PPR tedavisinin henüz güncel uygulamalarda çok fazla geçerliliği bulunmamaktadır. Ancak bu konuda çok fazla çare olmadığı için alternatif yöntemler arasında kullanılmaktadır.

Aslında PRP yöntemi ortopedi ve plastik cerrahide uzun yıllardır kullanılan bir yöntemdir ancak ne yazık ki üreme fizyolojisindeki etkileri henüz tam olarak aydınlatılmış ve faydası tam olarak gösterilmiş bir yöntem değildir.

Yumurta rezervini yükseltecek hiçbir tedavi yöntemi günümüzdeki uygulamalarda maalesef yoktur. Fakat bazı şeylerin yumurta rezervinin düşmesini hızlandırdığı bilinmektedir.

Sigara kullanımı, stres, alkol kullanımı, fazla kafein tüketimi, fast food, paketli gıdalar ve doymuş yağ asitlerinden zengin beslenme gibi bozuk bir beslenme şeklinin benimsenmesi gibi alışkanlıklar yumurta rezervi düşüşünü hızlandırmaktadır.

Yumurta rezervini yükseltecek herhangi bir yöntem olmasa da bu yaşam tarzı değişikliklerinden uzak durarak düşüş hızının yavaşlaması sağlanabilmektedir. Ancak bir kadın yumurta rezervinin düşük olduğunu biliyorsa ve yakın bir dönemde gebe kalma planı yoksa kendisine yumurta dondurma işlemiyle önlem alabileceği anlatılmalıdır.

Ancak unutulmamalıdır ki yumurta rezervi düşük olan kadınlar kendiliğinden de hamile kalabilmektedir. Ancak vakit kaybetmemek adına uygun tedavi protokolleri ile süreci hızlandırmak gerekebilmektedir.

Bu hastalara doğru bilgilendirme ile zamanın önemi vurgulanmalıdır. Yumurta dondurma işleminin başarısı yumurta rezervi iyice azalmadan önce daha yüksektir.

AMH testi kandan bakılmaktadır. Bunun için adet olmaya gerek yoktur, menstrual siklusun herhangi bir gününde yapılabilir.

Gebelik planı olan hastalarda AMH değeri düşük çıkarsa gebe kalmayı ertelememesi öncelikli öneridir. Ancak gebelik planı henüz olmayan ya da bekar olan hastalar içinse yumurta dondurma adı verilen bir işlem olan ve yumurtaların dondurulup ileride kullanılmak üzere saklandığı yöntem bu kişiler için faydalı olacaktır.

Kısırlık ya da erken menopoz endişesi ile başvuran hastalarda E2, FSH ve AMH testleri uygulanabilmektedir. Kadınlarda genel olarak kabul edilmiş referans değerleri 1,5-4 ng/ml’dır. 4’ün (ng/ml) üzerinde olması yüksek olarak kabul edilmektedir. 1.1’in (ng/ml) altında olması da düşük olarak kabul edilmektedir.

AMH değerinin düşük olmasının pek çok sebebi bulunmaktadır. En önemli sebebi genetik yatkınlıktır. Annesinde teyzesinde, kız kardeşinde ve yakın akrabalarında erken menopoz öyküsü olan kişiler dikkatli olmalıdır.

Yumurtalıklarından herhangi bir sebepten dolayı ameliyat olan kişilerde de yine AMH değeri düşüklüğü riski artmaktadır.

Aynı zamanda turner sendromu gibi bazı genetik hastalıkların varlığında da AMH değerinin düşüklüğünü görebilmekteyiz.

“Kadınlarda yumurta rezervi kaç olmalıdır?” sorusu sıklıkla sorulmaktadır. AMH değeri genelde 1.5 ila 4 ng/ml arası normal kabul edilmektedir. AMH, 1 ng/ml ve altında ki değerler ise düşük rezervi gösterir. Gebelik planlayan kadınlar için yumurta dondurma işlemi bir alternatif olabilmektedir.

Özellikle 35 yaşın altındaki kadınlarda AMH düşüklüğü erken menopoz belirtisi olabilmektedir. 4 ve üzerinde AMH değerine genellikle polikistik over sendromu olan hastalarda rastlanmaktadır. 1.1 ng/ml’ın altı ise düşük over rezervini göstermektedir.

Kadınlarda AMH (Antimülleryen Hormon), anne karnındayken başlayarak menopoza kadar salgılanmaya devam eden bir hormondur. Bu hormon menopoz döneminde de azalarak salgılanmaya devam etmektedir.

AMH (Antimülleryen Hormon) testi ise kadınlarda yumurta rezervini gösteren, uygulanan en kolay, kandan bakılan bir hormon testidir. Bu testin en önemli özelliği adetin herhangi bir gününde, açlığa bakmadan herhangi bir zamanda yapılabilir olmasıdır.

Kadınlarda yumurta rezervi azaldıkça kandaki miktarı da eşit oranda düşmektedir. Dolayısıyla AMH testi genellikle tüp bebek tedavilerinde kadın yumurta rezervi ve kalitesinin değerlendirilmesi için kullanılmaktadır.

Yılancık hastalığı için Dermatoloji bölümü doktorlarından randevu alabilirsiniz.

Yılancık hastalığı için antibiyotikler, ağrı kesici veya ateş düşürücüler, sıcaklık olan bölgeye soğuk kompres yapılması gibi yöntemler hastalığın iyileşmesini sağlayabilir. Bununla birlikte yeterli düzeyde sıvı alımı ve dinlenmek de tedavi yöntemleri arasında sayılabilir.

Yılancık hastalığı doğrudan temas yoluyla bulaşabilen bir hastalıktır. Cilt teması bunun en başlıca örneğidir.

A grubu streptokok bakterisinin neden olduğu yılancık hastalığı, bulaşıcı bir cilt enfeksiyonudur.

Yılancık hastalığı tedavisinde amaç bakterinin ortaya çıkardığı semptomları hafifletmektir. Bunun için öncelikle antibiyotiklere başvurulur. Durum şiddetliyse antibiyotikler hastanede damar yoluyla verilebilir.

Yılancık hastalığının ağrı, ateş veya şişlik gibi semptomları söz konusuysa ağrı kesici ve ateş düşürücü ilaçlara da başvurulabilir.

Yılancık Hastalığı tedavisinde uygulanan yöntemler şöyledir:

• Antibiyotik tedavisi
• Ağrı kesi ve ateş düşürücüler
• Yeterli sıvı tüketimi
• Dinlenme
• Yaralara pansuman yapılması
• Isı artışı olan bölgelere soğuk kompres

Yılancık hastalığının teşhisi için ciltte kızarıklık, kabarıklık ve döküntü gibi gözle görülür belirtiler doktor tarafından incelenir.

Belirtilerinin incelenmesi sonrasında kan tahlili istenerek bakteriyel enfeksiyon ve yüksek düzeyde C-reaktif proteinin varlığı aranır.

Yılancık hastalığı teşhisi için şu yollara başvurulur;

• Belirtilerin incelenmesi ve hasta öyküsü
• Kan tahlili
• Kan tahlilinde enfeksiyon, iltihap veya C-reaktif protein varlığı tespiti
• Kültür testleri
• Ultrason veya bilgisayarlı tomografi

Yılancık hastalığında görülen tipik belirtiler ciltte kabarıklık, kızarıklık ve deri döküntüleridir. Enfeksiyon yayılırsa kızarıklıklar artabilir, şişlikler oluşabilir ve ağrı meydana gelebilir.

Belirtilerin arttığı senaryoda doktora başvurmak gerekir.

Yılancık hastalığı belirtileri şu şekilde sıralanabilir:

• Ciltte kabarıklık, kızarıklık ve deri döküntüleri
• Enfeksiyon yayılırsa şişlik ve ağrı
• Ateş ve titreme
• Baş ağrısı
• Yorgunluk
• Kusma
• Lenfanjit

Ciltte kabarıklık, kızarıklık ve deri döküntüleri​

A grubu streptokok virüsü derinin içinde girdiğinde birtakım etkilere neden olur. Bunların başında ciltte oluşan kabarıklık, kızarıklık ve deri döküntüleri yer alır.

Enfeksiyon yayılırsa şişlik ve ağrı​

Enfeksiyonun ciltte yayıldığı durumlarda deride şişlik ve bununla birlikte ağrı meydana gelebilir. Bu belirtileri deri döküntüleri ve kabarıklığı takiben ortaya çıkabilir.

Ateş ve titreme​

Yılancık hastalığı ciltte ve vücutta ısı artışına yol açarak ateşin yükselmesine yol açabilir. Bununla birlikte titreme görülme ihtimali de söz konusudur.

Baş ağrısı​

Enfeksiyon kaynaklı yılancık hastalığı belirtilerinden biri de baş ağrısıdır.

Yorgunluk ve halsizlik​

Yine enfeksiyonla ilişkili olabilecek yılancık hastalığı belirtilerinde biri yorgunluktur. Ciltteki belirtilerin ortaya çıkmasıyla birlikte kişi kendini yorgun hissedebilir ve enerjisi düşebilir.

Kusma​

Yılancık hastalığına yakalanan çocuk veya yetişkinlerde kusma da ortaya çıkabilir ancak diğer belirtiler kadar yaygın değildir.

Lenfanjit​

Yılancık hastalığı lenfatik sistemleri de etkileme potansiyeline sahip olduğu için, lenf kanallarının iltihaplanması olarak tanımlanan lenfanjit de yılancık hastalığının belirtilerinden biridir. Lenfanjitte etkilenen cilt bölgelerinde kırmızı çizgiler görülebilir.

Yılancık hastalığı, cilt ve deri altı dokuların yoğun ödemli lokal iltihaplandığı akut ateşli bir hastalıktır ve nedeni A grubu streptokok bakterileridir.

Bu bakterilerin cilde sızmasıyla meydana gelen yılancık hastalığı hem çocuklar hem de yetişkinlerde görülebilir.

A grubu streptokok bakterisi dışında yılancık hastalığına yakalanma riskinin arttığı durumlar da söz konusudur.

Yılancık hastalığı şu faktörlere bağlı olarak da ortaya çıkabilir:

• Venöz hastalıklar (egzama)
• Obezite
• Diyabet
• Gebelik
• Alkol bağımlılığı
• Cerrahi yaralanmalar
• Radyoterapi yan etkileri

Tıbbi adı erizipel olan yılancık hastalığı, ciltte kabarıklık, döküntü ve kızarıklığa yol açan, A grubu Streptococcus bakterisinin neden olduğu bulaşıcı bir deri enfeksiyonudur. Ateş, titreme, baş ağrısı ve kusma gibi belirtiler de gösterebilir.

Yılancık hastalığı genellikle derinin üst dermiş tabakasını etkiler. Bununla birlikte yüzeysel lenfatik damarlarda da meydana geldiği görülürken cildin herhangi bir bölgesinde de ortaya çıkabilir.

Yılancık hastalığının karakteristik belirtisi ciltte meydana gelen kabarıklık, döküntü ve kızarıklıklardır. Bunların yanı sıra ateş, titreme, baş ağrısı ve kusma görüldüğü de olabilir.

Yılancık hastalığı, yaygın ve bulaşıcı bir deri enfeksiyonu olduğu için tedavi edilmezse ciddileşip ciltte hasar bırakabilir.

Bebeğin doğum tartısı, günü, doğum haftası, kan uyuşmazlığı gibi ek risk faktörleri değerlendirilerek Amerikan Pediatri Akademisi tarafından yayınlanan çizelgeler ile yatış kararı verilir.

Sarılık, alyuvarların aşırı yıkımı sonucu artmış bilirubin üretimi olduğunda ve kandaki bilirubin yoğunluğu çok yüksek düzeylere ulaştığında tehlikeli olur. Patolojik sarılık olarak adlandırılan bu durumun en önemli nedeni kan grubu uyuşmazlığıdır.

Bilirubin kan dolaşımında karaciğere gider. Karaciğer bilirubinin şeklini değiştirir, böylece kaka yoluyla vücuttan atılabilir. Ancak kanda çok fazla bilirubin varsa veya karaciğer ondan kurtulamazsa, fazla bilirubin sarılığa neden olur.

Bebeğin beslenmesi ile bilirubinin vücuttan atılımı hızlanır. Sarılık olmuş yeni doğan bebekler günde 8 ile 12 kez aralığında mutlaka emzirilmelidir. Bu nedenle anne sütünün yeterli miktarda olması çok önemlidir.

Bebekte sarılık şiddetli derecedeyse, tiz bir sesle ağlama görülebilir. Bebeğin nörolojik olarak etkilenme derecesine göre emme aktivitesinde azalma ve zor uyandırılma beklenen bulgular arasındadır. Orta düzeyde sarılıklarda bebek ağlar ve anneyi aktif emmesi beklenir.

Bebeklerde doğum sonrası ilk 7 ila 10 günde fizyolojik denen normal sınırlarda (doğum ağırlığının %7-10u kadar) tartı kaybı beklenir. Bebeğin beslenmesi optimal düzeydeyse sarılık sebebiyle kilo kaybı olması beklenmez.

Bebeklerde sarılığın geçmesi veya önlemek için annelerin mutlaka protein ağırlıklı beslenmesi ve günde 3 litre su tüketmesi gerekir. Bunun yanında mevsim sebzelerinin tüketilmesi ve balık (derin su balığı olmamak kaydıyla) tüketiminin de haftada en az bir kere olması gerekir.