Wilms tümörü teşhis etmek ve hastalığın evresini belirlemek için çeşitli testler yapılmaktadır.

Wilms tümörü teşhisinde doktorun fiziki muayenesi ve aile öyküsü önemlidir.

Kan ve idrar testleri ile Wilms tümörü teşhis edilmemektedir. Ancak yapılacak kan ve idrar testleri ile böbreklerin çalışma durumu belirlenebilir.

• Ultrason: Wilms tümörünün teşhisi için genellikle yapılan ilk görüntüleme ultrason tetkikidir. Ultrason ile kitlenin yeri ve içeriği belirlenebilir.
• Manyetik Rezonans (MR): Wilms tümörünün özellikle böbreğe yakın herhangi bir büyük kan damarında olup olmadığını belirlemek için Manyetik Rezonans (MR) çekilebilir.
• Bilgisayarlı Tomografi (BT): Tümörün bulunmasında ve kanserin yayılıp yayılmadığını (metastaz yapıp yapmadığını) görmek için bilgisayarlı tomografi görüntülemesinden faydalanılabilir.
• Biyopsi: Tümörün evrelemesi için tümörden alınan küçük bir parça laboratuvarda incelenir.
• Röntgen: Akciğer metastazı olup olmadığını belirlemek için röntgen görüntülemişinden faydalanılabilir.
• Kemik taraması: Hastalığın kemiklerde metastaz yapıp yapmadığının belirlenmesi için kemik taraması testi yapılabilir.

Wilms Tümörü (Nefroblastom) belirtileri çocuktan çocuğa farklılık gösterebilmektedir. Bazı çocuklarda Wilms Tümörü (Nefroblastom) hiçbir belirti göstermeden de ilerleyebilir ancak hastaların büyük bir çoğunluğunda aşağıdaki belirtilerin bir veya bir kaçı görülmektedir.

Wilms Tümörü (Nefroblastom) belirtileri genel olarak şu şekilde sıralanabilir;

• Karın bölgesinde hissedilebilen kitle varlığı, Wilms Tümörü (Nefroblastom) belirtileri arasında en yaygın olarak görülenidir.
• Karın bölgesinde şişme de kitle varlığı gibi Wilms Tümörü (Nefroblastom) belirtileri arasında sık karşılaşılan bir durumdur.
• Karın ağrısı, birçok nedenden kaynaklanabileceği gibi Wilms tümörü belirtileri arasındadır.
• Mide bulantısı veya kusma çocuklarda sık yaşanan sorunlar arasındadır. Ancak diğer belirtilerle birlikte Wilms tümöründe de mide bulantısı ve kusma belirtisi yaşanabilmektedir.

Wilms tümöründe sık görülen bu belirtilerin yanında;

• Yüksek ateş
• İştahsızlık
• Yüksek tansiyon (Hipertansiyon)
• İdrarda kan
• Nefes darlığı gibi belirtiler de yaşanabilmektedir.

Wilms Tümörü (Nefroblastom) nedeni net olarak belli değildir. Ancak genetik faktörlerden kaynaklandığı düşünülmektedir. Doğum kusuru sendromları çocuklarda Wilms tümörü görülme riskini artırabilmektedir.

Wilms Tümörü (Nefroblastom) nedenleri tam olarak bilinmemekle birlikte risk faktörleri genel olarak şu şekilde sıralanabilir;

• Ailede Wilms tümörü öyküsü: Ailede Wilms tümörü (Nefroblastom) geçmişinin bulunması risk faktörlerini artıran nedenler arasındadır.
• Yaş: Çocuklarda Wilms tümörü daha çok 3-5 yaşları arasında görülmektedir. Wilms Tümörü (Nefroblastom) bu yaşlardan önce ya da sonra da ortaya çıkabilmektedir.
• Cinsiyet: Wilms Tümörü (Nefroblastom) her iki cinsiyette de görülmekle birlikte kız çocuklarında ortaya çıkma oranı erkeklere göre daha fazladır.
• Irk: Wilms Tümörü (Nefroblastom) Afrika kökenli çocuklarda daha fazla görülmektedir.
• İnmemiş testis, peygamber sünneti olarak bilinen hipospadias, gözün renkli bölgesinin tamamen veya kısmen yokluğu (aniridia) gibi doğum kusurları da Wilms Tümörü (Nefroblastom) riskini artıran faktörler arasındadır.

Wilms tümörü çocuklarda en sık görülen böbrek kanseri türüdür. Wilms tümörü (Nefroblastom) genellikle tek böbrekte görülür. Ancak nadir de olsa her iki böbrekte de ortaya çıkabilmektedir. Son yıllarda tedavi başarısında en fazla gelişme gösteren kanser türlerinden birisi olan Wilms tümörü (Nefroblastom) genellikle şişlik ve kitli hissi belirtileri vermektedir.

Whipple hastalığı gastroenteroloji bölümü doktorlarının uzmanlık alanına girer. Hastalığa dair belirtileri olan kişiler gastroenteroloji bölümü doktorlarından randevu alabilir.

Whipple hastalığı önlenebilir şeklinde kesin bir yanıt vermek bilimsel olarak doğru olmaz. Hastalığın özellikle zayıf bağışıklık sistemine sahip olan veya bağışıklık baskılayıcı ilaçlar kullanan kişilerde görülme riski daha fazladır.

Whipple hastalığı ilk olarak 1907'de George Hoyt Whipple tarafından teşhis edilen, çoğunlukla sindirim sistemi ve eklemleri etkileyen bakteriyel kaynaklı nadir bir multisistemik enfeksiyöz hastalıktır.

Whipple hastalığı, ince bağırsaktan geçen besinlerden yağları, karbonhidratları, vitaminleri ve diğer besinleri emme yeteneğini olumsuz etkiler. Tedavi edilmediği takdirde ilerleme riski bulunan bir hastalık olan whipple hastalığı zamanla kötüleşebilir ve daha ciddi tıbbi sorunlara yol açabilir.

Whipple hastalığının vücutta meydana getirebileceği olası komplikasyonlar şu şekildedir:

• Anemi
• Kalp üfürümü
• Okülomastikatör miyoritmi
• Plevral efüzyon
• Üveit

Whipple hastalığının en etkili ve yaygın olarak tercih edilen tedavi yöntemi antibiyotik tedavisidir. Bazı vakalarda kısa süreli antibiyotik tedavileri bakterileri öldürürken kimi vakalarda uzun dönem antibiyotik tedavisi gerekebilir.

Antibiyotik seçerken doktorlar genellikle ince bağırsaktaki enfeksiyonları yok eden ve beynin etrafındaki bir doku tabakasını geçenleri reçete eder. Bu yöntem, beyne ve merkezi sinir sistemine giren bakterileri yok etmek için kullanılır. Ancak kişiden kişiye değişmekle birlikte uzun süreli antibiyotik kullanımının bazı yan etkileri de söz konusu olabilir. Bunların arasında ishal, mide bulantısı, baş dönmesi ve cilt döküntüleri yer alabilir.

Antibiyotik dışında gerek görülürse dehidrasyonu gidermek için sıvı replasman tedavisi ile birlikte vitamin ve besin takviyeleri de uygulanabilir.

Whipple hastalığı için öncelikle kişinin fiziksel muayenesi yapılır. Kişinin tıbbi geçmişi, geçirdiği hastalıklar ve yaşadığı şikayetlerden sonra tam kan sayımına başvurulur. Bunun dışında üst endoskopi, bakterinin tespiti için PCR testi ve ince bağırsak biyopsisi de teşhis yöntemleri arasındadır.

Fiziksel muayene​

Whipple hastalığı için doktor genellikle sürece fiziksel bir muayene ile başlar. Teşhis için öncelikli kriter hastalığın varlığını düşündüren belirti ve semptomları aramak olacaktır. Örnek vermek gerekirse, doktor özellikle vücudun güneşe maruz kalan kısımlarında mide hassasiyeti ve cilt koyulaşması aranmasıdır.

Biyopsi​

Whipple hastalığının teşhisinde yer alan önemli bir adım genellikle ince bağırsağın astarından bir doku örneği (biyopsi) almaktır. Bunu yapmak için de doktor tarafından genellikle üst endoskopi uygulanır. Üst endoskopi işleminde ağızdan, boğazdan, soluk borusundan ve mideden ince bağırsağa geçen bir ışık ve kamera takılı ince, esnek bir tüp (skop) kullanılır.

İşlem sırasında doktorlar ince bağırsaktaki çeşitli yerlerden incelenmek üzere doku örnekleri alır. Daha sonrasında alınan bu dokular laboratuvarda mikroskop altında incelenir. Temel amaç, hastalığa neden olan bakterilerin ve yaraların varlığını ve özellikle tropheryma whipplei bakterisini aramaktır. Bu doku örnekleri whipple hastalığı tanısını doğrulamazsa, doktor genişlemiş bir lenf düğümünden doku örneği alarak veya başka testler yaparak da teşhis sürecini devam ettirebilir.

Kan tahlili​

Whipple hastalığı için doktor tarafından tam kan sayımı da istenebilir. Kan testleri, özellikle kırmızı kan hücrelerinin sayısında azalma olan anemi ve kanınızdaki bir protein olan albüminin düşük konsantrasyonları olan ve whipple hastalığıyla ilişkili belirli durumları tespit edebilir.

Whipple hastalığı nadir bir hastalık olsa da insanlarda bazı belirtilere yol açabilir. Whipple hastalığı belirtileri arasında karın ağrısı, eklem ağrısı, kilo kaybı, ishal, ödem, ateş, lenf düğümlerinde şişme ve cilt lekeleri yer alır. Bu belirtilere ek olarak çok yaygın olmasa da merkezi sinir sisteminde de bazı semptomlar görülebilir.

Whipple hastalığının belirtileri şunları içerir:

• Karın ağrısı
• Eklem ağrısı
• Kilo kaybı
• İshal
• Ateş
• Ödem
• Lenf bezlerinde şişlik
• Cilt lekeleri
• Tükenmişlik veya zayıflık
• Anemi

Yaygın semptomlara nazaran daha az görülen belirtiler ise şöyledir:

• Öksürük
• Göğüs ağrısı
• Bilinç bulanıklığı
• Hafıza kaybı
• Yürüme güçlüğü

Whipple hastalığı, tropheryma whipplei adı verilen bir bakteri türünün vücuda girmesiyle meydana gelir. Bu bakteriler ilk önce ince bağırsağın mukoza zarını etkileyerek bağırsak duvarı içinde küçük yaralar ortaya çıkarır. Bakteriler ayrıca ince bağırsağı kaplayan ince, kıl benzeri çıkıntılar olan villusa da zarar verebilir. Bağırsaklarla bağlantılı olarak sindirim sistemine zarar verebilen whipple hastalığı diğer yandan eklemleri de olumsuz etkileyebilir.

Son derece nadir görülen bir hastalık olarak kabul edilen whipple hastalığının risk grupları arasında ise 40-60 yaş arasında olan erkekler, Kuzey Amerika veya Avrupa’nın belirli bölgelerinde yaşayanlar, toprakla iç içe çiftçiler, hayvan bakımıyla ilgilenenler ve atık su ile sık temas halinde olanlar yer alır.

Ayrıca whipple hastalığının genetik mutasyona bağlı ortaya çıkabileceği de değerlendirilir. Çünkü whipple hastalığı ile IFR4'ü oluşturan gen arasında bir bağlantı olduğu düşünülür. İlgili protein, B hücreleri, T hücreleri ve diğer bağışıklık hücrelerinin gelişiminde rol oynar. Benzer şekilde, hastalık ile lökosit antijeni B27 (HLA-B27) genindeki bir mutasyon arasında da bir ilişki olduğu bilinir.

Whipple hastalığı, tropheryma whipplei bakterisinin neden olduğu, genellikle eklemleri ve sindirim sistemini etkileyen, karın ağrısı ve eklem ağrısı gibi belirtiler gösteren bakteriyel bir hastalıktır.

Esas olarak ince bağırsağı etkileyen bir hastalık olan whipple hastalığı, böylelikle ince bağırsağın besinleri işleme yeteneğini etkiler. Tropheryma whipplei bakterisi vücuda girdikten sonra sindirim sistemine müdahale ederek yiyeceklerin parçalanmasını bozar, vücudun yağlar ve karbonhidratlar gibi besinleri emme yeteneğini engelleyerek sindirimin normal akışına müdahale eder.

Yaşanan bu süreç de sindirim ve eklemlerde meydana gelen belirtilere yol açar. Bu belirtilerin başında karın ağrısı, eklem ağrısı, ishal ve kilo kaybı gelir. Bu belirtiler hastalığın kişide yarattığı etkiye bağlı olarak değişebilir. Kimi insanlar daha şiddetli belirtiler yaşarken kimileri ise hastalığı daha hafif geçirir.

Tedavide ise antibiyotiklerin önemli etkisi söz konusudur. Özellikle bakteriyel bir hastalık olduğu için whipple hastalığının tedavisinde antibiyotik ilaçlara başvurulur. Antibiyotikler zamanla bakterileri öldürerek hastalığın iyileşmesini sağlar.

Waldenström Makroglobulinemisi hastalığının diğer lenfoma türlerinden farkı, hücre tipi ve antikor üretimidir. Daha az agresif olan bu kanser, yavaş bir ilerleme seyreder. Sağlıklı kan hücrelerinin eksikliğine yol açar.

Bu hastalığın tamamen iyileşmesi, tedavi planı ile hastalığın seyrine göre değişir. Belirtiler azaltılarak hastaların durumuna olumlu katkıda bulunulur.

Her IgM yüksekliği, farklı hastalıkların göstergesi olabilir. Hepatit ve tüberküloz gibi kronik enfeksiyonlardan kaynaklanabilir. Otoimmün ve karaciğer hastalıkları, alerjiler ile kanser türlerinin nedeni olabilir.

Waldenström Makroglobulinemisi hastalığı, bulaşıcı olmamakla birlikte genetik değişiklik ve çevresel etkenlerden dolayı meydana gelebilir.

Waldenström Makroglobulinemisi hastalığının takip süreci, kan ve görüntüleme testlerinin düzenli bir şekilde yapılmasıyla gerçekleştirilir. Prognoz, hastalığın yavaş ilerlemesi ve hastaların semptomsuz uzun süre yaşaması anlamına gelir. Waldenström Makroglobulinemisi yaşam süresi, hastanın hemoglobin düzeyi ve trombosit sayısı ile erken teşhis ve uygun tedavi planına göre değişiklik gösterir.

Uzun süreli takip ve kontroller​

Genellikle, yavaş ilerleyen bir kanser türü olan Non-Hodgkin Lenfoma: Waldenström Makroglobulinemisi, detaylı bir takip ve tedavi süreci gerektirir. Periyodik aralıklarla kan testleri ve görüntüleme teknikleri ile birlikte serum protein elektroforezi, immünofiksasyon, LDH ve ürik asit seviyelerini ölçen ek testler de yapılabilir. Hastalar, hematoloji alanında uzman hekimler tarafından uzun süre ve düzenli bir şekilde takip edilir.

Hastalıkla yaşamak: Diyet, Egzersiz, Psikolojik Destek​

Lenfoma ve beslenme ilişkisi oldukça önemlidir. Sağlıklı ve dengeli bir diyet önerilir. Vücudun ihtiyaç duyduğu besinler tüketilir. Egzersiz, hastanın durumuna göre belirlenir. Yorgunluk ve halsizliği azaltıp hastanın genel sağlık durumuna göre etki edebilir. Hastalar, destek grubuna katılarak duygusal teşvik elde edebilir. Terapi alıp kaygı ve depresyon gibi sorunlar ile başa çıkabilir. Waldenström Makroglobulinemisi hastaları, düzenli beslenme ve egzersiz ile psikolojik destek alarak süreci kolay bir şekilde atlatabilir.

Komplikasyonlar ve yan etkiler​

Waldenström Makroglobulinemisi hastalığının yaygın komplikasyonları arasında, zayıflamış bir bağışıklık sistemi yer alır. İshal, yorgunluk, yüksek ateş ve kas ağrısı gibi birçok olumsuz etkisi mevcuttur. Böbrek ve karaciğer hastalıkları, nöropati, kalp yetmezliği oluşturup enfeksiyon ve depresyon riskini artırabilir. Kemoterapi ve radyoterapi tedavileri, geçici veya kalıcı infertiliteye sebep olabilir.

Uzman hekimler, hastanın genel sağlığını ve hastalığın seyrini inceleyerek uygun bir tedavi planı oluşturur. Amaç, hastalığın belirtilerini azaltıp ilerlemesini durdurmak ve hastanın hayat kalitesini yükseltmek olur.

Waldenström tedavisinde kullanılan yöntemler şu şekilde açıklanabilir:

• İmmünoterapi: Rituximab adlı ilaç ile kanserli hücrelerin yok edilmesi sağlanır. Genellikle, diğer tedavi yöntemleri ile kullanılıp ilk evre ve nükseden hastalarda etkili olabilir.
• Kemoterapi: Klorambusil, Bendamustin ve Fludurabin isimli ilaçlar, kanserleşen hücrelere zarar vererek hastalığın ilerlemesini yavaşlatır. Rituximab ile birlikte kullanılan kemoterapi, uzun süreli bir remisyona neden olabilir.
• Hedefe Yönelik Tedaviler: BTK inhibitörleri, hücrelerin büyümesini durdurup hastalığın ilerlemesini engelleyebilir. Bu işlem, klasik kemoterapilere göre daha az yan etkiye sahiptir. Venetoklaks ilacı, BCL-2 proteinini hedef alıp kanser hücrelerinin yok olmasına yol açabilir.
• Plazmaferez: Kanda aşırı miktarda biriken IgM proteininin temizlenmesini sağlar. Semptomları hızlı bir biçimde hafifletip hastalara geçici bir rahatlama yaşatabilir.
• Kök Hücre Nakli: Genellikle, genç hastalar ile diğer tedavilere yanıt vermeyen kişilere uygulanır. Allojenik ve otojenik olmak üzere iki çeşit nakil mevcuttur. Hastanın kendisinden ya da donörden alınan kök hücreler hastaya nakledilir. Bu işlemde anormal hücrelerin sağlıklı kök hücreler ile yer değiştirmesi hedeflenir.

Gözlem ve aktif izlem stratejisi​

Waldenström hastaları semptom göstermediği taktirde, düzenli klinik kontrol ve kan testleri ile izlenebilir. Belirtiler tespit edildikten sonra tedavi süreci oluşturulabilir. Aktif izlem stratejisi ise, semptomlar gelişene kadar tedaviyi ertelemeyi içerebilir. Hasta, periyodik aralıklarla tetkik yaptırır. Hekimler, progresif yorgunluk ve kilo kaybı ile şişlik ve enfeksiyon gibi belirtileri inceleyebilir. Hiperviskozite gelişmesini tespit edebilir. Kırmızı ve beyaz kan hücreleri ile trombosit seviyelerinin düşmesi, tedavi sürecine başlamayı gerektirir.

Kemoterapi ve immünoterapi​

Waldenström kanserinde uygulanan kemoterapi tedavisi, biyolojik bir tedavi ve radyoterapi ile birlikte gerçekleştirilir. Kullanılan ilacın türü ve dozajı, kanserin evresine bağlı olarak belirlenir. Damar ve ağız yoluyla alabileceğiniz kemoterapi ilaçlarının süresi, hastalığın seyrine göre değişiklik gösterir. Kemoterapi, immünoterapi ile kombine edilerek etkili bir süreç sunar. İmmunoterapi tedavisi ise Rituximab ilacının B hücrelerinde bulunan CD20 proteini ile etkileşime girerek kanserli hücrelerin azaltılmasını sağlar.

Hedefe yönelik tedaviler ve yeni nesil ilaçlar​

Hedefe yönelik tedaviler, MYD88 L265P ve CXCR4 mutasyonlarını hedef alıp spesifik bir süreç yaratır. İbrutinib, BTK isimli enzimi yavaşlatabilir veya kanser hücrelerinin büyümesini durdurabilir. MYD88 mutasyonu taşıyan hastalarda etkili sonuçlar verebilir. Proteazom inhibitörleri, tümör hücrelerini öldürüp hastalığın ilerlemesini yavaşlatabilir. Bağışıklık sistemine etki eden İmmunomodulatuar ajanlar, Waldenström lenfoma türünde yaygın olarak kullanılır.

Otolog kök hücre nakli​

Otolog kök hücre nakli, hastanın kendi kök hücreleri ile yapılan bir tedavi türüdür. Kök hücreler, özel cihazlar ile hastanın kemik iliğinden alınır. Yüksek dozda kemoterapi ve radyoterapi ile kanserli hücreler temizlenir. Toplanan hücreler, hastaya damar yoluyla verilir. Nakil sonrası, hastanın bağışıklık sistemi güçlendirilir. Bu tedavi, hastalığın remisyona girmesine destek olabilir.

Doğru tedavi için tanı sürecinin sağlıklı bir şekilde gerçekleştirilmesi gerekir. Waldenström hastalığı tanısı için klinik değerlendirme yapılarak kanama eğilimi, büyümüş lenf düğümleri, dalak ve karaciğer büyümesi ve nörolojik pek çok semptoma bakılır.

Kan testlerinde hemogram ve IgM seviyesi gibi birçok unsur incelenir. Serum protein elektroforezi ile immunoglobulin türlerinde oluşan artış ve azalma gözlemlenir. Genetik testler ile MYD88 L265P ve CXCR4 mutasyonlar doğrulanır. PET, MRI ve BT görüntüleme yöntemlerini kullanan hekimler, hastalığın diğer organları etkileyip etkilemediğini saptar. Kemik iliği biyopsisi ile lenf düğümünün bir kısmı ya da tamamı çıkarılıp incelenerek hastalığın evresi belirlenir.

Kan Testleri​

Kan testleri, Waldenström Makroglobulinemisi hastalığının tanı sürecinde kritik bir öneme sahiptir. Kırmızı ve beyaz kan hücreleri ile trombosit, IgM ile karaciğer ve böbrek fonksiyonları incelenir. Beta-2 Mikroglobulin testi ile Waldenström Makroglobulinemisi prognoz ve evresi hakkında bilgi elde edilir. Hücre yıkımını gösteren LDH ise, tümör aktivitesinin işaretidir.

Kemik İliği Biyopsisi​

Waldenström kemik iliği biyopsisi, lenfoplazmasitik hücrelerin varlığı ve yoğunluğunu belirler. Genellikle, lokal anestezi altında yapılan bu işlem, retikülin lifler ve plazma hücrelerinin artışı ile IgM monoklonal hücreleri inceler. Biyopsi, Waldenström hastalığının diğer B hücreli lenfomalardan ayırt edilmesini sağlar.

Görüntüleme ve diğer laboratuvar testleri​

Waldenström kan testleri ile birlikte görüntüleme ve diğer laboratuvar tetkikleri de hastalığa uygun tedavinin saptanmasında belirleyici olur. BT, lenf düğümleri ile karaciğer ve dalak büyüklüğünü test eder. MRI, nörolojik belirtilerin varlığını inceler. PET, hastalığın diğer lenfoma türlerinden ayrılmasında önemlidir. CT taraması, Waldenström kanserinin yayılımını kontrol eder. Uzmanlar, Lomber ponksiyon ile omurilik sıvısından alınan örnekte kanserli hücre olup olmadığına bakar.

Genellikle boyun, koltuk altı ve kasık gibi lenf düğümlerinin bulunduğu bölgelerde görülür. IgM proteinin artışı, kanın kalınlaşmasını sağlayıp Makroglobulinemisi kanserine işaret edebilir. El, bacak ve ayaklarda uyuşma, karıncalanma, lenf bezlerinin şişmesi, anemi ve eklem ağrısı gibi birçok semptom ortaya çıkabilir. Bazı

Waldenström hastalığı belirtileri aşağıdaki gibi açıklanabilir:

• İstenmeyen kilo kaybı
• Gece terlemesi
• Nefes darlığı
• Yüksek ateş
• Cilt kaşıntısı
• Kalıcı yorgunluk
• Şişen lenf düğümleri
• Baş ağrısı
• Burun ve diş eti kanaması
• Vücudun bazı bölgelerinde ortaya çıkan morluklar
• Böbrek hasarı
• Karaciğer büyümesi

Aşırı IgM üretimi​

Aşırı IgM proteini üretimi, Waldenström Makroglobulinemisi semptomlarının ortaya çıkmasına neden olabilir. Aşırı derecede artan protein hiperviskozite sendromunu doğurur. Kanın kalınlaşması olarak adlandırılan bu durum, organlara yeterli oksijen taşınmamasını ifade edip kişilere baş dönmesi, bulanık görme ve kulak çınlaması yaşatabilir. Burun ve diş eti gibi bölgelerde kanama eğilimini artırabilir. Soğukta el ve ayaklarda beyazlama, morarma ve ağrı gibi sorunlar olabilir.

Yorgunluk, kilo kaybı ve gece terlemeleri​

Waldenström Makroglobulinemisi kanserinin ilk belirtileri, nonspesifik türündedir. Başka hastalıklarla karıştırılabilir. Kemik iliğinde anormal hücre artışı görülmesi, kırmızı kan hücrelerinin baskılanması ile yorgunluğa, iştahsızlığa ve kilo kaybına neden olabilir. Bağışıklık sistemini olumsuz yönde etkileyen bu hastalık, hastanın ateşini çıkarıp gece terlemesi yaşatabilir.

Görme bozukluğu ve nörolojik şikayetler​

IgM proteininin artışı, sinir sistemi üzerinde bazı sorunlar yaratabilir. Sinir hücrelerini etkileyen bu artış, el ve ayakta uyuşma ile ağrı gibi belirtiler sonucu periferik nöropatiye neden olabilir. Nörolojik semptomlar arasında; soğuk ve yanma hissi ile kas güçsüzlüğü de yer alabilir. Kanın kalınlaşması, beyne yeterince oksijen gitmesini engelleyerek baş dönmesi, konsantrasyon bozukluğu ve zihinsel bulanıklık gibi durumları ortaya çıkarabilir. Waldenström Makroglobulinemisi, retina damarlarının işlevini bozarak bulanık görmeye neden olabilir. Kan dolaşımında meydana gelen anormallikler ise, gece görüşünü bozabilir.

Lenf bezi ve karaciğerde büyüme​

Bağışıklık sistemini zayıflatan hastalık, B lenfositlerinin çoğalması sonucu lenf bezlerinde şişlik ile dalağın büyümesine neden olabilir. Karın şişliği ve ağrısı ile birlikte yorgunluk, kaşıntı, döküntü ve kızarıklık gibi belirtiler görülebilir. Waldenström Makroglobulinemisi kanser hücrelerinin karaciğerde toplanması, bu organın büyümesini sağlayabilir. Bu durum, karnın sağ üst kısmında dolgunluk hissi ile ağrıya yol açabilir. Hasta iştahsızlık, kilo kaybı, bulantı ve ciltte sarılık gibi olumsuzluklar yaşayabilir.

Kanser, hücrelerin DNA'sında bazı değişikliklere yol açar.

Waldenström Makroglobulinemisi nedenleri ve risk faktörleri şöyle listelenebilir:

• Hepatit C enfeksiyonu ve kanser tedavisi gibi bağışıklık sistemini zayıflatan durumlar
• Romatoid artrit ve lupus gibi bağışıklık sistemi bozuklukları
• AIDS virüsü
• 60 yaş ve üzerinde olmak
• Bakteriyel enfeksiyonlar
• Çölyak hastalığı
• Genetik yatkınlık.

Genetik ve kalıtsal etkenler​

Waldenström hastalığı genetik mi, sorusu, aile geçmişinde B hücreli lenfoma türü veya Makroglobulinemisi gibi hastalık bulunan kişilerin yatkınlığının fazla olduğu yönünde yanıtlanabilir. Aile geçmişinde Waldenström Makroglobulinemisi olan kişilerin yakalanma olasılığı daha fazladır. Birinci ve ikinci derece akrabalarında multiple miyelom ve kronik lenfositik lösemi olan kişiler, risk altındadır.

Bağışıklık sistemi bozuklukları​

Waldenström Makroglobulinemisi hastalığı, bağışıklık sistemi üzerinde olumsuz etkiler yaratır. Yüksek miktarda IgM proteini üretimi, normal antikorları azaltıp enfeksiyona karşı duyarlılığı artırır. Kemik iliğinde biriken kanser hücreleri, bağışıklık sistemini zayıflatır. Lenf düğümleri ile dalak gibi organlarda oluşması ise, organların şişmesine yol açabilir. Bağışıklık sisteminin kendi sinirlerine saldırması sonucu periferik nöropati gibi sinir sistemi sorunlar ortaya çıkabilir.

Yaş ve cinsiyet etkisi​

Waldenström Makroglobulinemisi kanser türü, genellikle 60 yaş üstü erkeklerde tespit edilebilir. Bu hastalığı etkileyen genlerdeki mutasyonlar, erkelerde daha sık etkilenir. Bu durum, lenf kanseri türü olan Waldenström Makroglobulinemisi'nin erkeklerin kadınlara göre daha fazla risk altında olduğunu gösterir.

Waldenström Makroglobulinemisi, vücutta yayılan damar ve lenf bezi ağında gelişen bir kanser çeşididir. Beyaz kan hücrelerinde başlayan bir kanser türüdür ve Hodgkin dışı lenfoma türüdür. Non-Hodgkin hastalığında lenfositler sıra dışı bir şekilde çoğalıp lenfatik sistemin belirli bölgelerinde toplanır. Kanser hücrelerinin ürettiği IgM proteini kanda birikir. Proteinin aşırı üretimi, dolaşım bozukluklarına yol açar.

Lenfositerinden köken alan plazmalar, antikor üreten bağ dokusu hücresidir. Beyaz kan ve plazma hücreleri ile benzerlik gösteren anormal hücreler dalak, karaciğer, lenf düğümü ve kemik iliği gibi farklı dokuları etkileyebilir. Bir tür Non-Hodgkin Lenfoma olan Waldenström kanseri, her yaşta ortaya çıkabilir. Bu nadir hastalığın erkeklerde kadınlardan daha fazla görüldüğü belirtilir.

Vulvodini, vulva bölgesinde gelişerek üç aydan uzun süren, nedeni bilinmeyen ağrı ile anlaşılır. Bu ağrı yanma, batma veya kaşıntı şeklinde ortaya çıkabilir. Cinsel ilişki, tampon kullanma veya oturma gibi durumlarda artar.

Vulvodini tedaviye bağlı olarak haftalar veya aylar içinde hafifleme gösterebilir. Tedavi sürecinde ilaçlar, fizyoterapi ve psikolojik destekle semptomlar kontrol altına alınabilir. Bazı durumlarda kişilerin sağlık durumuna bağlı olarak uzun süreli takip gerekebilir.