Ozan Manas-Kendimden Bilirim Sözleri
Diyalog 1:
“Delikanlı; kalelerin en zayıf olduğu yer neresidir bilir misin?
Kapılarıdır, kaleler oradan düşer. Ağaçların en güçsüz olduğu yer,
güneşi en az gördüğü yerdir. Ağaçlar oradan kırılır. İnsanın da
en savunmasız yeri kalbidir, en kolay oradan girilir. Yanlış insan
girdimi vay haline…
Kale olsan düşersin, duvar olsan çökersin, ağaç olsan kırılırsın!
O yüzden oradan kimin gireceğine dikkat et.

Ayrılık zor nasıl da koyar
Ayrıldığını Azrail duyar
Bir dal sigarayla karnın doyar
Kendimden bilirim

Her nefeste azalırmış insan
Kaldıramaz ezilirmiş insan
Gece gündüz üzülürmüş insan
Kendimden kendimden bilirim

Diyalog 2:
O uçurumdan ayrıl delikanlı. Harcadığın zamanı at aşağıya,
Verdiğin emeği at, hatıralarını at, içini at hatta içindekini bile at
Ama sonra ayrıl oradan. Eğer şimdi ayrılmazsan yarın kavuşacağın
Hiçbir şey kalmaz. Nerden biliyorsun deme evlat!
KENDİMDEN BİLİRİM…

İki dönüm tütün içersin
Nerde çıkmaz yol onu seçersin
Arada bir sokağından geçersin
Kendimden bilirim

Her nefeste azalırmış insan
Kaldıramaz ezilirmiş insan
Gece gündüz üzülürmüş insan
Kendimden kendimden bilirim

Dostların 'üzülme, hayırlısı' der
Hayırda da şer olmaz mı beyler
Önce gün sayarsın sonra seneler
Kendimden bilirim

Bin kısmet gelse gönlünü kuşatmaya
Alışırsın yalnızlıkla baş etmeye
Ela gözü yeter seni yaşatmaya
Kendimden bilirim

Gece gündüz üzülürmüş insan
Kendimden kendimden bilirim

Hastalık Hastası Olmak: Zihnin Bedeni Yönetmesi

Bazı insanlar vardır; vücutlarında en küçük bir ağrı hissettiklerinde paniklerler.
Bir baş ağrısı, ölümcül bir hastalığın habercisi olabilir onlara göre.
Bir çarpıntı, bir titreme, bir yorgunluk…
Her belirti, akıllarında büyür, korkuya dönüşür, uykularını kaçırır.
Bu halin bir adı vardır: hipokondri, yani halk arasında bilinen adıyla hastalık hastalığı.

Hastalık hastası olmak, yalnızca fiziksel bir korku değildir.
Bu durum, insanın zihninde başlayan ve bedeniyle savaşan bir ruh hâlidir.
Kişi kendini sürekli dinler, kalbini sayar, nabzını kontrol eder, aynada teninin rengine bakar.
İnternetteki semptom arama siteleri onun günlük rutininin bir parçasıdır artık.
Bir ağrı mı hissetti? Hemen araştırır:
“Sol kol uyuşması kalp krizi belirtisi mi?”
Bir yorgunluk mu var?
“Kanserin erken belirtisi olabilir mi?”

Bu insanlar için beden, artık güvenilir bir yer olmaktan çıkar.
Her his, her belirti bir tehdit gibidir.
Zihin, bedene karşı bir savaş başlatır ve bu savaşta galip genellikle endişedir.

Neden Hastalık Hastası Olunur?

Bu durumun temelinde çoğu zaman kaygı bozukluğu yatar.
Bazı insanlar, geçmişte yaşadıkları bir hastalık, bir kayıp ya da travma yüzünden sürekli tetikte olurlar.
“Ya yine olursa?” düşüncesi, zamanla “kesin olacak” inancına dönüşür.
Beyin, bir süre sonra bu korkuyu o kadar güçlü yaşar ki, vücut gerçekten tepki vermeye başlar:
Kalp çarpar, nefes daralır, mide sıkışır.
Yani kişi aslında korktuğu şeyi, kendi düşünceleriyle bedeninde yaratır.

Bir başka neden de kontrol etme isteğidir.
Bazı insanlar için bilinmezlik dayanılmazdır.
Sağlıklarını sürekli kontrol etmek, onlara geçici bir güven hissi verir.
Ama bu his uzun sürmez; her kontrol, yeni bir şüphe doğurur.
Kısır döngü böylece devam eder.

Hastalık Hastalığı ile Yaşamak

Hastalık hastası biri için her gün bir sınav gibidir.
Sabah gözlerini açtığında “bugün nasılım?” diye düşünür.
Bir rahatsızlık bulmasa bile “ya gün içinde bir şey olursa?” diye endişelenir.
Doktora gitmek onun için hem kurtuluş hem de azaptır.
Bir yandan testler yaptırmak ister, bir yandan kötü bir şey duyma korkusuyla titrer.
Ve doktor “bir şeyin yok” dese bile o tatmin olmaz;
“Ya gözden kaçtıysa?” düşüncesi zihnini kemirir.

Sevdiği insanlar da bu süreçte yorulur.
Çünkü anlatılan her belirti, dinlenen her hikâye tekrar eder durur.
Ama bu kişilerin amacı ilgi görmek değil;
gerçekten inanırlar hastalandıklarına, gerçekten korkarlar ölmekten.
Bu yüzden onlara sabırla yaklaşmak, “abartıyorsun” dememek gerekir.
Çünkü onların yaşadığı korku, gerçek bir duygudur — sadece nedeni fiziksel değildir.

Ne Yapılabilir?

Hastalık hastalığı, tedavi edilebilir bir durumdur.
Bilişsel davranışçı terapi (BDT) en etkili yöntemlerden biridir.
Bu terapiyle kişi, düşüncelerinin beden üzerindeki etkisini fark etmeyi öğrenir.
Zihnin ürettiği felaket senaryolarının ne kadar mantıksız olduğunu zamanla kavrar.

Ayrıca, farkındalık (mindfulness), nefes egzersizleri, yoga gibi yöntemler de
bedenle barış kurmayı, anda kalmayı öğretir.
Doktor kontrolü elbette önemlidir ama
esas mesele, bedeni değil zihni sakinleştirmektir.

Gerçek Sağlık, Huzurlu Zihinde Başlar

Hastalık hastası olmak, zayıflık değil;
aşırı duyarlı, dikkatli ve çoğu zaman duygusal bir kalbe sahip olmaktır.
Bu kişiler aslında yaşamak isterler — o kadar çok isterler ki,
yaşamlarını kaybetme korkusuyla yaşayamamaya başlarlar.

Gerçek sağlık, sadece organların değil, zihnin huzurunda gizlidir.
Kendini dinlemek güzeldir ama korkuyla değil, sevgiyle dinlemek gerekir.
Çünkü beden, zihnin aynasıdır;
zihin ne kadar huzurluysa, beden de o kadar sağlıklıdır.

Unutmayın:
Bazı ağrılar hastalıktan değil, sürekli korkmaktan olur.
Ve bazen iyileşmek, bir ilaca değil, bir rahat nefese bakar.

Ev Kedisi İken Sokak Kedisi Olanların Hali

Bir zamanlar sıcacık bir evin köşesinde, yumuşacık bir battaniyenin üstünde uyuyan bir kediydi o.
Belki bir ismi vardı; “Mavi”, “Pamuk” ya da “Zeytin”...
Adı söylendiğinde kafasını kaldırır, kuyruğunu kıvırarak sahibine koşardı.
Mama kabı hep doluydu, suyu her zaman tazeydi.
Bir sevgi dokunuşu, bir okşama, bir “aferin güzel kedim” sesiyle dünyası güzeldi.

Ama bir gün...
Kapı biraz fazla açık kaldı, ya da bir taşıma kutusu bir yere bırakıldı.
Belki taşınıldı, belki “bakamayız artık” denildi.
Ve o kedi, o sıcacık hayatın ardından kendini soğuğun, yabancılığın ve sessizliğin ortasında buldu.

Ev kedisiyken sokak kedisi olmak...
Bir insanın sıcak yatağından kalkıp bir anda soğuk kaldırım taşına uzanmak gibidir.
Bir anlık şaşkınlık, ardından uzun süren bir hüzün gelir.
Çünkü o kediler sokakları bilmez.
Arabadan korkmayı, köpekten kaçmayı, çöp karıştırmayı, su aramayı öğrenmemiştir.
İlk gün sadece beklerler.
Sahiplerinin geri döneceğini, kapının yeniden açılacağını…
Ama o kapı bir daha açılmaz.

Geceleri titrerken belki bir çocuk sesi duyar, kulak kabartır.
“Belki o,” der içinden, ama değildir.
Yabancı yüzler, soğuk bakışlar, hatta taşlar gelir bazen ardından.
Bir zamanlar sevilmek için uzatılan o patiler, şimdi kendini savunmak için tırnaklarını çıkarır.
Kedinin gözleri değişir o günlerde; artık sadece bakmaz, anlar.
Anlar dünyanın ne kadar büyük ve sevgisiz olabileceğini.

Yine de içinde bir umut kalır.
Bir pencerenin önünde durur mesela,
perdenin arkasından bir insan gölgesi görünür ve o an kalbi hızla çarpar.
“Belki içeri alır beni” der.
Ama perde kapanır.
Kedi geri döner, bir köşeye kıvrılır, sessizce yıkanır — sanki olanları unutur gibi.

Ev kedisiyken sokak kedisi olanlar, dünyanın en yalnız varlıklarıdır.
Çünkü onlar hem sevginin sıcaklığını bilirler,
hem de kaybın soğukluğunu.
Sokak kedileri kadar vahşi olamazlar;
onlar gibi avlanmayı öğrenemez, onlar kadar güvensiz olamazlar.
Ama aynı zamanda artık ev kedisi de değildirler.
Bir arada kalmışlık hâlidir onlarınki.
Ne tamamen ait, ne tamamen özgür…

Ve bir gün, bir insan yine elini uzatır.
Kedi önce korkar, geri çekilir.
Sonra o el titremeden uzanırsa,
belki yeniden güvenmeye başlar.
O an, içindeki eski hayat bir anlığına canlanır.
Bir mırıldanma, bir baş eğiş, bir umut kıvılcımı…
İşte yeniden sevmenin, yeniden inanmanın ilk adımıdır bu.

Ev kedisiyken sokakta kalan her kedi,
bize çok şey öğretir aslında.
Sevginin ne kadar kıymetli olduğunu,
bir canlıyı sahiplenmenin sadece mama vermek değil,
bir ömürlük sorumluluk olduğunu…

Çünkü onlar, terk edilmiş bir sevginin sessiz tanıklarıdır.
Bir kapının önünde, bir sokağın köşesinde,
bir gözlerinde geçmişin sıcaklığı, diğerinde bugünün soğuğu vardır.

Eğer bir gün yolda bir kediyle göz göze gelirseniz,
belki o da bir zamanlar ev kedisiydi.
Ve belki, sizin bir gülümsemeniz bile
onun yeniden güvenmeye başlamasına yeter.

Diyelim yağmura tutuldun bir gün
Bardaktan boşanırcasına yağıyor mübarek
Öbür yanda güneş kendi keyfinde
Ne de olsa yaz yağmuru
Pırıl pırıl düşüyor damlalar
Eteklerin uça uça bir koşudur kopardın
Dar attın kendini karşı evin sundurmasına
İşte o evin kapısında bulacaksın beni

Diyelim için çekti bir sabah vakti
Erkenceden denize gireyim dedin
Kulaç attıkça sen
Patiska çarşaflar gibi yırtılıyor su ortadan
Ege denizi bu efendi deniz
Seslenmiyor
Derken bi de dibe dalayım diyorsun
İçine doğdu belki de
İşte çil çil koşuşan balıklar
Lapinalar gümüşler var ya
Eylim eylim salınan yosunlar
Onların arasında bulacaksın beni

Diyelim sapına kadar şair bir herif çıkmış ortaya
Çakmak çakmak gözleri
Meydan ya Taksim ya Beyazıt meydanı
Herkes orda sen de ordasın
Herif bizden söz ediyor bu ülkenin çocuklarından
Yürüyelim arkadaşlar diyor yürüyelim
Özgürlüğe mutluluğa doğru
Her işin başında sevgi diyor
Gözlerin yağmurdan sonra yaprakların yeşili
Bi de başını çeviriyorsun ki
Yanında ben varım

Biliyorum caminin avlusunda toplanan kalabalık bana değil

Gelen ünlüleri görmek için

'Aa, o da burda, şu da burda!' deyip

Beni musalla taşında unutanları görüyorum

Hayatımda ilk defa katıla katıla gülüyorum

Çünkü, kırkım dolmadan unutulacağımı biliyorum.

Yaşlı bir selvi ağacının gölgesinde oturup

Yılların yorgunluğunu çıkarıyorum

Birden önümden sırasıyla Nisa'lar, Tolga'lar, Sadri'ler

Daha birçok sanatçılar geçiyor.

Selam veriyorum, hiçbiri görmüyor.

Sesleniyorum: 'Anne, ben buradayım. Baba, ben buradayım.'

Sesleniyorum ama kimse duymuyor.

Eşime sesleniyorum: 'Nerde benim yamalı elbiselerim, boyalarım?'

Çocuklarım burada beni niye yalnız bıraktınız?

Ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorum.

Günahımla sevabımla Allah'a sığınıyorum...

Ak atının kırbaçını şaklattığında
Entrikalarla pusuya düşen babanın
Hanlık tacıydı bu yolda kızıl elman.

Bütün zorlukları kazıdın tırnaklarınla,
Cengaverliğinle, dahi komutanlığınla,
Bütün Doğu kabilelerini mest ettin.

Herkes sana saygı duyar oldu,
Düşmanın pustu, dostun korudu,
Hanlıkta ünvanın Cengiz Han oldu.

Hanların ulu hanıydın artık,
Doğu erlerinin komutanı.
Cihan hakimiyetiydi artık,
Senin ülkülerinin durağı.

O günden itibaren başladın saldırılara.
Kaderiydi yıkılmak, senin karşında duranın.
Durmanın cezasını kestin Harezm ile Çin'e.
Atlarınla akın ettin Tuna ve Macar boylarına.

Yetmedi, savaşlarla geçen o kısa ömrün,
Ulu kıta Avrasya'nın hakimiyetine.
Ülkünü oğullarına miras bıraktın,
Yasalarınla ebediyete geçtin faniliğinle.

Hayatın boyunca nice namlar aldın.
Hepsini alnında layıkıyla taşıdın.
''Taçların ve Tahtların Hakimi'' dendin,
Yıllar geldi ''Büyük Katil'' oldu adın.

Dünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.

Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan

Saadet o kadar lazım ki yaşayana;
Billahi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.

Ben o kadar önemli kişiyim ki,
O kadar iyiyim ki aklım ve düşüncelerimle.
O kadar fenayım ki ben
Delice niyetlerimle.

Gece; ne kadar karanlık ve sessizsin..
Öyle kaplayorsun ki evleri, denizleri.
Hem o kadar aydınlık ve seslisin ki;
Çılgınca coşturuyorsun bizleri.

Sabah; bir yeni dünya gibi geliyorsun;
Öylesine süslü, öylesine saadesin ki..
Sen o kadar güzelsin ki sabah,
O kadar güzelsin ki.

Şaban Sevinç Kimdir?
1 Mayıs 1964’te Samsun’un Bafra ilçesinde doğan Sevinç, 1981 yılında Bafra Lisesi’nden, 1988’de ise Gazi Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Bölümü’nden mezun oldu.

Gazeteciliğe 1987 yılında Milliyet Gazetesi Ankara Bürosu’nda başladı. 1989’da Hürriyet Gazetesi’ne geçerek, burada çeşitli görevler üstlendi. 1992 yılında Hürriyet Gazetesi’nin CHP ve Parlamento Muhabiri olarak görevlendirildi.

2005 yılında, CHP Meclis Grubu'nun önerisiyle Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) üyeliğine seçilen Şaban Sevinç, 2012 yılından itibaren Halk TV Genel Müdürlüğü görevini üstlendi.

Eğitim hayatına Samsun'da başlayan Sevinç, 1981 yılında Bafra Lisesi'nden mezun olduktan sonra Gazi Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Bölümü'nü 1988 yılında tamamlamıştır. Gazeteciliğe olan ilgisi öğrencilik yıllarında başlayan Sevinç, kısa sürede Ankara medyasının tanınan muhabirlerinden biri haline gelmiştir.

Gazetecilik kariyerine 1987 yılında Milliyet Gazetesi Ankara Bürosu'nda başlayan Şaban Sevinç, burada siyasi muhabirlik yaparak gazetecilik mesleğine adım atmıştır. 1989 yılında Hürriyet Gazetesi'ne geçerek kariyerinde önemli bir sıçrama yaşamıştır. 1990 yılında kısa dönem askerlik görevini tamamladıktan sonra yeniden Hürriyet Gazetesi'ne dönmüş ve burada CHP ile Parlamento muhabirliği görevlerinde bulunmuştur.

1992–2005 yılları arasında aktif gazetecilik yapan Sevinç, 2005 yılında Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Meclis Grubu'nun önerisiyle Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) tarafından Radyo Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) üyeliğine seçilmiştir. Bu görev, onun medya yönetimi ve yayıncılık politikaları konusundaki bilgi birikimini derinleştirmesine olanak sağlamıştır.

2012 yılında Halk TV Genel Müdürlüğü görevine getirilen Şaban Sevinç, bu dönemde kanalın yayın çizgisini güçlendirmiş ve Halk TV'yi Türkiye'nin en çok izlenen haber kanallarından biri haline getirmiştir. 2019 yılında bu görevinden istifa eden Sevinç, aynı yıl "Bizim TV" adlı YouTube haber kanalını kurarak dijital medya alanında yeni bir döneme adım atmıştır.

Şaban Sevinç, 1991 yılında Selma Sevinç ile evlenmiştir. Çiftin iki çocuğu bulunmaktadır: kızları Melisa ve oğulları Devrim Can. Sevinç, ailesine oldukça düşkün bir isim olarak bilinmektedir. Evliliği boyunca özel hayatını medya gündeminden uzak tutmayı tercih etmiş, daha çok mesleki başarılarıyla ön planda olmuştur.

Zohran Mamdani Kimdir?
Uganda’nın başkenti Kampala’da 1991 yılında doğan Zohran Kwame Mamdani, Hint kökenli Müslüman bir ailenin çocuğu.

1998'de yedi yaşındayken ailesiyle birlikte ABD’ye taşındı ve yaşamının büyük kısmını New York’ta geçirdi.

Annesi, yönetmen Mira Nair; babası ise Columbia Üniversitesi’nde antropoloji profesörü Mahmood Mamdani.

Siyasete girmeden önce New York’un Queens bölgesinde konut danışmanı olarak çalışan Mamdani, düşük gelirli ailelerin tahliyelere karşı mücadelesine destek verdi.

Gençliğinde müzikle ilgilenen Mamdani, “Young Cardamom” adıyla rap parçaları yaptı; annesinin yönettiği Disney filmi Queen of Katwe (2016) için müzik hazırladı.

Mamdani, bu yılın başlarında Suriyeli Amerikalı sanatçı Rama Duwaji ile evlendi.

2020’de New York Eyalet Meclisi’ne seçilen Mamdani, eyaletin 36. seçim bölgesini temsil ederek mecliste görev yapan ilk Güney Asyalı erkek, ilk Ugandalı ve üçüncü Müslüman üye oldu.

Barınma, enerji ve ulaşım politikalarına odaklanan çalışmalarıyla dikkat çekti.

2025 seçimlerinde Mamdani, Demokrat Parti’nin adayı olarak yarıştı. Eski vali Andrew Cuomo ve mevcut belediye başkanı Eric Adams’ın yarıştan çekilmesinin ardından öne çıkan isim oldu.

Ön seçimlerde yüzde 43,5 oy alan Mamdani, rakiplerini geride bırakarak Demokrat Parti’nin resmi adayı oldu ve 4 Kasım’daki genel seçimde zaferini ilan etti.

Seçim kampanyasında “New York satılık değil” sloganını kullanan Mamdani, kira artışlarının dondurulması, 2027’ye kadar ücretsiz otobüs ulaşımı, ücretsiz çocuk bakımı ve yüksek gelir gruplarına ek vergi vaatleriyle öne çıktı.

Ayrıca düşük gelirli mahallelerde belediye marketleri açılması, yeni sosyal konut projeleri ve toplu taşımada ek bütçe ayrılması planlarını duyurdu.

Mamdani, destekçilerinin büyük kısmını genç seçmenler ve işçi sınıfı oluşturdu. Kampanyasında sosyal medya üzerinden yürüttüğü etkileşimlerle milyonlarca takipçiye ulaştı.

ABD’li sol siyasetçiler Bernie Sanders ve Alexandria Ocasio-Cortez tarafından da desteklendi.

Zohran Mamdani, özellikle Filistin’e verdiği açık destek ve İsrail hükümetine yönelik sert eleştirileriyle öne çıkan bir isim.

2024 yılında yaptığı bir açıklamada İsrail’in Gazze’ye yönelik saldırılarını “soykırım” olarak nitelendirmiş, “Filistin, eşit haklara sahip bir devlet olarak var olmalı” demişti.

Bu açıklamaları, hem ABD’deki Yahudi lobilerinden hem de bazı Demokrat liderlerden eleştiri almasına rağmen, genç seçmenler arasında geniş yankı uyandırdı.

Mamdani, “Antisemitizme karşıyım; eleştirilerim İsrail hükümetinin politikalarına yöneliktir” açıklamasını yapmıştı.

Ayrıca öğrencilik yıllarında üniversitede eğitim gördüğü dönemde İsrailli akademik ve kültürel kurumlara yönelik boykot çağrısında bulunduğu biliniyor.

Mamdani, 2024'te katıldığı bir televizyon programında, Netanyahu'nun New York’a gelmesi halinde tutuklanıp tutuklanmayacağına ilişkin soruya,

"Belediye Başkanı olsaydım, New York şehri Netanyahu'yu tutuklardı. Bu, uluslararası hukukla tutarlı değerlere sahip bir şehir. Artık davranışlarımızın da bu değerlere uygun olması gerekiyor." ifadeleriyle yanıt vermişti.

Sunucunun, "ABD, Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne (UCM) taraf olmasa bile mi?" sorusuna Mamdani,

"Bu adımı atarak federal yönetimde eksik olan liderliği göstermenin zamanı geldiğini açıkça ifade etmeliyiz." diye karşılık vermişti.

Zohran Mamdani, Ocak 2026’da göreve başlayacak.

Kent tarihinin en genç, en sol görüşlü ve ilk Müslüman belediye başkanı olan Mamdani’nin zaferi, ABD siyasetinde yeni bir dönemin işareti olarak görülüyor.

Rama Duwaji Kimdir?
Tam adı Rama Sawaf Duwaji olan sanatçı, 1997 doğumlu Amerikalı bir animatör, illüstratör ve seramik sanatçısıdır.

Rama Duwaji, Suriye kökenli bir aileden geliyor. Babası Şam asıllı olan Duwaji, çocukluk yıllarını Houston’da geçirdikten sonra dokuz yaşındayken ailesiyle birlikte Dubai’ye taşındı. Bir süre Katar’da eğitim aldıktan sonra yeniden ABD’ye döndü.

Eserlerinde genellikle insan hikâyeleri, toplumsal adalet ve kimlik temaları yer alır. Genç yaşına rağmen uluslararası sanat çevrelerinde tanınan Duwaji, çalışmalarında Orta Doğu kültürünü modern bir anlatımla işler.

Kariyeri boyunca Spotify, The New Yorker, BBC, Apple, The Washington Post ve Tate Modern gibi dünyaca ünlü markalarla iş birlikleri yaptı. Sanatını farkındalık aracı olarak gören Duwaji, toplumsal meselelerde sesini yükselten bir sanatçı olarak biliniyor.

Rama Duwaji, görsel sanatlar alanında üretim yapan bir illüstratör, animatör ve seramik sanatçısıdır. Virginia Commonwealth Üniversitesi Sanat Fakültesi’nde lisansını tamamladıktan sonra New York School of Visual Arts’ta illüstrasyon yüksek lisansı yaptı.

Eserleri BBC News, Vice ve The New York Times gibi prestijli yayınlarda yer aldı. Özellikle Arap kadınlarının yaşamları, kültürel kimlik, toplumsal eşitlik ve Filistin gibi politik konuları ele aldığı çalışmalarıyla dikkat çekiyor. Duwaji aynı zamanda Zohran Mamdani’nin seçim kampanyasında logo ve tasarım çalışmalarını da üstlendi.


Rama Duwaji ve Zohran Mamdani Ne Zaman Evlendi?
Rama Duwaji ve Zohran Mamdani 2021 yılında Hinge adlı bir flört uygulamasında tanıştı. Çiftin ilk buluşmasını CNN, Brooklyn’deki Yemen kahve dükkanı Qahwah House’da gerçekleştiğini yazdı. İkinci randevularında ise Mamdani’nin seçim bölgesi olan Queens Astoria semtini ziyaret ettiler.

İkili, Ekim 2024’te nişanlandı ve iki ay sonra özel bir nikah töreniyle evlendi. Resmî nikahlarını ise Şubat 2025’te New York Belediye Binası’nda kıydılar. Mamdani, sosyal medya hesabında paylaştığı mesajda, “Rama sadece eşim değil, kendi başına tanınmayı hak eden inanılmaz bir sanatçı” ifadelerini kullandı.

Duwaji, kameralardan uzak kalmayı tercih etse de eşiyle birlikte yürüttüğü sosyal sorumluluk çalışmaları ve sanata katkılarıyla kamuoyunun ilgisini çekmeye devam ediyor.

Yavuz Oğhan Kimdir?
Yavuz Oğhan, 1969 yılında Ankara doğmuştur. Bu bilgilere göre 2025 yılı itibarıyla 56 yaşındadır. Gazetecilik kariyerinde 30 yılı aşkın deneyime sahip olan Oğhan, Türk medyasının en tanınmış ve saygın isimlerinden biri olarak gösterilmektedir.

Yavuz Oğhan evlidir. Eşi, Başbakanlık muhabiri olarak görev yapmış olan Şehriban Oğhan'dır. Çiftin bu evlilikten iki çocuğu bulunmaktadır. Gazeteci kimliğinin yanı sıra aile yaşamına da önem veren Oğhan, özel hayatını medyadan büyük ölçüde uzak tutmayı tercih etmektedir.

Yavuz Oğhan, Türkiye'nin deneyimli gazeteci ve radyocularından biridir. Meslek hayatına 1990'lı yıllarda başlayan Oğhan, uzun yıllar boyunca hem televizyon haberciliği hem de radyo programcılığı alanında önemli görevler üstlenmiştir.

Gazetecilik kariyerine ATV'de gece muhabiri olarak başlayan Oğhan, beş yıl bu görevde çalıştıktan sonra haber müdürlüğüne terfi etmiştir. Ardından Star TV'de Ankara Temsilciliği görevini üstlenmiş, Uğur Dündar'ın ekibinde yer alarak televizyon haberciliğinde dikkat çekici işlere imza atmıştır. Daha sonra CNN Türk'e geçerek burada Ankara Haber Müdürlüğü ve İstanbul Haber Koordinatörlüğü görevlerinde bulunmuştur.

Yavuz Oğhan ayrıca Posta ve Radikal gazetelerinde yöneticilik yapmış, Artı 1 Televizyonu'nda Genel Yayın Yönetmenliği görevini üstlenmiştir. Televizyonculuğun yanı sıra radyoculukta da aktif bir isim olan Oğhan, RS FM'de hafta içi her gün yayınlanan "Bidebunudinle" programını hazırlayıp sunmuştur. Dijital yayıncılık döneminde ise YouTube üzerinden "BideBunuİzle" adlı kanalıyla geniş bir izleyici kitlesine ulaşmıştır.

Yavuz Oğhan, 2 Aralık 2024 tarihinde Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Genel Merkez İletişim Koordinatörlüğü görevine getirilmiştir. Bu atama, Oğhan'ın medya dünyasındaki uzun yıllara dayanan deneyimini siyasetin iletişim alanına taşıdığı bir dönüm noktası olmuştur.

CHP'nin kurumsal iletişim stratejilerini yönetmekle sorumlu olan Oğhan, partinin kamuoyu ile ilişkilerinin koordinasyonunu sağlamaktadır. Görevi gereği CHP'ye bağlı olarak çalışmaktadır ancak herhangi bir siyasi pozisyonda veya milletvekilliği görevinde bulunmamaktadır.

Mustafa Ünal Kimdir?
Mustafa Ünal’ın doğum tarihi, doğum yeri ve yaşı kamuya açık kaynaklarda yer almamaktadır.

Mustafa Ünal, Boğaziçi Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği bölümünden mezun olduktan sonra Bilkent Üniversitesi’nde MBA (İşletme Yüksek Lisansı) programını tamamlamıştır. İş hayatına bankacılık sektöründe adım atan Ünal, Garanti Bankası’nda üst düzey yöneticilik yaparak finans alanında önemli bir deneyim kazanmıştır.

Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde yatırım, enerji ve sanayi alanlarına yönelen Ünal, birçok şirkette yönetim kurulu başkanı olarak görev aldı. Forbes Türkiye tarafından yayımlanan 2024 Milyarderler Listesi’nde yaklaşık 1,1 milyar dolarlık servetiyle yer aldığı belirtilmiştir.

Mustafa Ünal, Investco Holding A.Ş.’nin en büyük hissedarıdır. Şirketteki yüzde 55,75 oranındaki payıyla yönetimde söz sahibi konumdadır. Holding, madencilik, enerji, sanayi, teknoloji, finans ve gıda gibi farklı sektörlerde yatırımlar yapmaktadır.

Ünal ayrıca Verusaturk Girişim Sermayesi, Pamukova Elektrik Üretim A.Ş., Standard Boksit İşletmeleri A.Ş., Pan Teknoloji A.Ş. gibi şirketlerde de dolaylı ya da doğrudan pay sahibidir.

Mustafa Ünal'ın Serveti
Mustafa Ünal’ın servetine ilişkin resmi bir açıklama bulunmasa da Forbes Türkiye’nin 2024 'Milyarderler Listesi'nde yer aldığı belirtilmiştir. Yayınlanan verilere göre Ünal’ın tahmini serveti yaklaşık 1,1 milyar dolar düzeyindedir.

Kendi kendinize konuşur musunuz?

Ev işlerine yardım eden erkek kılıbık mıdır?​

Bence değildir. Bir erkek için hanımına yardım etmek en başta sünnettir.

İnsanın Kendini Bulma Yolculuğu

Hayatta herkes bir yolculuğa çıkar. Kimi farkındadır bu yolculuğun, kimi değil. Ama hepimiz, görünmez bir rotada kendimizi ararız.
Bu arayış bazen bir şehirde, bazen bir sessizlikte, bazen de bir bakışta gizlidir.
Aslında bütün yollar, dışarıya değil — içimize doğrudur.

İnsanın en zor yolculuğu, kendine yaptığı yolculuktur. Çünkü bu yol, haritasızdır.
Orada ne bir pusula vardır ne de kesin bir yön. Her adımda kendini biraz daha tanır, bazen kaybolur, bazen buluruz.
Kendini tanımak, çoğu zaman başkalarının söylediği şeyleri değil, iç sesimizi duymayı öğrenmekle başlar.
Ama ne yazık ki biz, çoğu zaman o sesi sustururuz.

Kendimizi, başkalarının gözlerinde tanımlamaya çalışırız.
“Onlar ne düşünür?” deriz, “beni nasıl görürler?” diye endişeleniriz.
Ve farkında olmadan başkalarının beklentileriyle şekilleniriz.
Oysa en gerçek “biz”, yalnız kaldığımızda ortaya çıkar. Sessizlikte, aynanın karşısında, gece herkes uyurken... İşte orada, içimizde saklı o ses konuşur.

O ses bazen yorgundur, bazen umutlu, bazen korkak...
Ama ne söylerse söylesin, o ses gerçektir.
İnsanın kendini bulması, o sesi susturmadan dinleyebilmesiyle mümkündür.

Kendini bulmak; bir kitapta, bir dağda, bir denizde olmaz sadece.
Bazen bir acıda, bazen bir vedada gizlidir.
Çünkü insan, en çok kaybolduğunda kendini bulur.
Karanlıkta yürürken, bir ışık yanar içinde.
O ışık, kim olduğunu hatırlatır.

Zamanla anlarız ki, kendini bulmak demek mükemmel olmak değildir.
Hatalarımızla, korkularımızla, kırılmış yanlarımızla da “biz”izdir.
Kendimizi sevmek, eksiklerimizi de kucaklamakla mümkündür.
Çünkü insan, kusurlarıyla bütündür.

Bu yolculuğun sonu yoktur aslında.
Her gün biraz daha tanırız kendimizi, her yaşta başka bir yönümüzü keşfederiz.
Değiştikçe büyür, büyüdükçe derinleşiriz.
Belki de en güzel tarafı budur — kendini bulmak, hiç bitmeyen bir serüvendir.

Bir gün gelir, artık koşmayı bırakır, sadece yürürüz.
Çünkü anlarız ki, aradığımız yer bir hedef değil; bir hâlmiş.
Kendini bulmak, bir yere varmak değil, kendinle barış içinde olabilmektir.

Ve işte o zaman, dışarıdaki dünya da güzelleşir.
Çünkü insan, iç dünyasını bulduğunda, dışarıdaki her şey anlam kazanmaya başlar.

Yalnızlığın Öğretisi

Yalnızlık...
Birçoğumuzun kaçtığı, ama aslında hepimizin bir yerinde taşıdığı bir kelime.
Kimine göre bir korku, kimine göre bir huzur.
Ama ne olursa olsun, yalnızlık insanın kendisiyle tanıştığı en sessiz öğretmendir.

İlk başta zor gelir.
Kalabalıklardan uzaklaştığında, gürültü sustuğunda, telefonlar çalmadığında…
O sessizliğin içinde kendi sesin yankılanır.
Ve o an, fark edersin: Uzun zamandır kendini dinlememişsin.

Yalnızlık önce ürkütür, sonra öğretir.
Çünkü insan yalnız kaldığında, maskeler düşer.
Hiç kimseye göstermek zorunda olmadığı hâliyle karşılaşır kendisiyle.
O hâl bazen kırık, bazen yorgun, bazen de farkında bile olmadan güçlüdür.
Ve bu fark ediş, insanı dönüştürür.

Biz hep birilerinin varlığına yaslanarak yaşarız.
Kendimizi, başkalarının gözlerinde görmeye alışmışızdır.
Oysa yalnızlık, o aynaları tek tek kaldırır.
Geriye sadece sen kalırsın — ne düşündüğünü, ne hissettiğini bilen o sessiz “sen”.

Yalnızlık, kabullenmeyi öğretir.
Çünkü her sessizlikte, insan kendi iç sesini duymayı öğrenir.
Bir süre sonra, o sessizlik ürkütücü olmaktan çıkar; huzura dönüşür.
Gecenin sessizliğinde kahveni içerken, bir rüzgârın esintisinde, bir kitabın satırlarında kendini bulursun.
Anlarsın ki, yalnızlık bir eksiklik değil; bir farkındalıktır.

Yalnızlık, insanın sınırlarını çizer.
Kim olduğunu, neye ihtiyacın olduğunu, neleri istemediğini öğretir.
Kimi insan kalabalıkta kaybolur, kimi yalnızlıkta kendini bulur.
Ve asıl büyüme, sessizliğin içinde gerçekleşir.

İnsanın yalnız kaldığında duyduğu huzur, aslında kendi içindeki dengeyle ilgilidir.
Bir noktadan sonra fark edersin ki, kimse seni tamamlamak zorunda değildir.
Çünkü sen zaten tam’sındır.
Yalnızlık, bunu hatırlatır insana.

Bazen en güzel konuşmalar, kimseyle yapılmayanlardır.
Bazen en doğru cevaplar, sessizlikten doğar.
Yalnızlık, insana dinlemeyi öğretir — hem kendini, hem hayatı.
Ve bir gün farkına varırsın:
Yalnız olmadığın hâlde, kendinle baş başa kalabilmek dünyanın en büyük özgürlüğüdür.

Belki de yalnızlık, sandığımız kadar acı değildir.
Belki de o, bizi bize getiren bir yoldur.
Çünkü insan, sessizliğin içinde olgunlaşır.
Ve en sonunda anlarız:
Yalnızlık, bir boşluk değil…
Kendini bulmanın en derin biçimidir.

Kalabalık İçinde Yalnızlık

Bazen bir odada yüzlerce insan olur ama sen yine de kendini yapayalnız hissedersin.
Konuşmalar akar, gülüşler duyulur, müzik çalar… ama senin içinde sessizlik yankılanır.
İşte o an anlarsın: Yalnızlık, her zaman sessizlikte yaşanmaz.
Bazen en kalabalık yerlerde bile insan kendini duymaz.

Kalabalık içinde yalnızlık, modern dünyanın en görünmez duygusudur.
Etrafımız insanlarla doludur; ekranlarla, mesajlarla, sosyal medyayla çevrilmişizdir.
Ama bir yandan da hiç bu kadar uzak hissetmemişizdir birbirimize.
Çünkü artık göz göze bakmak yerine ekrana, yürekten konuşmak yerine klavyeye dokunuyoruz.

Birçok insan “bağlantı” içinde ama “bağsız” yaşıyor.
Yüzlerce kişiyi tanıyoruz, ama kimse bizi gerçekten tanımıyor.
İçimizi, korkularımızı, kırgınlıklarımızı anlatacak birini bulmak, kalabalığın içinde bir sessizlik kadar zor hale geliyor.

İnsan kalabalıkta yalnız kaldığında, aslında kendine en yakın hâline ulaşır.
Çünkü o kalabalığın ortasında aniden fark eder: “Ben kiminle konuşuyorum? Beni kim gerçekten dinliyor?”
Ve o farkındalık anında, içimizdeki boşluk yankılanır.
O boşluk, başkalarının gürültüsünden çok daha gerçek bir sestir.

Bazen o kalabalığın içinde sırıtmak zorunda kalırız.
Gülümsemek, “iyiyim” demek, güçlü görünmek...
Ama içimizde bir yer, tüm bu maskelerin ardında sessizce oturur.
Birileri seni gerçekten görene kadar susar, bekler.
Ve çoğu zaman, o “birileri” gelmez.

Ama belki de bu kötü bir şey değildir.
Belki de kalabalıkta yalnız kalmak, insanın kendine dönmesinin ilk adımıdır.
Çünkü dışarıdaki gürültü azaldığında, içimizdeki sesi daha net duyarız.
O ses bize kim olduğumuzu, gerçekten neye ihtiyaç duyduğumuzu hatırlatır.

Kalabalık içinde yalnızlık, bir eksiklik değil; bir farkındalıktır aslında.
Sana, herkesin seni anlamasını beklememeyi öğretir.
Kendi sessizliğini sevmeyi, kendi iç dünyanda huzur bulmayı gösterir.
Çünkü insan, kendine yetmeyi öğrendiğinde artık yalnız değildir.

Bir gün gelir, kalabalıkların ortasında oturur ama içinde fırtına değil, dinginlik hissedersin.
Artık kimsenin seni anlamamasına kırılmazsın; çünkü sen kendini anlamışsındır.
İşte o an, kalabalık yalnızlık olmaktan çıkar; bir dengeye dönüşür.

Belki de hayat, böyle bir dengeyi bulmakla ilgilidir.
Ne tamamen kalabalıkta kaybolmak, ne de tamamen yalnızlığa sığınmak...
İkisinin arasında, kendi iç sesini koruyabilmektir asıl mesele.

Ve sonunda insan anlar:
Kalabalığın ortasında bile huzur mümkündür,
yeter ki sessizliğini sevmeyi öğrenmiş olsun.

Sohbet Sitelerinde Sohbet Etmenin Güzelliği: Dijital Dünyada Gerçek Bağlantılar

Günümüz dünyasında teknoloji hayatın her alanına dokunuyor. İnsanlar artık sadece bilgiye değil, iletişime de internet üzerinden ulaşıyor. İşte bu noktada sohbet siteleri, dijital dünyanın en sıcak köşelerinden biri hâline geliyor.
Çünkü bir ekranın arkasında bile olsa, sohbet etmek hâlâ en insani ihtiyaçlardan biridir.

Birçok kişi için sohbet siteleri sadece yazışma alanı gibi görünür, oysa bu platformlar çok daha derindir.
Birini tanımak, fikir alışverişi yapmak, dertleşmek, güldürmek, dinlemek…
Hepsi insana “bağlılık” duygusunu hatırlatır.
Ve bu, modern çağın hızla unutulan en güzel hislerinden biridir.

### Dijital Dünyada Gerçek Dostluklar

Sohbet siteleri, dünyanın dört bir yanından insanları bir araya getirir.
Kimi uzak bir şehirden, kimi başka bir ülkeden…
Farklı hayatlar, farklı düşünceler, ama ortak bir şey: Paylaşma isteği.
İşte o paylaşımlar sayesinde insanlar, kilometrelerin ötesinde bile gerçek dostluklar kurar.

Bazen tanımadığın biri seni en iyi anlayan kişi olabilir.
Bir cümleyle, bir kelimeyle, hatta sadece bir “merhaba”yla başlayan sohbetler, uzun süren dostluklara dönüşebilir.
Bu da sohbet sitelerinin en güzel yönlerinden biridir — insanları kelimeler aracılığıyla birbirine yaklaştırmak.

### Sohbet Etmenin Ruhumuza Katkısı

Sohbet etmek, aslında bir tür terapi gibidir.
Kendini ifade etmek, duygularını paylaşmak, fikirlerini anlatmak insanın iç dünyasını hafifletir.
Günlük hayatın stresinden uzaklaşıp, tanımadığın biriyle içten bir sohbet etmek çoğu zaman rahatlatıcıdır.
Çünkü bazen, en içten sözler en uzak insanlara söylenir.

Sohbet sitelerinde sohbet etmek, insanın yalnızlığını azaltır.
Kalabalık bir dünyada sessiz kalan kalpler için bir ses olur.
Gece geç saatlerde, kimseyle konuşacak birini bulamadığında orada biri vardır — dinleyen, anlayan, paylaşan.
Bu samimiyet, çoğu zaman gerçek hayatta bulamadığımız bir sıcaklıktır.

### Sohbet Kültürünün Yeni Hâli

Eskiden insanlar mektuplarla, kahvehanelerde ya da mahalle sohbetlerinde iletişim kurardı.
Bugün bu gelenek dijital ortama taşındı.
Sohbet siteleri, modern dünyanın yeni “sohbet köşeleri” hâline geldi.
Birçok platformda yaş, ilgi alanı, şehir ya da konuya göre insanlar bir araya geliyor.
Bu da her sohbeti özel ve farklı kılıyor.

İster ciddi bir konudan bahsedin, ister sadece günlük dertleri paylaşın…
Sohbetin özü değişmez: Dinlemek ve anlaşılmak.
Ve bunu sağlayan her ortam değerlidir.

### Sohbet Sitelerinde Güvenli ve Keyifli Deneyim

Elbette internet dünyasında güvenli olmak önemlidir.
Saygılı, samimi ve dürüst davranmak hem kendin hem de karşındaki kişi için sohbeti anlamlı kılar.
Birbirini tanımaya açık, iletişime değer veren kişilerle kurulan diyaloglar, uzun süreli arkadaşlıklara dönüşebilir.

Bugün birçok sohbet sitesi, kullanıcılarına sadece yazışma değil, gerçek iletişim fırsatı sunuyor.
Kendine zaman ayırmak, yeni insanlarla tanışmak, farklı bakış açıları kazanmak isteyen herkes için bu platformlar güzel bir alternatiftir.

Bir “Merhaba” ile Başlayan Hikâyeler

Hayat bazen küçük bir kelimeyle değişir.
Bir “merhaba”, bir “nasılsın?”, bazen bir tebessüm gibi etkiler yaratır.
Sohbet sitelerinde sohbet etmek, insanın yeniden “iletişim kurma” gücünü hatırlamasını sağlar.
Her yeni sohbet, yeni bir hikâyenin başlangıcıdır.
Ve belki de o hikâye, beklenmedik bir dostluk ya da içten bir bağa dönüşür.

O yüzden, bazen sadece yazmak gerekir.
Çünkü kim bilir — belki o anda bir yerlerde, seninle konuşmayı bekleyen biri vardır.

Gulsumnur' Alıntı:

İsim:Ahmet
Şehir: Adıyaman
Hayvan:At
Bitki:Adaçayı
Eşya: Anahtarlık
Artist: Ahmet Kaya

SIRADAKİ HARF:E

Genişletmek için tıkla ...

Emir, eskişehir, eşek, erik, elmas, erol evgin yeni harf F