Lipaz (LPS) testi, iştahsızlık, ateş, kusma, mide bulantısı, sırt ve karın ağrısı görüldüğü durumlarda yaptırılarak pankreas sorunlarının, obezite, safra kesesi sorunlarının ortaya çıkarılmasını sağlar.

Lipaz düşüklüğü, kanda enfeksiyon olmadığının bir göstergesi olarak kabul edilir. Sağlıklı bireylerde lipaz değerleri düşük olmaktadır. Fakat bazı durumlarda lipaz düşüklüğü semptomlarla birlikte görülebilir.

Halsizlik, midede bulantı, ishal ve karın ağrısı lipaz (LPS) düşüklüğün göstergesidir. Bunların yanında pankreastaki lipaz yapan hücrelerde kalıcı hasarın bir işareti olarak lipaz düşüklüğü görülebilir.

Test sonucunda değerin 140 U/L üstü olduğu lipaz yüksekliği, akut pankreatit, pankreas iltihaplanması, safra sorunları veya enfeksiyon bulunduğu anlamına gelir.

Sindirim sisteminde yer alan bakterilerin neden olduğu enfeksiyonlar kandaki lipaz seviyesini yükselterek lipaz yüksekliğine neden olur.

Bunun yanında kandaki lipaz, normal değerden 3 ila 10 katı yüksekse akut (ani gelişen) pankreatit atağının belirtisi olabilir. Böbrek yetmezliği, bağırsak sorunları ve siroz gibi sağlık sorunları da lipoz değerini yükselten nedenler arasında sayılır.

Lipaz yüksekliği nedenleri şöyle sıralanabilir:

• Pankreas kanseri dahil olmak üzere pankreas hastalıkları
• Kronik böbrek hastalığı
• Ülser
• Safrakesesi rahatsızlıkları
• Tıkalı bağırsak gibi bağırsak sorunları
• Diyabet
• Tükürük bezi bozuklukları
• Alkol kullanım bozukluğu

Lipaz Yüksekliği Nasıl Önlenir?​

Lipaz değerine etki ederek yükselmesine neden olan bazı faktörler bulunur.

Lipaz yüksekliğine karşı şu önlemleri alabilirsiniz:

• Gün içerisinde bol sıvı tüketimine dikkat edin
• Düzenli olarak lipaz testi yaptırın ve doktor kontrolüne gidin
• Alkol tüketmeyin
• Size dokunan ilaçları tespit ederek kullanımını durdurun
• Sağlıklı beslenerek az yağlı besinler tüketin ve sebze, meyveden yararlanın.

Normal lipaz değeri birim hacimde kanda yer alan miktar 0-160 birim aralığında değişir. 60 yaş ve altı yetişkinler için normal aralık 10-140 U/L, 60 yaş ve üzeri için ise 24-151 U/L arasında yer alır. Değerler laboratuvarlar arasında farklılık gösterebilir.

Pankreas sorunlarının teşhisinde yararlanılan lipaz testi, bazı belirtiler doğrultusunda uzman doktor tarafından istenilerek yapılır.

Özellikle şu belirtiler varsa lipaz (LPS) testi istenebilir:

• Şiddetli karın
• Sırt ağrısı
• Ateş
• İştah kaybı
• Mide bulantısı

Akut ya da kronik pankreatit teşhisi konulan kişilerin takibi için düzenli olarak lipaz testi istenebilir. Böylelikle lipaz değerindeki yükseliş ve düşüş gözlemlenmiş olur.

Bunların yanında şu hastalıkların ortaya çıkarılmasında da lipaz testinde yararlanılır:

• Peritonit
• Bağırsak düğümlenmesi
• Pankreas kisti
• Kistik fibroz
• Crohn hastalığı
• Çölyak hastalığı

Lipaz testi, pankreas hastalıkları, akut (ani) pankreatitlerin teşhisi için kanda bulunan lipaz seviyesini ölçen bir kan testidir. Kistik fibrozis, crohn hastalığı ve çölyak hastalığı gibi hastalıkların tespitinde de lipaz testinden yararlanılır.

Uzman doktorun yönlendirdiği kişiden kan alınarak yapılan lipaz testinde 8-12 saatlik bir açlık istenir. Kan alındıktan sonra laboratuvara gönderilerek incelemesi yapılır. Sağlıklı kişilerde kanda lipaz normal değeri 10-140 U/L aralığında olmaktadır.

Lipaz (LPS) testi sonucunda normal lipaz aralığı üzerinden inceleme yapılır. Lipaz değerlerinde bir artış varsa pankreatit yani pankreas iltihabının belirtisi olabilir. Teşhis için uzman doktor bu noktada başka testler de talep edebilmektedir.

Lipaz (LPS), vücudun, besinlerdeki yağları bağırsaklarda emilebilmesi için parçalayıp kullandığı, pankreas tarafından ince bağırsağa salınan bir enzimdir. Lipaz, yağları küçük yağ asitlerine ve gliserol gibi moleküllere dönüştürerek emilimi kolaylaştırır. Bu da vücuda enerji sağlanmasını ve yağda çözünen vitaminlerin emilmesini sağlar.

Kanda lipaz değerinin yüksek olması vücutta bakteriyel bir enfeksiyon olduğunun göstergesidir. Bu değer lipaz (LPS) testi ile ortaya çıkarılarak hastalıklara karşı önlem alınmasına destek olur.

Sultan San Kimdir?
Yönetmen, yönetmen yardımcı, oyuncu. 1983,İstanbul doğumlu. Boyu 1.63 cm, kilosu 56 kg. Sultan San, genellikle komedi şovlarında yönetmenlik, yardımcı yönetmenlik ve konuk oyunculuk yapmıştır.

Şöhret dizisinin 1. ve 2. sezonunda yardımcı yönetmenlik yapan Sultan San, genellikle BKM projelerinde yer almaktadır.

Sultan San ayrıca son zamanlarda çok izlenen ve Exxen'de yayımlanan "Konuşanlar" programının da yönetmenidir. Arkadaşı Hasan Can Kaya, programda Sultan San'ın katkısını da bir röportajında şu sözlerle dile getiriyor: "Sultan'ın ısrarıyla benim yazdığım diğer projelerden birisi olan Konuşanlar'ı çekmeye karar verdik. Konuşanlar'ın tutmasının sebebi de format hem bizden, hem özgün. Biz de çok eğleniyoruz çekimlerde. O enerji de seyircilere geçiyor diye düşünüyorum."

Yönetmeni Olduğu Film ve Diziler
Bir Yeraltı Sitcomu (TV Dizisi 2021)

Hayallerim, Aşkım ve Ailem (TV Dizisi 2021)

Konuşanlar (TV Dizisi 2021)

Yönetmen Yardımcısı Olduğu Film ve Diziler
Güldüy Güldüy Show Çocuk (TV Dizisi 2016-2017)

Güldür Güldür Show (TV Dizisi 2013)

İnsanlar Alemi (TV Dizisi 2012)

Çeto: Onlar da Bir Zamanlar Çocuktu (Sinema Filmi 2010),

Şöhret 2 Sezon (TV Dizisi 2005-2006)

Rol Aldığı Film ve Diziler
Can Dostlar (Fırat’ın annesi, Sinema Filmi 2019)

5’er Beşer (Konuk oyuncu, TV Dizisi 2011)

Nazlı Bulum Kimdir?
Oyuncu, yapımcı, yönetmen, senarist. 158 cm boyunda ve 48 kg’dır. 17 Temmuz 1992, İstanbul doğumlu. Kadir Has Üniversitesi Tiyatro Bölümü'nden 2015 yılında mezun oldu.

2009 Yılında katıldığı Yeni Metin, Yeni Tiyatro projesinin Liseli Gençler Oyun Yazıyor! atelyesi kapsamında Kişi Çevrimdışı ve Plastik Sınır isimli iki kısa oyun yazdı. Uluslararası Leonardo Oyun Yazarlığı Müfredat ve Eğitimi Geliştirme Projesi’ne katıldı.

21. Saraybosna Film Festivali, Genç Yetenek Kampüsü’ne, Berlinale (2017) Talent Campus'e seçildi ve oyunculuk stüdyolarına katıldı.

Nazlı Bulum, tiyatro oyunculuğu yanı sıra 2013 yılından itibaren film ve dizi sektöründe oyuncu, yapımcı, yönetmen, senarist olarak yer almayı sürdürmektedir.

Görev Aldığı Bazı Tiyatro Oyunları
Kral Lear / Oyuncu - 2018

Berlin Zamanı / Yönetmen Yardımcısı - 2017

Zakir / Oyuncu - 2017

Köprüden Görünüş / Catherine - 2015

Rol Aldığı Film ve Diziler
Kader Bağları (Aliye, TV Dizisi 2023)

Centilmen (Sinema Filmi 2023)

Oregon (Ceren, Sinema Filmi 2023)

Sadece Arkadaşız (Sinema Filmi 2022)

Mahkum (Eylül, TV Dizisi 2021)

Hilal, Feza and Other Planets (Hilal, Sinema Filmi 2021)

Birlikte Öleceğiz (Şahika, Sinema Filmi 2021)

Cemre & Eda (Cemre, Kısa Film 2021)

Sadakatsiz (Nil Tetik, TV Dizisi 2020-2021)

Penny Bank (Selin, Sinema Filmi 2020)

Yarım Kalan Aşklar (Ebru, TV Dizisi 2020)

Büyük İstanbul Depresyonu (Didem, Kısa Film 2020)

Günlerin Ardından (Elif, Kısa Film 2019)

Bartu Ben (Gizmo, TV Dizisi 2018)

Cemre & Eda (Cemre, Kısa Film 2018)

Kaygı (Genç kadın, Sinema Filmi 2018)

Ground Level (Ayça, Kısa Film 2017)

Kar (Ebru, Sinema Filmi 2017)

Umuda Kelepçe Vurulmaz (Peri, TV Dizisi 2016-2017)

Mavi Dalga (Gül, Kısa Film 2013)

Çıplak Gerçek (Naime, TV Dizisi 2012)

Senaryosunu Yazdığı Filmler
Kot Farkı (Kısa Film 2016)

Yapımcısı Olduğu Filmler
Büyük İstanbul Depresyonu (Kısa Film 2020)

Ground Level (Kısa Film 2017)

Ben Bir Slogan Buldum: Annem Benim Yanımda (Belgesel 2014)

Yönetmeni Olduğu Filmler
Ben Bir Slogan Buldum: Annem Benim Yanımda (Belgesel 2014)

Emin Gürsoy Kimdir?
Tiyatro oyuncusu ve yönetmeni, sinema ve dizi oyuncusu, senarist. 12 Mayıs 1968, Denizli’nin Güney ilçesinde doğdu. İlk orta ve lise eğitiminin ardından 1994 yılında Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuarı Tiyatro bölümünden mezun oldu. Ayrıca İtalya Workcenter of Jerzy Grotowski’de oyunculuk eğitimi aldı.

Antalya, Van, İzmit Şehir Tiyatrolarında uzun yıllar görev almıştır. 2005 yılında İzmir Şehir Tiyatrosu kadrosuna dahil olarak 2007 yılına kadar çeşitli oyunlarda yer aldı.

Emin Gürsoy, tiyatro çalışmaları yanı sıra 1997 yılından itibaren Baba Evi, Muhteşem Yüzyıl, Kalk Gidelim, Karakomik Filmler, Kuruluş Osman, Yeşil Deniz Mülenyum gibi birçok film ve dizide rol aldı. Yeni projelerde yer almayı sürdürmektedir.

Ödülleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Sibel) / 25. Uluslararası Adana Film Festivali 2018

Görev Aldığı Bazı Tiyatro Oyunları
Hıdrellez / Oyuncu - 2016

Evham / Yönetmen

Senaryosu Kendisine Ait Film ve Diziler
Bıçak Sırtı (TV Dizisi, 2005)

Rol Aldığı Film ve Diziler
Yeşildeniz Milenyum (Hicabi Makasçı, TV Dizisi 2023)

Fatih Sultan Mehmed: Yeni Çağ (Aşıkpaşazade,TV Filmi 2023)

Kuruluş Osman (Abdal, TV Dizisi 2019-2020)

The Mute/Dilsiz (Tahir Selimoğlu, Sinema Filmi 2019)

Karakomik Filmler 2 (Sinema Filmi 2019)

Sibel (Sibel ve Fatma'nın babası, Sinema Filmi 2018)

Dip (TV Dizisi 2018)

Kalk Gidelim (Muhtar Sefer Zeytin, TV Dizisi 2017-2020)

Deli Saçması (Tahsin, TV Filmi, 2016)

Muhteşem Yüzyıl: Kösem (TV Dizisi, 2. Sezon, Şeyh Sivasi Abdülmecid, 2016)

Yeşil Deniz (TV Dizisi, 2 Sezon, Hicabi Makasçı, 2014-2015)

Bu İşte Bir Yalnızlık Var (Altan, Sinema Filmi, 2013)

Azap Çavuşu (Kısa Film, 2013)

Entelköy Efeköy'e Karşı (Aşırı Mustafa, Sinema Filmi, 2011)

Denizden Gelen (Recep, Sinema Filmi, 2009)

Bozkırda Deniz Kabuğu (Zurnacı, Sinema Filmi, 2009)

Baba Ocağı (Recep, TV Dizisi, 2008)

Sözün Bittiği Yer (İsmail, Sinema Filmi, 2007)

Kınalı Kuzular: Üçpınar'lı Ali (Emin Bey, TV Filmi, 2006)

Kınalı Kuzular: Kınalı Hasan (Hacı Mahmut, TV Filmi, 2006)

Kınalı Kuzular: Ezine'li Yahya Çavuş (Hidayet, TV Filmi, 2006)

Kınalı Kuzular: Bir Tutam Saç (Saya Recep, TV Filmi, 2006)

Kınalı Kuzular: Bedeli Çanakkale'de Ödendi (Yüzbaşı Murat,TV Filmi, 2006)

The İmam (Mehmet, Sinema Filmi, 2005)

Eylül (Veysel, TV Dizisi, 2005)

Bıçak Sırtı (Binbir Surat, TV Dizisi, 2005)

Beşinci Boyut (Ömer / Kemal Korkmaz, TV Dizisi, 2005)

Yabancı Damat (TV Dizisi, 2004)

Gülizar (Kamber, TV Filmi, 2004)

Görünmez Adam (Kör Salih, TV Dizisi, 2004)

Canım Annem (Cemil, TV Dizisi, 2004)

Çınaraltı (Kısmetçi Kadir, TV Dizisi, 2003)

Sırlar Dünyası / Sır Kapısı (TV Dizisi, 2002)

Derviş (Ali, Sinema Filmi, 2001)

Deli Yürek-Boomerang Cehennemi (Kuşçu, Sinema Filmi, 2001)

Üvey Baba (Tutuklu, TV Dizisi, 2000)

Hayat Bağları (Kuşçu, TV Dizisi, 2000)

Filler ve Çimen (Sabit'in Adamı, Sinema Filmi, 2000)

Deli Yürek (Kuşçu, TV Dizisi, 1999)

Baba Evi (TV Dizisi, 1997)

Eseri Kendisine Ait Film ve Diziler
Baba Ocağı (TV Dizisi, 2008)

Oya Unustası Kimdir?
Tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu. 31 Mart 1988, İstanbul doğumlu. 173 cm boyundadır. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuarı Flüt Bölümü mezunudur. Okuduğu bölümden de anlaşılacağı gibi müzik ile arası iyi olan oyuncu dans etmeyi de seviyor. Piyano çalmak, at binmek, masa tenisi oynamak gibi kişisel özelliklere sahiptir.

Ayrıca oyunculuk dersleri de alan güzel oyuncu Ayla Algan’dan oyunculuk ve sahne sanatları dersleri almıştır. Sahne önü oyunculuk dersleri de almıştır. 2013 Mıss Turkey Güzellik Yarışması Finalisti olarak tanınmıştı.

Oya Unustası, 2010 yılından itibaren tiyatro çalışmaları yanı sıra Kaybedenler Kulübü, Sevdaluk, Kalbim Ege'de Kaldı, Diriliş: Ertugrul, Masum Değiliz, Hercai, Biltmore Oteli Cinayeti gibi birçok film ve dizide rol almıştır. Yeni projelerde yer almayı sürdürmektedir.

Rol aldığı Bazı Tiyatro Oyunları
Çok Satanlar / Olivia - 2017

Rol Aldığı Film ve Diziler
Biltmore Oteli Cinayeti (Sina Baydur, TV Dizisi 2023)

Hercai (Gönül Aslanbey, TV Dizisi 2019-2020)

Masum Değiliz (Ceyda, TV Dizisi 2018)

Diriliş: Ertugrul (Sugay Hatun, TV Dizisi 2018)

Kalbim Ege'de Kaldı (Zeliş Gıpgıp, TV Dizisi 2015)

Beyaz Karanfil (Nergis, TV Dizisi 2014)

Sevdaluk (Gülben Gedik, TV Dizisi 2013)

İzmir Çetesi (Duru, TV Dizisi 2011)

Kaybedenler Kulübü (Bardaki Kız, Sinema Filmi 2010)

Gülderen Güler Kimdir?
Sinema ve dizi film oyuncusu. 1999 yılında İstanbul'da doğdu. 1.65 cm boyunda ve 54 kg. Başkent İletişim Akademisinde temel oyunculuk eğitimi aldı.

İlk olarak 2016’da Atv ekranlarında yayınlanan başrolü Emrah ve Burcu Kıratlı'nın paylaştığı Aşk ve Mavi dizisi ile ilk oyunculuk deneyimini yaşadı.

2017’den itibaren Kalk Gidelim dizisinde Behice, 2020’den itibaren rol aldığı Emanet dizisinde Kiraz karakterini canlandırdı.

Rol Aldığı Film ve Diziler
Emanet (Kiraz - Meryem, TV Dizisi 2020-2021)

Hashtag (Sinema Filmi 2020)

Kalk Gidelim (Behice, TV Dizisi 2017-2020)

Aşk ve Mavi (Sevda Göreçki, TV Dizisi 2016-2017)

Gülderen Güler instagram hesabı
https://www.instagram.com/gulderengulerr

Sezer Avcı Kimdir?
16 Kasım 1981, İstanbul doğumlu. Boy: 1.59 cm, 60 kg. Medyada adı Sezer Koç olarak da geçmektedir. Oyunculuğa çocukluk yaşlarında ilgi duymaya başladı. Koç, Akademi 35Buçuk Oyunculuk Okulu ve Craft Atölye’de 2014-2016 arası 2 yıl oyunculuk eğitimi aldı.

2010 yılında Vahide Perçin’in yönettiği “Havhavlarla Hevhevler” adlı oyunla tiyatro sahnesine adım attı. İngilizce, Almanca ve İtalyanca bilen Sezer Koç’un en büyük hobisi ise şarkı söylemek, resim ve heykel yapmak.

Önce tiyatro oyunlarında rol alan, Ateş Menajerlik şirketine kayıtlı Sezer Avcı, tiyatro çalışmaları yanı sıra 2016 yılından itibaren Familya, Nefes Nefese, Son Yaz, Kısmet gibi birçok film ve dizide rol aldı. “Familya” dizisindeki rolüyle de televizyon izleyicisinin beğenisini kazandı. Yeni projelerde yer almayı sürdürmektedir.

Rol Aldığı Bazı Tiyatro Oyunları
2010-2011- Havhavlarla Hevhevler, Çocuk Tiyatrosu, Vardiya Oyuncuları, Akademi 35Buçuk

Sahne Çalışmaları
2016- Frenk & Jolie – Frenk, Sahne Çalışması, Atölye Craft

2016- Keely & Du – Yaşlı Kadın, Sahne Çalışması, Atölye Craft

2015- İyi Geceler Anne – Anne, Sahne Çalışması, Atölye Craft

2015- Sırça Hayvan Koleksiyonu – Amanda, Sahne Çalışması, Atölye Craft

2014- Macbeth – Lady Macbeth, Sahne Çalışması, Atölye Craft

Rol Aldığı Film ve Diziler
Kısmet (TV Dizisi 2023)

Son Yaz (Emel Yaman, TV Dizisi 2021)

Kafa Doktoru (Zinnur, TV Dizisi 2020)

Nefes Nefese (Mihriban, TV Dizisi 2018)

Familya (Hava Beyoğlu, TV Dizisi 2017)

Kankalar (Kısa Film 2016)

Demet Sağıroğlu Kimdir?
5 Aralık 1966, Erzurum doğumlu. Mühendis bir baba ve öğretmen bir annenin kızı olarak dünyaya gelen Demet Sağıroğlu ilk, orta ve lise öğrenimini Ankara’da tamamladı. Sağıroğlu, ailesinin konservatuara gitmesine izin vermemesine rağmen habersiz olarak 17 yaşında Ankara Devlet Konservatuarına başvurdu ve şan bölümü sınavlarında yedek olarak sıraya girdi. Fakat ailenin onayı gerekiyordu ve o onay da babasından döndü.

1988 yılında Bilkent Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Bölümüne girdi. Ancak çok istediği için aynı üniversitenin şan bölümünde açılan sınavda birinci olunca Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Şan Bölümüne burslu olarak geçiş yaptı. Fakültenin üçüncü sınıfında bursu kaybedince İTÜ Devlet Konservatuarı Şan Bölümüne geçti.

Demet Sağıroğlu tesadüfen Kayahan’la tanıştı. Bu tanışmanın meyvesi olarak Kayahan’ın 1989 yılında Türkiye’yi Eurovision Şarkı Yarışmasında temsil ettiği “Ve Melankoli” şarkısında vokal yapması oldu. Böylece profesyonel müzik yaşamına da adım atmış oluyordu. 1990 yılında, Kayahan ile birlikte seslendirdikleri "Gözlerinin Hapsindeyim" ile Eurovision Şarkı Yarışması Türkiye Elemeleri'nde birinci oldular ve Türkiye'yi Zagrep' de temsil ettiler.

1993 'te katıldığı Pop Show Şarkı Yarışması'nda ikinci olan Sağıroğlu; 1994 yılının Eylül ayında aranjörlüğünü Uzay Heparı'nın, prodüktörlüğünü Şehrazat'ın yaptığı ve albüme adını da veren “Kınalı Bebek” ile büyük başarı yakaladı. Albümde sözü ya da müziği kendisine ait olan “Arnavut Kaldırımı”, “Hazan Mevsimi”, “Yadigar”, “Gönlünce Yaşa” gibi şarkılara da yer veren Demet Sağıroğlu ilk albümüyle Türk pop müzik dünyasında kalıcı olacağının sinyalini verdi ve parçaları Türk Pop Müziği'nin unutulmaz eserleri arasına girdi. Klipleriyle görsellik üzerine yeni bir dönem başlattı. “Kınalı Bebek” Amerika MTV' de yayınlandı, “Arnavut Kaldırımı” ise MCM'de en iyi klipler dalında Türkiye'ye 3.lüğü kazandırdı.

1996 haziran ayında aranjörlüğünü Gürol Ağırbaş ve Erdal Kızılçay'ın yapmış olduğu Sağıroğlu'nun ikinci stüdyo albümü ;" Şikayetim Var " müzikseverlerin beğenisine sunuldu. Prodüktörlüğünü Kayahan'ın yaptığı albüm büyük beğeni topladı.‘ 'Aşk Perisi'', ‘'Zar Attık'', ‘'Alacakaranlık'', ‘'Ne Acı'', ‘'Söylemem'', ‘'Anlatma Bana'' sanatçının imzasını taşıyan şarkılardı. 1996 yılında Mustafa Altıoklar yönetmenliğinde çekilen ‘'Ağır Roman'' filminin sound track albümünde Demet Sağıroğlu'nun sesinden yankılanan şarkı ‘'Bir Vurgun Bu Sevda''ydı. 1998 'de kayıtları Atina 'da Yannis Doulamis prodüktörlüğünde yapılan üçüncü albümü "Sımsıcak"ta, Sağıroğlu usta müzisyenler Şehrazat ve Sezen Aksu'yla çalıştı.

Sağıroğlu aynı yıl sahnelenen “ Zeki Müren İçin “Bir Demet Yasemen” isimli müzikalde ünlü aktris Belgin Doruk 'u canlandırdı. Oyunculukta da başarılı olan Sağıroğlu 1999 yılında Yağmur Ajans yapımı "Nilgün" isimli dizide başrolde yer aldı.

Sanatçı, 2000 yılında Nino Varon prodüktörlüğünde dördüncü albümünü çıkardı. ‘'Demet'' adlı albümün çıkış şarkısı olan "Papatya Falları"yla dinleyicisiyle buluştu. Albümde "Papatya Falları" dışında ‘'Savruldum ‘'ve ‘'Misafir'' gibi beğenilen şarkılarda yine onun imzası vardı. 2004 Eylül ayında Sinan Akçıl aranjörlüğünde “Korkum Yok” isimli albümünü çıkardı. ‘'Korkum Yok'', ‘'Bye- Bye Sevgilim'', ‘'Yar Diye Diye'', ‘'Bulunur mu?'',''Herşeyim”; sanatçının söz yazarı veya besteci olarak bu albüme imzasını attığı şarkılardı.

2007 yılında yönetmenliğini Berkun Oya'nin yaptığı " Iyi Seneler Londra" da Fazil Say ile birlikte çalıştı. İki yıl sonra "Silkelen" adını taşıyan ilk single çalışması müzik marketlerde yerini aldı. 2 şarkı ve 1 playbackten oluşan single çalışması Demet Sağıroğlu'nun güçlü yorumculuğu dışında söz yazarlığı ve besteci kimliğini tekrar ön plana çıkartırken, tüm düzenlemelerde başarılı aranjör Tansel Doğanay imzası vardı. Yönetmenliğini Tuna Kiremitçi'nin yaptığı ve Melih Kibar'ın son bestesine Demet Sağıroğlu'nun sözlerini yazıp seslendirdiği ‘'Adını Sen Koy'' 2009 aralık ayında vizyona girdi. Sanatçı son olarak 5 Aralık 2012’de 11 şarkıdan oluşan "Hiç Özlemedin mi?" albümünü müzik piyasasına sundu.

Stüdyo Albümleri
1994: Kınalı Bebek, 1996: Şikayetim Var, 1998: Sımsıcak, 2000: Papatya Falları, 2004: Korkum Yok, 2012: Hiç Özlemedin mi?

Single
2009: Silkelen.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, bahar kokularının evlere dolduğu, çocukların seslerinin sokaklara karıştığı bir kasaba varmış.

Bu kasabada altı yaşında Nehir adında bir kız yaşarmış. Nehir sabahları pencereyi aralayıp yüzünü esintiye uzatmayı severmiş. Çiçeklerine su verir, kuşların sesine kulak verirmiş. Günleri sakin, rüzgâr gibi yumuşak geçermiş. Ama bazı günler varmış ki, Nehir’in kalbi o günleri düşününce biraz daha hızlı çarparmış.

İşte o günlerden biri yaklaşıyormuş: 23 Nisan.

Nehir için 23 Nisan sıradan bir gün değilmiş. O gün, okulda sahneye çıkacak, arkadaşlarıyla birlikte şiir okuyacakmış. Ama sadece bu yüzden değilmiş heyecanı. Nehir, bu özel günü Atatürk’ün tüm çocuklara armağan ettiğini bildiğinden, bu günü kalbinde ayrı bir yere koyarmış.

Hazırlıklar günler öncesinden başlamış. Okulda her sınıf bir gösteri hazırlıyormuş. Kimisi şarkı söylüyor, kimisi halk oyunları çalışıyormuş. Nehir’in sınıfı ise bir şiir korosu oluşturmuş. Her sabah öğretmenleriyle bahçede prova yaparlarmış.

Sabahları okula yürürken, sokaklardaki bayrakları izlemek Nehir’in en sevdiği şey olmuş. Evlerin camlarında, dükkânların girişinde, hatta bahçe çitlerine asılmış küçük bayraklar… Her yer kırmızı beyaza bürünmüş.

Ama ne kadar renkli olursa olsun, Nehir’in içinde sessiz bir düşünce varmış. “Ya sahnede unutuverirsem?” diye geçirirmiş içinden. Bu düşünce gelip gelip kapısını çalarmış.

Bir akşam, okuldan döndüğünde çok konuşmamış. Bahçedeki salıncağa oturup sessizce sallanmış. Annesi pencereye çıkıp seslenmiş:

“Nehir, içeri gelsene tatlım. Üşüteceksin.”

Nehir başını çevirmiş.
“Sadece biraz sallanmak istedim anne.”

Annesi yanına gelmiş, sessizce salıncağın yanındaki banka oturmuş.
“Bir şey mi oldu?” diye sormuş.

Nehir biraz düşünmüş, sonra içini çekmiş:
“Anne, ya şiiri unutursam? Herkes bakıyor olacak. Sesim çıkmazsa?”

Annesi gülümseyerek bakmış ona.
“Nehir, insan bazen korkar. Bu kötü bir şey değil. Ama biliyor musun? Korkmak, bir şeyi çok önemsediğini gösterir. Kalbinden geleni söylersen, kelimeler yolunu bulur.”

Nehir başını sallamış. Bu sözler ona iyi gelmiş. O gece yastığa başını koyduğunda şiiri içinden fısıltıyla tekrarlamış. Sadece ezberlemek için değil, gerçekten anlamak için.

Ertesi sabah, okulda yapılan provada biraz daha rahatmış. Sınıf arkadaşlarıyla birlikte durduğu sırada öğretmeni Mine Hanım konuşmuş:

“Unutmayın çocuklar, bugün eğlenmek için sahnedeyiz ama aynı zamanda bir şeyi hatırlatmak için de. Bu bayram bize hediye edildi. Bunu gururla taşıyoruz.”

O gün, Nehir şiirini ilk kez hiç takılmadan okumuş. Ne çok yüksek sesle, ne de fısıltıyla… Kendi tonunda, içinden geldiği gibi. Bitince arkadaşları gülümseyerek onu alkışlamış. O an içindeki korku biraz daha küçülmüş.

Bayram sabahı geldiğinde, güneş pencereden içeri süzülüyormuş. Nehir erkenden kalkmış. Annesi saçlarını özenle örmüş, kırmızı beyaz tokalarla süslemiş. Üzerine ütülü forması, yüreğine ise büyük bir heyecan giymiş.

Evden çıkarken babası küçük bir bayrak uzatmış. “Bunu sahnede tut istersen,” demiş.

Nehir bayrağı almış, iki eliyle sımsıkı tutmuş.
“Teşekkür ederim baba. Bugün elimden düşürmem bunu.”

Nehir, annesiyle birlikte okula doğru yürürken yol boyunca hazırlık yapan insanları izlemiş. Kasabanın meydanı sabahın erken saatinde bile kalabalıkmış. Kurulan sahne, süslenen sandalyeler ve kenarlara dizilmiş bayraklar… Her şey çocuklar için hazırlanmış.

Okul kapısından içeri girerken arkadaşlarını görünce kalbi biraz daha hızlanmış. Kimi tokasını düzeltiyor, kimi şiirini tekrar ediyormuş. Nehir, en yakın arkadaşı Can’la göz göze gelince gülümsemiş. Can da ona yaklaşmış:

“Hazır mısın?” diye sormuş fısıltıyla.

Nehir başını eğip gülmüş. “Hazırım gibi… ama biraz heyecanlıyım.”

Can başını sallamış. “Ben de öyleyim. Ama birlikte olunca daha kolay geliyor.”

Gösteri başlamadan önce tüm öğrenciler sırayla sahne arkasında yerlerini almışlar. Müzik öğretmeni, ritim grubuna işaret etmiş. İlk grup sahneye çıkıp okul marşını söylemiş. Ardından dans eden çocuklar sahneye gelmiş. Renkli kıyafetleriyle döndükçe, izleyen herkes keyifle alkışlamış.

Nehir’in sınıfı ise sıranın sonlarındaymış. Herkes sahneye çıkarken heyecan biraz daha artmış. Ama o sırada öğretmenleri Mine Hanım yanlarına gelmiş:

“Unutmayın,” demiş, “siz sadece şiir okumuyorsunuz. Bir duyguyu anlatıyorsunuz. Nehir, sen bu şiiri içinden geldiği gibi oku. Kimseyi düşünme, sadece ne hissettiğini söyle.”

Nehir derin bir nefes almış. İçinde bir sıcaklık hissetmiş. Bu sözler ona iyi gelmişti.

Sonunda sıra onlara gelmiş.

Sahneye doğru yürürken bayrağını iki eliyle tutmuş. Kalabalık, sessizce onları izliyormuş. Ama Nehir gözlerini yerde gezdirmemiş. Kalabalığa değil, göz ucuyla annesine bakmış. Annesi onu görünce gülümsemiş ve başıyla minik bir “aferin” işareti yapmış.

Mikrofonun önüne geldiğinde herkes bir adım geri durmuş. Nehir öne çıkmış.

Bir an durup etrafa bakmış. Sonra başını hafifçe eğerek şiiri okumaya başlamış:

“Bugün 23 Nisan,
Sevinç doluyor her yan.
Atatürk’ten armağan,
Kutlu olsun her zaman!”

Şiirin sonunda başını kaldırmış. Kalabalık alkışlamış. Ama Nehir’in içini dolduran şey alkıştan fazlasıymış. O anda, gerçekten bir şey anlatabildiğini hissetmiş. Annesi gözyaşlarını siliyormuş. Babası dimdik durmuş, sessizce bayrağını sallıyormuş.

Sahneden indikten sonra Can hemen yanına gelmiş.

“Çok güzeldi,” demiş.

Nehir gülümsemiş. “Korkmadım artık,” demiş. “Çünkü bu gün bizim günümüzmüş. O yüzden sadece söyledim.”

Bayram kutlamaları sürerken çocuklara meyve suları, simitler, küçük hediyeler dağıtılmış. Oyun alanlarında şişme kaydıraklar, yüz boyama stantları kurulmuş. Ama Nehir’in en sevdiği an, gökyüzüne balonların bırakıldığı an olmuş.

Renk renk balonlar, ellerden bırakıldığında gökyüzüne doğru süzülmüş. Her balonun ucunda küçük bir kâğıt varmış. Nehir’in tuttuğu balonda şu yazıyormuş:

“Çocuklar güldükçe bayram büyür. 23 Nisan kutlu olsun.”

O günün sonunda herkes evine dönerken yüzler gülümsüyormuş. Nehir yolda babasına dönmüş:

“Biliyor musun baba, bugün sahnede hiç korkmadım. Sanki birileri beni izliyormuş ama yargılamadan, sadece dinliyormuş gibi.”

Babası başını okşamış.
“Çünkü herkes senin gibi hissediyordu. O yüzden seni kalpten dinlediler.”

Akşam olduğunda, Nehir pijamalarını giymiş, yatağına uzanmış. Başucundaki küçük lambayı açıp tavanı izlemeye başlamış. Bugünü düşündükçe yüzünde bir tebessüm oluşmuş.

Ve 23 Nisan Kutlu Olsun Masalının sonunda içinden şu cümle geçmiş: “Atatürk bu günü bize armağan etmiş. Çünkü bize inanmış. Ben de artık kendime inanıyorum.”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, dağların eteğinde kurulmuş, çiçeklerin her sabah dans ettiği yemyeşil bir köyde, annesiyle birlikte yaşayan minik bir kuzu varmış. Bu tatlı kuzunun adı Pıtırcık’mış. Adını yürürken çıkardığı pıtırtılardan almış. Ne zaman adım atsa, çimenler çıtırtılarla gülümsermiş.

Pıtırcık, doğduğu günden beri annesinin yanından hiç ayrılmamış. Gündüzleri birlikte taze otlar yemişler, geceleri yıldızları sayarak uykuya dalmışlar. Yaşamı huzur doluymuş. Ta ki bir sabah, annesi onu yanağından öpüp şöyle diyene kadar:

“Pıtırcığım, bugün çok özel bir gün. Artık okula başlıyorsun.”

Pıtırcık’ın gözleri kocaman açılmış. Minik kuyruğu kıpırdamış ama içindeki his karışıkmış. Kalbi pıt pıt pıt diye atarken kulağının ucu hafifçe düşmüş.
“Okul… ama ben orayı tanımıyorum. Ya kimse benimle oynamazsa? Ya öğretmenim beni beğenmezse?” diye fısıldamış.

Annesi onu sabırla dinlemiş, sonra yumuşacık sesiyle, “Korkmak normaldir, yavrum. Yeni şeyler tanımadan önce hep biraz böyle hissederiz. Ama bir de tanıdıktan sonrasına bak…” demiş ve hafifçe gülümsemiş.


O günün sabahı, Pıtırcık çantasını sırtına takmış. İçinde renkli kalemler, minik bir defter ve annesinin koyduğu bir elma varmış. Yol boyunca çevresine bakmış. Kuşlar dallarda kanat çırpıyor, arılar çiçeklerin etrafında vızıldıyormuş. Ama Pıtırcık’ın aklı okuldaymış.

Okul binası, köyün ortasındaki en güzel yerlerden birindeymiş. Renkli pencereleri, kapısında asılı balonlarla dikkat çekiyormuş. Girişte büyük bir tabela varmış:
“Kuzular Okulu – Merak Eden Minikler İçin Açık!”

İçeri girdiğinde, yumuşak halılarla döşenmiş bir sınıf görmüş. Duvarlar rengârenk resimlerle süslüymüş. Masalar küçük, sandalyeler tam onun boyundaymış. Ama içeri girdiği anda, sessizleşmiş. Diğer kuzular gruplar hâlinde oynamaktaymış. Pıtırcık kenarda durmuş, onları izlemeye başlamış.

O sırada bir ses duymuş:
“Hoş geldin minik kuzu. Ben Öğretmen Koyun. Adın nedir bakalım?”
Pıtırcık biraz utangaç bir şekilde, “Pıtırcık…” demiş.
Öğretmen gülümsemiş. “Ne güzel bir isim. Bugün birlikte çok şey öğreneceğiz.”

O anda sınıftan bir kuzu Pıtırcık’ın yanına yaklaşmış. Üzerinde mavi bir fular olan, kıvırcık tüylü bir kuzuymuş bu.
“Ben Tonti,” demiş. “Yeni gelen sensin değil mi? İstersen birlikte oyun hamuruyla bir şeyler yapabiliriz.”
Pıtırcık önce şaşırmış, sonra başını yavaşça sallamış. “Olur,” demiş usulca.

Birlikte renkli hamurlarla çiçekler, güneşler, hatta minik bir inek yapmışlar. Tonti çok konuşkanmış, Pıtırcık da zamanla açılmaya başlamış. Birlikte gülmüşler, sohbet etmişler. Derken zil çalmış ve herkes kitap köşesine geçmiş. Öğretmen Koyun, yumuşacık sesiyle bir masal okumuş. Pıtırcık dikkatle dinlemiş; her kelime sanki kalbine dokunmuş.

Öğle yemeğinde, annesinin koyduğu elmayı çıkarırken, Tonti kendi üzümünü onunla paylaşmış.
“O kadar güzel gülüyorsun ki, elmayı paylaşmak istedim,” demiş.
Pıtırcık utanmış ama mutluymuş. İlk kez biri onunla sadece olduğu gibi olduğu için arkadaş olmuş.

Gün bitiminde annesi okulun kapısında onu bekliyormuş. Pıtırcık, koşa koşa annesine sarılmış.
“Anne, okul harikaydı! Tonti diye biri var. Öğretmen Koyun bize masal anlattı. Birlikte resim yaptık. Yarın yine gelmek istiyorum!” demiş heyecanla.

Annesi onu başından öpmüş.
“İşte bu yüzden, bazen sadece bir adım atmak gerekir,” demiş.
Pıtırcık, o günden sonra her sabah erkenden uyanmış. Artık okula gitmek korkulacak bir şey değilmiş. Merakla, sevgiyle, cesaretle yürünmesi gereken bir yolmuş.

Ve minik kuzu Pıtırcık, her gün biraz daha büyürken, içinde yepyeni cesaret çiçekleri açıyormuş.
Çünkü bilirmiş artık:
Yeni şeyler önce korkutur, sonra kucaklarmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, minik bir köyde, yemyeşil çimenlerin üzerinde koşmayı çok seven bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Nehir’miş.

Nehir’in en sevdiği şey çamurla oynamak, en sevmediği şey ise ellerini yıkamakmış. Ellerine bulaşan toprağı, boyayı ya da kek hamurunu pek umursamazmış. Hatta bazen parmaklarını gösterip, “Kirli eller mutlu eller,” dermiş.

Annesi ise ona her fırsatta ellerini yıkaması gerektiğini hatırlatırmış. “Nehirciğim, dışarıdan geldin, hadi önce ellerini yıka. Sonra sarılırız,” dermiş yumuşak bir sesle. Ama Nehir çoğu zaman annesini dinlemezmiş. Ellerini sildiği havlular bile sabun görmeden ıslanırmış.

Bir sabah, Nehir evin bahçesinde çamurdan kekler yapıyormuş. Parmakları çikolata gibi simsiyah olmuş. Tam o sırada içeriden annesi seslenmiş. Kahvaltı hazırmış. Nehir mutfağa koşmuş, ellerini yıkamadan sandalyeye oturmuş. Tabağındaki yumurtaya uzanırken parmak uçlarındaki çamurlar da ekmeğe bulaşmış. Nehir hiç önemsememiş, her zamanki gibi gülümseyip yemeğini yemiş.

O gün akşam olduğunda Nehir’in karnı hafif hafif ağrımaya başlamış. Önce annesi bunun sadece fazla hareket etmekten kaynaklandığını düşünmüş. Ama gece olduğunda ağrılar artmış, Nehir’in ateşi yükselmiş. Annesi sabaha kadar başında beklemiş, sabah da hemen sağlık ocağına gitmişler.

Doktor, Nehir’in karnını muayene etmiş. Sonra gözlüklerini düzelterek annesine dönmüş. “Biraz üşütmüş olabilir ama büyük ihtimalle mikroplar midede sorun çıkarmış. Çocuklar ellerini iyi yıkamazsa böyle şeyler olabiliyor,” demiş.

Nehir bunları duyunca başını eğmiş. O an geçmişte sabunsuz geçirdiği tüm dakikaları tek tek hatırlamış. Annesi, kızının omzuna hafifçe dokunarak, “Bundan sonra sabunla tanışmaya ne dersin?” demiş. Nehir başını yavaşça sallamış. İlk kez, el yıkamanın sadece büyüklerin kuralı değil, kendisini koruyan bir alışkanlık olduğunu hissetmiş.

O gün eve döndüklerinde annesi sabunu lavabonun kenarına koymuş. Nehir ise dikkatlice musluğu açmış, ellerini ıslatmış ve sabunu avuçlarının ortasına almış. Köpüklerin arasında parmaklarını gezdirirken sanki sabun ona minik minik fısıldıyormuş gibi hissetmiş. “Ben buradayım, seni korumaya geldim,” der gibiymiş o yumuşacık his.

Ertesi gün, Nehir anaokuluna gittiğinde öğretmeni sınıfa gülümseyerek girmiş. “Bugün hijyen günü çocuklar,” demiş ve tahtaya kocaman bir sabun resmi asmış. Öğretmen, mikropların nasıl ellerimize bulaştığını, onları gözümüzle göremediğimizi ama sabunla kolayca uzaklaştırabileceğimizi anlatmış.

Ardından hep birlikte küçük bir çizgi film izlemişler. Filmdeki mikroplar gözlüklü, şapkalı ve biraz da komikmiş. Sabunu görünce kaçışıyorlarmış. Nehir filmi izlerken gülmüş ama bir yandan da daha fazla dikkatli olması gerektiğini anlamış.

Filmden sonra sınıftaki herkes sırayla lavaboya gitmiş. Nehir de sabunu avuçlarına alıp parmak aralarını iyice ovalamış. Köpükler ellerini sararken, su da yavaş yavaş her şeyi temizlemiş. Ellerini kurularken içi huzurla dolmuş. O andan itibaren artık sadece kendi sağlığı için değil, küçük kardeşi Toprak’ı da korumak için ellerini yıkamaya karar vermiş.

Bir gün Toprak, yere düşen oyuncağını alıp ağzına götürmek istemiş. Nehir hemen yanına koşmuş ve onun minik ellerini tutarak, “Dur canım kardeşim, önce lavaboya gidelim,” demiş. O andan sonra Nehir’in içi hem güvenle hem de sevgiyle dolmuş. Çünkü sadece kendine değil, başkasına da iyi geldiğini biliyormuş.

O günden sonra Nehir ellerini yıkamadan asla yemek yememiş, dışarıdan gelince hemen musluğa koşmuş. Ellerini yıkarken artık oyun oynar gibi eğlenirmiş. Köpükleri minik dağlara benzetir, parmaklarını o dağlarda kaydırırmış. Su şırıltısı da ona sabunun şarkısını hatırlatırmış.

Günler geçtikçe Nehir’in bu alışkanlığı sınıfındaki arkadaşlarına da yayılmış. Hatta öğretmeni bir gün onu sınıfın “temizlik yıldızı” ilan etmiş. Tahtaya kocaman bir yıldız resmi çizmiş ve içine Nehir’in adını yazmış.

Nehir o gün çok mutlu olmuş ama en çok da öğretmeninin şu sözünü unutamamış: “Ellerini yıkamak, sadece suyla sabun arasında değil, sağlıkla mutluluk arasında bir köprüdür.”

O günden sonra Nehir ne zaman lavaboya gitse, bu cümleyi içinden tekrar etmiş. Çünkü artık biliyormuş ki temiz eller sadece mikrop taşımamakla kalmaz; aynı zamanda sevgi, sorumluluk ve özen de taşırmış.

Ve Ellerimizi Neden Yıkamalıyız Masalının sonunda her çocuk onun gibi düşünmüş, dünya daha sağlıklı, daha mutlu, daha parlak bir yer olmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, masmavi gökyüzünün altında, yemyeşil ovaların, ırmakların süslediği bir köy varmış. Bu köyün en yüksek ağacının tepesinde, beyaz tüylü, uzun gagalı bir leylek ailesi yaşarmış.

Ailenin en küçüğü, minik bir leylek yavrusuymuş. Adı Maviymiş. Çünkü doğduğu gün gökyüzü öyle berrak, öyle pırıl pırılmış ki, annesi ona bu ismi vermiş.

Mavi, uçmayı yeni yeni öğreniyormuş. Kanatlarını her çırptığında kalbinde tatlı bir sevinç, karnında hafif bir gıdıklanma hissediyormuş. Bazen rüzgârı yakalamaya çalışıyor, bazen de bulutlara yetişeceğini sanarak heyecanla zıplıyormuş.

Bir gün, sabah güneşi uyanır uyanmaz, ağaçta bir hareketlilik başlamış. Bütün leylekler gagalarını cıvıldatarak toplanmışlar. Belli ki önemli bir şey konuşuluyormuş.

Mavi, merakla yanlarına gitmiş.
“Ne oluyor?” diye sormuş.


Annesi gülümseyerek başını okşamış.
“Sevgili yavrum,” demiş, “artık sonbahar geldi. Göç vaktimiz yaklaştı.”

Mavi’nin gözleri kocaman açılmış.
“Göç mü? Ama neden?”

Babası kanatlarını gerip, ağır ağır anlatmış:
“Buralar soğuyacak. Yemek bulmak zorlaşacak. Güneşin sıcacık parladığı uzak diyarlara uçacağız.”

Mavi, gözlerini ovmuş. O sıcak dallardan, rüzgârlı gökyüzünden ayrılmak düşüncesi içini biraz burkmuş.
“Ama burası bizim evimiz,” demiş.

Annesi, ona sarılarak şöyle demiş:
“Bazen büyümek, yeni yerlere yelken açmayı da gerektirir. Evimiz kalbimizdedir. Nerede olursak olalım, birbirimizle birlikteyiz.”

Mavi, düşünceli düşünceli ağacın tepesinden ovaya bakmış. Yeşil çimenler, sarıya dönmeye başlamış. Rüzgârda savrulan yapraklar, gökyüzünde dans eden kelebekler gibiymiş.

Ertesi sabah, güneş daha doğmadan, köyün bütün leylekleri toplanmış. Uzun bir sıra olmuşlar; en önde yaşlı ve deneyimli leylekler, arkalarında gençler ve yavrular.

Mavi de sıranın en sonunda, titrek kanatlarıyla durmuş. Kalbi heyecan ve korkuyla çarpıyormuş. Uçmak, üstelik bu kez sadece köyün üstünde değil, koskoca dağların, denizlerin üstünde!

Baş leylek gagasını havaya kaldırmış ve güçlü bir çığlık atmış:
“Vakit geldi! Hep birlikte!”

Kanatlar bir anda çırpmaya başlamış. Ağaçlar bir anlığına sarsılmış. Mavi gözlerini kapamış, derin bir nefes almış ve kanatlarını açmış.


İlk başta rüzgâr neredeyse onu ters çevirmiş. Küçük kanatlarıyla denge kurmaya çalışmış. Ama sonra annesinin sesi kulağına fısıldamış gibi olmuş:
“Korkma, rüzgâr bizim dostumuzdur.”

Mavi yavaş yavaş havalanmış. Başta sendelemiş, sonra bulutların arasına doğru yükselmiş.

Leylek sürüsü, gökyüzünde uzun bir çizgi gibi süzülüyormuş. Altlarında sarı sarı tarlalar, mavi mavi nehirler akıp gidiyormuş.

Uçtukça, Mavi’nin içindeki korku yerini hayranlığa bırakmış. Ne güzelmiş gökyüzü! Ne büyüleyiciymiş dünya!

Arada bir, yaşlı leylekler aşağıyı işaret ediyormuş:
“Bakın, şu büyük mavi, bir göl! Orada mola vereceğiz.”

İlk molada, hepsi bir ağacın dallarına konmuşlar. Mavi, kanatlarını kapatıp derin bir nefes almış.

“Bunu başardım!” diye fısıldamış kendi kendine.

Babası yanına gelip gagasıyla başını hafifçe dürtmüş:
“İşte şimdi gerçek bir göçmen leylek oldun!”

Yolculuk boyunca, yağmurlarla ıslanmışlar, güneşin altında parlamışlar. Bazen rüzgâr onları sağa sola savurmuş, bazen de akşam serinliğinde tatlı bir esintiyle uçmuşlar. Mavi, her rüzgârda biraz daha direnç kazanmış, her yeni manzarada dünyayı daha çok sevmiş.

Günler süren bu büyük yolculuğun sonunda, sıcak rüzgârların estiği yemyeşil bir ülkeye ulaşmışlar. Altlarında kıvrım kıvrım uzanan nehirler, yanlarında dans eden ağaçlar varmış. Leylekler, geniş dalları suya doğru eğilmiş kocaman bir söğüt ağacının tepesine konmuşlar.


Mavi, kanatlarını yavaşça kapatıp yeni yuvasına sokulmuş. Yorgundu ama içi sıcacık bir mutlulukla dolmuştu. Annesi sessizce yanına gelmiş, gagasıyla başını hafifçe okşamış.

“Evimiz kalbimizdedir, demiştim ya,” diye fısıldamış annesi. “İşte şimdi sen de anladın, değil mi?”

Mavi gözlerini kapatmış, başını usulca sallamış.
“Anladım,” demiş gülümseyerek. “Evimiz biziz.”

Mavi başını annesinin tüylerine yaslamış. Gözlerini kapattığında, yol boyunca gördüğü nehirler, ormanlar, dağlar bir bir gözlerinin önünden geçmiş. Her anı, her rüzgârı içinde taşıyormuş artık.

Biliyormuş ki, nerede olursa olsun, ailesiyle birlikte olduğu sürece her yer onun eviymiş. Gökyüzü onun yolu, sevgi ise pusulasıymış.

Ve o gece, yıldızlar minik bir leyleğin kalbinde yeni bir maceranın ilk tohumlarını fısıldamış. Mavi büyüyecek, daha nice gökyüzü görecek, nice rüzgârlar keşfedecekmiş.

Ama en önemlisi, nereye giderse gitsin, yüreğindeki sevgi onu hep evine taşıyacakmış.

Gökyüzünde usulca süzülen bir kanat sesi eşliğinde, Leylekler Yola Çıkıyor masalı burada bitmiş. Ve Mavi’nin kalbinde açılan o kocaman gökyüzü, sonsuza dek parlamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gökyüzünün masmavi olduğu, ağaçların hafif hafif sallandığı küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada, Aras adında neşeli mi neşeli bir çocuk yaşarmış. Aras sabahları gözlerini açar açmaz pencereden dışarı bakar, sokakta koşturan çocukları izler ve içinden kocaman hayaller kurarmış.

En çok da kendi akülü arabası olmasını istermiş. Hayalinde kırmızı mı kırmızı, ışıl ışıl parlayan bir araba canlanırmış. Direksiyonunu çevirip bahçede dolanacağı günü sabırsızlıkla beklermiş. Bazen ellerini kollarını açıp kendi kendine araba kullanıyormuş gibi yapar, “vınn vınn” sesleri çıkarırmış.

Bir gün parkta gezerken, gözlerine inanamamış. Bir çocuk, kırmızı bir akülü arabaya binmiş, keyifle etrafta dolaşıyormuş. Aras olduğu yerde kalakalmış, gözlerini ayıramamış, sanki küçük bir yıldız gibi parlayan arabaya hayran kalmış.

Akşam olunca eve dönerken aklında sadece o araba varmış. Başını annesinin dizine yaslamış ve usulca sormuş: “Anneciğim, benim de bir akülü arabam olabilir mi?” Annesi gülümseyerek saçlarını okşamış, “Belki bir gün, tatlım,” demiş.

O gece Aras uyuyana kadar akülü arabasını hayal etmiş. Rüyasında, bahçede tur atmış, babasına korna çalmış, annesine el sallamış. Sabah uyandığında yüzünde sıcacık bir gülümseme varmış. Hayali gerçek olacakmış gibi içi kıpır kıpır dolmuş.

Ertesi gün Aras, oyuncakçı dükkanının önünden geçerken vitrine yapışmış. Vitrinde duran pırıl pırıl kırmızı bir akülü araba ona göz kırpmış sanki. Minik burnunu cama dayamış, derin bir nefes almış ve içinden “Bir gün seninle gezmeye çıkacağım,” demiş.

Annesiyle babası onun isteğini fark etmişler ama hemen almak istememişler. Çünkü Aras’ın biraz sabretmesini, beklemenin ve emek vermenin değerini öğrenmesini istiyorlarmış. Babası bir akşam Aras’ı dizine oturtmuş ve demiş ki: “Biliyor musun Aras, bazen çok istediğimiz şeyler için biraz çabalamamız gerekir.”

Aras merakla başını kaldırmış. “Nasıl yani?” diye sormuş. Babası gülümseyerek anlatmış: “Küçük işler yaparak, yardımlar ederek kazanabiliriz. Sonra da istediğimiz şeye kavuşmanın tadı daha güzel olur.”

Aras düşündükçe içi umutla dolmuş. Ertesi sabah kendi kendine karar vermiş: “Ben çalışıp kazanacağım!” demiş. O gün parkta yerdeki çöpleri toplamış, komşularına yardım etmiş, annesine sofrayı kurarken yardım etmiş.

Bahçedeki çiçekleri sularken kendini bir bahçıvan gibi hissetmiş. Üzerine su sıçrayınca gülmüş, güneş gözlerine vurunca elini siper etmiş ama pes etmemiş. Her yaptığı işin sonunda bir yıldız şekilli küçük kartlar kazanıyormuş; annesiyle babası ona böyle bir oyun hazırlamışlar.

Bir kart, iki kart, beş kart derken Aras’ın küçük kutusu dolmaya başlamış. Kutuyu her salladığında içinden cıvıl cıvıl bir umut sesi çıkıyormuş. Bir sabah kutunun kapağını açmış, kartları avucuna dökmüş ve saymaya başlamış. Tam tamına yüz tane kartı olmuş!

O gün, annesi ve babası onu büyük bir sürpriz için arabaya bindirmişler. Aras nereye gittiklerini merak etmiş, kalbi heyecandan pır pır atmış. Arabadan indiklerinde tanıdık bir yere gelmişler: oyuncakçı dükkanının önüne!

Vitrindeki kırmızı akülü araba hâlâ oradaymış, ışıl ışıl parlıyormuş. Oyuncakçı gülümseyerek kapıyı açmış ve Aras’a seslenmiş: “Bugün senin günün küçük dostum!” demiş. Aras sevinçle koşmuş, minik elleriyle arabaya dokunmuş, gözleri mutluluktan parlamış.

Babası cebinden Aras’ın biriktirdiği yıldız kartlarını çıkarmış. Oyuncakçı kartları alıp gülümseyerek başını sallamış. “Bu araba artık senin,” demiş. Aras sevinçle sıçramış, annesine sarılmış, babasına sarılmış, sonra hemen direksiyonun başına geçmiş.

Akülü arabaya ilk kez bindiğinde kalbi heyecandan küt küt atıyormuş. Yavaşça gaz pedalına basmış ve araba yumuşacık bir sesle ilerlemeye başlamış: “vııınn…” Aras direksiyonu hafifçe çevirmiş, sağa sola dönmüş, rüzgar saçlarını hafifçe uçurmuş.

O günden sonra Aras, her sabah arabasını güneşe çıkarırmış. Parkta arkadaşlarına el sallarmış, bazen kornaya basıp “dıt dıt!” diye gülerek ilerlerken etrafına neşe saçarmış. Arkadaşları da sırayla binmiş, herkes bir tur atmış, herkesin yüzü gülmüş.

Aras artık biliyormuş ki, hayaller bazen sabırla, emekle ve sevgiyle gerçekleşirmiş. Akşamları akülü arabasını minik garajına koyar, ona “İyi geceler, küçük dostum,” dermiş. Sonra yatağına girer, battaniyesine sarınır ve mutlu rüyalar görerek uykuya dalarmış.

Akülü Araba Masalının sonunda, Aras çok kıymetli bir bilgi öğrenmiş: Kalpten istenen hayaller, doğru zamanda ve doğru emekle mutlaka gerçek olurmuş. Ve o gece, gökyüzündeki yıldızlar bile Aras’ın mutluluğuna gülümsemiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların arasına kurulmuş küçük, şirin bir kasabada Dila adında bir kız çocuğu yaşarmış. Dila henüz yedi yaşındaymış; saçları kısacık, gülüşü sıcacıkmış. Gözleri merakla parlayan bu minik kızın en büyük kahramanı ise ablası Selin’miş.

Selin artık büyümüş, kocaman bir genç kız olmuş. O yıl liseden mezun oluyormuş ve bütün aile bu güzel gün için hazırlık yapıyormuş. Evde tatlı bir telaş varmış; sanki pencereler bile mutluluktan hafif hafif kımıldıyormuş.

O sabah, Dila gözlerini heyecanla açmış. Perdeden sızan gün ışığı odasını aydınlatıyormuş. Hemen yatağından fırlamış ve doğru mutfağa koşmuş. Annesi kahvaltıyı hazırlıyormuş, mutfak mis gibi kızarmış ekmek ve çilek reçeli kokuyormuş.

Kahvaltıdan sonra herkes bir o yana bir bu yana koşturmuş. Selin odasına kapanmış, aynanın karşısına geçmiş. Elinde bir fırça, saçlarını usulca tarıyormuş. Sonra küçük bir kutu açmış; içinde parıltılı renklerde farlar, minicik bir allık ve parlak bir ruj varmış.

Dila, kapının aralığından sessizce bakmış. Gözleri kocaman açılmış, kalbi pıt pıt atmaya başlamış. Ablasının yüzü ışıldamış, sanki bir peri gibi olmuş. Dila büyülenmiş gibi içeri dalmış.


“Ben de makyaj yapmak istiyorum!” demiş sevinçle.

Selin gülümsemiş, Dila’nın başını okşamış. “Sen daha küçüksün tatlım,” demiş. “Ama istersen yanağına minicik bir parıltı sürebiliriz.”

Dila hemen annesine koşmuş. Heyecandan kekeleyerek anlatmış isteğini. Annesi ise dizlerinin üstüne çökmüş, gözlerinin içine bakarak yumuşak bir sesle konuşmuş:

“Şimdi henüz çok küçüksün, bir tanem. Cildin pamuk gibi. Doğallığın zaten ışıl ışıl. Makyaj yapmak için büyümeni beklemeliyiz.”

Dila, biraz üzülmüş. Omuzları düşmüş, minik ayaklarıyla yere ufak ufak vurmuş. İçinden “Ben de güzel olmak istiyorum…” diye geçirmiş.

Annesi bunu fark etmiş. Eliyle Dila’nın çenesini hafifçe yukarı kaldırmış. “Güzellik, önce içinden gelir,” demiş. “Güzel kalplerin yüzü zaten hep parlak olur.”

Dila’nın gözleri hafifçe parlamış. Ama yine de içinde hafif bir kıpırtı kalmış. “Ben büyüyünce makyaj yapabilecek miyim?” diye sormuş usulca.

Annesi gülümsemiş. “Elbette,” demiş. “Büyüyüp zamanı geldiğinde, istediğin gibi süslenebileceksin. O zaman birlikte seçeriz, en güzel renkleri birlikte deneriz.”

Bu söz Dila’nın içini ısıtmış. Kafasında rengârenk makyaj kutuları, ışıl ışıl aynalar hayal etmiş. Şimdi sabretmesi gerektiğini biliyormuş.

Sonra annesi ona minik bir toka vermiş. Tokanın ortasında minik bir kelebek varmış, kanatları maviyle mor arasında parlıyormuş. “Şimdilik bu kelebek senin süsün olsun,” demiş.

Dila aynaya bakmış. Saçında parlayan kelebek tokasıyla gülümsemiş. Kendini çok güzel hissetmiş. Üstelik makyaj yapmadan da!

Hep birlikte hazırlanıp arabaya binmişler. Dila, arka koltukta camdan dışarı bakarken ablasının kıyafetini, hafifçe parlayan göz makyajını ve inci gibi gülüşünü bir kez daha hayranlıkla izlemiş.

Mezuniyet töreni başlamış. Selin kürsüde ismi okununca yürümüş; gözleri ışıl ışıl, adımları kararlıymış. Dila avuçları acıyana kadar alkışlamış. Gururla, sevgiyle dolmuş içi.

Tören bitince herkes Selin’in etrafında toplanmış. Dila da koşa koşa sarılmış ablasına. “Çok güzelsin abla,” demiş. “Ben de büyüyünce senin gibi olacağım.”

Selin, küçük kardeşini kucaklamış. “Sen zaten çok güzelsin, Dilacığım,” demiş. “Büyümene gerek yok bunun için.”

Gece eve dönerken Dila, yumuşacık yastığına başını koymuş. Perdeden içeri dolan gece rüzgârı hafif hafif esmiş. Dila, annesinin sözlerini hatırlamış: “Güzellik önce içten gelir.”

Ve bir gün zamanı geldiğinde, en güzel renklere birlikte karar verecekleri günü sabırsız ama umut dolu bir sabırla bekleyecekmiş.

Makyaj Yapmak İstiyorum Masalının sonunda gökyüzünde yıldızlar pırıl pırıl yanıp sönerken, Dila tatlı bir gülümsemeyle uykuya dalmış Çünkü en güzel makyajın, sevgiyle atan bir kalp olduğunu öğrenmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir kasabada Mete adında bir çocuk yaşarmış. Mete, gökyüzünü çok severmiş. Her gece pencerenin önünde oturur, yıldızlara bakar, hayal kurarmış. En büyük dileği, bir gün kendi gezegenine sahip olmakmış.

Bir gece yıldızlar her zamankinden parlakmış. Mete usulca gözlerini kapatmış ve içinden dileğini fısıldamış: “Kendi gezegenimi görmek istiyorum.” O sırada gökyüzünde bir ışık süzülmüş ve her şey sessizleşmiş.

Ertesi sabah Mete, kuş sesleri yerine tatlı bir melodiyle uyanmış. Gözlerini açtığında odasında olmadığını fark etmiş. Pencereden dışarı baktığında, renkli tepeler, yumuşacık bulutlar ve ışıl ışıl bir gökyüzü görmüş. Her şey tanıdık ama bambaşkaymış.

Mete dışarı çıkmış. Ayaklarının altında yumuşak, turuncu bir toprak varmış. Havada lavanta gibi tatlı bir koku dolanıyormuş. Rüzgâr tenine dokunduğunda, içi hafifçe ısınmış. “Burası gerçek mi?” diye fısıldamış.

O anda karşısına yuvarlak gözlü, pofuduk kulaklı bir varlık çıkmış. Gülümseyerek yaklaşmış. “Hoş geldin Mete,” demiş. “Ben Luma. Burası senin gezegenin. Hayal gücünden doğdu.”

Mete gözlerini kocaman açmış. “Gerçekten benim mi?” Luma başını sallamış. “Burada her şey senin düşüncelerinle şekillenir. Ne hissedersen, burası da onu hisseder.”

Mete şaşkınlıkla etrafına bakınmış. Gökyüzü sarımsı turuncuya dönmüş, ağaçlar hafifçe eğilmiş. “Yani eğer ben üzülürsem, burası da üzülür mü?” Luma sessizce evet demiş. “Ama burada üzülmek kötü bir şey değil. Her duygu yerini bulur.”

Birlikte yürümeye başlamışlar. Yol boyunca pamuk gibi ağaçlar, gökyüzüne doğru uzanan parlak çiçekler varmış. Luma, bir kayanın üzerine oturmuş. “Bu gezegen sana benzer. Ne zaman içini dinlersen, burası da seni anlar.”

Mete bir an durmuş. “Peki burada başka kimse var mı?” Luma gülümsemiş. “Senin kalbinde kim varsa, burada da onlar olur. Sevdiğin biri, affetmek istediğin biri, unutmaktan korktuğun biri…”

Mete gökyüzüne bakmış. Yıldızlar yavaşça yer değiştiriyormuş. İçinden annesini düşünmüş. Aniden esen hafif bir rüzgâr, annesinin sesi gibi kulağına çarpmış: “Bugün nasılsın, Mete’m?” Gözleri dolmuş. “O da burada mı?” demiş kısık sesle. Luma başını eğmiş. “Sevgi, her yere ulaşır.”

Bir tepenin zirvesine çıkmışlar. Aşağıda rengârenk bir harita varmış. Haritada parlayan noktalar, Mete’nin hissettiklerini gösteriyormuş. “Ne zaman iyi düşünürsen,” demiş Luma, “bu gezegen genişler. Ne zaman karışırsan, bulutlar toplanır. Ama her şey geçer.”

Mete yere oturmuş, toprağa dokunmuş. “Bazen öfkeleniyorum. Bazen üzülüyorum. Ya bu gezegeni bozarsam?” Luma yanında oturmuş. “Duygular zarar vermez. Yeter ki sen onları tanımayı öğren.”

Gökyüzü birden yumuşak maviye dönmüş. Kuş sesleri duyulmaya başlamış. Mete, içindeki sakinliği hissetmiş. “Burası benimle konuşuyor,” demiş gülümseyerek.

Luma elini uzatmış, avucuna bir yaprak bırakmış. Yaprak kristal gibi parlıyormuş. “Bu yaprak, senin kalbinin bir parçası. Geri döndüğünde yanında olacak. Ne zaman unutursan, ona bak.”

Bir anda her şey hafifçe titremiş. Rüzgâr biraz daha sert esmiş. Luma yavaşça uzaklaşmış. “Şimdi gitme vakti,” demiş. “Ama unutma Mete, bu gezegen senin içindeydi. Hep seninle olacak.”

Mete gözlerini kapatmış, derin bir nefes almış. Toprağın kokusunu, kuş seslerini, gökyüzünün yumuşaklığını içine çekmiş. Kalbinde bir sıcaklık hissetmiş.

Gözlerini açtığında, odasındaymış. Sabah güneşi pencereye vuruyormuş. Yastığının altında küçük, parlayan bir yaprak duruyormuş. Mete gülümsemiş. İçten ve sessizce fısıldamış:

“Bu benim gezegenim ve ben ona iyi bakacağım.”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, denizin hemen kıyısında kurulmuş küçük bir kasabada Ece ve abisi Arda yaşarmış. Ece altı yaşındaymış, Arda sekiz. İkisi de denizi çok severmiş. Kumun kokusunu, dalgaların şıpırtısını, martıların çığlıklarını. Hepsi onlara çocukluk gibiymiş, sıcak ve tanıdık.

Yaz sabahlarında anneleri onlara bir sepet hazırlar, babaları da birlikte yürüyüşe çıkarırmış. En çok sevdikleri şey, sabah serinliğinde deniz kıyısında oynamakmış.

O gün de aynen öyle başlamış.

Ece kovasını almış, deniz kabuğu toplamaya başlamış. Arda ise her zamanki gibi düz taşlar bulup kule yapmaya koyulmuş. Güneş daha tam doğmamış ama ışığı ince ince parlıyormuş. Kıyıya vuran dalgalar, sanki sabah şarkısını söylüyormuş.

Ece bir kayanın yanında eğilmişken bir şey fark etmiş. Kumların üzerinde kıpırtısız yatan, küçük, gri-mavi pulları olan bir balık, çok küçükmüş ve çok yorgun görünüyormuş.


Ece’nin kalbi hop etmiş. “Ardaaa! Çabuk gel!” diye bağırmış.

Arda koşup gelmiş. İkisi de sessizce eğilmiş.
“Yaşıyor mu?” diye sormuş Arda.
“Solungaçları hareket ediyor,” demiş Ece. “Ama çok üzgün gibi.”

Balığın gözleri sanki bir şeyler anlatmak istiyormuş. Ama dili yokmuş. Nefesi zayıfmış. Belli ki denizden kıyıya savrulmuş, yolu kaybetmiş.

Ece hemen kovasını deniz suyuyla doldurmuş. Arda, iki elini ıslatıp balığı dikkatlice almış. Kovanın içine koymuşlar. Minik balık suya girince biraz canlanmış. Hafifçe kıpırdamış. Ama yüzmemiş.

Ece ellerini birleştirmiş, “Onu kurtardık!” demiş sevinçle. Arda da gülümsemiş. “Artık bizim balığımız oldu.”

Ve işte tam burada, her şey yavaşça değişmeye başlamış.

Ece balığın gözlerine bakmış. Minik balık, kovada hareketsizmiş. Ne dönüyor, ne kıpır kıpır geziyormuş. Arda deniz kabukları atmış kovaya, “Bak, oyuncak verdik sana!” demiş ama balık yine sessizmiş.

“Mutlu görünmüyor,” demiş Ece, kısık sesle.

Arda bir süre düşünmüş. “Belki bizi istemiyor değildir. Ama burada olmayı da istemiyor olabilir.”

Ece susmuş. Kovaya bakmışlar uzun uzun. Deniz, birkaç adım ötedeymiş. Mavinin içine uzanan yumuşak dalgalar, sanki çağırıyormuş: “Gel, gel.”

“Peki,” demiş Ece. “Onu seviyoruz ama onun mutlu olmasını istiyorsak, gitmesine izin vermeliyiz.”

Arda başını sallamış. “Sevgi böyle bir şey galiba. Tutmak değil. Bırakmak.”

İki kardeş, kovayı birlikte taşımış. Deniz kıyısına kadar gitmişler. Ece eğilmiş, kovayı hafifçe yatırmış. Minik balık önce hiç hareket etmemiş. Sonra, birden kuyruğunu oynatmış. Suya karışmış. Hafif bir kıpırtı ve sonra yok olmuş.

Bir çizgi gibi geçmiş gözlerinin önünden. Ama sanki kalplerinde bir iz bırakmış.

Ece gözlerini denizden ayıramamış.
“Gitti ama sanki teşekkür etti.”

Arda, dalgalara bakarken usulca cevap vermiş.
“Bence de etti. Ama bizim dilimizle değil. Balıkların dili yok belki ama kalpleri var.”

O gün, Ece ve Arda denizden yalnız dönmemiş. Ellerinde hiçbir şey yokmuş ama içlerinde kocaman bir şey taşıyorlarmış:
Bir canlıya gerçekten iyi gelmenin ne demek olduğunu.

O akşam, Ece yatağında uzanırken, hayalinde minik balığın denizin derinliklerinde mutlu mutlu yüzdüğünü görmüş. Balığın gülümsediğini bile hissetmiş.

Ve Minik Balık Masalından sonra, Ece ile Arda, hiçbir canlıya “bizim” dememiş. Onlara dokunmadan önce, hep bir soru sormuşlar:
“Bu onun için mi, yoksa bizim için mi?”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla çevrili küçük bir şehirde, Elif adında meraklı mı meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Elif, altı yaşındaymış ve her sabah pencerenin önüne oturup insanların işe gidişini izlemeyi çok severmiş.

Sabahları babası kahvesini alır, annesi çantasını kontrol eder, Elif de el sallarmış aralarından geçen komşulara. “Ayşe teyze bugün yine fırına gidiyor, Ahmet amca da belediyeye,” dermiş kendi kendine.

O sabah, Elif uyanır uyanmaz penceresine koşmuş ama dışarısı her zamankinden sessizmiş. Ne işine koşan insanlar varmış ne de servis sesleri. Elif hemen annesine seslenmiş:

— Anneee, herkes nerede?

Annesi gülümseyerek mutfaktan seslenmiş:

— Bugün 1 Mayıs, tatil günü. Ama sıradan bir tatil değil. Bugün Emek ve Dayanışma Günü.

Elif kaşlarını çatıp düşünmüş. “Emek ne demekti? Dayanışma ne işe yarardı?” Bu kelimeler kulağına güzel geliyormuş ama biraz da karışıkmış.

Kahvaltıdan sonra annesi mutfak masasını toplarken, Elif yanına oturmuş. Gözlerinde kocaman bir merak varmış.

Anne, 1 Mayıs neden bayram? Bayramlarda şeker yenir, büyüklerin eli öpülür. Bu bayramda ne oluyor?

Annesi tebessümle Elif’in başını okşamış.

— Bu bayram, çalışan insanların bayramı. Yani her sabah işe giden babanın, fırında ekmek pişiren Ayşe teyzenin, sokakları temizleyen işçilerin bayramı. Onlar her gün çok çalışıyorlar ya, işte bugün onların dinlenme, birlik olma ve seslerini duyurma günü.

Elif hemen heyecanla sormuş:

— Peki biz onları nasıl kutluyoruz?

Annesi düşünmüş. Sonra pencereye yürüyüp dışarıyı göstermiş.

— Bak, birazdan parka gideceğiz. Orada insanlar pankartlarla yürüyecek, şarkılar söyleyecek. Çalışanların birlikte olduğunda daha güçlü olduğunu gösterecekler. Biz de onları alkışlayacağız.


Elif’in gözleri parlamış. Parkta şarkılar, renkler, kalabalıklar olacakmış. Belki balonlar bile vardır!

Birkaç saat sonra, Elif annesiyle birlikte dışarı çıkmış. Hava güneşliymiş. Kuşlar ağaçların arasında şarkılar söylüyor, esen rüzgar parkta asılı bayrakları dalgalandırıyormuş.

Parkın girişinde insanlar ellerinde afişlerle durmuş. Rengârenk yazılar yazılmış pankartlarda. “Emek kutsaldır”, “Herkes için eşit haklar” gibi sözler… Elif okuduklarını tam anlamasa da insanların yüzündeki gülümsemeler ona iyi gelmiş.

Kalabalığın ortasında çocuklar da varmış. Bazı çocuklar ellerinde çiçekler tutuyor, bazıları ise yüzlerine renkli desenler çizdirmiş.

Elif, eline küçük bir bayrak almış. Annesiyle birlikte kalabalığın yanına gitmişler. Bir grup işçi, şarkı söyleyerek yürüyormuş. Şarkının sözleri neşeliydi: “Birlik olalım, yan yana duralım, emeğimizle dünyayı kuralım.”

Elif alkışlamış, çocukça bir coşkuyla bağırmış:

— Yaşasın çalışan insanlar!

O sırada kalabalıktan biri, Elif’e gülümsedi. Kadın belediyede temizlik görevlisiymiş. Sarı yeleğini giymiş, elinde bir demet papatya varmış. Elif’e bir tane uzatmış:

— Senin gibi çocuklar bizim için en büyük ödül, demiş.

Elif papatyayı almış ve teşekkür etmiş. Kalbinde tatlı bir sıcaklık hissediyormuş. Küçücük yüreğiyle büyük bir şey öğrenmişti: Her iş, her emek kıymetliydi. Ve insanlar birlikte olursa daha güçlü hissederdi.

O gün parkta saatler geçmiş. Çocuklar balonları uçurmuş, anneler sohbet etmiş, babalar gülümsemiş. Herkesin yüzünde ortak bir huzur varmış.

Akşam eve dönerken Elif, babasına sarılmış.

— Bugün senin bayramındı baba. Çünkü sen, biz mutlu olalım diye her gün çalışıyorsun.

Babası gözlerini hafifçe kapatıp gülümsemiş. Elif’in başını okşamış.

— Bunu hatırlaman yeter kızım. En güzel bayram budur işte.

Gece olunca Elif yatağına yatmış. Elinde papatya, aklında parkta geçen renkli anlar… İçinden şu cümle geçmiş:

“Her iş bir emektir, her emek bir değerdir. Ve birlik olunca dünya daha güzel bir yerdir.”

1 Mayıs Bayramı Masalının sonunda Elif, çalışmanın ne demek olduğunu öğrenmiş bir çocuk olarak huzurla uykuya dalmış. Ve gökyüzündeki yıldızlar, onun bu yeni öğrendiği bilginin üzerine yavaşça parıldamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, deniz kıyısına kurulmuş küçük bir sahil kasabasında Arda adında meraklı bir çocuk yaşarmış.

Arda, sabahları denizin tuzlu kokusuyla uyanır, dalgaların kıyıya vuran sesini dinleyerek güne başlarmış. Evinin hemen önünde uzanan kumsalda çıplak ayakla yürümeyi çok severmiş. Kumların içine gömülmüş deniz kabuklarını, yosunları, taşları toplayıp onlara hikâyeler uydururmuş.

Annesi onun bu hayal gücüne bazen gülümser, bazen de eline küçük bir sepet verip, “Topladıklarını akşam göster bana, bakalım neler bulmuşsun,” dermiş.

O sabah da güneş yeni doğarken, Arda yine kumsala çıkmış. Elinde ince saplı bir çubuk, ayağında eski sandaletleriyle ıslak kumları arşınlamaya başlamış. Dalgalar yavaşça kıyıya vuruyor, minik köpükler kumlara dokunup geri çekiliyormuş. Arda gözlerini dikkatle yere dikmiş, her adımda yeni bir şey arıyormuş.

Küçük bir taş yığını arasında parlak bir şey parlamış birden. Arda eğilip dikkatle bakmış. Kumların arasından fısıldar gibi bir ışık süzülüyormuş. “Bu ne ki?” diye mırıldanmış ve hemen elini uzatıp hafifçe toprağı eşelemiş. Kumlar açıldıkça, yuvarlak, beyazımsı ve pürüzsüz bir şey ortaya çıkmış.

Arda onu avucuna almış. Küçücük, ama sanki kendi ışığı varmış gibi yumuşak bir parıltı yayıyormuş. “Bir inci bu!” demiş heyecanla. “Gerçek bir inci buldum!” Kalbi hızlı hızlı atmış, yüzünde şaşkınlık ve sevinç birbirine karışmış.

O sırada kıyıya yakın bir kayanın üzerinde oturan bir martı ötüp havalanmış. Arda, martının sesiyle kendine gelmiş. Hemen koşarak eve dönmek istemiş ama sonra durmuş. “Acaba bu inci nereden geldi?” diye düşünmüş.

Arda inciyi avucunda tutarken, denize dönüp şöyle demiş: “Seni geri istiyor musun?” Ama cevap gelmemiş. Sadece bir dalga kıyıya vurmuş, sonra yine sessizleşmiş. Arda bir karar verememiş. Bu inci çok güzelmiş, ama sanki ona ait değilmiş gibi de hissediyormuş.

O sırada sahildeki bankta oturan yaşlı komşusu Mehmet Dede el sallamış. “Ne buldun bakalım Arda?” diye sormuş gülümseyerek. Arda heyecanla yanına koşmuş ve avucunu açıp inciyi göstermiş. Mehmet Dede gözlüğünü düzeltip dikkatlice bakmış, sonra hafifçe başını sallamış.

“Biliyor musun Arda, eskiden denizciler böyle inci bulduklarında hemen satmazlardı. Onlar önce denizin bunu neden getirdiğini düşünürlerdi,” demiş. Arda, “Sence bu inci neden gelmiş?” diye sormuş merakla. Mehmet Dede, “Belki bir şey hatırlatmak içindir. Belki de biri için anlamı vardır,” diye yanıtlamış, sonra denize uzun uzun bakmış.

O gün Arda bütün öğleden sonrayı düşünerek geçirmiş. İncinin pürüzsüz yüzeyine bakmış, parmaklarında döndürmüş, sonra cebine koymuş. Ama içi bir tuhaf olmuş, sanki bir şeyi yanlış yapıyormuş gibi. Gece yatağına uzandığında, dalgaların sesi camdan içeri sızmış. Gözlerini kapattığında, o sesin içinde küçük bir fısıltı duymuş gibi hissetmiş: “Ben denize aitim…”

Sabah olduğunda Arda kararlıymış. İnciyi tekrar cebine koymuş ve sessizce evden çıkmış. Deniz sabah ışığında maviyle gümüş arasında bir renge bürünmüş. Arda, dün bulduğu yere yürümüş, eğilmiş ve inciyi tekrar kumların üzerine bırakmış.

İnci, sabah güneşinin altında hafifçe parlıyormuş. Dalgalar kıyıya usulca gelip geri çekilirken, Arda kumlara çökmüş ve bir süre hiç kıpırdamadan seyretmiş. İnci, artık onun gibi görünse de aslında çok daha fazlasıymış. Denizin derinliklerinden gelen bu küçük armağan, Arda’ya paylaşmanın, ait olanı yerine koymanın ve doğayla uyum içinde olmanın ne demek olduğunu anlatmış.

Bir süre sonra ince, zarif bir dalga gelmiş ve inciyi yavaşça alıp götürmüş. Arda’nın kalbi önce bir an sızlamış, ama sonra gülümsemiş. Çünkü artık anlamış: Her güzel şey bazen sadece bir süreliğine gelirmiş. Önemli olan, onun ne kadar kıymetli olduğunu fark edebilmekmiş.

O gün Arda eve dönerken denizle konuşmuş gibi hissediyormuş. “Teşekkür ederim,” demiş fısıltıyla. Sanki deniz de ona minik bir dalga sesiyle karşılık vermiş. Eve vardığında annesi mutfakta kahvaltı hazırlıyormuş. Arda’nın gözleri ışıl ışılmış.

Annesi, “Ne oldu oğlum, ne bu yüzündeki kocaman gülümseme?” diye sormuş. Arda sadece “Denizle konuştum bugün,” demiş ve sofraya oturmuş.

Ve Denizden Gelen İnci Masalının ardından, denizin tuzlu kokusu hep biraz daha tanıdık, dalgaların sesi hep biraz daha içliymiş. Çünkü bir çocuk, bir inci bulmuş ve onu ait olduğu yere, sevgiyle geri vermiş. Dünya da işte böyle minicik iyiliklerle büyüyüp güzelleşirmiş.

Argun' Alıntı:

Merhabalar @casino865. Argun.TC - Sosyal İçerik Platformu, ailemize katıldığınız için teşekkür ediyoruz.
Hoşgeldiniz.

Genişletmek için tıkla ...

Web sitemizde yasadışı bahis, casino yasadışı bahis sitesi tanıtımı ve her türlü yasadışı içerik paylaşımı yasaktır. Bu tarz içeriklerin paylaşımı halinde içeriğiniz ve hesabınız kalıcı olarak silinecektir.