Sevgi Dolu Fil Ailesi Masalı
Bir varmış, bir yokmuş. Uçsuz bucaksız ağaçların gölgelediği, rengârenk çiçeklerin açtığı güzel bir ormanda sevgiyle yaşayan bir fil ailesi varmış. Bu aile, birbirine her zaman yardım eder, birlikte yemek arar, birlikte oyun oynar ve gün batarken aynı ağacın yakınında dinlenirmiş. Ormandaki hayvanlar, bu ailenin birbirine gösterdiği sevgiye hayran kalırmış. Çünkü ailede hiç kimse kendini diğerinden üstün görmez, herkes elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırmış.
Bir sabah güneş, yaprakların arasından altın ışıklarını gönderirken fil ailesi yeni bir güne başlamış. Anne fil, “Bugün hava çok güzel. Hep birlikte nehir kıyısına gidip su içelim.” demiş. Baba fil gülümseyerek, “Sonra da küçük dostlarımızın ihtiyacı olan meyveleri toplayabiliriz.” diye eklemiş. Küçük fil ise sevinçle zıplayarak, “Ben de en ağır dalları taşımaya çalışacağım!” demiş. Anne ve baba fil, yavrularının yardım etme isteğine gülümseyerek karşılık vermiş.
Aile nehir yolunda ilerlerken yaşlı bir kaplumbağaya rastlamış. Kaplumbağa sırtındaki ağır yük yüzünden yavaş yürüyormuş. Baba fil hiç düşünmeden hortumuyla yükü kaldırmış. “Birlikte taşımak daha kolay olur.” demiş. Kaplumbağa teşekkür ederek, “İyilik yapanın yolu her zaman aydınlık olur.” diye karşılık vermiş. Fil ailesi yoluna devam ederken yaptıkları küçük yardımın herkesi mutlu ettiğini görmüş.
Bir süre sonra kuvvetli bir rüzgâr çıkmış. Dallardan kopan yapraklar havada savrulmuş, küçük kuşların yuvaları sallanmaya başlamış. Anne fil dikkatle etrafına bakmış ve “Yavrular korkmuş olmalı. Onlara yardım edelim.” demiş. Fil ailesi büyük gövdeleriyle rüzgârın önünde durarak yuvaları korumuş. Rüzgâr biraz sonra dinmiş. Kuşlar sevinçle kanat çırparak, “İyi ki yanımızdaydınız!” diye seslenmiş. Küçük fil, yardım etmenin verdiği mutluluğu ilk kez bu kadar derinden hissetmiş.
Öğle vakti olduğunda aile nehir kıyısında dinlenirken küçük fil sessizce düşünmeye başlamış. “Biz neden herkese yardım ediyoruz?” diye sormuş. Baba fil gülümseyerek, “Çünkü sevgi yalnızca sözle değil, davranışlarla da gösterilir.” demiş. Anne fil de, “Bir gün bizim de yardıma ihtiyacımız olabilir. İyilik paylaşılırsa büyür.” diye eklemiş. Küçük fil başını sallayarak ailesinin sözlerini dikkatle dinlemiş.
Ertesi gün ormanda beklenmedik bir kuraklık başlamış. Küçük göletlerin çoğu kurumuş, birçok hayvan susuz kalmış. Fil ailesi, uzaktaki büyük nehrin yerini bildiği için diğer hayvanları oraya götürmeye karar vermiş. Baba fil yüksek sesle, “Herkes birbirine yakın yürüsün. Kimse geride kalmasın.” demiş. Anne fil ise yaşlı ve küçük hayvanların dinlenebilmesi için sık sık mola verilmesini istemiş. Küçük fil de geride kalan yavruların cesaretini artırmak için, “Biraz daha yürüyün. Hep birlikte başaracağız!” diye seslenmiş.
Uzun yolculuğun sonunda bütün hayvanlar serin nehre ulaşmış. Herkes kana kana su içmiş. Ormanda büyük bir sevinç yaşanmış. Tavşanlar, sincaplar, kuşlar ve diğer hayvanlar fil ailesine teşekkür etmiş. Fakat baba fil yalnızca gülümseyerek, “Bugün biz yardım ettik. Yarın siz başkasına yardım edersiniz. İşte orman böyle güzelleşir.” demiş. Bu sözleri duyan herkes birbirine umut dolu gözlerle bakmış.
Günler geçmiş, orman yeniden eski neşesine kavuşmuş. Küçük fil artık yalnızca güçlü olmanın değil, sevgi dolu olmanın da büyük bir değer olduğunu anlamış. Nerede yardıma ihtiyacı olan birini görse hemen yanına gidiyor, elinden geleni yapıyormuş. Anne ve baba fil de yavrularının bu güzel davranışlarıyla gurur duyuyormuş.
O günden sonra ormanda yaşayan bütün hayvanlar, sevginin paylaşıldıkça büyüdüğünü hiç unutmamış. Birbirlerine destek olmuş, zor zamanlarda omuz omuza durmuş ve mutlu günlerini birlikte kutlamışlar. Çünkü gerçek mutluluğun yalnızca sahip olduklarında değil, başkalarına verdikleri sevgide saklı olduğunu öğrenmişler.
