Uçmayı Öğrenen Minik Serçe Masalı
Bir varmış, bir yokmuş. Uçsuz bucaksız yeşil ormanların, rengârenk çiçeklerle süslü çayırların ve berrak derelerin bulunduğu güzel bir diyarda, yaşlı bir çınar ağacı yükselirmiş. Bu çınarın en sağlam dallarından birinde, sevgi dolu bir serçe ailesi yaşarmış. Ailenin en küçük yavrusu ise henüz kanatlarını yeni yeni güçlendiren, meraklı ve sevimli bir serçeymiş. Her gün gökyüzünde özgürce süzülen kuşları hayranlıkla izler, bir gün onların arasında uçmanın hayalini kurarmış.
Minik serçe, yuvasının kenarına kadar gelir, aşağıdaki yemyeşil ormana bakınca yüreği heyecanla çarparmış. Ne var ki dalların arasından esen rüzgârı hissedince cesareti hemen kaybolurmuş. Bir sabah annesi ona gülümseyerek, “Artık ilk uçuşunu denemenin zamanı geldi.” demiş. Minik serçe ürkek gözlerle aşağıya bakmış ve, “Ya düşersem?” diye sormuş. Annesi sevgiyle kanadını onun omzuna dokundurmuş. “Düşmekten korkarsan uçmayı öğrenemezsin. Biz hep yanında olacağız.” diye karşılık vermiş.
O sırada yakındaki dala konan yaşlı baykuş konuşmaları duymuş. Bilgeliğiyle bütün ormanda tanınan baykuş, “Cesaret, korkunun hiç olmaması değildir. Korksan bile doğru olanı yapabilmektir.” demiş. Minik serçe bu sözleri dikkatle dinlemiş ama yine de yüreğindeki korkuyu tamamen yenememiş.
Ertesi gün annesi ve babası onu yeniden cesaretlendirmiş. Minik serçe derin bir nefes almış, kanatlarını açmış ve kendini boşluğa bırakmış. İlk birkaç saniye her şey yolunda gidiyor gibi görünmüş. Sonra dengesini kaybetmiş ve hızla aşağı inmeye başlamış. Neyse ki babası hemen yanına uçarak onu güvenli bir dala kondurmuş. Minik serçenin gözleri dolmuş. “Ben bunu asla başaramayacağım.” demiş.
Bu sırada ağacın gövdesinde yaşayan çalışkan sincap dalların arasında zıplayarak yanlarına gelmiş. Gülümseyerek, “Ben de küçükken en yüksek dallara çıkamazdım. Defalarca kaydım ama hiç vazgeçmedim.” demiş. Yakındaki karınca da başını kaldırıp, “Biz küçücük olabiliriz ama sabırla çalışınca büyük işler başarırız.” diye eklemiş. Ormandaki hayvanların sözleri minik serçenin içine biraz umut serpiştirmiş.
Günler geçtikçe minik serçe her sabah kısa denemeler yapmaya başlamış. İlk gün yalnızca birkaç kanat çırpabilmiş. Ertesi gün biraz daha uzağa süzülebilmiş. Bazen başarısız olmuş, bazen dengesini kaybetmiş ama artık eskisi gibi pes etmiyormuş. Her denemesinde kanatları biraz daha güçleniyor, yüreği biraz daha cesaret kazanıyormuş.
Bir gün ormanda kuvvetli bir rüzgâr esmeye başlamış. Ağaçların dalları sallanıyor, yapraklar gökyüzünde dans ediyormuş. Minik serçe önce korkmuş. Tam geri çekilecekken annesinin sözlerini hatırlamış. “Cesaret, denemekten vazgeçmemektir.” Kendi kendine, “Bu kez başaracağım.” demiş ve kanatlarını açmış.
Rüzgâr önce onu hafifçe savurmuş. Minik serçe korkuyla kanatlarını daha düzenli çırpmaya başlamış. Bir süre sonra bedeninin hafiflediğini hissetmiş. Rüzgâr artık onu aşağı çekmiyor, tam tersine gökyüzüne doğru taşıyormuş. Dalların üzerinden geçmiş, çiçek tarlalarının üstünde süzülmüş, berrak derenin parıltısını yukarıdan izlemiş. İlk kez gerçekten uçuyormuş.
Gökyüzünde dönerken annesiyle babası sevinçle onu alkışlamış. Yaşlı baykuş gururla gülümsemiş. Sincap kuyruğunu sallamış, karınca ise küçük ayaklarını havaya kaldırarak sevinmiş. Minik serçe büyük bir mutlulukla yuvasına geri dönmüş ve, “Başardım! Meğer korkum benden daha büyük değilmiş.” demiş.
O günden sonra minik serçe yalnızca güzel uçmayı öğrenmekle kalmamış. Ormanda ilk kez uçmayı deneyecek olan diğer yavru kuşlara da cesaret vermeye başlamış. Onlara, “Hepimiz ilk denememizde zorlanabiliriz. Önemli olan yeniden kanat çırpmaktır.” dermiş. Böylece ormandaki birçok yavru kuş korkularını yenmiş ve gökyüzünün özgürlüğüyle tanışmış.
Aradan zaman geçmiş. Minik serçe artık güçlü ve deneyimli bir kuş olmuş. Ne zaman gökyüzünde yeni uçmayı öğrenen küçük bir kuş görse, ilk başarısız denemesini hatırlar ve gülümsermiş. Çünkü en büyük başarının, vazgeçmeyenlerin ödülü olduğunu hiç unutmamış.
O günden sonra ormanda herkes şu sözü dilden dile aktarmış: Korkularımız bizi durdurabilir ama sabır, cesaret ve azim bizi hayallerimize ulaştırır. Vazgeçmeyenler sonunda mutlaka başarır.
