manzarayı izlersiniz,” demiş.

Çocuklar, Kapadokya’nın ünlü çömlek ustalarını ziyaret etmiş. Rehber onları bir atölyeye götürmüş. Usta, çocuklara çömlek yapmayı göstermiş. Kemal, elleriyle çamuru şekillendirirken, “Bunu eve götürüp anneme hediye edeceğim!” demiş. Usta, “Biraz sabırla harika bir iş çıkarabilirsin,” diye onu teşvik etmiş.

Akşam olduğunda, çocuklar gün batımını izlemek için bir tepeye çıkmışlar. Güneş, peri bacalarının arasından batarken, taşların rengi altın sarısından pembe ve turuncuya dönmüş. Kemal, Ali’ye dönüp, “Bu taşlar, sanki masalın içindeymişiz gibi hissettiriyor,” demiş.

Ali de, “Evet, sanki taşlar bize bir şey anlatıyor,” diye cevap vermiş. Çocuklar, oturup Kapadokya’nın sessizliğini dinlemişler. Rüzgar hafifçe estiğinde, sanki taşlar birer masal anlatıyormuş gibiymiş.

Gece, otobüse tekrar bindiklerinde çocuklar yorgun ama mutluymuş. Kemal, başını pencereye yaslamış ve gözlerini kapatmış. Balonlar, taş evler ve rengârenk vadiler zihninde uçuşuyormuş. Otobüs İstanbul’a doğru yol alırken, Kemal kendi kendine, “Kapadokya gerçekten bir masal diyarı,” demiş.

Ve o an, Kemal bir masalın parçası olduğunu hissetmiş. Kemal’in Kapadokya Serüveni Masalı burada biterken Kemal’in gözleri de yavaş yavaş kapanmış. Kapadokya’nın büyüsüyle birlikte, tatlı bir uykuya dalmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil bir kasabada, kocaman bir bahçesi olan şirin bir evde Anne Melike, Baba Hasan ve minik bebek Defne yaşıyormuş.

Defne, ailenin göz bebeğiymiş. Yuvarlak yanakları, parlak gözleri ve tatlı gülüşüyle evde neşe estirirmiş. Daha birkaç aylıkken bile çıkardığı minik sesler, tüm evin havasını değiştirirmiş.

Defne, henüz altı aylıkken emeklemeye başlamış. Önceleri sadece elleriyle halıya vurup küçük bir ses çıkarıyormuş. Sonrasında kollarını ileriye uzatıp kendini hafifçe çekmeye başlamış. Annesi Melike, “Aferin sana, Defne! Bizim minik kızımız artık emekliyor!” diyerek onun bu çabasını büyük bir heyecanla alkışlamış. Babası Hasan ise işi gücü bırakıp hemen telefonuna sarılmış ve bu özel anları kaydetmiş.

Defne’nin emeklemeye başlamasıyla evde bambaşka bir dönem başlamış. Önceden yerinde sabit duran Defne artık her yere sürünerek ulaşıyormuş.

Hasan, “Melike, Defne artık bir dedektif gibi! Nerede saklarsak saklayalım her şeyi buluyor,” diyerek şakayla karışık yakınmış. Ama aslında her ikisi de bu küçük maceraperestin evin içinde dolaşmasından çok mutluymuş.


Defne’nin en sevdiği şeylerden biri salondaki halının üzerine yaydığı oyuncaklarıyla oynamakmış. Özellikle parlak renkli çıngırağı ve yumuşak kumaştan yapılmış küçük ayıcığı elinden düşürmezmiş. Ancak zamanla oyuncaklarıyla oynamak ona eskisi kadar heyecan vermemeye başlamış.

Defne, oyuncaklarını bırakıp gözlerini salonun diğer köşelerine çevirmiş.

Bir gün Melike, onun bu dikkat kesilmiş hâlini fark etmiş ve gülümsemiş: “Minik kızım, acaba nereye gitmek istiyor?” diye kendi kendine sormuş.

Defne, halının kenarına emekleyerek gelmiş ve ellerini uzatarak odanın diğer ucundaki sehpayı işaret etmiş. Melike bu kararlı hareketi görünce yanına eğilip, “Anlaşılan bizim küçük kaşif yeni maceralar peşinde,” demiş neşeyle.

Defne, sehpayı işaret etmeye devam ederken minik bedenini biraz daha ileriye doğru taşımış. Küçücük elleriyle halının sonuna kadar emekleyip durmuş.

Melike onun bu kararlı hareketlerini izlerken, “Hadi bakalım, gitmek istediğin yere birlikte bakalım,” diyerek Defne’yi kollarından desteklemiş. Ancak Defne, annesinin yardımı olmadan gitmek istiyormuş gibi küçük bir mızıldanma sesi çıkarmış ve tekrar halıya kapanmış.

Küçük kız bir süre daha sehpayı izledikten sonra sehpada duran renkli bir dergiye dokunmaya çalışmış. Melike, onun parmaklarını sehpaya uzatırken duyduğu heyecana kahkahalarla eşlik etmiş: “Senin neler ilgini çekiyor böyle, tatlı kızım?”

Defne, dergiyi tam kavrayacakken küçük bir dengesizlikle yana kaymış ve pat diye halıya düşmüş. Ancak yere düşmek onun moralini hiç bozmamış. Aksine, minik kahkahalar atmaya başlamış.

Melike, onun bu neşesine hayran kalarak yanına oturmuş ve dergiyi eline alıp Defne’ye göstermiş. “Bu renkli resimlere mi bakmak istiyordun? Haydi, birlikte bakalım.”

Fakat Defne’nin gözü artık dergide değilmiş. Küçük kafasını kaldırıp bu sefer başka bir hedefe bakıyormuş: salonun köşesindeki küçük kitaplık.

Melike, onun bu bitmeyen keşif isteğini fark edip gülerek, “Sanırım bu evin her köşesini kendi başına keşfetmek istiyorsun,” demiş. Sonra eklemiş: “Sen tam bir küçük kaşif oldun sen, Defne.”

Defne, salonun köşesindeki kitaplığa bakarken emeklemeye devam etmiş. Melike, onun arkasından yavaşça yürüyerek gözlerini bir an bile kızından ayırmamış.

Defne küçük kitaplığa ulaştığında, alt raftaki renkli çocuk kitaplarını fark etmiş. Minik elleriyle bir kitabı tutup çekmeye çalışmış, ancak kitap biraz ağır olduğu için başaramamış. Melike, gülümseyerek yanına eğilmiş ve kitabı nazikçe alıp Defne’nin önüne koymuş.

“İşte bak, bu kitap senin için,” demiş. Kitabın kapağında kocaman gülümseyen bir güneş resmi varmış. Defne, ellerini kitaba vurmuş ve neşeyle gülmüş. Melike, Defne’nin bu heyecanını izlerken içinden, “Bizim kızımız sadece yürümeyi değil, keşfetmeyi de çok seviyor,” diye düşünmüş.

O akşam Hasan ve Melike, Defne’yi yatmadan önce oyuncaklarıyla oynatmış. Defne, oyuncaklarından birini yere atıp ardından emekleyerek almaya gitmiş.

Hasan, onun bu hareketini izlerken Melike’ye dönüp, “Bence çok yakında ilk adımını atacak,” demiş. Melike de aynı fikirdeymiş, ama yine de acele etmek istemiyorlarmış. “Zamanı geldiğinde o güzel anı hep birlikte göreceğiz,” demiş.

Ertesi gün, Melike Defne’yi bahçeye çıkarmış. Minik kız çimlere dokunmuş, parmaklarıyla çiçek yapraklarına uzanmış. Bahçedeki kediyi görünce neşeyle kahkahalar atmış. Melike, Defne’nin bu keyfini izlerken, “Dışarıda ne kadar da mutlu” diye düşünmüş.

Defne, o sırada annesi’nin elini tutmuş ve minik ayaklarını çimlere basmış. Melike, onun dengede durmaya çalıştığını fark edince usulca, “İlk adımın çok yakın, tatlım,” demiş.

Birkaç gün sonra, her zamanki gibi annesi ve babası, Defne’yi oyuncaklarıyla oynarken izliyormuş. Defne, oyuncaklardan sıkılmış ve emekleyerek annesine doğru gitmiş. Annesinin eteğine tutunup ayağa kalkmış. Melike, heyecanla Hasan’a seslenmiş: “Hasan, Hasan sende görüyor musun? Defne sanırım yürüyecek” demiş.

Defne, ellerini annesinin eteğinden yavaşça bırakmış ve küçük bir adım atmış. Ardından bir adım daha. Hasan, bu anı kaçırmamak için hemen telefonunu çıkarmış ve kaydetmeye başlamış. Melike ise heyecandan ne yapacağını şaşırmış. “Aman Allah’ım, kızımız ilk adımını attı!” diye bağırmış.

Defne, birkaç adım daha atıp dengesini kaybetmiş ve yere oturmuş. Ama hemen ardından kahkahalarla gülmeye başlamış. Annesi ve babası onu sevgiyle kucaklayıp defalarca öpmüş. O an, onların hayatında unutulmaz bir hatıra olarak kalmış.

O günden sonra Defne, her gün biraz daha fazla yürümeye başlamış. Annesi ve babası da onun her adımını hayranlıkla izlemiş. Hasan, “Bizim küçük Defne’miz artık büyüyor,” demiş gururla. Melike ise, “Bu daha başlangıç. Bakalım bundan sonra bizi nasıl maceralar bekliyor?” diyerek tatlı bir tebessümle onu izlemeye devam etmiş.

Ve böylece, Defne’nin İlk Adımları masalı burada biterken Defne’nin hayatında yeni bir dönem başlamış. O artık sadece bir bebek değil, kendi adımlarıyla dünyayı keşfetmeye hazırlanan bir küçük kaşifmiş.

Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar yemyeşil dağların arasında küçücük bir köy varmış. Bu köyde her sabah kuşlar şarkılar söyler, rüzgâr yapraklarla dans edermiş. Bu köyün en küçük evlerinden birinde ise çok neşeli bir aile yaşarmış.

Bu ailenin en tatlı üyesi, tombul yanaklı, minik bebek Ayberk’miş. Ayberk henüz bir yaşındaymış ve o kadar sevimliymiş ki onu gören herkesin yüzü güler, kalbi ısınırmış. Minik halleri, tatlı kahkahalarıyla evin neşe kaynağıymış.

Evde herkes Ayberk’in her hareketine hayranmış. Annesi, sabahları onu kucağına alıp, “Ayberk, bir gün ilk kelimeni söyleyeceksin. Acaba o gün ne diyeceksin, anne mi?” diyerek sevgiyle konuşurmuş.

Babası ise bu tatlı konuşmayı duyunca hemen araya girermiş. “Anne mi? Hah! Kesin baba diyecek. Çünkü ben her gün ona öğretiyorum!” diyerek gülümsemiş.

Gülşah Hanım hemen Mehmet Bey’e dönmüş. “Hiç sanmıyorum! Anne demesi an meselesi. Bekleyip göreceğiz,” diyerek gülmüş.


Bu tatlı çekişme evde büyük bir heyecan yaratmış. Ayberk’in ağzından çıkacak ilk kelime herkesin sabırsızlıkla beklediği bir sır olmuş!

Ayberk gün boyunca evin içinde emekleyip dururmuş. Bazen çekmecelere uzanır, bazen de yerdeki oyuncaklarını kurcalar, her köşeyi keşfetmek istermiş. En çok da kırmızı topuyla oynamayı severmiş. Topu bir o yana, bir bu yana yuvarlar, ardından tatlı tatlı kıkırdarmış.

Bir gün, annesi mutfakta yemek yaparken Ayberk sessizce emekleyerek mutfağa gelmiş. Minik elleriyle annesinin eteğine dokunmuş, ardından mırıldanır gibi bir ses çıkarmış.

Annesi hemen heyecanlanmış. “Ayberk! Anne mi diyeceksin? Hadi tatlı oğlum, söyle bakalım!” demiş. Ama Ayberk, yalnızca gülümseyerek annesine bakmış.

O sırada babası mutfağa girmiş. “Ne oldu, yoksa baba mı dedi?” diye sormuş.

Annesi kaşlarını çatmış. “Hayır, ama anne demesi çok yaklaştı! Göreceksin,” diye cevap vermiş.

Babası, Ayberk’i kucağına alıp onun yüzüne bakmış. “Oğlum, hadi bakalım, baba de!” diyerek onu neşelendirmeye çalışmış.

Ama Ayberk, ikisine de cevap vermek yerine babasının gömleğiyle oynamaya başlamış. Minik parmaklarıyla düğmeleri çekiştirirken, ikisi de kendini gülmekten alamamış.

Hafta sonu geldiğinde, Ayberk’in dedesi Osman Dede ziyarete gelmiş. Kapının önünde elinde kocaman bir meyve sepetiyle belirmiş ve neşeyle seslenmiş: “Benim minik paşam, deden seni çok özledi!”

Ayberk, dedesinin sesini duyunca hemen başını kaldırmış ve heyecanla kollarını açmış. Sonra da hızla emekleyerek dedesine doğru ilerlemiş. Dedesi onu kucağına alıp havaya kaldırmış. “Ah, benim tatlı torunum! Sana bakmaya doyamıyorum,” diyerek onun yanaklarını sevmiş.


Osman Dede’nin gelişi evde her zaman bir bayram havası yaratırmış. O gün de tüm aile bahçeye çıkmış. Hep birlikte taze meyveler yemişler, kahkahalarla sohbet etmişler. Ayberk de dedesinin kucağında oturup elindeki oyuncaklarıyla oynamış.

Bir ara Mehmet Bey babasına dönmüş ve merakla sormuş: “Baba, sizce Ayberk ilk ne diyecek? Anne mi, baba mı?”

Osman Dede, sakince bıyıklarını sıvazlamış ve gözlerini kısarak gülümsemiş. “Kim bilir, belki de ilk kelimesi dede olur!” demiş.

Bu fikri duyan Gülşah Hanım ve Mehmet Bey kahkahayla gülmüş. “Yok artık baba! İlk kelimesi kesinlikle anne ya da baba olacak,” diye cevap vermişler.

Ama Osman Dede, bilmiş bir edayla başını sallayıp, “Bekleyin ve görün!” diyerek torununa göz kırpmış. Ayberk ise dedesinin kucağında keyifle ellerini çırpıyormuş.

Ertesi sabah Ayberk, emekleyerek oturma odasına gitmiş. Dedesi, her zamanki gibi koltukta oturmuş, elinde gazetesiyle bir şeyler okuyormuş. Ayberk dedesini görür görmez heyecanlanmış. Minik elleriyle dedesinin paçasını tutmuş, yukarı bakıp mırıldanmış.

Dedesi hemen gazeteyi bırakıp gülümsemiş. “Benim küçük paşam, sen yine dedene mi geldin?” diyerek onu kucağına almış. Ayberk, dedesinin kucağında sevinçle ellerini çırpmaya başlamış.

Tam o sırada, Ayberk’in dudakları kıpırdamış ve tatlı bir sesle “Dede!” demiş.

Bir anda evde derin bir sessizlik olmuş. Annesi ve babası şaşkınlıkla birbirine bakmış. Mehmet Bey, “Duydun mu? Gerçekten dede dedi!” diye bağırmış. Gülşah Hanım, şaşkın bir ifadeyle önce Ayberk’e, sonra Osman Dede’ye bakmış. Ardından kahkahalarla gülmeye başlamış. “Tebrikler baba! İlk kelimesi gerçekten dede oldu!” demiş.

Osman Dede, sevinçle torununu havaya kaldırmış. “Ah benim torunum! İlk kelimen dede oldu, işte bu!” diyerek keyifle kahkahalar atmış. Ayberk ise dedesinin bu neşesini anlamış gibi gülerek ona bakmış.


O günden sonra Ayberk, her fırsatta “Dede!” demeye başlamış. Ne zaman dedesini görse, ellerini havaya kaldırıp coşkuyla “Dede!” diye bağırıyormuş. Osman Dede ise bu tatlı kelimeyi duydukça mutluluktan havalara uçuyormuş. Köyde karşılaştığı herkese bu haberi anlatıyormuş. “Benim torunum ilk kelimesini söyledi! Dede dedi, dede!” diyerek gururla gülüyormuş.

Anne ve babası ise bu durumu biraz şaşkın, biraz da neşeyle karşılamışlar. Babası, bir gün gülerek, “Sanırım biz ikinci ve üçüncü kelimeleri beklemek zorundayız. Ama sırada kesin baba var!” demiş.

Gülşah Hanım, Mehmet Bey’e bakıp gülümsemiş. “Olabilir, ama Ayberk’in ne dediğinden çok, bizim hayatımıza getirdiği mutluluk önemli. Onun kahkahaları bile bize yetiyor,” demiş.

Ve böylece, Ayberk’in “Dede” diyerek başlayan bu tatlı hikâyesi, ailenin unutulmaz anıları arasına katılmış. Ayberk’in İlk Kelimesi Masalı burada bitmiş ancak herkes bir şeyi çok iyi öğrenmiş “sevgiyle büyüyen bir çocuğun her kelimesi, her hareketi, çevresine mutluluk saçarmış.”

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah neşeyle selamladığı küçük bir köyde, sessiz bir garaj varmış. Bu garajda, eskiden ışıl ışıl parlayan ama şimdi biraz yorulmuş Kırmızı adında sevimli bir araba yaşarmış.

Kırmızı, yıllardır sahibinin en sadık yardımcısıymış. Çamurlu yollardan geçmiş, dağları aşmış, hatta karlı günlerde bile hiç durmadan ilerlemiş.

Ama zamanla Kırmızı yorulmuş. Tekerlekleri eskimiş, motoru biraz yavaşlamış. Parlak kırmızı rengi ise güneşten solmuş. Yine de garajda huzurla dinlenir, eski maceralarını hatırlayarak gülümsermiş.

Kırmızı, “Ah, ne güzel günlerdi,” diye düşünürmüş. Ama bir yandan da, sahibinin artık ona ihtiyaç duymadığını hisseder gibiymiş. Garajın kapısı her açıldığında, yeni bir şeylerin geleceğinden korkarmış.

Bir sabah, garajın kapısı ağır ağır açılmış. İçeriye altın gibi parlayan güneş ışığı dolmuş. Kırmızı, merakla etrafa bakarken garaja yeni bir araba girmiş. Bu araba, pırıl pırıl parlayan mavi rengiyle adeta gökyüzünden bir parça gibiymiş. Tekerlekleri yepyeni, motoru ise yumuşak bir melodi gibi mırıldanıyormuş.

Mavi, etrafa merakla bakınmış. Gözleri hemen Kırmızı’ya takılmış. Parlak farlarıyla gülümseyerek, “Merhaba!” demiş neşeyle. “Ben Mavi! Yeni geldim. Sen kimsin?”

Kırmızı, yavaşça tekerleklerini kıpırdatmış ve biraz üzgün bir ifadeyle yanıt vermiş. “Ben Kırmızı. Bu garajda yıllardır yaşıyorum. Sahibime yıllarca hizmet ettim.”

Mavi, heyecanla çevresine bakmaya devam etmiş. “Burası çok güzel bir yer! Ama sen neden biraz üzgün görünüyorsun? Burada yaşamak harika olmalı.”

Kırmızı, derin bir iç çekmiş. “Yıllarca sahibime en iyi şekilde hizmet ettim. Ama artık eskidim. Motorum yavaşladı, boyam soldu. Yerime sen geldin, değil mi?”

Mavi, bir an sessiz kalmış. Sonra yumuşak bir sesle, “Sanırım öyle,” demiş. “Ama bu senin kötü bir araba olduğun anlamına gelmez. Belki de artık başka bir işin vardır. Hepimizin farklı görevleri olabilir.”

Kırmızı, Mavi’nin sözleri üzerinde düşünmüş. “Başka bir iş mi?” diye mırıldanmış. “Ama ne yapabilirim ki? Eskiden dağ yollarında hızla giderdim. Şimdi garajdan çıkmak bile zor geliyor.”

Mavi’nin farları birden parlamış, sanki harika bir fikir bulmuş gibi. “Belki bu garajdaki diğer araçlara hikâyelerini anlatabilirsin. Onlara yolları nasıl aştığını, sahibine nasıl yardım ettiğini gösterebilirsin. Ya da bu garajın kapısında durup burayı koruyabilirsin. Herkesin bir görevi vardır, biliyor musun?”

Tam bu sırada, garajın kapısı bir kez daha açılmış. İçeri garajın sahibi girmiş. Elinde bir bez ve bir kutu boya varmış. Kırmızı’nın yanına gelmiş ve hafifçe gülümsemiş. “Eski dostum, seni unutmadım,” demiş. “Sen hâlâ benim için çok değerlisin. Hadi seni temizleyip biraz yenileyelim. Sana güzel bir görevim var.”

Kırmızı, bu sözleri duyunca heyecanla motorunu çalıştırmış. “Gerçekten mi? Bana hâlâ ihtiyacınız var mı? Ne yapacağım?”

Sahibi, nazik bir şekilde Kırmızı’nın kaputuna dokunmuş. “Evet! Artık çiftlikteki çocukların oyun arkadaşı olacaksın. Seni rengârenk boyayacağız, süsleyeceğiz. Çocuklar seni çok sevecek.”


Kırmızı’nın farları sevinçle parlamış. “Çocuklara mı yardım edeceğim? Bu harika bir iş olur!”

Bu sırada Mavi, Kırmızı’ya dönmüş ve içtenlikle gülümsemiş. “Gördün mü? Senin için yepyeni bir macera varmış! Hem çocukları mutlu etmek ne güzel bir iş, değil mi?”

Kırmızı, gururla tekerleklerini hafifçe çevirmiş. “Haklısın, Mavi. Herkesin bir görevi var. Benimki de çocukları mutlu etmekmiş.”

Sahibi hemen işe koyulmuş. Kırmızı’nın eski boyasını temizlemiş, kaportasını parlatmış. Üzerine parlak renklerle çizgiler ve çiçekler yapmış. Çiftlikteki çocuklar gelip Kırmızı’yı görünce sevinçle bağırmışlar. “Vay canına! Ne kadar güzel bir araba!”

Kırmızı, artık garajda yalnız bir şekilde beklemek yerine çocukların neşe kaynağı olmuş. Çocuklar onun içine oturup direksiyonunu çevirmiş, bazen de ona ip bağlayıp oyuncaklarını taşımışlar. Kırmızı, her gün mutlulukla dolmuş.

Mavi ise sahibini uzun yolculuklara çıkarmış. Dağları, ovaları aşmış, hiç yorulmadan yoluna devam etmiş. Akşam olduğunda garaja döner, Kırmızı ile sohbet edermiş.

Bir gün, Mavi gururla demiş ki, “Biliyor musun, Kırmızı? Çocukları güldürmek ve onların mutlu oyunlarına eşlik etmek, uzun yollar kadar önemli bir görev. İkimiz de sahibimizi ve başkalarını mutlu ediyoruz. İşte bu, bir araba için en güzel şey.”

Kırmızı gülümsemiş. “Haklısın, Mavi. Herkesin bir görevi var. Ve her iş, büyük ya da küçük, önemlidir.”

O günden sonra Kırmızı ve Mavi, farklı görevlerde de olsa birlikte mutlu yaşamışlar. İkisi de kendi rollerini seve seve yerine getirmiş. Garajdaki Dostluk Masalının başında, bir garajda başlayan bu dostluk hiç bitmemiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Sıla adında minicik bir bebek varmış. Sıla, yumuşacık battaniyesine sarılıp mışıl mışıl uyurmuş. Ama uyandığında kocaman gözleriyle etrafına bakar, gördüğü her şeyi anlamaya çalışırmış. Her şey ona çok yeni ve çok şaşırtıcıymış.

Odası renkli oyuncaklarla doluymuş. Tavşanlar, ayıcıklar, top şeklinde çıngıraklar… Ama Sıla’nın en çok sevdiği şey, annesi ve babasının sıcacık kucağıymış. Onların sesini duyunca sakinleşir, hemen gülümsermiş.

Bu minicik oda Sıla’nın dünyasıymış. Ama bu küçük dünya, onun için çok büyük bir maceraymış!

Bir sabah, Sıla’nın odasına sıcacık bir ışık dolmuş. Bu ışık, battaniyesinin üstünde parıl parıl parlıyormuş. Sıla, gözlerini kırpıştırarak bu güzel ışığa bakmış. Minicik yüzünde şaşkın bir ifade belirmiş. “Bu nedir böyle?” diye düşünmüş.

Tabii ki kimse onun ne düşündüğünü bilmiyormuş. Ama Sıla’nın şaşkın gözlerinden, bu ışığın onu çok etkilediği anlaşılıyormuş. Güneş ışığı odada dans ediyor, bir yandan da Sıla’nın tombul yanaklarını okşuyormuş.


O sırada annesi odaya girmiş. “Bak tatlım, bu güneş,” demiş gülümseyerek. “Ne kadar güzel, değil mi? Seni sıcacık ısıtıyor.” Sıla, annesinin sesiyle huzur bulmuş. Küçük ellerini ışığa doğru uzatmış ama tabii ki güneşe ulaşamamış.

Bir süre daha battaniyesine dolanan ışıkları izlemiş. O gün, Sıla’nın hayatında güneşle tanıştığı ilk gün olmuş! Güneş, artık onun en sevdiği şeylerden biriymiş.

Sıla’nın yatağının hemen yanında kocaman kulaklı, yumuşacık bir peluş tavşan duruyormuş. Tavşanın minicik bir burnu ve pofuduk bir kuyruğu varmış. O sabah, Sıla güneş ışığından yorulunca gözlerini tavşana çevirmiş. Tavşan o kadar ilginç görünmüş ki Sıla hemen meraklanmış. “Bu da ne acaba?” diye düşünmüş.

Sıla, tombul ellerini yavaşça tavşana doğru uzatmış. Tavşanın yumuşacık tüylerine dokunduğu anda minik yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Tavşanın ne olduğunu bilmiyormuş ama onun yumuşaklığı Sıla’yı çok mutlu etmiş.

Tam o sırada annesi, Sıla’nın bu yeni keşfini fark etmiş. “Aa, Sıla! İlk arkadaşını bulmuşsun galiba!” demiş gülümseyerek. Sıla, tavşanın kulaklarına dokunmuş, sonra pofuduk kuyruğunu keşfetmiş. Tavşanla oynarken mutluluktan ellerini çırpmış.

O günden sonra peluş tavşan, Sıla’nın en sevdiği arkadaşı olmuş. Her sabah gözlerini açar açmaz önce tavşanını görmek istermiş. Tavşan, Sıla’nın minik dünyasında kocaman bir yer edinmiş.

Sıla tam tavşandan sıkılmaya başlıyormuş ki odasına tatlı mı tatlı bir ses dolmuş. “Cik cik cik!” Sıla, bu sesi hemen fark etmiş. Minik kulaklarını dikip yatağında kıpırdanmaya başlamış. Kafasını yavaşça sesin geldiği yöne çevirmiş. Pencerede minicik bir kuş oturuyormuş! Bu, küçük bir serçeymiş ve neşeyle şarkı söylüyormuş.

Serçe, kanatlarını çırpıyor, başını bir sağa bir sola eğip duruyormuş. Sıla, serçeyi görünce öyle heyecanlanmış ki ellerini havaya kaldırmış. Kuşu işaret etmek istemiş ama minik elleriyle ne dediğini anlatamamış. Serçe ise ona bakıp cıvıldamaya devam etmiş.

O sırada annesi odaya girmiş. Sıla’nın gözlerini pencereden ayıramadığını fark etmiş. Perdeleri biraz aralamış ve “Bak tatlım, bu bir serçe. Ne kadar güzel bir kuş, değil mi?” demiş. Sıla, kuşu dikkatle izlemeye devam etmiş. Serçenin minik ayaklarıyla pervazda zıplayışı, tüylerini kabartışı ve cıvıl cıvıl sesi, Sıla’nın çok hoşuna gitmiş.

Bir süre sonra serçe, kanatlarını çırpmış ve uçup gitmiş. Ama Sıla, onun geri geleceğini düşünmüş. “Acaba başka kuşlar da gelir mi?” diye merak etmiş. Minik kalbi, bu yeni dostuyla başka neşeli anlar yaşayacağı hayaliyle dolmuş.

O akşam babası, Sıla’yı kucağına almış. Onu yavaşça pencerenin önüne götürmüş ve gökyüzüne doğru kaldırmış. “Bak bakalım, Sıla, bu ışıklar ne kadar güzel!” demiş. Sıla, gökyüzünde parlayan yıldızları görünce gözlerini kocaman açmış. Yıldızlar ona çok uzak ama bir o kadar da büyülü görünüyormuş. Minik elleriyle yıldızlara ulaşmaya çalışmış, ama dokunamamış.

Babası onun bu hareketine gülmüş. “Yıldızlara dokunmak istiyorsan önce büyümelisin,” demiş. Sıla, babasının kucağında yıldızları izlerken çok mutlu olmuş. “Bu ışıklar hep burada mı?” diye düşünmüş. Gökyüzü o kadar büyüleyiciymiş ki uykuya dalarken bile yıldızları hayal etmiş.

Sıla bebek, her geçen gün dünyayı biraz daha tanıyormuş. Güneşin sıcaklığını, kuşların cıvıltısını ve yıldızların büyülü parıltısını keşfetmiş. Ama daha keşfedeceği o kadar çok şey varmış ki!

Bir gün minik adımlarla yürümeye başladığında çimenlerin nasıl yumuşacık hissettirdiğini öğrenecekmiş. Bir başka gün, renk renk çiçeklerin mis kokusunu duyacakmış. Belki de bir sabah, minik elleriyle uçuşan bir kelebeğe dokunacakmış.

Sıla’nın küçük dünyası, her yeni keşifle biraz daha büyüyormuş. Onun neşesi, gülümsemesi ve şaşkın bakışları ailesine büyük bir mutluluk getiriyormuş.

Ve böylece Sıla, her gün yeni maceralara atılarak büyümeye devam etmiş. Çünkü bu büyük dünya, onun için sonsuz bir hazineymiş. Her gün başka bir güzellik sunar, her gece başka bir rüya fısıldarmış.

Sıla’nın İlk Keşifleri masalı burada bitmiş ancak Sıla’nın keşifleri hiç bitmemiş. O, her zaman merak etmiş, öğrenmiş ve bu kocaman dünyayı sevgiyle kucaklamış.