Mustafa Yıldızdoğan-Başımla Gönlüm
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Mustafa Yıldızdoğan-Başımla Gönlüm Sözleri
Başımla gönlümü edemedim eş;Biri yüz yaşında, biri yirmi beş.
En sonunda sardı saçağı ateş;
Varlığım arada kaynadı gitti...
Başım dedi: Dinlen; gönlüm dedi: Koş!
Başım dedi: Durul; gönlüm dedi: Coş!
Başım yüreksizdi, gönlüm başıboş;
Varlığım arada kaynadı gitti..
Resul Dindar-Sevduğum Diyeceğum
- Şarkı Sözleri
- 0 💬Cevaplar
Resul Dindar-Sevduğum Diyeceğum Sözleri
Hoşgelmişsun gönlume hayatumun anlami
Sana laf edenlere verdum ayari
Birak puli parayi evleri saraylari
Bozdum sadece senlan senlan kafayi
Seni koluma takup yollarda gezeceğum
Gözune bakup bakup sevduğum diyeceğum
Seni koluma takup yollarda gezeceğum
Gözune bakup bakup sevduğum diyeceğum
Hoşgelmişsun gönlume benum güzel manitam
Senun gulduğun zaman aydunluk dünyam
Gözlerun beni görsun dudağun beni öpsun
Kalbun sadece beni tek beni sevsun
Seni koluma takup yollarda gezeceğum
Gözune bakup bakup sevduğum diyeceğum
Ömrumun sonina kadar tek seni seveceğum
Son günumde canumi koynunda vereceğum
Salıncaktaki Güven Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar deniz kenarına yakın, güneşi bol, rüzgârı yumuşacık bir mahallede minik bir ilkokul varmış. Bu okulun bahçesinde salıncaklar, kaydıraklar, kocaman ağaçlar ve neşeli çocuk sesleri varmış.
Sınıfta Yunus adında sessiz, kendi hâlinde bir çocuk varmış. Kalabalıktan hoşlanmaz, genellikle tek başına oynamayı severmiş. Kimseyle tartışmaz, konuşurken gözlerini yere indirirmiş. Ama salıncağa binince bambaşka biri olurmuş. Ayaklarını gökyüzüne doğru uzatır, rüzgâr saçlarını savururken yüzünde kocaman ama sessiz bir gülümseme belirirmiş.
Bir gün teneffüs zili çalmış. Çocuklar neşeyle dışarı fırlamış ama Yunus’un aklında tek bir şey varmış: salıncak. Sessiz adımlarla bahçeye çıkmış, etrafına bakmadan en sevdiği salıncağa doğru yürümüş. Oturduğu anda, ipleri iki eliyle sıkıca kavramış. Ayaklarını yerden kesmiş ve kendini yavaşça gökyüzüne bırakmış. Rüzgâr yanağını okşarken, gözleri dalgın ama mutluyumuş.
Tam o sırada Kerem adında bir çocuk hızla salıncağa yaklaşmış. Hiçbir şey söylemeden, birden salıncağın arkasından sertçe asılmış ve öfkeyle “Ben bineceğim, çekil oradan!” diye bağırmış.
Yunus ne olduğunu anlayamadan dengesini kaybetmiş. Küçük bedeni salıncaktan kayıp yere düşmüş. Eli toprağa sürtünmüş, dizleri acımış. Ama canını en çok yakan, kalbinin derinlerine dokunan bu beklenmedik davranış olmuş. Sessizce kalkmış, hiçbir şey demeden bahçenin köşesine geçmiş.
Yunus o günden sonra bahçeye çıksa bile oyunlara hiç katılmamış. Elinde küçük bir taş çevirip, diğer çocukları izlemekle yetinmiş.
Öğretmenleri Zeynep Hanım, Yunus’taki bu sessiz değişimi fark etmiş. Eskiden gözleri ışıldayan çocuk, şimdi pencereden dışarıya dalıp uzun uzun bakıyormuş. Ders aralarında konuşmaz, teneffüslerde arkadaşlarının yanına gitmez olmuş. Sanki rüzgâr bile onu eskisi gibi okşamıyormuş.
Ders bittiğinde herkes sınıftan çıkmış. Ama Zeynep Öğretmen yerinden kalkmamış. Gözleriyle Yunus’u izlemiş bir süre, sonra yanına gidip sessizce oturmuş. “Yunuscuğum,” demiş yumuşak bir sesle, “bir şey mi oldu? Kalbini kıran bir şey mi var?”
Yunus başını eğmiş. Cevap vermemiş önce. Parmaklarıyla defterinin kenarını kıvırmış, gözlerini yere dikmiş. Sonra kısık bir sesle mırıldanmış: “Salıncağa binmiştim ama biri itti, düştüm.”
Zeynep Öğretmen derin bir nefes almış. Gözleriyle Yunus’un avucundaki küçük yara izine bakmış. Ama asıl yaranın kalbinde olduğunu anlamış. Ertesi gün tahtaya kocaman harflerle bir cümle yazmış:
“Okulda kendini güvende hissetmek, her çocuğun hakkıdır.”
Sonra sınıfa dönüp gülümsemiş. “Hadi bakalım,” demiş. “Bahçede hep birlikte nasıl daha adil, daha anlayışlı olabiliriz, birlikte düşünelim.”
Çocuklar heyecanla ellerini kaldırmış. Her biri söyleyecek bir şey bulmuş.
“Sırayla oynayalım”
“Kimse kimseyi itmesin”.
“Birbirimize güzel davranalım”.
Kerem en başta sessiz kalmış. Sınıf arkadaşlarını dinlemiş, başını eğmiş. Gözleri bir anlığına Yunus’a kaymış ama hemen kaçırmış. Bir süre sonra derin bir nefes almış ve parmaklarını yavaşça kaldırmış. Kısık bir sesle:
“Ben galiba Yunus’a haksızlık ettim,” demiş. “Salıncağa binmek için onu ittirdim. Yere düştü. Bunu yaptığım için üzgünüm. Özür dilemek istiyorum.”
Sınıfta bir anda sessizlik olmuş. Herkes Yunus’a dönüp bakmış ama o yalnızca Kerem’e odaklanmış. Gözleri büyümüş ama içinde öfke değil, şaşkınlık varmış. Bir an duraksamış. Sonra, gözlerini kaçırmadan başını hafifçe sallamış. Ardından kısık ve titrek bir sesle “Peki,” demiş.
O günden sonra bahçedeki oyunlar değişmiş. Her çocuk sırayla oynamış. Salıncaklar daha adil, top oyunları daha eğlenceli olmuş. Yunus da yavaş yavaş salıncağa yeniden yaklaşmış. İlk başta kısa süre binmiş. Sonra ayakları tekrar gökyüzüne uzanmış.
Bir sabah, salıncak yine boşken Yunus usulca yaklaşmış, oturmuş ve ayaklarını yerden kesmiş. Tam o sırada Kerem sessizce yanına gelmiş. Bir şey söylemeden bir süre beklemiş, sonra yavaşça konuşmaya başlamış:
“Seni biraz sallamamı ister misin?”
Yunus başını kaldırmış, göz göze gelmişler. İçinde hâlâ küçük bir çekingenlik varmış ama kalbi eskisi kadar ürkek değilmiş. Cesaretini toplamış ve sakin bir sesle “Olur,” demiş.
Salıncak yukarı doğru çıkarken, rüzgâr yine saçlarını savurmuş. Ama Yunus bu kez yalnız değilmiş.
Salıncak gökyüzüne doğru yükselirken Yunus gözlerini kapatmış, içindeki ağırlığın yavaşça azaldığını hissetmiş. Bahçedeki sesler artık ona uzak değilmiş; her şey daha tanıdık, daha sıcak gelmiş.
Ve böylece, Salıncaktaki Güven Masalı Yunus’un kalbinde sessizce tamamlanmış. Çünkü o gün, salıncağın sesi ona şöyle fısıldamış: “Artık korkmana gerek yok, burası senin yerin.”
Sessiz Çocuk Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ormanın kenarına kurulmuş sessiz bir köyde, kendi kendine oynamayı seven bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk ne fazla konuşurmuş ne de kalabalıkta rahat edermiş. İnsanlarla hemen kaynaşamaz ama doğayla kolayca anlaşırmış. Adını pek bilen olmazmış, çünkü o genelde sessiz kalırmış.
Köyde herkes ona “Sessiz Çocuk” dermiş; çünkü o en çok ağaçların gölgesinde oturmayı, yere düşen yapraklara bakıp kendi kendine sessizce hayaller kurmayı severmiş.
Bir sabah, okuldan dönerken farklı bir yol denemek istemiş. Her zaman kullandığı kestirme sokak yerine, çam ağaçlarının arasına uzanan sessiz patikaya yönelmiş. Patika hem serinmiş hem de huzurluymuş; kuşlar dalların arasında ötüyor, hafif bir rüzgar kulağına tatlı tatlı esiyormuş.
Tam o sırada, yerde parlayan minicik bir tüy gözüne takılmış. Ne tam beyazmış ne de gri; sanki ışık değiştikçe rengi de değişiyormuş.
Tüyü eline almış ve gözlerini kapatarak usulca dilek dilemiş: “Keşke sihirli bir gücüm olsaydı.”
O anda burnunun ucunda hafif bir kaşıntı hissetmiş, sanki görünmeyen bir şey onu usulca dürtüyor gibiymiş. Ardından avucundaki tüy yavaşça parlamaya başlamış. Parıltısı ne göz alıcıymış ne de korkutucuymuş; tam tersine, içini ısıtan bir tanıdıklık varmış.
Eve döndüğünde hiçbir değişiklik yokmuş. Ayakkabılarını çıkarmış, çantasını sessizce sandalyeye bırakmış. Mutfaktaki tabaktan bir dilim kek alıp odasına geçmiş.
Keki masasının üstüne koyarken masa örtüsünün kaydığını fark etmiş. Eğilip örtüyü düzeltmek istemiş ki. o an beklenmedik bir şey olmuş. Kumaş hafifçe titremiş, ardından kendi kendine kıvrılıp düzelmeye başlamış. Örtü, sanki görünmeyen bir el tarafından düzeltiliyormuş gibi yavaşça katlanmış.
Sessiz Çocuk olduğu yerde kalakalmış. Gözleri fal taşı gibi açılmış ama sesi çıkmamış. Sadece fısıltıyla sormuş: “Bu, bu gerçekten oluyor mu?”
Bir süre masa örtüsüne, sonra ellerine, en son da cebindeki tüye bakmış. Tüy hâlâ oradaymış, ama sanki daha parlak görünüyormuş. Ne yapacağını bilememiş, kimseye anlatamamış. O gece yatağına uzandığında gözlerini kolayca kapatamamış. Çünkü belki de artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacakmış.
Ertesi sabah uyanır uyanmaz eli cebine gitmiş. Tüy hâlâ oradaymış. Parlamıyormuş ama parmaklarının ucunda tanıdık bir sıcaklık varmış. O an, dün akşam yaşadığı şeyin oyun ya da hayal olmadığını içinde bir yerlerde hissetmiş. Yine de tam emin olamayıp, küçük bir deneme yapmaya karar vermiş.
Odada yalnızmış. Masasının başına geçmiş, kalemini dikkatle karşısına koymuş. Bir süre sadece sessizce bakmış. Sonra gözlerini kapatıp içinden: “Şimdi sadece kıpırdasın.”
Kalem uzun süre yerinden oynamamış. Sessiz Çocuk gözünü kırpmadan beklemiş. Tam vazgeçmek üzereyken, kalemin ucu hafifçe titremiş. Ardından yavaşça yuvarlanmış ve masanın ucuna kadar gelip durmuş.
Sessiz Çocuk’un gözleri büyümüş. Kalbi hızla atmış ama korkmamış. Sanki içinden bir şey sessizce gülümsemiş. Demek ki, bu güç gerçekten varmış. Ve artık onunlaymış.
O gün başka bir deneme yapmamış. Kalemi yerine koymuş ve sessizce camdan dışarı bakmış. İçinde yavaş yavaş bir şeyler büyüyormuş; hem merak, hem sevinç, hem de biraz gizem. Ertesi sabah ise okulda farklı bir şey olmuş.
O gün sınıfça güzel bir belgesel izleyeceklermiş. Perdeler çekilmiş, lambalar kapatılmış. Herkes heyecanla sırasına oturmuş. Öğretmen projeksiyonun başına geçmiş, düğmeye basmış ama ekranda hiçbir şey belirmemiş. “Galiba fişi tam oturmadı,” demiş kendi kendine.
Birkaç çocuk da ayağa kalkıp yardım etmek istemiş. Tuşlara basılmış, kablolar kontrol edilmiş ama cihaz yine de çalışmamış. Sınıfta yavaş yavaş mırıldanmalar başlamış. “Bozuldu galiba,” diyenler olmuş. Bazı çocuklar iç geçirip perdelerin neden çekildiğini sorgulamış. Hatta birkaçı umutla tekrar ekrana bakmış ama hâlâ karanlıkmış.
Bu sırada Sessiz Çocuk hiç kıpırdamadan oturuyormuş. Herkes ekranla uğraşırken, o sadece izliyormuş. Sonra gözlerini kapatıp, yavaşça elini cebine götürmüş. İçinden sessizce: “Şimdi çalış, hepsi çok bekledi.”
Tam o anda cihazdan ince bir ışık süzülmüş. Ekran hafifçe titremiş, ardından görüntü yavaş yavaş belirmeye başlamış. Belgeselin açılış müziği duyulmuş, sınıfın havası bir anda değişmiş. Çocuklar sevinçle kıpırdanmış, bazıları alkışlamış bile.
Öğretmenleri şaşkınlıkla cihazın başına dönmüş, bir süre ekrana bakmış. Sonra hafifçe gülümseyerek,
“Sanırım, kendi kendine düzeldi,” demiş. Ve yerine geçmiş.
Ders bitince herkes bir anda toparlanmaya başlamış. Çantalar kapanmış, sandalyeler gıcırdamış. Ayak sesleri arasında konuşmalar, gülüşmeler yükselmiş. Ama Sessiz Çocuk yerinden kalkmamış. Sadece oturmuş, kımıldamadan etrafı izlemeye başlamış.
O sırada, sınıfta pek konuşmayan başka bir çocuk yanına gelmiş. Yavaşça yaklaşmış, hiçbir şey söylemeden sıraya oturmuş. Defterini açıp karaladığı bir resmi göstermiş. Resimde herkes kalabalık halinde oynarken, bir köşede tek başına oturan biri varmış. Sessiz Çocuk kendini görmüş gibi hissetmiş.
Bir süre öylece durmuşlar. Sonra çocuk elini masaya koyup gözlerini kapamış. Masanın üstündeki silgi yavaşça Sessiz Çocuk’a doğru kaymış. Sessiz Çocuk’un gözleri büyümüş, diğer çocuk gülümseyip hafifçe başını sallamış. Sanki “Ben de senin gibi biriyim” diyormuş.
Sessiz Çocuk Masalı burada biterken, ikisi de ceplerindeki tüylere dokunmuş. Tüyler aynı anda hafifçe parlamış. İlk kez birbirlerinin gözlerine bakmışlar ve sessizce gülümsemişler. Artık sessizlikleri yalnızlık değil, arkadaşlık olmuş.
Gözlük Takmak Zorunda Mıyım Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gözleri bazen bulanık gören ama bunu kimseye söylemeyen bir çocuk varmış. Okulda tahtayı net göremediğinde kısık gözlerle bakar, öğretmeni yazarken çizgileri karıştırırmış. Ama bunu kimse fark etmesin diye hep başını eğip ön sıradakilerin defterine bakarmış.
Bu çocuğun adı Arda’ymış. Arda, oyun oynamayı çok sever, özellikle yakalamaca oynarken hızına kimse yetişemezmiş. Ama bazen yanlış yöne koşar, arkadaşları “Arda nereye gidiyorsun?” diye gülünce biraz utanırmış. O da hep “Ben öylesine koştum,” diyerek geçiştirirmiş.
Bir gün öğretmen, tahtaya renkli harflerle dolu kartlar asmış. Sınıftaki çocuklar heyecanla harflere bakarken, Arda gözlerini kısarak dikkatlice bakmaya çalışmış. Harfler birbirine karışıyor, çizgiler bulanıklaşıyormuş. Yine de hiçbir şey belli etmeden başını usulca sallamış. Ama öğretmeni, Arda’nın gözlerini kısmasından bir şeylerin yolunda gitmediğini fark etmiş ve o gün onu göz taramasına yazdırmış.
Göz tarama günü geldiğinde, Arda’nın içi burkulmuş. Göz doktoruna gitmek istememiş. “Belki kötü bir şey söyler,” diye düşünmüş. Ama doktor amca çok nazik biriymiş. Arda’ya oyun gibi sorular sormuş, harfleri göstermiş, renkli camlardan baktırmış.
Muayene bitince doktor başını gülümseyerek sallamış: “Arda, gözlerin çok güzel ama biraz yardım istiyor. Gözlük takarsan her şeyi daha net görebileceksin.” Arda’nın içi birden buz gibi olmuş. Gözlük mü? Hayır! Arkadaşlarım benimle dalga geçer, “dört göz” derlerse ben ne yaparım?
Arda o akşam, eve sessiz dönmüş. Annesi onun suratındaki gölgeli ifadeyi hemen fark etmiş. “Bir şey mi oldu oğlum?” diye sormuş. Arda başını yana çevirmiş. “Gözlük takmam gerekiyormuş ama ben istemiyorum, komik olurum” demiş.
Annesi yavaşça yanına oturmuş, elini Arda’nın omzuna koymuş. “Biliyor musun,” demiş gülümseyerek, “ben de senin yaşındayken gözlük takacağımı öğrendiğimde çok üzülmüştüm.” Arda başını kaldırıp şaşkınlıkla bakmış. “Sen de mi? Ama neden?” diye sormuş kısık bir sesle.
Annesi iç çekerek anlatmaya başlamış. “Çünkü herkesin bana bakıp güleceğini sanmıştım. Ama sonra bir şey oldu,” demiş ve usulca kalkıp eski bir albümü getirmiş.
Arda, annesinin çocukluk fotoğrafına bakınca gözleri parlamış. Renkli gözlükleri, yana düşmüş saçları ve kocaman gülümsemesiyle çok tatlı görünüyormuş. “Sen harika görünüyorsun! Buna kim gülebilir ki?” diye sormuş Arda hayretle.
Annesi başını eğip gülümsemiş. “Ben de bunu biraz geç anlamıştım. Asıl önemli olan senin nasıl hissettiğin, Arda’cığım,” demiş. Arda o gece gözlüğü ilk kez istemek gibi bir şey hissetmiş içinde. Hâlâ korkuyormuş ama artık yanında onu anlayan biri varmış.
Arda ertesi sabah gözlükçüye gittiklerinde, raflardaki çerçeveleri dikkatle incelemiş. Kimisi parlak, kimisi sade, kimisi ise komikmiş. Önce hiçbiri içine sinmemiş. Derken mavi çerçeveli, kenarında minicik bir yıldız olan bir gözlük dikkatini çekmiş. Aynaya bakmış ve gözlüğü takınca yüzünde küçük bir gülümseme belirmiş. “Bu galiba, bu güzel,” demiş.
Tam o sırada Emir elini kaldırmış. “Vay be! Yeni gözlük almışsın! Çok yakışmış,” demiş içten bir sesle. Arda şaşırmış. Ne dalga geçen olmuş, ne de gülen. Ayşe de hemen eklemiş: “Ben de renkli çerçeveli gözlük takmak istiyorum.”
Arda hafifçe gülümsemiş. İçini sıkan o duygu yavaş yavaş kaybolmuş. Gün boyu tahtayı net görebilmiş, öğretmenin yazdıklarını ilk kez kolayca okuyabilmiş.
Teneffüste yakalamaca oynarken bu kez yanlış yöne koşmamış. Arkadaşlarını net görüyor, yolları karıştırmıyormuş. En çok da, havada süzülen bir yaprağı yakalayabildiği an hoşuna gitmiş. O an her şey yerli yerindeymiş gibi hissetmiş.
Arda o akşam, eve dönerken annesinin elini sıkıca tutmuş. “İyi ki gözlük almışım,” demiş usulca. Annesi cevap vermemiş ama ona sıcacık bir gülümsemeyle bakmış. Arda, o bakışı daha önce hiç böyle görmediğini fark etmiş. Belki de artık her şeyi olduğu gibi görebildiği içindir.
Ve Gözlük Takmak Zorunda Mıyım Masalından sonra, Arda yalnızca etrafını değil, içindeki cesareti de daha net görmeye başlamış.
Annemle Kek Yapıyoruz Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Elif adında küçük, meraklı bir kız çocuğu varmış. Evlerinin mutfağında dolaşmayı çok severmiş. Kapakları açar, baharat kutularını koklar, annesinin dolapları nasıl düzenlediğini hayranlıkla izler dururmuş. Ama en çok da annesi kek yaptığında, mutfaktan yayılan vanilya kokusunu severmiş.
O sabah, yağmur pencereye usul usul vuruyormuş. Dışarı çıkmak mümkün değilmiş ama evin içinde sıcacık bir sessizlik varmış. Elif, pijamalarını bile çıkarmadan annesinin yanına gitmiş. “Bugün kek yapabilir miyiz anne?” diye sormuş.
Annesi gülümsemiş, elini uzatmış: “Tabii ki, hadi bakalım küçük aşçım.”
İlk önce un kabı çıkmış dolaptan. Ardından yumurtalar, süt, yağ ve bir şişe vanilya özü. Elif hepsini dikkatlice sıraya dizmiş. Annesi ölçüleri okurken o da bir bir malzemeleri kaseye eklemiş. Un biraz taşmış, tezgâha dökülmüş ama annesi kızmamış; birlikte gülmüşler.
Sıra karıştırmaya gelmiş. Elif kaşığı eline almış, yavaş yavaş çevirmeye başlamış. Başta kolaymış ama hamur ağırlaştıkça elleri yorulmuş. Bilekleri sızlamış ama bırakmamış. Annesi sessizce yanına gelip biraz yardım etmiş, sonra yine Elif’e bırakmış. “Bu kek senin kekin,” demiş gülümseyerek, “en çok da senin emeğin olsun.”
Kek kalıbını yağlarken çok dikkatli davranmışlar. Elif, annesinin tuttuğu kabı iki eliyle kavrayıp içine hamuru dökmüş. Sonra parmağıyla üstüne minicik bir iz çizmiş ve “bu benim işaretim olsun,” demiş.
Annesi eğilip göz kırpmış, “Kekin seni unutmasın diye mi?” demiş gülerek. Elif başını sallamış, tatlı tatlı gülümsemiş.
Kek fırına girince bekleme kısmı başlamış. Elif, sabırsızca mutfağın kapısına oturmuş, gözünü fırının camından ayırmamış. Zaman sanki durmuş gibiymiş, dakikalar geçmek bilmemiş. Derken içerde bir kıpırtı fark etmiş. “Anne! Bak, kabarıyor!” diye heyecanla seslenmiş.
Annesi hemen yanına gelip onunla birlikte camın önüne diz çökmüş, ikisi de büyülenmiş gibi içeri bakmış.
Kokular yavaş yavaş mutfağı, sonra bütün evi sarmış. Yağmur hâlâ camı tıkırdatıyormuş ama içeride her şey sımsıcacıkmış; vanilya kokusu, fırının sıcaklığı ve Elif’in heyecanı birbirine karışmış. Kekin üstü nar gibi kızarınca annesi fırını kapatmış.
Elif ellerini ovuşturarak tezgâhın önüne gelmiş, gözlerini kekten ayıramamış. “Biraz soğuması gerekiyor,” demiş annesi gülümseyerek, “sonra birlikte dilimleriz.”
O sırada Elif, yerinde duramamış, mutfağın içinde küçük adımlarla dolaşmaya başlamış. Fırın eldivenini takmış, biraz büyük gelse de onu çok önemli biri gibi hissettirmiş. Masaya iki küçük tabak, iki çatal koymuş, hatta peçeteleri bile düzgünce yerleştirmiş. Sonra başını kaldırıp, “Çay da demleyelim mi anne?” diye sormuş.
Annesi bir an durup gülümsemiş, “Aferin sana,” demiş yumuşak bir sesle, “gerçekten büyüyorsun.”
Kek dilimlendiğinde ilk lokmayı Elif almış. Bir an durmuş, sonra gözleri parlamış. “Anne! Bu şimdiye kadar yediğim en güzel kek!” demiş. Annesi başını sallamış, “Çünkü içinde senin emeğin var.”
İkisi de sessizce çaylarını içmiş, keklerini yemişler. Arada göz göze gelmişler, gülümsemişler. O anda, mutfakta bir kekten fazlası pişmiş gibiymiş. İçten bir bağ kurulmuş, sıcacık, sade ve unutulmaz bir bağ.
Ve o gün Elif sadece kek yapmayı öğrenmemiş. Birlikte bir şey yapmanın, sevgiyle paylaşmanın ne kadar özel olduğunu da anlamış.
Gökyüzü hâlâ gri ama evin içi ışıl ışılmış. Ve mutfak, Annemle Kek Yapıyoruz Masalı’ndan kalan sıcacık bir anıyı saklıyormuş artık.
Deniz Kızı Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, denizin en sessiz köşesinde, Mavi adında küçük bir deniz kızı yaşarmış. Saçları deniz yosunu gibi dalgalanır, pulları sabah güneşi vurunca hafifçe parıldarmış. Mavi çok tatlıymış ama diğer deniz kızlarından bir farkı varmış. O hiç ama hiç şarkı söylemezmiş.
Okyanusun altı her sabah ince ince şarkılarla dolar, neşe bütün okyanusu kaplarmış. Deniz kızları birlikte söyler, deniz kabukları ritim tutarmış. Ama Mavi hep sessiz kalırmış. İçinden söylese de, kimse duymasın istermiş; çünkü sesinin güzel olmadığını düşünürmüş.
Arkadaşları ona defalarca “Hadi Mavi, bir melodi de sen söyle!” dermiş ama Mavi başını eğip gülümsemekle yetinirmiş. İçinden söylemek istermiş aslında, ama cesareti yetmezmiş. Kalbi kıpır kıpır olurmuş ama sesi hep içinde kalırmış.
Bir sabah, Mavi kıyıya doğru yüzmüş. Deniz sessiz, gökyüzü pırıl pırılmış. Suyun hemen kenarında, taşların üzerine oturmuş küçük bir kız dikkatini çekmiş. Kız elinde bir deniz kabuğu tutuyormuş ve ona bakarak fısıldamış: “Bu kabuk deniz kızlarına gitsin.” Sonra usulca gülümseyip kabuğu suya bırakmış.
Mavi, yosunların arasına saklanıp dikkatle bakmış. Küçük kızın kabuğu suya bırakışı içini kıpırdatmış. Hiç konuşmamışlardı, hatta birbirlerini görmemişlerdi bile. Ama Mavi, o an ilk kez birinin ona yakın olduğunu hissetmiş.
Mavi, ertesi sabah yine koya gelmiş. Küçük kız dizlerinin üstünde oturuyor, avuçlarında bir şey tutuyormuş. Meğer dün suya bıraktığı kabuk, gece kıyıya vurmuş ve kırılmış. Şimdi iki parçaya ayrılmış hâlde, sessizce ona bakıyormuş.
Mavi uzaktan izlerken, içi burkulmuş. Bir an durup derin bir nefes almış, sonra hiç düşünmeden yavaşça bir melodi mırıldanmış.
Mavi’nin melodisi sessizce kıyıya ulaşmış. Küçük kız başını kaldırmış, denize bakmış ama orada kimseyi görememiş. Yine de durup hafifçe gülümsemiş. Kırık kabuğu iki eliyle kavramış ve sanki ona iyi gelen bir şey duymuş gibi gözlerini kapatmış.
Mavi saklandığı yerden bakmış. Kalbi hafifçe çarpmış; sesi ilk kez biri tarafından duyulmuş.
Küçük kız bir süre daha denize bakmış, kabuğu avuçlarında tutmaya devam etmiş. Ama ardından arkasına dönüp uzaklardaki evine göz atmış. Gitme vakti gelmişti. Ayağa kalkmış, kabuğu kalbine bastırıp usulca fısıldamış: “Beni duyan biri varsa, yarın yine geleceğim.”
Sonra arkasını dönüp yavaş adımlarla yürümeye başlamış. Mavi, yosunların arasından onu izlemiş. İçinde ilk kez bekleniyor olmanın sıcaklığını hissetmiş.
Mavi, ertesi sabah daha güneş doğmadan koya gelmiş. Suyun yüzeyine yakın bir yerde durup kıyıya bakmış. Kalbi heyecanla çarpıyormuş. Dün duyduğu o söz, hâlâ kulağında yankılanıyormuş: “Yarın yine geleceğim.” Acaba gerçekten gelecek miydi?
Küçük kız az sonra, taşların arasından belirmiş. Elinde yeni bir deniz kabuğu tutuyormuş. Sessizce kıyıya oturmuş, kabuğu kulağına dayamış. Bir şey duymayı bekler gibi kıpırtısız durmuş.
Mavi, yosunların arasından bir süre daha izlemiş. Sonra derin bir nefes alıp suyun yüzeyine doğru süzülmeye başlamış. Kalbi hızlı hızlı çarpmış ama bu kez içinde korkudan çok cesaret varmış.
Küçük kız başını kaldırmış. Mavi’yi görür görmez gözleri büyümüş, ardından yavaşça gülümsemiş. Bu öyle bir gülümsemeymiş ki, içinde hem şaşkınlık hem sevinç varmış. Ardından cesaretini toplayarak “Merhaba,” demiş. “Sen, sen gerçekten deniz kızı mısın?”
Mavi hafifçe başını sallamış. Konuşmaya çalışmış ama sesinin çıkmadığını fark etmiş. Bunun yerine elini kalbine koyup melodisini mırıldanmış. Bu kez melodi daha cesur, daha berrak çıkmış.
Küçük kız hayretle dinlemiş. “Dün şarkı söyleyen de sen miydin?” diye sormuş.
Mavi utangaç bir şekilde gülümsemiş ve başını sallamış. İlk kez birine bu kadar yakın duruyormuş.
“Ben Hacer,” demiş küçük kız. “Sen de ismini söyleyebilir misin?”
Mavi dudaklarını açmış, bir ses çıkarmaya çalışmış ama yine olmamış. Bunun yerine parmağıyla suyun üzerine harfler çizmeye başlamış: M-A-V-İ.
“Mavi!” demiş Hacer sevinçle. “Ne kadar güzel bir isim. Tıpkı denizin rengi gibi.”
O günden sonra, her sabah buluşmaya başlamışlar. Hacer kıyıda oturur, Mavi de suyun kenarında dururmuş. Hacer ona masallar anlatır, Mavi de melodileriyle ona cevap verirmiş. Konuşamasalar da birbirlerini mükemmel anlıyorlarmış.
Günler geçmiş, aylar geçmiş. Hacer bir gün üzgün bir sesle, “Annemler yakında başka bir yere gideceğimizi söylediler. Galiba artık bu koya gelemeyeceğim,” demiş.
Mavi’nin içi burkulmuş. Tek dostunu kaybetmek istemiyormuş. O gece denizin derinliklerinde uzun uzun düşünmüş.
Ertesi sabah, Hacer son kez gelmiş. Gözleri yaşlı bir şekilde, “Seni çok özleyeceğim Mavi,” demiş.
Mavi derin bir nefes almış ve bu kez tüm kalbini açarak konuşmaya çalışmış. “Ben, ben de seni özleyeceğim,” demiş sesi kısık ama berrak bir şekilde.
Hacer şaşkınlıktan ağlamayı unutmuş. “Konuştun, konuştun! Gerçekten konuştun!”
“Sen bana cesaret verdin,” demiş Mavi. “Artık sesim hep seninle olacak.”
Hacer gülümsemiş ve cebinden bir deniz kabuğu çıkarmış. “Bunu al. Ne zaman benimle konuşmak istersen, kabuğa fısılda. Ben de uzaklarda seni duyacağım.”
Mavi kabuğu almış ve kendi melodisini içine üflemiş.
Hacer gittiğinde, Mavi biraz durgunlaşmış. Ama yalnız hissetmemiş çünkü artık sesi yanındaymış. Şarkılarını önce kendine, sonra yavaşça denizin diğer köşelerine de fısıldamış.
Ve o günden sonra Mavi’nin sesi, denizin her köşesinde anlatılan bir Deniz Kızı Masalı’na dönüşmüş.
Nasrettin Hoca’nın Lunapark Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, geniş mi geniş bir köyde, çocukların çok sevdiği bir bilge yaşarmış. Adı Nasrettin Hoca’ymış. Hoca, her sabah elinde bastonuyla yürüyüşe çıkar, köydeki çocuklara selam verir, onların halini hatırını sorarmış.
Köydeki çocuklar Nasrettin Hoca’yı çok severmiş. Onun yanına gelince içleri rahatlar, yüzleri hemen gülermiş. Çünkü Hoca’nın gözleri konuşurken parıldar, anlattığı her hikâye neşeyle dolu olurmuş.
Ama Hoca’nın en sevdiği şey, çocukların gülümsemesini görmekmiş. Ne zaman bir çocuk üzülse, Hoca hemen bir yol bulur, o küçük kalpleri yeniden sevince boğarmış.
Bir sabah köy meydanına kocaman bir kamyon gelmiş. Üzerinde ışıl ışıl parlayan rengârenk bir afiş asılıymış: “Lunapark Şehre Geldi!” Çocuklar afişi görür görmez heyecanla birbirine seslenmiş: “Lunapark! Lunapark gelmiş!”
Ama hemen ardından kalpleri biraz burkulmuş. Çünkü şehir uzakmış, lunaparka gitmek de öyle kolay değilmiş. Üstelik pek çoğu lunaparkı hiç görmemiş bilemiş, sadece anlatılanlardan duymuş.
Çocuklar gözlerini afişten ayırmadan koşa koşa Nasrettin Hoca’nın yanına gitmişler. İçlerinden biri nefes nefese, “Hocam… biz de gitmek istiyoruz ama nasıl gideceğiz?” diye sormuş.
Hoca bir an durup çocukların yüzlerine bakmış, sonra bastonunu yere hafifçe vurup gülümsemiş: “Eee, o zaman hep birlikte gideriz,” demiş.
Bu sözleri duyan çocukların gözleri parlamış, kalpleri sevinçle dolmuş. Sevinçlerinden zıplamışlar, sanki lunaparka çoktan varmışlar gibiymiş.
Ertesi sabah köy meydanında görenleri gülümseten bir manzara varmış. Nasrettin Hoca, eşeğinin arkasına eski tahta bir araba bağlamış, arabayı da rengârenk kurdelelerle donatmış. Üzerine büyükçe bir pankart asmış: “Lunapark Seferi – Hoca’nın Arabası.”
Arabayı gören çocuklar heyecandan ne yapacaklarını şaşırmış. Kimisi neşeyle arabaya tırmanmış, kimisi sabırsızlıkla sıranın kendisine gelmesini beklemiş. İçeri doluştuklarında ise kiminin oturacak yeri kalmamış ama olsun, hepsi yola çıkmak için can atıyormuş.
Yol biraz uzunmuş ama kimse sıkılmamış. Çünkü Hoca, yol boyunca birbirinden komik hikâyeler anlatmış. “Bir gün eşeğimle aya gittim,” deyince çocuklar önce şaşırmış, sonra kahkahalara boğulmuş.
Arada bir gölge bir ağaç bulduklarında durmuşlar, su içip biraz soluklanmışlar. Dinlenirken bazı çocuklar merakla sormuş: “Hocam, lunaparkta neler var?”
Hoca gözlerini uzaklara dikmiş, gülümseyerek anlatmış: “Göğe kadar uzanan dönme dolaplar, ışıl ışıl dönen atlıkarıncalar, mis gibi kokan pamuk şekerler. Sanki rüya gibi bir yer!”
Sonunda lunaparkın kapısına varmışlar. Kapıdan içeri adım attıkları anda her yer ışıl ışıl parlamış, rengârenk ışıklar göz kırpıyor gibiymiş. Kocaman dönme dolap gökyüzüne uzanıyor, çarpışan arabalar çın çın sesler çıkarıyormuş.
Mis gibi pamuk şeker kokusu burunlarına dolunca, çocukların kalbi daha da hızlı atmaya başlamış. Bazıları koşmak istemiş ama Hoca kibarca gülümseyip, “Önce birlikte bir gezelim, sonra herkes sırayla binecek,” demiş.
Çocuklar başlarını sallamış, çünkü Hoca’nın sözü onların kulağında her zaman tatlı bir masal gibiymiş.
İlk olarak hep birlikte dönme dolaba binmişler. Kabin yükseldikçe çocukların içi kıpır kıpır olmuş, yukarı çıktıkça köyleri minik bir leke gibi görünmeye başlamış. En tepeye ulaştıklarında, küçük bir kız Hoca’nın koluna hafifçe dokunup hayranlıkla, “Hoca’m, buradan bakınca dünya ne kadar da küçük,” demiş.
Hoca gözlerini gökyüzüne çevirmiş, hafifçe gülümseyip yanıtlamış: “İnsan büyüdükçe kalbi de büyür kızım, sonra dünya bile içine sığar.” Çocuklar bu sözü tam anlayamamış ama içlerinde bir sıcaklık hissetmişler. Sanki kalpleri birden hafifleyip gökyüzüne uzanmış gibiymiş.
Sonra hep birlikte çarpışan arabalara binmişler, ardından pamuk şeker tezgâhına koşmuşlar, elleri yapış yapış ama yüzleri mutlulukla doluymuş.
Balık tutma oyununda bazı çocuklar oyuncak kazanmış, bazıları ise eli boş dönmüş. O sırada bir çocuk üzülünce, Hoca eğilip gözlerine bakmış: “Bazen kazanmak, sadece oyunun tadını çıkarmaktır,” demiş.
Bu söz üzerine herkes birbirine sarılmış, kimse kaybetmiş gibi hissetmemiş. Gün boyunca birlikte oynamışlar, yorulmuşlar ama içleri tarifsiz bir sevinçle dolmuş.
Akşam yaklaşınca gökyüzü ağır ağır mora bürünmüş, bulutlar pembe turuncu renklere boyanmış. Hoca, yavaşça çocukları tekrar arabaya toplamış, herkes minik adımlarla yerini almış.
Yolculuk sessiz geçmiş, çünkü günün neşesi yorgunluğa karışmış. Kimileri başını yanındaki arkadaşının omzuna koymuş, kimileri gözlerini kapatıp usulca uykuya dalmış.
Köye vardıklarında gökyüzü yıldızlarla dolmuş, her biri sanki o günü hatırlamak ister gibi parlıyormuş. Çocuklar yavaşça arabadan inmiş, sessiz adımlarla evlerine doğru yürümeye başlamışlar.
Tam o sırada, içlerinden biri durup Hoca’ya dönmüş ve kısık bir sesle, “Hoca’m, bugün hayatımın en güzel günüydü, teşekkür ederim” demiş. Nasrettin Hoca, gözlerinin içiyle gülümsemiş, başını hafifçe eğerek fısıldamış: “Demek ki masallar bazen anlatılmaz, yaşanır,” demiş.
Ve Nasrettin Hoca’nın Lunapark Masalından sonra, ne zaman biri lunaparkı ansa, diğerleri gülümseyerek “Hoca’yla gittiğimiz günü hatırladın mı?” dermiş. Çünkü o gün, hepsi için sıradan bir gün değil, içlerinde saklı kalan bir masal olmuş.
Berfu’nun Yeni Evi Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil bir mahallede dört kişilik çok tatlı bir aile yaşarmış.
Bu ailenin minik üyesi, renkli tokaları ve gülüşüyle her yeri neşelendiren Berfu adında bir kızmış. Abisi Berk, bu yıl liseye geçecekmiş ve kısa süre önce sınavlara girip büyük bir emek vermiş. Anne Berrin sabırla her şeyi toparlayan, baba Bülent ise polislik mesleğiyle evin gururuymuş.
Evleri çiçekli balkonuyla, mutfağındaki mis gibi kokularla, her sabah birlikte edilen kahvaltılarla sıcacık bir yermiş. Özellikle akşamları sofrada toplanıp sohbet ettiklerinde, dışarısı soğuk bile olsa içleri sıcacık olurmuş.
Derken bir sabah, babaları elinde resmi bir kâğıtla eve girmiş. Yüzündeki ifadeyi gören herkes bir şeylerin değişeceğini anlamış.
“Tayinim çıkmış,” demiş. O an evin içinde sessizlik dalga dalga yayılmış. Anneleri hemen toparlamaya çalışmış, “Hayırlısı olsun,” demiş ama sesi incecik titremiş. Berfu, olan biteni tam anlayamamış; annesinin yüzündeki değişikliğe bakıp usulca sormuş: “Tayin ne demek?”
Berk gözlerini yere indirmiş, dudaklarını kıpırdatmadan “Ama ben yeni okulu kazanmıştım,” demiş. Babaları çocuklarının yanına oturmuş, kollarını iki yana açarak ikisini de sarılmış. “Yeni yerlerde de güzel şeyler olur,” demiş. “Biz birlikte olduktan sonra her şeyin üstesinden geliriz.”
Birkaç gün içinde koliler ortaya çıkmaya başlamış. Berfu, en sevdiği peluş tavşanı bir kutuya yerleştirirken burnunu çekmiş. “Bu odada ne çok oyun oynadık seninle,” diye fısıldamış. Annesi başını okşayıp “Yeni odanda da seninle oynar,” demiş. Berk ise kitaplarını toplarken camdan dışarıya bakıp, eski okuluna ve arkadaşlarına sessizce veda etmiş.
Taşınma günü geldiğinde, ev biraz sessizleşmiş. Komşular vedalaşmaya gelmiş, sarılmalar, hediyeler, el sallamalar derken evin kapısı son kez kapanmış. Bülent Bey arabaya binmeden önce bir an durmuş, evin kapısına bakıp içinden “Teşekkür ederiz,” demiş. Berfu camdan dışarıyı izleyerek, “Hoşça kal evimiz,” demiş.
Eskişehir’e vardıklarında, her şey biraz farklı gelmiş. Evlerinin hemen karşısında yemyeşil bir park varmış; içinde salıncaklar, kaydıraklar ve gül kokuları varmış.
Berfu daha ilk günden parka koşmuş, salıncağa oturmuş ve hafifçe ileri geri sallanmaya başlamış. “Burası çok güzel. Rüzgâr bile başka esiyor,” demiş. Anneleri gülümseyip başını sallamış, “Yeni başlangıçlar bazen böyle sürprizlerle gelir,” demiş.
İlk birkaç gece Berfu uyumakta zorlanmış. Eski yatağını, penceresinden görünen ağacı, hatta gece lambasının ışığını bile özlemiş. Yeni odasındaki duvarlar ona biraz yabancı gelmiş. Ama annesi her gece başucuna oturmuş, yumuşak bir sesle masallar anlatmış.
Berfu, bir süre sonra annesinin sesiyle kendini güvende hissetmiş; o sesi duyar duymaz gözlerini kapatır olmuş. Sonra bir gün, kendi elleriyle duvarına çiçekli çıkartmalar yapıştırmış; sanki odayı biraz daha kendine benzetmek istemiş.
Berk yeni okuluna başladığında önce biraz sessiz kalmış, kimseyle konuşmak istememiş. Sınıftaki her şey ona yabancı gelmiş; sıralar farklı, koridorlar daha uzunmuş. Ama derste yanındaki çocuk ona bir kalem uzatıp gülümseyince, Berk’in içi biraz ısınmış gibi olmuş.
O gün okuldan döndüğünde çantasını kenara bırakıp, “Sanırım bu okul sandığım kadar kötü değil,” demiş. Bunu duyan annesiyle, babası göz göze gelmiş, içleri biraz rahatlamış.
Berfu ise o gün kocaman bir resim dosyası taşıyormuş. Yolda yürürken heyecandan dosyayı sıkı sıkı tutmuş. Eve girer girmez, “Bugün resim dersinde ailemizi çizdim!” demiş.
Resimde, yan yana duran dört kişi, arka planda yeni evleri ve etrafında çiçeklerle dolu bir bahçe varmış. Çatının üzerine renkli harflerle “Bizim Evimiz” yazıyormuş. Berfu resmi yere serip herkese göstermiş.
Annesiyle babası uzun uzun bakmış, Berk ise sessizce gülümsemiş. O anda, herkesin içinde aynı düşünce yankılanmış: “Burası artık gerçekten bizim evimizmiş.”
Zamanla her şey yavaş yavaş yerine oturmuş. Yeni sokaklar artık o kadar yabancı gelmemeye başlamış. Berfu parkta yeni arkadaşlar edinmiş, Berk ise basketbol sahasında keyifle oynamaya başlamış. Babaları yeni görev yerine alışmış, anneleri de mutfağında yine en sevilen kekleri pişirir olmuş.
Ev, belki eskisinden farklıymış ama içindeki sesler, kahkahalar ve kokular hep aynı kalmış.
Ve böylece Berfu, Berk, anneleri ve babaları, her yere birlikte götürebilecekleri en değerli şeyi anlamışlar: Bir evin yeri değil, içinde taşıdığı sevgi önemliymiş.
Gökyüzü yine maviymiş, rüzgâr usulca esiyormuş. Berfu ise artık biliyormuş ki: Bu taşınma, Berfu’nun Yeni Evi Masalının finali değil başlangıcıymış.
Modacı Tavşan Titi Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ormanın yemyeşil bir köşesinde rengârenk çiçeklerle dolu bir tepe varmış. Bu tepede birçok hayvan birlikte yaşarmış: sincaplar, kirpiler, kaplumbağalar ve tavşanlar… Ama içlerinde biri varmış ki, herkes ondan biraz uzakta dururmuş: Titi Tavşan.
Titi, bembeyaz tüyleri ve fiyonklu kulaklarıyla diğer tavşanlara pek benzemezmiş. Çünkü onun en sevdiği şey modaymış! Renkli kumaşlardan şapkalar diker, ayaklarına kurdeleli patikler takar, kendi diktiği yeleklerle ormanda yürüyüşe çıkarmış. Diğer hayvanlar ise onu biraz tuhaf bulurmuş.
O sabah Titi erkenden uyanmış. Aynanın karşısına geçmiş, yeleğinin düğmelerini itinayla iliklemiş. Kulaklarına minik fiyonklar takmış, aynaya bakıp gülümsemiş. “Bugün biraz turuncu biraz da mavi olsun,” demiş kendi kendine. Sonra neşeyle dışarı çıkmış, ormanın patikasında hoplaya zıplaya yürümeye başlamış.
Ancak diğer hayvanlar yine şaşkın şaşkın Titi’ye bakmış. Sincap Tofi kaşlarını çatmış. “Ne giymiş yine bu?” demiş fısıltıyla. Kirpi Lino başını yana eğmiş. “Moda da neymiş? Biz doğada yaşıyoruz, kıyafet bize ne kazandırır ki?” demiş. Ağaçtaki serçeler de gagalarını gizleyerek gülmüş. “Bakın bakın, fiyonklu tavşan yine dolaşmaya çıkmış,” demişler alayla.
O yıl yaz çok sıcak geçmiş. Güneş sabah erkenden doğmuş, neredeyse hiç kaybolmamış. Toprak kavrulmuş, taşlara basmak bile zorlaşmış. Tavşanlar yerinden kıpırdamak istememiş, kirpiler gölge gölge dolaşır olmuş. Herkes bir köşeye çekilip “Bu sıcaklık da ne böyle!” demeye başlamış.
Bir sabah Titi yuvasından çıkmış. Elinde küçük bir şemsiye, başında geniş kenarlı bir şapka varmış. Ayağında da kendi ördüğü yumuşacık patikler duruyormuş. Güneş tam tepede olmasına rağmen ne terlemiş, ne de taşlardan rahatsız olmuş.
Hayvanlar Titi’yi görünce şaşkınlıkla bakakalmış. Sincap Tofi dayanamamış, hemen sormuş: “Nasıl oluyor da bu sıcakta hiç bunalmıyorsun?”
Titi gülümseyerek şemsiyesini hafifçe sallamış. “Çünkü kendimi koruyorum,” demiş. “Şemsiye gölge yapıyor, patikler de ayaklarımı yakmıyor. Süs gibi dursa da aslında çok işe yarıyorlar.”
Titi’nin söyledikleri hayvanların kafasını karıştırmış. “Acaba gerçekten işe yarıyor mu?” diye düşünmüşler ama yine de gölgede beklemeye devam etmişler.
O gece Titi yuvasına döndüğünde, sessizce dikiş kutusunu açmış. Küçük elleriyle kumaşları kesmiş, iğnesini ipliğe geçirmiş. Rengârenk patikler, ince yelekler ve minik şemsiyeler dikmeye başlamış.
Ertesi sabah, hayvanlar yuvalarının önünde küçük paketler bulmuş. Her birinin üstünde “Sıcaktan Korunma Hediyesi” yazıyormuş. Merakla paketleri açmışlar. İçlerinden şapkalar, patikler ve minik şemsiyeler çıkmış.
Kirpi Lino hemen patikleri denemiş, ardından gülerek “taşlar artık ayağımı yakmıyor,” demiş. Sincap Tofi de kutusunu açmış ve içinden çıkan şapkayı başına takmış. Aynaya bakar gibi bir su birikintisine eğilmiş. “Hem gözüm kamaşmıyor, hem de çok güzel oldu!” demiş.
Artık hiç kimse Titi’yi dışlamıyormuş. Tam tersine, herkes onun yanına gelip fikir soruyormuş. “Bu kumaş güzel mi?” diye danışan da oluyormuş, “Şapkama fiyonk takayım mı?” diyen de. Moda, artık sadece süslenmek değil; birlikte bir şeyler yapmak, birbirini önemsemekmiş.
Bir gün kaplumbağa Pıtır yavaşça Titi’nin yanına gelmiş. Gözlerini yere indirip utanarak konuşmuş: “Seni hiç dinlemedik, hatta seninle dalga geçtik. Ama sen yine de hep bizim için bir şeyler yaptın.”
Titi bir an durup Pıtır’a bakmış, sonra yavaşça gülümsemiş. “Önemli değil,” demiş. “Bazen küçük bir dikiş bile kalpleri yakınlaştırır.”
Pıtır başını eğmiş, Titi’nin sözünü kesmeden, sessizce dinlemiş. O sırada etraftaki diğer hayvanlar da yaklaşmış. Kimisi sessizce gülümsemiş, kimisi utanarak yere bakmış. Ama hepsinin gözlerinde aynı şey varmış: sıcaklık ve bir parça pişmanlık.
Ve işte böylece, o sıcak yaz günlerinden sonra ormanda her şey değişmiş. Artık kimse bir fikre hemen burun kıvırmamış. Önce dinlemişler, sonra düşünmüşler. Titi’nin diktiği şapkalarla güneşten korunmuş, patiklerle taşların üstünde rahatça yürümüşler.
Ve fısıltıyla anlatılan Modacı Tavşan Titi Masalı, ormanda kulaktan kulağa yayılmış. Küçük bir tavşanın kalbinden çıkan iyilik, ormana serinlik gibi yayılmış.
Efe ile Maymuncuk Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, sabahları kargaların sesiyle uyanmayı seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuğun adı Efe’ymiş. Efe, ailesiyle birlikte yemyeşil bir ormanın kenarına pikniğe gitmeyi çok severmiş. Bir hafta sonu, sepetler dolusu yiyecek hazırlayıp erkenden yola çıkmışlar.
Ormanın içinden geçen toprak yolu takip ederek, dere kenarındaki büyük çınarın altına varmışlar. Annesi örtüyü sermiş, babası sandalyeleri kurmuş, Efe ise çevreyi keşfetmek için heyecanla dolaşmaya başlamış.
Çiçeklere bakmış, taşları incelemiş, kelebekleri kovalamış. Derken bir çalının arkasından hafif bir kıpırtı duymuş.
Sese doğru dikkatlice ilerlemiş. Birden çalılıkların arasından küçük bir maymun çıkıvermiş. Kahverengi tüyleri, kocaman ve parıl parıl gözleri varmış. Efe’yi görünce hemen ayağa kalkmış, minik kollarını havaya kaldırıp heyecanla sallamış.
Efe başta biraz korkmuş ama maymunun gözlerindeki bakışı görünce rahatlamış. Sanki yardım ister gibi bakıyormuş. Bir süre birbirlerine bakmışlar. Maymun karnını tutmuş, sonra ağzını açıp kapatmış. Efe, “Acıktın mı yoksa?” diye sormuş, ama maymun tabii ki cevap verememiş. Sadece başını yavaşça sallamış.
Efe hemen koşarak annesi ve babasının yanına gitmiş. “Bir maymun buldum!” demiş nefes nefese. “Ama aç gibi. Maymunlar ne yer anne?
Annesi gülümseyerek, “Muz, elma, fındık. Doğal yiyecekleri severler,” demiş. Babası da, “Ama dikkatli olmalısın. Yabani hayvanlara yaklaşmak bazen tehlikeli olabilir,” diye eklemiş.
Efe, annesinden bir muz alıp sessizce çalılığın yanına dönmüş. Maymun hâlâ oradaymış, gözleriyle Efe’yi takip ediyormuş. Efe yavaşça eğilip muzu uzatmış. Maymun önce muzun ucunu koklamış, sonra minik elleriyle tutup iştahla yemeye başlamış. Her lokmasında yüzü biraz daha canlanmış, sanki teşekkür eder gibi Efe’ye bakmış.
Efe başını yana eğip onu izlemiş. Fısıltıyla “Senin bir adın var mı acaba?” diye sormuş. Sonra kendi kendine gülümsemiş. “Ben sana Maymuncuk diyeyim, olur mu?” Maymun cevap verememiş ama gözleri sanki “olur” der gibi parlamış.
Maymuncuk yemeğini bitirince Efe’nin etrafında dönmeye başlamış. Birlikte dere kenarında yürümüşler, taş sektirmişler, ağaçların altında oturup gökyüzüne bakmışlar. Efe o an, hayatında hiç bu kadar sevimli bir arkadaşla karşılaşmadığını hissetmiş. İçinde bir sıcaklık yayılmış.
Piknik saati bitince annesi: “Efe, toparlanıyoruz!” diye seslenmiş.
Efe bir süre sessiz kalmış, sonra gözlerini annesine çevirip. “Onu eve götürebilir miyiz anne?” diye sormuş, sesi titrek, gözleri dolu doluymuş. “Hep yanımda olsun istiyorum.”
Annesi diz çöküp Efe’nin gözlerine bakmış. “Canım oğlum,” demiş, “Maymuncuk burada yaşıyor. Onun evi orman. Kendi dünyası, arkadaşları, alıştığı hayat var. Onu alırsak üzülür.”
Efe bir an susmuş. Sonra babası yanaşmış, gülümseyerek “Ama istersen buraya yine gelir, onu ziyaret edebilirsin,” demiş. “Hem belki seni bekliyor olur.”
O gün Efe, Maymuncuk’la vedalaşmış ama vedası buruk değilmiş. Çünkü biliyormuş ki bu gerçek bir vedalaşma değil, sadece bir süreliğine ayrılıkmış.
Efe ile Maymuncuk Masalından sonra, Efe ailesiyle birlikte sık sık o piknik alanına gitmiş. Bazen muz götürürmüş, bazen elma. Bazen de sadece birlikte oturup gökyüzünü izlerlermiş.
Güneş her doğduğunda, Efe’nin içi umutla dolarmış. Çünkü ormanda onu bekleyen minik bir dostu varmış.
Hasta Ziyareti Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir mahallede Elif adında neşeli bir kız yaşarmış. Elif, oyun oynamayı ve arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi çok severmiş. Ama bir sabah okula giderken en yakın arkadaşı Mert’in gelmediğini fark etmiş. Öğretmen, Mert’in hastalandığını söylemiş ve Elif’in içi birden burkulmuş.
Ders bitince Elif eve gitmiş ama aklı hep Mert’te kalmış. Akşam yemeğinde annesine, “Anne, Mert hasta olmuş. Acaba çok mu üzülmüştür?” diye sormuş.
Annesi gülümseyerek, “Bazen hasta olunca insan kendini yalnız hisseder. İstersen ona bir geçmiş olsun kartı hazırlayalım,” demiş. Elif bu fikre çok sevinmiş ve hemen renkli kalemlerini çıkarmış.
Ertesi gün, Elif annesiyle birlikte Mert’in evine gitmiş. Kapıyı Mert’in annesi açmış, ikisini görünce çok mutlu olmuş.
Mert yatağında oturuyormuş, başını kaldırınca Elif’i karşısında görünce gözleri parlamış. Elif ona hazırladığı kartı uzatmış ve “Bunu senin için yaptım, daha iyi ol diye,” demiş.
Mert kartı alıp uzun uzun bakmış. Üzerindeki gülen güneşi ve çiçekleri görünce yüzünde tatlı bir gülümseme belirmiş. “Teşekkür ederim Elif, bu bana çok iyi geldi,” demiş.
Elif de yatağın yanına oturmuş, beraber biraz sohbet etmişler. O an Elif, arkadaşını ziyaret etmenin ne kadar güzel hissettirdiğini anlamış.
Mert, Elif’le konuşurken kendini daha iyi hissetmiş. Çünkü yanında onu düşünen bir arkadaşının olduğunu bilmek, ilaçtan bile güçlü bir mutluluk getirmiş. Elif de onunla vakit geçirince içinin ısındığını hissetmiş.
Hasta Ziyareti Masalından sonra Elif, hastalıkların yalnızca bedenleri değil, bazen kalpleri de yorabileceğini öğrenmiş. Bir ziyaretin, bir kartın ya da içten bir gülümsemenin en güzel ilaç olduğunu fark etmiş.
Ve mahalledeki çocuklar o günden sonra hasta olan arkadaşlarını unutmamış. Çünkü paylaşınca sevgi büyürmüş, birlikte olunca kalpler daha hızlı iyileşirmiş.