Defne’nin Biberonu Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar çiçeklerin rengârenk açtığı, kuşların dallarda cıvıldaştığı güzel bir köyde, Defne adında küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Defne’nin en çok sevdiği şey, sabahları uyanınca annesinin getirdiği ılık sütü, pembe çiçekli biberonuyla içmekmiş.
Bu biberonun adı Bibo’ymuş. Bibo, sadece bir biberon değilmiş aslında. Üzerindeki gülen tavşan resmiyle sanki her sabah Defne’ye günaydın dermiş. Defne, Bibo’yu o kadar çok severmiş ki, gün boyu yanından hiç ayırmazmış. Parka giderken çantasına koyar, hikâye okurken yanına alır, bazen oyun oynarken bile elinde tutarmış.
Defne bir sabah gözlerini açmış, yatağında sağa sola dönmüş ama elini nereye atsa Bibo’ya ulaşamamış. Yastığın altına bakmış, yorganı kenara çekmiş, yatağın kenarlarına kadar uzanmış ama yok. Bibo hiçbir yerde görünmüyormuş.
Gözleri dolmuş, dudakları bükülmüş. “Anne!” diye seslenmiş.
Annesi hemen odaya gelmiş. “Ne oldu tatlım?” diye sormuş.
Defne, sesi titreyerek “Bibo yok. Bulamıyorum,” demiş.
Annesi yatağın altına eğilmiş, halının kenarına bakmış, çarşafları düzeltmiş. “Oyuncaklarının arasına karışmış olabilir mi? Hadi birlikte bakalım,” demiş.
İkisi birlikte tüm evi gezmişler. Önce oyuncak sepetine bakmışlar. Ayıcık, bebekler, tahta bloklar. Ama Bibo ortalıkta yokmuş. Sonra salona geçmişler. Koltukların altına bakmışlar, halının kenarlarını kontrol etmişler, kitaplığın raflarını taramışlar. Ama ne kadar uğraşsalar da Bibo’yu bulamamışlar.
Defne o gün süt içmemiş. Ne oyuncağıyla oynamış, ne de dışarı çıkmak istemiş. Sessizce pencerenin önüne oturmuş, dışarıyı izlemiş. Kalbi burukmuş. Çünkü Bibo yoksa, sabahlar eskisi gibi güzel değilmiş.
Öğleden sonra babası eve gelmiş. Defne hemen yanına koşmuş. Endişeli bir sesle: “Baba, Bibo kayboldu!” demiş.
Babası onun başını okşamış. “Hadi birlikte arayalım,” demiş. “En son ne zaman elindeydi, hatırlıyor musun?”
Defne bir süre düşünmüş. “Dün bahçede salıncağa binerken elimdeydi,” demiş. “Sonra, sanırım yere koymuştum.”
İkisi birlikte bahçeye çıkmışlar. Defne salıncağın altına eğilmiş, kaydırağın etrafına bakmış, çimlerin arasını taramış. Ama Bibo’dan iz yokmuş.
Tam o sırada komşuları Hatice Teyze çitin öbür tarafından seslenmiş. “Defneciğim,” demiş, “bugün bahçede bir şey buldum. Pembe çiçekli, üstünde tavşan olan bir şey. Bu senin olabilir mi?”
Defne’nin gözleri sevinçle açılmış. “Bibo!” diye bağırmış ve Hatice Teyze’nin bahçesine koşmuş.
Gerçekten de lavanta çiçeklerinin arasında, minik pembe bir biberon duruyormuş. Üzerindeki tavşan hafif silinmiş ama hâlâ gülümsüyormuş. Defne hemen eğilip Bibo’yu kucaklamış. Ardından sımsıkı sarılarak “Seni kaybettim sandım, çok korktum” demiş.
O gün Defne tekrar sütünü içmiş. Çünkü Bibo artık ellerindeymiş. Ama artık daha dikkatliymiş. Bahçeye her çıktığında Bibo’yu çantasına koymuş. Çünkü sevdiğimiz şeylerin kaybolabileceğini ama onları koruyarak, dikkatle saklayarak daha uzun süre yanımızda tutabileceğimizi öğrenmiş.
Zaman geçmiş, Defne büyümüş. Artık biberonla süt içmese de, Bibo’yu hala sakladığı bir kutusu varmış. Bazen kutuyu açıp Bibo’ya bakar, o güzel günü hatırlarmış. Gülümseyerek içinden: “Seni gerçekte kaybettim ama kalbimde hiç kaybetmedim.” dermiş.
Ve o gün bugündür Defne, bir şeyi sevmenin sadece elinde tutmakla değil, ona özen göstermekle mümkün olduğunu bilirmiş.
Defne’nin Biberonu Masalı burada bitmiş. Gökyüzü yavaşça geceye bürünmüş, yıldızlar usulca yanmış. Defne’nin odasında ise huzurlu bir uyku başlamış.
Bir Masal Yazalım mı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar aynı apartmanda yaşayan iki küçük arkadaş varmış. Biri Şura, diğeri Berk’miş. İkisi de altı yaşındaymış. Her gün birlikte oynar, bazen top peşinde koşar, bazen çimenlere uzanıp bulutlara şekiller uydururlarmış. Ama o sabah her şey biraz farklıymış.
Şura, pencerenin önünde otururken aklına bir fikir gelmiş. İçinden “Acaba kendi masalımı yazsam nasıl olurdu?” diye geçirmiş. Tam o sırada kapı zili çalmış. Berk, elinde topuyla gelmiş ve her zamanki neşesiyle “Şura, parka gidelim mi?” diye sormuş.
Şura gülümsemiş ama başını hafifçe iki yana sallamış. “Bugün oyun oynamak istemiyorum. Başka bir şey yapmak istiyorum,” demiş.
Berk merakla sormuş, “Ne yapacaksın ki?”
Şura derin bir nefes almış ve fısıldar gibi cevap vermiş: “Bir masal yazmak istiyorum. Kendi masalımı.”
Berk önce şaşırmış, sonra topunu yere bırakmış. “Birlikte yazalım mı?” diye sormuş.
Şura’nın gözleri parlamış. “Harika olur!” demiş sevinçle. İkisi de apartmanın arka bahçesine inmiş. Dut ağacının altındaki eski tahta masaya oturmuşlar. Şura defterini getirmiş, Berk de çantasından renkli kalemlerini çıkarmış. Masal, oracıkta başlamış.
Berk “masalın kahramanı kim olacak?” diye sormuş.
Şura düşünmüş. “Bir kaplumbağa,” demiş. “Ama sıradan bir kaplumbağa değil. Bu kaplumbağa yürümek yerine uçabiliyor.”
Berk gülmüş. “Uçan kaplumbağa mı? Çok iyi! Adı ne olsun?”
Şura biraz düşünmüş, sonra “Tospik olsun,” demiş.
Berk hemen deftere yazmış: “Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Tospik adında, uçmayı seven küçük bir kaplumbağa varmış.”
“Peki Tospik ne istesin?” diye sormuş Berk.
Şura başını yana eğmiş. “Gökkuşağının ucundaki sesi duymak istesin,” demiş.
Berk şaşırmış. “Gökkuşağının sesi mi olur?
Şura gülümsemiş. “Olur. Ama herkes duyamaz. Sadece sabırlı olanlar duyabilir,” demiş.
Berk başını sallamış. “Tamam o zaman. Tospik, o sesi duymak için yola çıkıyor.”
Masallarının içine hayal ettikleri her şeyi koymuşlar. Tospik önce ormandan geçmiş. Ormanın içi serin ve sessizmiş. Kuşlar ötüyor, rüzgâr yaprakların arasından geçerken tatlı bir ses çıkarıyormuş.
Bir süre sonra Tospik, yerde parlak bir yaprak bulmuş. Tam üzerinden geçecekken yaprak kıpırdamış ve konuşmaya başlamış. “Merhaba Tospik,” demiş. “Gökkuşağının ucuna gitmek kolay değildir. Yalnız gidersen yolu şaşırırsın.”
Tospik önce korkmuş ama sonra cesaretini toplayarak “Sen kimsin?” diye sormuş.
Yaprak kendini tanıtmış: “Benim adım Lapi. Rüzgârın taşıdığı bir yaprağım. Eğer istersen, sana yol arkadaşlığı yapabilirim.”
Tospik sevinmiş. “Birlikte gidelim,” demiş.
Şura yazarken durup düşünmüş. “Tospik’le Lapi arasındaki arkadaşlık önemli,” demiş.
Berk de eklemiş: “Çünkü birlikte yola çıkanlar daha çok şey öğrenir.” Masalları büyüdükçe içindeki her şey de değişmiş. Tospik’le Lapi bazen yağmura yakalanmış, bazen güneşin altında gölgeler aramış.
Bir gün karşılarına nehir çıkmış. Tospik geçememiş. Ama nehir konuşmaya başlamış: “Beni geçmek için sabretmelisin. Su bazen durur, bazen hızla akar. Beklemeyi bilirsen, seni taşıyabilirim.”
Bu sözleri çok sevmişler. Berk, “Nehir sabrı anlatıyor,” demiş. Şura ise “Ve dinlemeyi,” diye eklemiş.
Masal ilerledikçe Tospik sadece gökkuşağının ucunu değil, sabretmenin, paylaşmanın ve güvenmenin ne demek olduğunu da öğrenmiş. En sonunda gökkuşağının ucuna vardığında, ortalık sessizmiş. Ne bir ses varmış, ne de bir işaret.
Tospik başını öne eğmiş. “Galiba olmadı,” demiş.
O sırada Lapi hafifçe titremiş. “Sen sesi duymayı bekliyordun ama aslında yol boyunca hep içindeydi,” demiş.
Tospik gözlerini kapatmış ve kalbinde ince, yumuşak bir titreşim hissetmiş. O an, o sesi duymuş. Herkesin duyamadığı o içten sesi.
Şura defteri kapatmadan önce kalemi eline almış. Berk’le göz göze gelmişler.
Berk “Masal bitti mi?” diye sormuş.
Şura gülümseyerek başını sallamış. “Hayır,” demiş. “Masallar asla bitmez. Sadece yer değiştirir.” Defterin sonuna birlikte bir cümle yazmışlar: “Bir masal yazmak, bazen kalbini dinlemek gibidir.”
Altına da şunu eklemişler: “Ve yanında bir arkadaşın varsa, her hayal yolunu bulur.”
O günden sonra Şura ile Berk her hafta yeni bir masal yazmış. Bazen yıldızlara tırmanmışlar, bazen karıncaların yaşadığı şehirleri anlatmışlar. Ama ne yazarlarsa yazsınlar, ilk masalları her zaman en özeli olmuş. Çünkü o masalda, ilk kez birlikte hayal kurmuşlar.
Ve Bir Masal Yazalım mı burada bitmiş Ama Berk ve Şura yazdıkları her masalın başına hep aynı cümleyi yazmaya devam etmiş: “Bir varmış, bir yokmuş…” Çünkü biliyorlarmış ki, bu cümleyle başlayan her şey, gerçek olmasa bile çok güzel olurmuş.
Efe Balık Tutuyor Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, Efe adında meraklı mı meraklı bir çocuk yaşarmış. Efe henüz altı yaşındaymış ama içinde kocaman bir keşif arzusu varmış. En çok da babasının anlattığı o uzun göl hikâyelerini dinlemeyi severmiş. Göl deyince, aklına hep büyük bir su, yemyeşil ağaçlar ve minicik, pırıl pırıl balıklar gelirmiş.
Bir sabah, güneş yavaşça gökyüzüne çıkarken, Efe babasının sesini duymuş:
— Efe, uyan bakalım! Bugün göle gidiyoruz.
Gözlerini ovuşturmuş, biraz uykulu bir sesle sormuş:
— Göle mi? Balık mı tutacağız?
Babasının yüzünde tatlı bir gülümseme belirivermiş:
— Evet, balık tutacağız. Hem de ilk kez birlikte. Hazırlan, kahvaltıdan sonra çıkıyoruz.
Efe’nin içi kıpır kıpır olmuş. Kalbinde hem heyecan hem birazcık endişe varmış. Acaba balık tutmak zor muydu? Ya hiç balık tutamazsa? Ardından cesaretini toplamış ve hızla giyinmeye başlamış. Pantolonunu giymiş, en sevdiği kazağını seçmiş ve babasının yanına gitmiş.
Babası eski, tahta bir olta kutusunu çıkarmış. İçinde misinalar, iğneler, yedek şamandıralar varmış. Efe’ye özel küçük bir olta bile hazırlamışlar.
Annesi onları yolcu ederken, sırt çantalarına; Termos çay, sandviç, bisküvi ve yedek çorap koymuş.
— “Ayakların ıslanırsa hemen değiştir, olur mu?” diye eklemiş.
Efe başını sallamış. Annesinin ellerini sıkıca tutup, yanağına kocaman bir öpücük kondurmuş. Kız kardeşi Elif de kapının arkasından bakıp “Bana da balık getirir misin?” diye sormuş.
Efe parmağıyla söz vermiş gibi yapmış: “Getiririm tabii, hem de en güzellerini” demiş.
Yola çıktıklarında hava hâlâ serinmiş. Güneş yeni doğmuş, sokaklar sessizmiş. Efe arabanın camından dışarı bakarken ilk defa bu kadar erken kalktığına sevinmiş. Yol boyunca çok az konuşmuşlar ama sessizlik bile keyifliymiş.
Göl kıyısına geldiklerinde Efe büyülenmiş. Göl, düşündüğünden çok daha büyük, su sakinmiş. Rüzgâr suyun yüzeyinde dans ediyormuş. Babası çantasını yere bırakmış.
— Şimdi oltayı kurmamız gerekiyor. Beni dikkatlice izle, demiş.
İpe şamandıra takılmış, uca küçük bir kanca geçirilmiş. Babası bir kutu açmış. İçinde kıpır kıpır solucanlar varmış. Efe önce biraz ürkmüş ama sonra kendine güvenmiş.
— Baba, balıklar en çok bunu mu seviyor?
— Evet oğlum, balıklar en çok bunu seviyor.
Babası, oltayı göle doğru sallamış. Şamandıra suya düşerken “şıp!” diye bir ses çıkarmış. Efe dikkatle bakmaya başlamış.
Efe beklemiş, beklemiş ama hiç bir şey olmamış. Zaman, onun için biraz yavaş geçiyor gibiymiş. Rüzgâr hafif hafif esiyor, suyun üzerinde küçük halkalar oluşturuyormuş. Kuşlar ötüyor, su yüzeyinde ara sıra sıçrayan balıklar görünüyormuş.
Efe sıkılmış gibi olmuş ama sonra babası eline bir dürbün vermiş:
— Bak, şu ağaçların arasında sincap var.
Gerçekten de minicik bir sincap, bir daldan öbürüne atlıyormuş. Tam o sırada şamandıra birden batmış!
— Baba! Oynuyor!
— Bekle, bekle, bekle şimdi! Çek!
Efe oltayı çekmeye başlamış. İp ağırmış ama bırakmamış. Tüm gücüyle çekmiş. Sonunda suyun içinden gümüş gibi parlayan bir balık çıkıvermiş.
— Tuttum! Baba bak, tuttum! diye sevinçle bağırmış Efe.
— Aferin oğlum! İlk balığını tuttun!
Efe o balığı sepetin içine bırakırken kalbi küt küt atıyormuş. Hem gururluymuş hem şaşkın.
— Bir tane daha tutabilir miyim?
Efe, o an kendini bir balıkçı gibi hissetmiş. Oltasını tekrar atmış. Bir balık daha, bir tane daha. Sonra ağacın gölgesine geçip annesinin hazırladığı sandviçleri yiyip, çaylarını içmişler.
Yemek bittikten sonra Efe gölü uzun uzun izlemiş. Su kıpırtısızmış, rüzgâr sessizce esiyormuş. Yerden bir taş almış ve usulca göle atmış. Taşın düştüğü yerden halkalar yayılmış, göl o halkalarda hafifçe oynamış.
— Baba, burası çok sessiz ama çok güzel.
— Babası gülümseyerek, “Sessizlik bazen en güzel şeydir.” demiş.
Eve dönerken Efe balık sepetini kucağında taşımış. Sepet sanki altın doluymuş gibi dikkatlice tutuyormuş. Yüzünde yorgun ama çok mutlu bir gülümseme varmış.
Eve vardıklarında Elif hemen kapıya koşmuş. Merakla ikisine de bakmış, gözleri heyecanla parlıyormuş.
— Ne getirdiniz bakalım?
Efe kucağındaki sepeti yavaşça açmış. İçinde iki tane parlak balık varmış.
— İki tane! Biri senin için.
Elif sepetin içine bakınca sevinçle çığlık atmış.
— Ayy, çok güzeller, Gerçekten benim için mi tuttun?
Efe başını gururla sallamış.
— Hem de kendi ellerimle.
Annesi balıkları alıp mutfağa geçmiş. Efe ve Elif sofrayı birlikte hazırlamışlar. Çatalları dizmişler, peçeteleri katlamışlar, limonları kesmişler. Herkes bir işle uğraşmış. Mutfakta kızaran balığın kokusu yavaşça tüm eve yayılmış.
Masaya oturduklarında herkesin gözünde aynı şey varmış: Tatlı bir yorgunluk ve içten bir mutluluk.
Annesi merakla sormuş.
Nasıl geçti?
Efe bir süre düşünmüş. Sonra yavaşça gülümsemiş.
— Balık tutmak, çok güzelmiş.
Babası, Efe’nin gözlerinin içine bakarak sormuş.
— En çok neyi sevdin?
Efe biraz düşünmüş, sonra başını hafifçe yana eğmiş.
— Şamandıranın battığı anı. Sanki kalbim de onunla birlikte batıp çıktı. Ama beklemek de güzeldi. Sessizlik bile farklıydı orada.
Annesi Efe’ye sevgiyle bakmış.
— Demek ki sabretmeyi öğrenmişsin. Sabır, bazen bir balıktan daha kıymetlidir.
O gece Efe yatağına uzandığında, vücudu yorgun ama içi hala kıpır kıpırmış Göldeki sessizlik, babasının sesi, oltanın gergin ipi, şamandıranın suya dalışı. Hepsi tek tek gözlerinin önüne gelmiş.
Efe Balık Tutuyor Masalı burada biterken, Efe anlamış ki, en güzel şey balığı tutmak değilmiş. Asıl güzel olan, o anı biriyle paylaşmakmış.
Abim İyi Ki Var Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar güneşin yavaşça sokaklara indiği, çocuk seslerinin pencerelerden taşa çarptığı bir mahallede Mustafa adında bir çocuk yaşarmış. Mustafa sekiz yaşındaymış, ama kalbi yaşı kadar değil, kardeşi kadar yumuşakmış.
Leyla, onun dört yaşındaki kardeşiymiş. Küçük burnu, fiyonkla süslenmiş saçları ve gülümserken kıvrılan yanaklarıyla tam bir neşe kaynağıymış. Ama en çok, abisine güvenirmiş. Nereye gitse onun elini bırakmaz, gözü hep onun omzunda olurmuş.
Mustafa için de Leyla, sadece bir kardeş değilmiş. O, yanında durduğunda dünya daha sessiz, hayat daha güzel gelirmiş. Bazen birlikte kitap okurlar, bazen camdan gökyüzüne bakar, bazen de hiçbir şey yapmadan yan yana dururlarmış. Ama ne olursa olsun, Mustafa’nın kalbi hep Leyla’nın etrafında dönermiş.
Bir gün, anneleri “Biraz hava alın,” demiş. “Ama birbirinizden ayrılmayın.”
Mustafa hemen Leyla’nın montunu getirmiş. Ayakkabısını giydirmiş. Sonra elini uzatmış. Leyla da alışık olduğu gibi hemen o eli tutuvermiş.
Evlerinin az ilerisinde küçük bir park varmış. Kaydırak, salıncak ve çimenlerin içinden çıkan birkaç papatya… Mustafa, “Seni salıncağa bindireyim mi?” demiş. Leyla başını sallamış. Ama tam o sırada, parkın diğer köşesinden hafif bir hırlama sesi duyulmuş.
Küçük bir köpek, tasmasından kurtulmuş ve parkta bir o yana bir bu yana koşturmaya başlamış. Gözleri heyecanla parlıyormuş. Çocukların topunu yakalamaya çalışıyormuş.
Leyla bir anda donakalmış. Gözleri köpeğe takılmış, sonra endişeyle “Abi, o köpek bize doğru geliyor”
Mustafa, hemen kardeşinin önüne geçmiş. Elini daha sıkı tutmuş. “Korkma,” demiş. “Ben buradayım.”
Leyla’nın gözleri dolmuş, adım adım geriye çekilmiş. Mustafa dizlerinin üzerine çöküp, onunla göz hizasına gelmiş. “Leyla, bu köpek sana zarar vermez. Sadece oynamak istiyor. Ama istersen biraz kenarda bekleyebiliriz,” demiş.
Leyla yavaşça başını sallamış. Mustafa onu elinden tutup banklardan birine götürmüş. Çantasından elma çıkarmış. Yarısını kardeşine uzatmış, diğer yarısını kendisi ısırmış.
Mustafa biraz sessizce bakmış etrafa, sonra konuşmaya başlamış: “Ben de küçükken köpekten çok korkardım,” demiş.
Leyla ona inanmaz gibi bakmış. “Sen mi? Ama sen korkmazsın ki”
Mustafa gülümsemiş. “Herkes korkar. Yanında sevdiğin biri varsa, o korku biraz daha küçük olur.”
Leyla başını abisinin omzuna yaslamış. Bir süre sessizce oturmuşlar. Güneş ağaçların arasından geçip yüzlerine düşmüş. Kuşlar dallarda şarkı söylüyormuş. Rüzgâr hafifçe esiyor, saçlarını dans ettiriyormuş.
Bir süre sonra, köpek biraz daha yakına gelmiş. Ama Leyla bu kez ağlamamış. Gözleri hâlâ biraz endişeliymiş ama eli abisinin elinde olduğu sürece kalbi biraz daha cesur atıyormuş.
Mustafa ayağa kalkmış ve elini uzatmış. “Gel, elimi bırakma. Yanımda dur, birlikte geçelim,” demiş.
Leyla’nın kalbi hızlı atıyormuş ama abisinin yüzüne baktığında bir güven hissetmiş. Ayağa kalkmış, elini sıkıca tutmuş. Birlikte yürümeye başlamışlar. Köpek onların önünden geçmiş, sonra başka bir yöne doğru koşmuş.
Leyla derin bir nefes almış, sonra gülümsemiş. “Geçti bile,” demiş.
Mustafa başını sallamış. “Bak gördün mü? O kadar da korkunç değilmiş,” demiş.
Leyla, abisinin yüzüne bakmış. “Sen olmasaydın, ben hâlâ ağlıyor olurdum,” demiş.
Mustafa, kardeşinin başını okşamış. “Ama ben buradayım. Her zaman da burada olacağım,” demiş. O sırada ağaçların arasından geçen güneş ışığı, yüzlerine düşmüş. Rüzgâr biraz daha tatlı esmiş.
Abim İyi Ki Var Masalının sonunda Leyla, sadece bir köpekten korkmamayı değil, abisinin sevgisinin ne kadar güçlü olduğunu da öğrenmiş. Çünkü bazı kahramanlar uçmazmış, pelerin takmazmış. Sadece yanında yürürmüş ve elini hiç bırakmazmış.
Tavşan ile Kaplumbağa Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil ağaçlarla dolu, kuş seslerinin hiç eksik olmadığı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar mutlu mesut yaşarmış. Sabahları kuşlar uyanır uyanmaz öter, sincaplar daldan dala atlar, arılar çiçekten çiçeğe konar, her şey olması gerektiği gibi akıp gidermiş.
Bu ormanda, yavaşlığıyla tanınan sevimli bir kaplumbağa yaşarmış. Adı Tospik’miş. Tospik her zaman sakindi. Kimseyi üzmez, işleri aceleye getirmez, ama başladığı her işi mutlaka tamamlarmış.
Tospik’in en yakın komşusuysa, zıplayarak ormanda dolaşmayı seven, neşeli ve enerjik bir tavşancıkmış. Onun adı da Minik’miş. Minik çok hızlıymış. Koşarken rüzgar gibi esermiş. Bir ağacın dibinden fırlayıp bir anda çalılığın ardında beliriverirmiş. Tüm orman onun ne kadar hızlı olduğunu bilirmiş.
Bir gün, sabah güneşi ormanın üzerine yayılırken, Tospik ve Minik çiçekli bir düzlükte buluşmuşlar. Minik, çimenlere uzanmış, havuç kemiriyormuş. Tospik ise yavaş yavaş ilerleyip ona selam vermiş.
“Günaydın Minik,” demiş Tospik, yavaş ama neşeli sesiyle.
“Günaydın Tospik!” demiş Minik kıpır kıpır. “Bugün hava ne güzel, değil mi?”
Tospik başını sallamış. “Çok güzel. Güneş tam kararında. Ağaçların gölgesi serin. Yürüyüş yapmak için harika bir gün.”
Minik gülerek ayağa fırlamış. “Yürümek mi? Tospik, sen hep yürürsün. Hadi gel, bir yarış yapalım!”
Tospik şaşırmış. “Benimle mi?”
“Elbette seninle!” demiş Minik. “Hem belki bir mucize olur da beni geçersin!” deyip kıkırdamış.
Tospik, Minik’in gülmesine aldırmamış. Gözlerini hafifçe kısmış, gülümsemiş. “Peki,” demiş. “Ama unutma, bu bir oyun olacak. Kim kazanırsa kazansın, birlikte eğlenelim.”
Minik hızla başını sallamış. “Tamam! Hemen arkadaşlara haber verelim!”
Ormanın her köşesine haber uçmuş. Kuşlar ötmüş, sincaplar fısıldamış, karıncalar bile kulaktan kulağa yaymış. “Tospik ile Minik yarış yapacak!”
Öğle güneşi tepede parladığında, tüm orman hayvanları açıklık alandaki büyük meşe ağacının etrafında toplanmış. Yarışın başlangıç çizgisi ağaç köklerinin arasına çizilmiş. Bitiş çizgisi ise az ilerideki çiçekli tepenin başındaymış.
Kurbağa Vrak, hakem olmuş. “Hazır mısınız?” demiş tok bir sesle.
Minik, zıplaya zıplaya heyecanla “Hazırım!” demiş.
Tospik ise ağır adımlarla çizgiye yürümüş. “Ben de hazırım,” demiş sessizce ama kararlılıkla.
Vrak, elindeki yaprağı havaya kaldırmış ve “3, 2, 1, başla!” demiş.
Minik bir ok gibi fırlamış. Çalıların üzerinden atlamış, taşların etrafından dönmüş, rüzgarı arkasına almış gibi ilerliyormuş. Seyirciler “Vay canına!” demiş. “Minik gerçekten çok hızlı!”
Tospik ise ağır ağır yürüyormuş. Başını öne eğmiş, gözlerini yola dikmiş. Ayağını sağlam bastığı her adımda, aklından tek bir cümle geçiyormuş: “Bitireceğim bu yarışı.”
Minik birkaç dakika içinde yarışı neredeyse bitirmiş. Fakat tepenin başına vardığında dönüp arkaya bakmış. Tospik henüz yolun yarısındaymış.
“E bu kadar da kolay olmamalı,” demiş Minik kendi kendine. “Biraz gölgede dinleneyim, sonra yürürüm kalan yolu.”
Altında büyük dalları olan bir ağacın gölgesine uzanıvermiş. Rüzgâr serin serin esiyormuş. Yapraklar tatlı tatlı hışırdamış. Minik gözlerini kapatmış. “Sadece beş dakika,” demiş.
Ama gözlerini açtığında gökyüzü turuncuya dönmüş. Güneş batmaya yakınmış. Minik panikle fırlamış. “Tospik!”
Koşarak tepeye çıkmış ama olan olmuş. Tospik ağır ama hiç durmadan yürümüş ve tepeye varmış bile. Hayvanlar alkışlıyor, kuşlar ötüyor, sincaplar çığlık atıyormuş. Tospik yarışı kazanmış!
Minik nefes nefese durmuş. Bir yandan utanıyor, bir yandan da şaşırıyormuş. Gözleri dolmuş ama hemen ardından gülümsemiş. Tospik’e koşarak sarılmış.
“Tebrik ederim Tospik,” demiş içtenlikle. “Sen gerçekten harikasın.”
Tospik yavaşça gülümsemiş. “Hızlı olmak güzel ama bazen kararlı olmak daha önemli. Yolda dinlenmek de güzel, ama yolun sonunu görmek daha güzel.”
Hayvanlar hep birlikte alkışlamış. Yarışın sonunda herkes Tospik’i kutlamış. Ama daha da önemlisi, herkes o gün bir şey öğrenmiş:
Sabırla yürüyen biri, bazen koşandan daha çok yol alabilirmiş.
Kuşlar bu olayı şarkı yapmış, sincaplar minik tiyatro oyunu hazırlamış, kirpiler Tospik’in sabrını anlatan küçük hikâyeler yazmış. Ormanda yeni bir söz yayılmış:
“En önemlisi vazgeçmemekmiş.”
Ve o günden sonra Minik, her yarışa başlamadan önce önce gökyüzüne, sonra arkadaşlarına bakar, derin bir nefes alırmış.
Tospik ise her zamanki gibi ağır ağır yürürmüş, ama içi artık daha da huzurluymuş. Çünkü sadece bir yarışı değil, kalpleri de kazanmış.
Güneş yavaş yavaş ağaçların arkasına saklanırken, orman tatlı bir sessizliğe bürünmüş. Kuşlar dallarda uykuya dalmış, rüzgar yaprakları okşamış. Ve o gün, sabırla yürüyen bir kaplumbağa ormanın kalbine dokunmuş…
Ve Tavşan ile Kaplumbağa Masalı da burada, sabrın gölgesinde, tatlı bir huzurla sona ermiş.
Defne ile Mimi Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, kocaman bir şehirde minik bir kız yaşarmış. Adı Defne’ymiş. Defne, henüz beş yaşındaymış. Saçları omuzlarına dökülen, gözleri boncuk gibi parlayan, konuşurken güvercin sesi gibi yumuşak çıkan tatlı mı tatlı bir çocukmuş.
Defne evde tek başına büyüyormuş. Annesiyle babası onu çok severmiş ama gündüzleri çalıştıkları için Defne genelde oyuncaklarıyla vakit geçirirmiş. Her şey yerli yerindeymiş evde… Ama bir şey eksikmiş: bir oyun arkadaşı.
Bazen pencereden dışarı bakar, parktaki çocukları izler, “Keşke benim de bir kardeşim olsa” dermiş. Ama her zaman kardeş olunmazmış. Bazen bir dost, bir arkadaş bile yüreği ısıtmaya yetermiş.
Bir gün annesi Defne’nin yanına oturmuş. Onun neşesinin azaldığını fark etmiş.
“Defnecim,” demiş yumuşacık sesiyle, “sana küçük bir sürprizim var. Ama önce bana söz ver, ona çok iyi bakacaksın.”
Defne’nin gözleri büyümüş, ağzı minik bir ‘o’ olmuş.
“Ne sürprizi anne? Ne aldın ki?”
İlk günler alışmak biraz zor olmuş. Mimi sabah çok erken uyanırmış, cıv cıv ötüp Defne’yi kaldırırmış. Defne başta sinirlenirmiş ama sonra Mimi’nin sesiyle uyanmanın başka bir tatlılığı olduğunu fark etmiş.
Birlikte her sabah kahvaltı yapar, Defne yulaf yerken Mimi de minik yemlerinden gagalar, sonra salonda birlikte oyun oynarlarmış. Defne çay partisi kurar, Mimi de misafir olurmuş. Her gün yeni bir oyuna başlarlarmış.
Ama her arkadaşlıkta olduğu gibi, onların arasında da bazen sorunlar olurmuş.
Bir gün Defne, Mimi’nin kalemliğini gagaladığını görmüş. Kalemlerin ucu kırılmış, defterin köşesi ıslanmış.
“Mimi! Neden böyle yaptın? Ben sana ne kadar iyi davrandım!” diye bağırmış Defne.
Mimi korkmuş, bir köşeye sinmiş. Gözleri bile yaşarmış gibiymiş.
Defne bir an durup Mimi’nin titreyen halini görünce çok üzülmüş. Koşup onu kucağına almış.
“Özür dilerim Mimi… Biliyorum, sen sadece oyun oynamak istedin.”
Sonra defterini silmiş, kalemlerini düzeltmiş ve Mimi için özel bir oyun alanı kurmuş. Artık kalemlik yerine minik oyuncaklar gagalıyormuş Mimi.
Günler geçmiş… Mevsim değişmiş… Defne ile Mimi’nin dostluğu iyice güçlenmiş.
Beraber resim yaparlar, müzik dinlerler, hatta Defne kitap okurken Mimi kıpırdamadan dinlermiş.
En sevdiği masal “Kırmızı Balık”mış. Defne kitabı açınca Mimi hemen yanına koşar, kıvrılır ve Defne’nin sesiyle hayallere dalarmış.
Bir sabah Defne uyanmış, Mimi’nin sesi gelmemiş. Panikle yatağından fırlamış.
“Mimi? Mimi neredesin?”
Tüm evi aramış. Annesi gülerek mutfağı göstermiş.
“Mimi burada Defne. Bahçeye çıkardı seni bekliyor.”
Defne bahçeye koşmuş. Ve orada, ilk kez gördüğü bir şey olmuş. Mimi… Mimi biraz büyümüş! Tüyleri daha sık, sesleri daha neşeliymiş. Ama hâlâ o sevimli haliyle Defne’ye koşmuş.
O an Defne anlamış ki; dostluk büyür, gelişir ama içindeki sıcaklık hiç değişmezmiş.
Ve o gün annesine dönüp demiş ki:
“Anne, Mimi artık sadece civciv değil. O benim en iyi arkadaşım!”
Annesi gülümsemiş.
“Bazen bir dost, bir kardeşten daha yakındır Defneciğim.”
O günden sonra Defne yalnız hissetmemiş. Çünkü artık bir arkadaşı varmış. Mimi ile hayat daha renkli, daha güzel olmuş.
Her günün sonunda birlikte pencereye oturur, yıldızlara bakarlarmış.
Ve Defne fısıldarmış: “İyi ki geldin Mimi. İyi ki…”
Gökyüzü yıldızlarla süslenmiş, gece tatlı bir masal gibi üzerlerine örtülmüş. Ve Defne ile Mimi Masalı da burada bitmiş.
“Sabret tatlım. Yarın sabah tanışacaksınız,” demiş annesi, göz kırparak.
O gece Defne heyecandan uyuyamamış. Oyuncaklarının arasına bakmış, yatağının altına eğilmiş, hiçbir şey görememiş. Aklında bin bir soru, kalbinde minik minik çarpıntılarla uyuyakalmış.
Ertesi sabah annesi elinde minicik bir kutuyla gelmiş. Kutunun içinde sarı tüyleri pamuk gibi yumuşacık, gagası minicik, gözleri cam gibi parlayan bir civciv varmış.
“Merhaba Defne, bu minik dostunun adı Mimi!”
Defne önce şaşırmış, sonra çığlık atacak kadar sevinmiş.
“Bu benim civcivim mi? Gerçek mi bu?”
Mimi, cıv cıv sesleriyle etrafta dönmüş. Defne ona bir pamuk kadar yumuşak dokunmuş. Önce biraz çekinmiş. Ama sonra Mimi’nin sıcaklığını hissedince içi ısınmış.
Ama Defne ile Mimi’nin dostluğu. O hiç bitmemiş.
Prens ve Prenses Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, iki ayrı ülkede yaşayan iki özel çocuk varmış. Bu çocuklardan biri, mavi dağların ötesindeki Parlak Ülke’nin Prensi Mert, diğeri ise çiçekli ovaların içindeki Işıl Ülkesi’nin Prensesi Lina’ymış.
Mert çok akıllıymış ama bir o kadar da inatçıymış. Ne olursa olsun doğru bildiğini savunur, kimseyi pek dinlemezmiş. Lina ise zekiymiş, cesurmuş ama o da hep tek başına karar vermeye bayılırmış. Yardım istemek ona göre zayıflıkmış.
Birbirlerinden habersiz bu iki çocuk, aynı gece, aynı saatte kendi saraylarının balkonundan gökyüzüne bakıp aynı dileği dilemişler: “Keşke herkes beni anlayabilse!”
O anda gökyüzünde bir ışık parlamış. Parıltı sarayların camlarını titreterek yere düşmüş. Pencerelerinin önüne yuvarlak, parlak bir nesne inmiş.
Bu nesnenin adı: Ters Ayna’ymış. Her biri aynı anda aynaya dokunduğunda, gözlerini çok farklı, bambaşka bir diyarda açmışlar.
Bu diyarın adı ise: “Ters Krallık”mış.
Ters Krallık, bildikleri her şeyin tam tersine döndüğü garip ama büyüleyici bir yermiş. Sabahları horozlar değil çiçekler öter, krallar susar, saatler ders anlatırmış. Karpuz gibi görünen şeyler aslında kitap, havuç gibi görünenlerse dondurmaymış!
Ama en şaşırtıcı şey, Mert’in bir prenses elbisesiyle, Lina’nın ise pelerinli prens kıyafetiyle uyanmasıymış.
Mert kaşlarını çatıp şaşkınlıkla, “Bu da ne böyle?!” demiş. Lina ise burnunu kıvırarak, “Ben bu kıyafetle yürüyemem ki!” diye çıkışmış.
Ama itiraz etmenin faydası yokmuş. Çünkü bu krallıkta yazılı olmayan ama herkesin bildiği sihirli bir kural varmış: “Ancak birbirinin yerini anlayanlar, geri dönebilir.”
Ertesi sabah maceraları başlamış.
Lina, elinde sopa gibi duran bir taçla ata binmeye çalışmış ama birkaç saniye sonra yere düşmüş. Mert ise zarifçe yürümeye çalışırken elbisesine takılıp yuvarlanmış. İkisi de kendi içinde, diğerinin ne kadar zorlandığını anlamaya başlamış.
Tam o sırada, bir köşede aynadan yapılmış bir harita görmüşler. Harita çok özelmiş çünkü ancak birlikte gülerlerse yolları gösteriyormuş. Ama ne zaman tartışsalar, aynanın içi anında bulanıklaşıyormuş.
İlk olarak “Dönme Bahçesi”ne varmışlar.
Burada çiçekler geriye doğru açıyor, kelebekler yerde sürünerek dans ediyormuş. Bir çiçek, hafif bir rüzgarla yapraklarını titreterek onlara şöyle seslenmiş: “Yolunuzu bulmak mı istiyorsunuz? O zaman önce birbirinizi anlamalısınız.”
Lina başını eğip mırıldanmış: “Ben zaten anlamaya çalışıyorum.”
Mert suratını asarak eklemiş: “Sen hep karar veriyorsun, bana hiç sormuyorsun.”
Birbirlerinin gözlerine bakmışlar. İlk kez sessizce düşünmüşler. Sonra birlikte “Sessiz Hayvanlar Akademisi”ne yürümüşler.
Bu okulda öğretmenler hayvanlarmış ama hiçbiri konuşmazmış. Sadece mimiklerle ders anlatırlarmış. Kocaman bir ayı başını sallayarak “dinleyin” dermiş. Minicik bir sincap ellerini iki yana açarak “birlikte düşünün” işareti yaparmış.
Yaşlı ve bilgili bir baykuş ise onlara göz kırpmış: “Sırayla konuşun.”
Bu sözleri duyduklarında önce ne demek istediğini tam anlayamamışlar. Ama biraz sonra, öğretmen önlerine bir defter ve kalem koymuş: “Şimdi birlikte bir masal yazın,” demiş.
O an fark etmişler ki, iyi bir masal yazmak için sırayla konuşmaları, birbirlerini dikkatle dinlemeleri gerekiyormuş.
Mert çizmeye, Lina ise renklendirmeye başlamış. Birlikte düşündükçe, güldükçe, ilk defa gerçekten aynı sayfada olduklarını hissetmişler. Ve tam o anda, aynadaki yol parıldamış, ileriyi göstermeye başlamış.
Yolun açıldığını görmek ikisini de mutlu etmiş. Ama içlerinde susturamadıkları bazı duygular varmış. Her şey yolunda görünse de kalplerinin derinliklerinde konuşulmayan düşünceler dolaşıyormuş.
Sıradaki durakları “Karanlık Labirent”miş. Bu yer, tamamen aynalardan oluşan, sessiz ve büyülü bir geçitmiş. İçeri girenlerin iç dünyasına göre yol açılır ya da kapanırmış. Kalbi temiz olanın önündeki aynalar ışıldar, kırgın olanlarınki ise kararırmış.
İlk adımlarını attıklarında ortam sessizmiş. Ama içlerinde taşıdıkları o kırgın duygular harekete geçmiş. Aynaların içi birden kararmaya başlamış.
Lina, “Sen her şeyi ben bilirim sanıyorsun!” diye bağırmış. Mert de, “Sen de kimseyi dinlemiyorsun!” diye karşılık vermiş.
Aynalar hemen kararınca yönlerini şaşırmışlar. Yansımalar bozulmuş, her şey bulanık hale gelmiş. Ortalık sessizleşmiş. Ne ileri gidebilmişler, ne de geri dönebilmişler.
Bir süre hiçbir şey demeden durmuşlar. Sadece birbirlerine bakmışlar. Sonra Lina derin bir nefes alıp içtenlikle konuşmuş.
“Mert, prens olmak zor işmiş. Sürekli karar almak, kimseyi kırmamak. Ben bunu fark etmemişim.”
Mert hafifçe gülümsemiş ve konuşmaya başlamış: “Ben de anladım ki, senin gibi biri olmak için çok sabırlı olmak gerek. Herkesin mutluluğunu düşünmek kolay değilmiş.”
Aynalar bir anda pırıl pırıl parlamaya başlamış. Karanlık yol aydınlanmış. Göz göze gelip el ele tutuşmuşlar. Artık yollarını birlikte, aynı kalple yürümeye hazırmışlar.
Son olarak “Gerçek Göl”e varmışlar.
Gökyüzünü yansıtan berrak bir gölün kenarında, büyük bir ayna yükseliyormuş. Ayna onlara bakmış, içlerini görmüş ve şöyle demiş: “Siz artık birbirinizi anlıyorsunuz. Dönmeye hazırsınız.”
Mert ve Lina gözlerini kapatmış. Parlak bir ışık parlamış. Ve ikisi de kendi odalarında, kendi kıyafetleriyle uyanmış.
Ama bu kez her şey çok farklıymış. Mert danışmadan karar almaz olmuş. Lina yardım istemekten çekinmez olmuş. İçlerinde büyümüş, yumuşamış bir anlayış taşır olmuşlar.
İkisi de farklı ülkelerde olsalar da, her gökyüzüne baktıklarında içlerinden geçirirlermiş: “Anlamak, birlikte olmaktan geçer.”
Ve Prens ve Prenses Masalından sonra, Ters Krallık’taki aynalar bir daha hiç bulanık olmamış. Çünkü bir kez anlayış doğdu mu, ışık hep yolunu bulurmuş. Gökler pırıl pırıl, kalpler yumuşacık kalmış. Ve masal da burada huzurla bitmiş.
Minik Kaptan Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar deniz kıyısına yakın, martıların gökyüzünü süslediği küçük bir kasabada, Derya adında tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış.
Derya’nın en sevdiği şey, penceresinden denize bakmakmış. Dalga sesleriyle uyanır, martı çığlıklarıyla güne veda edermiş. Ne zaman biri ona “Büyüyünce ne olacaksın?” diye sorsa, Derya’nın cevabı hiç değişmezmiş:
“Kaptan olacağım. Kocaman gemileri ben süreceğim!”
Annesi gülümsermiş bu cevaba, babası ise başını okşarmış. Ama bu cevap sadece bir hayal değilmiş; Derya bunu gerçekten istiyormuş.
Bir sabah, hava sakince uyanmış. Güneş, bulutların arasından usulca süzülmüş. Derya, kahvaltısını hızlıca bitirmiş ve babasına gözlerini parlatıp sormuş:
“Baba, bugün limana gidebilir miyiz? Gemileri yakından görmek istiyorum.”
Babası, Derya’nın bu isteğini daha önce de duymuş ama bu kez farklı bir ışıltı fark etmiş gözlerinde. Başını sallayıp gülümsemiş:
“Hazırlan bakalım kaptan. Bugün seni limana götürüyorum.”
Derya hemen odasına koşmuş, en sevdiği mavi tişörtünü giymiş. Üzerinde küçük bir çapa resmi varmış. Annesi, saçlarını özenle taramış. “İşte şimdi gerçek bir küçük kaptan oldun,” demiş.
Limana vardıklarında, Derya gözlerine inanamamış. Kocaman gemiler, yavaş yavaş suyun üstünde salınıyormuş. Her birinin adı varmış; biri “Yakamoz”, biri “Mavi Ufuk”, biri ise “Ada Rüzgarı”ymış. Halatlar yerde kıvrılmış, deniz kokusu burnuna dolmuş, rüzgar saçlarını hafifçe dalgalandırmış.
İlk olarak kıyıya yanaşan küçük bir balıkçı teknesinin yanına gitmişler. Babası eliyle işaret etmiş: “Bak Derya, bu tekne yıllardır bu limanda. Sahibi Halil Kaptan’dır. Balıkçılığı ondan iyi bilen azdır.”
Kaptan Halil, gri sakallı, güler yüzlü bir adammış. Derya’yı görünce eğilmiş: “Sen de mi denizlerin çağrısını duydun küçük kaptan?”
Derya gülmüş: “Evet! Ben de bir gün senin gibi kaptan olacağım!”
Kaptan Halil kahkaha atmış ama sonra ciddileşmiş. Eliyle Derya’nın omzuna dokunmuş: “Deniz bazen sessiz, bazen hırçındır. Ama onu tanırsan dost olur. Kaptan olmak yürek ister, sabır ister.”
Derya başını sallamış. “Ben hazırım,” demiş içtenlikle.
Kaptan Halil teknesini gezdirmiş onlara. Küçük dümeni, halatları, fileleri göstermiş. Derya her ayrıntıyı dikkatle incelemiş. Teknenin burnuna kadar gitmiş, gözlerini ileri dikmiş. Sanki o an gerçekten açık denizdeymiş gibi hissetmiş.
Tekneden indiklerinde, Derya bir süre dönüp tekrar bakmış. Küçük tekneye büyük bir hayranlıkla el sallamış. Sonra babasının elini tutup limanın içlerine doğru yürümüşler.
Yol boyunca birçok kişiyle karşılaşmışlar. Kimi halat topluyormuş, kimi kutular taşıyormuş. Herkesin bir işi varmış. Herkes meşgulmüş. Ama hepsi gülümseyerek “Merhaba Kaptan Derya!” demiş.
Babasının tanıdığı, bir liman görevlisi olan Hasan Amca, Derya’ya yaklaşmış. Cebinden küçük bir düdük çıkarmış.
“Bak bakalım bu düdüğü beğenecek misin? Gerçek kaptanlar bazen seslerini böyle duyurur.”
Derya heyecanla düdüğü almış ama hemen çalmamış. Önce teşekkür etmiş, sonra dikkatlice cebine koymuş. O da fark etmiş: limanda herkes işini ciddiyetle yapıyormuş. Şaka, oyun yokmuş. Derya da öyle davranmalıymış.
Yolun sonunda büyük bir gemi yanaşıyormuş. Göz alabildiğine uzun, iki katlı bir yolcu gemisiymiş bu. Ad ise, “Deniz Kızı’ymış”. Derya, geminin boyutuna hayran kalmış, sanki bir bina gibiymiş. Merdivenlerinden biri açıkmış. Derya ve babası oraya yönelmiş.
Kapıda duran bir adam, denizci kıyafeti giymiş genç bir kaptanmış. Adı Okan’mış. Babası durumu anlatınca, Okan Kaptan gülümseyip başını sallamış.
“Tabii ki. Küçük misafirimiz gemimizi gezebilir.”
Geminin içi apayrı bir dünya gibiymiş. Dar koridorlar, pencereli odalar, küçük mutfaklar ve harita dolu bir kaptan köşesi. Derya her yeri görmek istemiş. En çok da geminin en üst katındaki dümen bölümünü.
Okan Kaptan, direksiyon gibi duran büyük dümeni gösterip anlatmaya başlamış: “Burası geminin kalbi gibidir. Gemiyi buradan yönlendiririz. Ama sadece burasıyla olmaz. Rüzgarı, dalgayı, motor sesini, gökyüzünü izlemek gerekir.”
Derya başını sallar gibi yapmış ama içinden şöyle demiş: “Hepsini öğreneceğim. Bir gün ben de böyle bir yerin kaptanı olacağım.”
Gemi gezisi bitince, Derya bir an durup çevresine bakmış. Gördüğü her şeyi içine çekmiş gibi hissetmiş. Her yerde denizin izi varmış. Her insanın gözünde bir yorgunluk ama bir gurur ışığı varmış.
Babası eğilip sormuş: “Ne düşünüyorsun kaptan?”
Derya ciddi bir sesle cevaplamış: “Kaptan olmak çok güzelmiş ama zor da. Ama ben yine de olmak istiyorum.”
Babası gülümsemiş: “Zor şeyler, güzel şeylerdir zaten.”
Akşam eve döndüklerinde Derya yorgun ama mutluymuş. Annesi sıcak bir çorba hazırlamış. Yemekten sonra odasına geçip tahtadan yapılmış minik oyuncak gemisini eline almış. Bugün gördüklerini ona anlatmış gibiymiş.
“Oyun değil bu. Gerçekten kaptan olacağım,” demiş kendi kendine.
Ertesi sabah, erkenden uyanmış. Camdan bakmış, deniz yine oradaymış. Dalgalar yine kıyıya vuruyormuş. Ama sanki o sabah, deniz biraz daha farklıymış. Daha yakın, daha tanıdık.
O günden sonra Derya her sabah, deniz ile ilgili birkaç sayfa kitap okumuş. Resim defterine gemi çizmiş. Rüzgarın yönünü anlamaya çalışmış. Limandaki insanların isimlerini ezberlemiş. Ve her hafta babasıyla limana gitmiş. Her gidişinde yeni bir şey öğrenmiş.
Aylar geçmiş. Derya büyümüş ama hayali hiç değişmemiş. Ne zaman biri “Ne olmak istiyorsun?” dese, Derya içten bir gülümsemeyle cevap vermiş:
“Kaptan. Ama sadece geminin değil. Kendi yolumun da kaptanı.”
Ve Minik Kaptan Masalı böylece son bulmuş. Kimi hayaller, yalnızca hayal olarak kalmazmış. İçten bir niyetle, sabırla ve sevgiyle büyütülürse. O hayaller bir gün gerçek olurmuş.
Sihirli Teleskop Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar gökyüzünü çok seven, yıldızlarla arkadaş olmak isteyen küçük bir kız varmış. Adı Beyza’ymış. Beyza’nın yaşı küçük ama gökyüzüne olan ilgisi çok büyükmüş.
Her akşam güneş battığında pencereye oturur, ellerini çenesine dayar, yıldızları izlemeye başlarmış. Ay’a bakar, “Orada kimse var mı acaba?” diye düşünürmüş içinden. En çok da parlayan yıldızların isimlerini merak edermiş.
Annesi Beyza’nın bu ilgisini fark etmiş ve Beyza’ya bir sürpriz hazırlamaya karar vermiş. Beyza’nın doğum günü geldiğinde, büyükçe bir kutu getirmiş, kutunun üstünde sarı bir kurdele varmış. Beyza heyecanla kutuyu açmış. İçinden parlak, bembeyaz bir teleskop çıkmış.
Annesi gülümseyerek: “Bu senin, yıldız kızım,” demiş. “Artık gökyüzüne daha yakından bakabilirsin.”
Beyza sevinçten ne yapacağını bilememiş. Babasının da yardımıyla, teleskobu hemen pencerenin önüne kurmuş, içine bakarak Ay’ı, yıldızları, uzak uzak noktaları izlemeye başlamış.
Ama bilmediği bir şey varmış. Bu teleskop sıradan bir teleskop değilmiş. O, sadece gerçekten gökyüzünü seven çocuklara kendini açan, sihirli bir teleskopmuş.
Teleskop ilk gün sessiz kalmış. Beyza’nın bakışlarını izlemiş, yıldızlara olan hayranlığını hissetmiş. Sonra bir gece, Beyza Ay’a uzun uzun bakarken teleskop hafifçe titremiş. Tam o anda içinden bir ses fısıldamış:
“Merhaba Beyza.”
Beyza şaşkınlıkla gözlerini ovuşturmuş, etrafına bakmış ama odada kimse yokmuş.
“Buradayım,” demiş ses yeniden. “Benim adım Gözlem. Artık senin arkadaşınım.”
Beyza teleskopa yaklaşmış, yavaşça eğilmiş. “Sen, sen konuşabiliyor musun?” demiş fısıltıyla.
“Evet,” diye yanıtlamış Gözlem. “Senin gökyüzüne olan sevdanı hissettim. Artık birlikte çok güzel yerlere gidebiliriz. Yeter ki bakmakla yetinme, gerçekten görmek iste.”
Beyza’nın kalbi heyecandan kıpır kıpır olmuş. “Nasıl yani, şimdi Ay’a gidebilir miyiz?” diye sormuş.
Teleskop gülümseyen bir ışık yaymış. “Hazır mısın?”.
Beyza teleskoptan bakar bakmaz, odası hafifçe dönmeye başlamış. Etrafındaki her şey parıltıya dönüşmüş. Ve bir anda kendini yumuşacık, gri tozlarla kaplı bir yerde bulmuş. İşte orası Ay’mış.
Ay, beyaz elbisesiyle gülümseyen yaşlı bir nineye benziyormuş. “Hoş geldin Beyza,” demiş ince ve sıcak bir sesle. “Uzun zamandır bir çocuğun gözlerinden bakılmamıştım.”
Beyza heyecandan konuşamamış. Ay’ın etrafında dolaşmış, yıldız tozlarını elleriyle hissetmiş, sessizliği dinlemiş. Kalbi, Ay’ın yavaşça dönen yüzüyle birlikte yumuşamış.
“Peki,” demiş biraz sonra, “başka gezegenleri de görebilir miyim?”
Teleskop hemen yanıtlamış: “Mars seni bekliyor.”
Ve yeniden teleskoptan bakar bakmaz, Beyza bu kez kızıl rüzgarların estiği bir yere ışınlanmış. Mars, sessiz ama meraklıymış. Kızıl kumlar ayaklarının altından yumuşakça kaçıyormuş. Rüzgarlar, “Hoş geldin küçük kız,” diye fısıldamış kulağına.
Orada küçük taşlara isim takmış, kendi ayak izini kumlara basmış. Mars’ın rengi, Ay’ın sessizliği gibi onun kalbine işlemiş. Gördüğü her detay, içindeki merakı biraz daha büyütmüş.
Sonra bir sabah, teleskopla Satürn’ün halkalarına gitmiş. Renk renk taşlar onun etrafında dönüyormuş. “Bu halkalar, sabırla dönen düşüncelerdir,” demiş Gözlem. “Her biri zamanla şekillenir.”
Beyza her yolculuktan sonra odasına dönüyormuş. Ama her defasında biraz daha büyümüş gibi hissediyormuş. Gözlem ona sadece gezegenleri değil, sabrı, hayranlığı, düşünmeyi de öğretiyormuş.
“Görmek,” dermiş teleskop, “yalnızca gözle olmaz. Kalple de bakmak gerek.”
Beyza bunu anlamış. Artık gökyüzüne her baktığında yıldızlara birer isim veriyormuş. Her biri onun bir hayalini, bir duygusunu taşıyormuş. Bazıları sevinciymiş, bazıları merakı, bazıları da yalnızca bir gülümseme.
Bir gün, teleskop ona son bir şey söylemiş:
“Beyza, seni artık senin kadar gökyüzünü seven başka çocuklara götürebilirim. Onlara gökyüzünü anlatmaya ne dersin?”
Beyza başını sallamış. “Evet. Çünkü paylaşınca her şey daha güzel.”
Ve o günden sonra Beyza, teleskobuyla birlikte çocuklara yıldızları anlatmaya başlamış. Onlara sadece Ay’ı, Güneş’i değil; hayal kurmanın, sevmenin, merak etmenin ne kadar güzel olduğunu göstermiş.
Çünkü gökyüzü, gerçekten sevildiğinde konuşurmuş. Ve Sihirli Teleskop Masalı burada biterken, Beyza fısıldamış: “Dünya ne kadar güzel, ama gökyüzü, orası bambaşka.”
Gözlem hafifçe ışıldamış. Çünkü biliyormuş ki: Kalbi gökyüzüne açık bir çocuk, artık yalnızca bakmazmış. Görürmüş.
Sihirli Teleskop Masalına benzeyen 5 yaş m
Karlar Kızı Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, kış mevsiminin hiç bitmediği soğuk ama sessiz bir krallık varmış. Bu krallıkta, Karlar Kızı adında küçük bir prenses yaşarmış. Saçları kar gibi beyaz, teni ise kar kadar yumuşakmış.
Karlar Kızı, kar tanelerini yakalamayı, kristal gibi donmuş çiçeklere bakmayı çok severmiş. Bahçedeki ağaçlar buz tuttuğunda mutluluktan ellerini çırpar, kardan adam yapar, ayakkabılarının altında gıcırdayan karı dinlermiş.
Ama bir sabah uyandığında, her şey çok farklıymış. Sarayın içi güneşle aydınlanmış, herkes neşeyle bahçeye yönelmiş ama Karlar Kızı sessizce odasında kalmış. Yumuşak battaniyesine sarılıp yatağının ucuna oturmuş, ellerine eski kar resimlerini almış.
O resimlerdeki beyazlık gözlerinin önünde canlandıkça burnunun ucu sızlamış. Güneşin sıcaklığı odasını doldurdukça, içindeki serin dünyadan biraz daha uzaklaştığını hissetmiş.
Annesi, Karlar Kızı’nın sessizliğini fark etmiş ve yanına gelmiş. Yavaşça dizinin üzerine çökmüş ve onun gözlerinin içine bakmış. “Sanırım karların gitmesine biraz üzüldün,” demiş yumuşak bir sesle.
Karlar Kızı başını eğmiş, gözlerini kaçırarak “Her şey eridi. Hiçbiri kalmadı,” diye fısıldamış.
Annesi onun elini tutup gülümsemiş, “Kış biter ama içindeki serinlik hep seninle kalır,” demiş sevgiyle.
Annesinin sözleri Karlar Kızı’nın içinde bir süre dolanıp durmuş. O gece penceresini biraz aralamış, dışarıdan gelen serin rüzgârı yüzünde hissetmiş. İçindeki üzüntü hâlâ yerindeymiş ama artık biraz merak da varmış.
Ertesi gün, yavaşça pelerinini alıp dışarı çıkmış. Çimenlere bastığında ayakları biraz ıslanmış ama bu kez geri dönmemiş. Bahçede ilerlemiş, bir ağacın altına oturmuş. Hava sıcakmış ama hafif bir esinti yanağını okşamış.
Tam o sırada küçük bir kelebek sessizce gelip omzuna konmuş. Karlar Kızı donup kalmış, hiç kıpırdamadan kelebeğe bakmış. Sonra yavaşça başını kaldırıp gökyüzüne bakmış; beyaz bulutlar usulca ilerliyormuş, sanki gökten kar yağıyormuş gibi.
İçindeki hüzün biraz azalmış, kalbi hafiflemiş. Dudaklarında küçük ama gerçek bir gülümseme belirmiş. Artık gökten kar taneleri düşmüyormuş ama rüzgâr hâlâ onun saçlarını usulca okşuyormuş. Her şey değişmiş gibi görünse de, Karlar Kızı bu yeniliğin içinde kendine iyi gelen başka bir huzur bulmuş.
Rumeli Ayhan-Bursalımısın Kadifeli Gelin
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Login to view embedded media Rumeli Ayhan-Bursalımısın Kadifeli Gelin Sözleri
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben
Bir su içtim testiden
Yavrum sensin beni mest eden
Gülüm sensin beni mest eden
Cennet mekanı olsun
Yavrum seni bana dost eden
Gülüm seni bana dost eden
Hey, hey
Bursalı mısın kadifeli gelin
Çaydan mı geçtin
Yanakların al al olmuş
Konyak mı içtin
Aman konyak mı içtin
İçtiğimiz konyak
Mezemiz kaymak
Sen kimin yarisin yavrum
Her yanın oynak
Aman her yanın oynak
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben (haydi be, hoppa)
Bir su içtim pınardan
Yavrum doyamadım tadından
Gülüm doyamadım tadından
Bana "yardan geç" derler
Aman nasıl geçem o yardan
Gülüm nasıl geçem o yardan
Hey, hey
Bursalı mısın kadifeli gelin
Çaydan mı geçtin?
Yanakların al al olmuş
Konyak mı içtin?
Aman konyak mı içtin?
İçtiğimiz konyak
Mezemiz kaymak
Sen kimin yarisin yavrum
Her yanın oynak
Aman her yanın oynak
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben (haydi be, yaşa eller, hoppa)
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben
Arabaya sen bin
Faytona ben
Anasını sen al, kızınıda ben
Aman kızınıda ben
Mahsun Kırmızıgül-Dinle
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Login to view embedded media Mahsun Kırmızıgül-Dinle Sözleri
Dinle
Bu şarkım sana dinle
Söyle
Nasıl sevdiğimi söyle
Müptela oldum aşka seninle
Kayboldum gözlerinde
Uçurumsun sen bu bedende
Herşeyi bırakıp bir köşeye
Yanmaya hazırım ben
Seninle ateşlerde
Yanmışım sönmüşüm ellerinde
Bitmişim tükenmişim gözlerinde
Tutsak
Bu gönül sana tutsak
Yasak
Başkası sana yasak
Yanmışım sönmüşüm ellerinde
Bitmişim tükenmişim gözlerinde
Müptela oldum aşka seninle
Kayboldum gözlerinde
Uçurumsun sen bu bedende
Herşeyi bırakıp bir köşeye
Yanmaya hazırım ben
Seninle ateşlerde
Sezen Aksu-Ey Aşk
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Login to view embedded media Sezen Aksu-Ey Aşk Sözleri
Döndüm döndüm âlime sordum
Dedim, neden zalimin zulmü?
Merhametten de maraz oldu
Dedim, nedir âlemin ilmi?
Bir sevindim güldüm gülün bağında
Bir çırpındım durdum kulun ağında
Bir zevk-ü sefaya yâr kucağında
Bir göğe erdi başım bir vurdum taşa
Ey aşk,
Derin bir suya dalar gibi
Evin yolunu arar gibi
Annem saçlarımı tarar gibi
Daima sana sığınırım
Ey aşk,
Derin bir suya dalar gibi
Evin yolunu arar gibi
Annem saçlarımı tarar gibi
Daima sana sığınırım
Bir sevindim güldüm gülün bağında
Bir çırpındım durdum kulun ağında
Bir zevküsefaya yâr kucağında
Bir göğe erdi başım bir vurdum taşa
Ey aşk,
Derin bir suya dalar gibi
Evin yolunu arar gibi
Annem saçlarımı tarar gibi
Daima sana sığınırım
Ey aşk,
Derin bir suya dalar gibi
Evin yolunu arar gibi
Annem saçlarımı tarar gibi
Daima sana sığınırım
Eda Sakız & İrem Derici-Papatya
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Login to view embedded media Eda Sakız & İrem Derici-Papatya Sözleri
Şaşkın gözlerle izledim olanı biteni
Aşkın sözlerinden daha da acı en beteri
Vurdun gölgemden sana yollarım engebeli
Sana çarpılır gözlerim yokluğunla bölme beni
Besledim büyüttüm çiçekleri
Süslüyordu aynalar
Sana mutluluk dileklerim
Hediyem papatyalar
Papatya falına bi' kural koydum
Sadece seviyor, seviyor, seviyor
O gözleri bu ömrümün armağanı
Yaradan kime ne vereceğini biliyor
Burak Bulut & Eda Sakız-Sesini Duymadan
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Login to view embedded media Burak Bulut & Eda Sakız-Sesini Duymadan Sözleri
Bir gülümsemen içimi ısındırır
Kara geceyi saçların kıskandırır
Gözlerin dünyam içinde yaşantımı
Sürdürsem ne olur gerekir yardımın
Dilimde bir şarkısın hep mırıldandım
Doyamadım çok kez başa sardım
Andığım an adını dert paralanır
Varlığın alır acımı
Sesini duymadan yüzünü görmeden
Elini tutmadan yaşayamam
Hadi geç olmadan bu kalpte bi yer var
Başkasına adıyamam
Sesini duymadan yüzünü görmeden
Elini tutmadan yaşayamam
Hadi geç olmadan gel tek bi kalbim var
Başkasına adıyamam
Çok oldu senden geçeli deli balım adı tek hecelik
Gözleri sürmeli reçinem Hayatımın incir reçeli
Seviyorum seni yek parem Sağanak yağmurdaki tek tanem
Olduk olmaya efsane gülüm beyazlar içinde kar tanem