Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yıldızlarla dolu bir köyde Selin adında bir kız çocuğu yaşarmış. Selin çok meraklıymış; her şeyi keşfetmeyi, rüzgârla yarışmayı ve hayal kurmayı çok severmiş.

Ancak ne zaman gece olup yatağına yatması gerekse uyumak istemezmiş çünkü dışarıda neler olduğunu kaçırmaktan çok korkarmış. “Anne, uyumak istemiyorum! Ya bir şeyler olursa?” der dururmuş.

Annesi ona her seferinde “Uyku, büyümek için çok önemli, yavrum,” dermiş ama Selin bir türlü ikna olmazmış.

Bir gece, Selin yine yatağında tavana bakarken odasının içine tuhaf bir ışık dolmuş. Pencerenin kenarından incecik altın rengi bir parıltı süzülmüş. Selin merakla doğrulmuş.

Odasına dolan ışıklar birden dönmeye başlamış, minik altın tozları odada dans eder gibi uçuşuyormuş. Derken, parıltının içinden minicik, zarif bir peri çıkmış! Perinin kanatları ay ışığı gibi parlıyor, elinde tuttuğu yıldızlı asası ışık saçıyormuş.


Peri: “Merhaba, Selin!” demiş cıvıl cıvıl bir sesle.

Selin şaşkınlıkla sormuş: “Sen de kimsin?”

Peri: “Ben Uyku Perisi’yim. Uyumayan çocuklara rüyalar ülkesini gösteririm,” demiş peri gülümseyerek.

Selin’in gözleri parlamış: “Rüyalar ülkesi mi? O nasıl bir yer?”

Uyku Perisi elini uzatmış. “Eğer benimle gelirsen sana gösterebilirim.”

Selin, tereddütle perinin elini tutmuş ve o anda odanın içinde altın ışıklar dönmeye başlamış. Selin bir kuş gibi hafifçe havalanmış ve kendini yumuşacık bir bulutun üzerinde bulmuş. Bulutlar, pamuk gibi yumuşakmış ve yıldızlar onların etrafında parlıyormuş.

“Hazır mısın?” diye fısıldamış Uyku Perisi.

Bulutlar hızlanmış, Selin’in saçları rüzgârda uçuşmuş. Derken gökyüzünde altın rengi bir kapı belirivermiş.

Uyku Perisi değneğini sallamış ve kapı yavaşça açılmış. İçeriden harika bir koku gelmiş; çilek, vanilya ve bal kokuları birbirine karışmış.

Selin heyecanla içeri adım atmış ve hayretle bakakalmış.


Burası bambaşka bir dünya! Gökyüzü rengârenk balonlarla kaplı, dev çiçekler neşeyle şarkı söylüyor, nehirler gümüş gibi parlıyor ve etrafta parıltılı kelebekler dans ediyormuş. Küçük bir köprüden geçerken Selin’in ayaklarının altından minik yıldızlar fırlıyormuş.

“Burası Rüyalar Ülkesi!” demiş Uyku Perisi. “Burada her şey senin hayal gücünle olur. İstediğin her yere gidebilir, istediğin her şeyi yapabilirsin.”

Selin sevinçle kahkahalar atmış. Tam o sırada, uzaktan dev gibi bir ayıcık kahverengi tüyleri parıldayarak ona doğru koşmuş. Ayıcığın sırtında parlak yıldız desenleri varmış ve tüylerinden hafif bir bal kokusu yayılıyormuş. “Selin, hadi birlikte yıldız nehrinde yüzmeye gidelim!” demiş kocaman bir gülümsemeyle.

Selin biraz şaşkın, biraz da heyecanla ayıcığın elini tutmuş. Ayıcığın elini tutar tutmaz tüyleri yavaşça hareketlenmeye başlamış ve birkaç saniye içinde ayıcık dev bir yelkenliye dönüşmüş.

Selin, yelkenlinin parlayan yıldızlardan yapılmış küreklerini hayranlıkla incelemiş. Yelkenlinin direği gökyüzüne kadar uzanıyormuş ve üzerinde minik, ışık saçan kuşlar duruyormuş. Selin küreklerin hareketiyle nehir boyunca süzülmeye başladığında yüzüne yumuşacık bir rüzgâr vurmuş.

Nehir, tam anlamıyla yıldızlardan oluşuyormuş. Suların her damlası küçük bir yıldız gibi parlıyormuş ve kürekler nehre dokundukça etrafa parıltılar saçıyormuş. Selin, ellerini suya soktuğunda avuçlarında minik yıldız tozları birikmiş. “Bu kadar güzel bir yer olabileceğini hayal bile edemezdim!” diye bağırmış sevinçle.

Bir süre sonra nehir, onları sihirli bir ormana götürmüş. Ormana girer girmez Selin, ağaçların dallarındaki parıltılı meyveleri fark etmiş. Meyveler, sanki içlerinden ışık yayılıyormuş gibi parıldıyormuş. Her biri farklı bir renkteymiş: altın sarısı, zümrüt yeşili, yakut kırmızısı.

Selin bir ağaca yaklaşıp bir meyve koparmış ve tereddütle ısırmış. Meyve, pamuk şekeri gibi tatlı ve hafifmiş ama aynı zamanda dilinde minik baloncuklar gibi patlıyormuş.

Tam o anda gökyüzünden rengârenk bir kuş süzülerek Selin’in omzuna konmuş. Kuşun tüyleri gökkuşağı gibi parlıyormuş ve gözleri sanki yıldızlarla doluymuş. Kuş yavaşça kanatlarını çırpmış ve melodik bir sesle, “Bu ormanda her şey seninle konuşur, Selin. Burası hayallerinin yansıması. Ne istersen, burada gerçekleşir!” demiş.

Selin kuşun bu sözleri karşısında heyecanla etrafına bakmış. Ağaçlar dallarını Selin’e uzatarak selam vermiş, yerdeki çiçekler ona doğru eğilerek tatlı melodiler fısıldamış. Selin, bir çiçeğin yanına gitmiş ve dikkatlice kulağını eğmiş. Çiçek, “Sen ne kadar güzel bir rüya getirdin buraya, Selin! Teşekkür ederiz,” demiş.


Selin mutluluktan parlıyormuş. “Burada olmak o kadar güzel ki… Hiç gitmek istemiyorum!” demiş.

Uyku Perisi yavaşça Selin’in omzuna dokunmuş. “Rüyalar dünyası her gece burada, Selin. Tek yapman gereken gözlerini kapatıp uykuya dalmak. Hayallerin seni buraya getirecek.”

Selin başını sallamış. “Demek uyumak böyle güzel bir şeymiş” diye düşünmüş.

Bir anda etrafı altın ışıklar kaplamış, Selin’in çevresinde dönen sihirli tozlar yavaşça havada dans etmeye başlamış. Sanki yıldızlar onun etrafında bir şarkı söylüyormuş gibi hissediyormuş.

Uyku Perisi, yumuşak bir sesle “Şimdi seni evine geri götürüyorum, Selin. Ama unutma, rüyalar ülkesi her zaman seni bekliyor olacak,” demiş ve asasını hafifçe sallamış.

Selin bir anda gözlerini açmış. Kendini yatağında bulmuş ama bu sefer her şey farklıymış. Oda ay ışığıyla aydınlanıyormuş, yumuşacık battaniyesi üzerindeymiş ve burnuna hala rüyalar ülkesindeki çiçeklerin tatlı kokusu geliyormuş. Kalbi heyecanla atıyormuş çünkü uyumak artık ona korkutucu ya da sıkıcı gelmiyormuş.

Selin, yastığına başını koymuş ve göz kapakları ağırlaşmaya başlamış. Kendi kendine gülümseyerek “Acaba bu gece beni nasıl bir macera bekliyor?” diye fısıldamış. Rüyalar Ülkesi’nin sihirli ormanları, yıldız nehirleri ve konuşan çiçekleri gözlerinin önünde canlanmış.

Uykuya dalarken, kulağında Uyku Perisi’nin yumuşak sesi yankılanmış: “Gözlerini kapat, hayallerini büyüt. Rüyalar dünyası seni bekliyor!”

O geceden sonra Selin her akşam yatma vakti geldiğinde heyecanla yatağına koşmuş. Çünkü biliyormuş ki uyku, sadece bir dinlenme değil, hayallerle dolu sihirli bir yolculuğun başlangıcıymış.

Ve böylece Selin’in her gece kendi sihirli dünyasına yolculuğu başlamış. İşte Selin ve Uyku Perisi Masalı böylece sona ermiş ama belki de, her uyuduğunuzda o masal sizin hayallerinizde yeniden başlıyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ağaçların süslediği küçük, sevimli bir kasabada Efe ve Neşe adında ikiz kardeşler yaşarmış. İkiz olmalarına ikizlermiş ama huyları birbirlerinden çok farklıymış.

Efe, adeta bir kuş gibi cıvıl cıvıl, yerinde durmayan, herkesle arkadaş olmayı seven bir çocukmuş. Neşe ise daha sessiz, daha düşünceli, kitaplara ve resimlere hayran bir kızmış.

Bir gün anneleri Esra Hanım ve babaları Ufuk Bey, onlara büyük bir haber vermiş. Artık okula başlama zamanları gelmiş. Bu haber Efe’yi çok sevindirirken, Neşe’nin kalbinde hafif bir heyecan ve merak filizlemiş.

Günler su gibi akmış, geçmiş sonunda beklenen gün gelip çatmış. O sabah, güneş altın sarısı ışıklarını pencereden içeri süzerek ikizleri uyandırmış. Kuşlar dalların arasında şarkı söylüyor, rüzgar yapraklarla dans ediyormuş.

Anneleri onları en güzel kıyafetleriyle süslemiş. Efe’nin beyaz gömleği parıl parıl, saçları taralı, gözleri ise pırıl pırılmış. Neşe’nin ise gökkuşağı renklerindeki elbisesi, ona bir peri masalından fırlamış gibi bir görünüm vermiş.


Kahvaltıda anneleri, “Okulda bol bol öğrenin, eğlenin ve arkadaşlar edinin,” demiş. Babaları da gülümseyerek: “Unutmayın, okul hayatın en güzel maceralarından biridir.” demiş.

Servis kapıya yanaştığı anda Efe, çantasını kapmış ve merdivenlerden fırlamış. Neşe ise biraz yavaş ve düşünceli adımlarla servise binmiş. Servis dopdoluymuş, çocuk sesleri servisin her yerindeymiş. Efe, hemen yanında oturan çocukla arkadaş oluvermiş: “Merhaba! Ben Efe! Okulu dört gözle bekliyordum. Senin adın ne?”

Neşe ise pencere kenarına oturmuş, bahçelerden geçen ağaçlara ve uzaktaki bulutlara bakıyormuş. Dışarıdaki dünya çok güzel olsa da, içindeki heyecan bir türlü dinmek bilmiyormuş.

Okul bahçesi adeta bir panayır yeri gibiymiş. Rengarenk çantaları sırtında çocuklar koşuşturuyor, veliler ise öğretmenlere konuşuyormuş. Zil sesiyle birlikte herkes bir araya toplanmış.

Bahçede onları güler yüzlü Ayşe Öğretmen karşılamış. Ayşe Öğretmen’in gözleri sevgi dolu, sesi ise sıcacıkmış: “Hoş geldiniz, çocuklar! Bugün burada çok güzel bir gün geçireceğiz. Hepinizin ellerini birbirine uzatmasını istiyorum. Birlikte öğrenip büyüyeceğimiz bir sınıf kuracağız.”

Neşe, öğretmeninin sözlerinden cesaret bulmuş. Efe ise çoktan birkaç çocukla koşup oyun planları yapmaya başlamış bile.

Sınıf, pırıl pırıl sıraları, duvarlardaki rengarenk harfleriyle harika bir yermiş. Ayşe Öğretmen tahtanın önüne geçip, “Şimdi kendinizi tanıtın bakalım,” demiş.

Efe ayağa kalkarak, “Ben Efe! Futbol oynamayı ve yeni arkadaşlar edinmeyi çok severim!” demiş. Sınıftan kahkahalar yükselmiş. “Beni mutlaka aranıza alın!” diye eklemiş Efe, neşeyle.

Sıra Neşe’ye geldiğinde, yavaşça ayağa kalkmış. Kalbi biraz hızlı atıyormuş ama Ayşe Öğretmen’in sıcak bakışları ona cesaret vermiş: “Ben Neşe. Kitap okumayı ve resim yapmayı çok severim,” demiş. Birkaç çocuk, “Ben de kitap okumayı seviyorum!” diye seslenmiş. Neşe’nin yüzünde incecik bir gülümseme belirmiş.

Derslerde Ayşe Öğretmen, çocuklara birbirinden güzel masallar anlatmış ve birlikte neşeli şarkılar söylemişler. Şarkı söyleyip masalları dinledikçe sınıftaki çocukların yüzleri gülmüş, keyifleri yerine gelmiş. Ardından, Ayşe Öğretmen onlara “Şimdi hayal ettiğiniz en güzel anı resmedin,” demiş.

Neşe, masallardan ilham alarak köşesinde dalları gökyüzüne uzanan kocaman bir ağaç çizmiş. Efe ise güneşin altında arkadaşlarıyla oyun oynadığı anı kağıdına resmetmiş.

Öğle arası geldiğinde Efe bahçede top peşinde koştururken, Neşe okulun kenarındaki çiçeklerin yanında oturmuş, kitabını okuyormuş. Tam o sırada bir kız ona yaklaşmış: “Merhaba, benim adım Elif. Ne yapıyorsun burada?”

Neşe biraz şaşırmış ama gülümseyerek, “Kitap okuyorum. Çok güzel bir kitap bu, istersen birlikte okuyabiliriz,” demiş.

Elif, “Çok isterim!” diyerek yanına oturmuş.

İki kız birlikte kitabı okurken, Neşe ilk kez okulun ona kocaman bir dostluk kapısı açtığını hissetmiş.

Zil yeniden çalmış, çocuklar sınıflarından çıkıp servislerine doluşmuşlar. Efe’nin yüzü yorgun ama mutluluk doluymuş. “Anne! Baba! Bugün çok eğlendim. Futbol oynadık, resimler çizdik, bir sürü arkadaşım oldu!” diye heyecanla anlatmış.

Neşe de mahcup ama mutlu bir sesle eklemiş: “Ben de bir arkadaş edindim. Elif çok tatlı bir kız.”

Annesi, Neşe’nin bu sözlerini duyunca gülümseyerek: “Ne güzel! Okulda arkadaş edinmek harika bir şey, değil mi?” diye sormuş.

Neşe başını hafifçe sallayıp gülümsemiş. Efe ise dayanamayarak yeniden söz almış: “Yarın ona top oynamayı da öğreteceğim!”

O akşam, sofrada iki kardeş de heyecanla okuldaki maceralarını anlatmaya devam etmişler. Böylece, okulun ilk günü mutluluk dolu bir anı olarak hafızalarına kazınmış.

Ve Efe ile Neşe’nin Okul Macerası masalı burada biterken Efe ile Neşe, her sabah okula büyük bir heyecanla gitmeye devam etmişler.

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda Kemal adında, neşeli mi neşeli bir çocuk yaşarmış. Kemal, Gökkuşağı İlkokulu’na gidermiş. Okulları adeta bir masal diyarı gibiymiş; bahçesinde kocaman ağaçlar, rengârenk çiçekler ve çocukların koşup oynadığı kocaman bir oyun parkı varmış.

Kemal’in en büyük hayali dünyanın bütün güzelliklerini görmekmiş. Bu yüzden en çok sınıfındaki devasa dünya haritasını severmiş. Haritaya bakar, parmağını farklı yerlere koyar ve “Bir gün buraya da gideceğim!” dermiş.

Bir gün öğretmenleri Sibel Hanım, sınıfta büyük bir müjde vermiş: “Sevgili çocuklar, bu hafta Kapadokya’ya geziye gidiyoruz!”

Kapadokya’nın adını duyan Kemal’in gözleri parlamış. O gece Kemal, uykuya dalmadan önce kendini gökyüzünde rengârenk balonların içinde süzülürken hayal etmiş.

Ertesi sabah olmuş, güneş gökyüzünde pırıl pırıl doğmuş. Kemal çantasını hazırlamış, annesinin hazırladığı sandviçleri ve bir şişe suyu yanına almış. Yola çıkmadan önce babasına sarılmış ve “Masal diyarına gidiyorum baba!” demiş.


Kemal okula gittiğinde, okulun bahçesinde büyük, rengârenk bir otobüs bekliyormuş. Çocuklar kahkahalarla doluşmuş otobüse. Kemal, en yakın arkadaşı Ali ile otobüsün cam kenarına oturmuş ve yolculuk başlamış.

Otobüs yol aldıkça çocukların heyecanı gitgide artmaya devam etmiş. Sibel Hanım, çocuklara Kapadokya’nın nasıl oluştuğunu anlatmaya başlamış:

“Bir zamanlar burası, yanardağların kontrolü altındaki bir yermiş. O kocaman dağlar lav püskürtür, çevreyi kaplayan kül ve taşlar zamanla bu gördüğünüz şekillere dönüşmüş. İşte bu yüzden Kapadokya’nın taşları diğer yerlere benzemez.” demiş.

Çocuklar, öğretmenlerini dinlerken, camlardan dışarı bakmışlar. Yol kenarında sıra sıra yükselen garip şekilli taşları görünce şaşkınlıkla bağırmışlar: “Aa! Bunlar devasa mantarlara benziyor!” demişler.

Kemal, “Bunlar peri bacaları! İçinde periler yaşıyor olabilir mi?” diye sormuş. Sibel Hanım gülümsemiş, “Belki de… Kapadokya’da her taşın farklı bir hikâyesi vardır,” demiş.

Kapadokya’ya vardıklarında, otobüs geniş bir alanda durmuş. Çocuklar, büyülenmiş gibi etraflarına bakmaya başlamışlar. Uzun, ince kulelere benzeyen peri bacaları sanki gökyüzüne uzanıyormuş. Kemal, peri bacalarına bakarken, “Bunlar gerçekten de masallardan çıkmış gibi,” demiş.

Rehberleri, çocukları bir vadinin içine götürmüş. “Burası Güvercinlik Vadisi,” demiş rehber. “Eskiden bu vadide yüzlerce hatta binlerce güvercin yaşardı. İnsanlar güvercinlerin getirdiği gübreyi kullanır, vadideki üzüm bağlarını beslerdi.” Kemal, çevresine bakmış ve gökyüzünde süzülen birkaç güvercin görmüş. Arkadaşlarına dönüp, “Belki hala burada bir güvercin ailesi yaşıyordur,” demiş.

Sonra bir mağaraya girmişler. Mağara serinmiş ve içinde taşlardan oyulmuş odalar varmış. Rehber, “Buralar, eski zamanlarda insanların evleriydi. Düşünün, bu taşların içine yataklarını, sofralarını yerleştirip yaşamışlar,” demiş. Kemal, bir taş yatağa dokunmuş. “Burası çok eski ama hâlâ sıcacık hissettiriyor,” diye fısıldamış.

Öğle vakti olduğunda, çocuklar bir tepeye çıkmış. Gözlerinin önünde Kapadokya’nın masalsı manzarası uzanıyormuş. Yemyeşil vadiler, altın rengine çalan taşlar ve rengârenk balonlar…

Kemal, bu manzaraya bakarken, “Keşke bu balonlardan birine binebilsek,” demiş. Rehber gülümsemiş, “Bir gün belki siz de gökyüzünden bu manzarayı izlersiniz,” demiş.

Çocuklar, Kapadokya’nın ünlü çömlek ustalarını ziyaret etmiş. Rehber onları bir atölyeye götürmüş. Usta, çocuklara çömlek yapmayı göstermiş. Kemal, elleriyle çamuru şekillendirirken, “Bunu eve götürüp anneme hediye edeceğim!” demiş. Usta, “Biraz sabırla harika bir iş çıkarabilirsin,” diye onu teşvik etmiş.

Akşam olduğunda, çocuklar gün batımını izlemek için bir tepeye çıkmışlar. Güneş, peri bacalarının arasından batarken, taşların rengi altın sarısından pembe ve turuncuya dönmüş. Kemal, Ali’ye dönüp, “Bu taşlar, sanki masalın içindeymişiz gibi hissettiriyor,” demiş.

Ali de, “Evet, sanki taşlar bize bir şey anlatıyor,” diye cevap vermiş. Çocuklar, oturup Kapadokya’nın sessizliğini dinlemişler. Rüzgar hafifçe estiğinde, sanki taşlar birer masal anlatıyormuş gibiymiş.

Gece, otobüse tekrar bindiklerinde çocuklar yorgun ama mutluymuş. Kemal, başını pencereye yaslamış ve gözlerini kapatmış. Balonlar, taş evler ve rengârenk vadiler zihninde uçuşuyormuş. Otobüs İstanbul’a doğru yol alırken, Kemal kendi kendine, “Kapadokya gerçekten bir masal diyarı,” demiş.

Ve o an, Kemal bir masalın parçası olduğunu hissetmiş. Kemal’in Kapadokya Serüveni Masalı burada biterken Kemal’in gözleri de yavaş yavaş kapanmış. Kapadokya’nın büyüsüyle birlikte, tatlı bir uykuya dalmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil bir kasabada, kocaman bir bahçesi olan şirin bir evde Anne Melike, Baba Hasan ve minik bebek Defne yaşıyormuş.

Defne, ailenin göz bebeğiymiş. Yuvarlak yanakları, parlak gözleri ve tatlı gülüşüyle evde neşe estirirmiş. Daha birkaç aylıkken bile çıkardığı minik sesler, tüm evin havasını değiştirirmiş.

Defne, henüz altı aylıkken emeklemeye başlamış. Önceleri sadece elleriyle halıya vurup küçük bir ses çıkarıyormuş. Sonrasında kollarını ileriye uzatıp kendini hafifçe çekmeye başlamış. Annesi Melike, “Aferin sana, Defne! Bizim minik kızımız artık emekliyor!” diyerek onun bu çabasını büyük bir heyecanla alkışlamış. Babası Hasan ise işi gücü bırakıp hemen telefonuna sarılmış ve bu özel anları kaydetmiş.

Defne’nin emeklemeye başlamasıyla evde bambaşka bir dönem başlamış. Önceden yerinde sabit duran Defne artık her yere sürünerek ulaşıyormuş.

Hasan, “Melike, Defne artık bir dedektif gibi! Nerede saklarsak saklayalım her şeyi buluyor,” diyerek şakayla karışık yakınmış. Ama aslında her ikisi de bu küçük maceraperestin evin içinde dolaşmasından çok mutluymuş.


Defne’nin en sevdiği şeylerden biri salondaki halının üzerine yaydığı oyuncaklarıyla oynamakmış. Özellikle parlak renkli çıngırağı ve yumuşak kumaştan yapılmış küçük ayıcığı elinden düşürmezmiş. Ancak zamanla oyuncaklarıyla oynamak ona eskisi kadar heyecan vermemeye başlamış.

Defne, oyuncaklarını bırakıp gözlerini salonun diğer köşelerine çevirmiş.

Bir gün Melike, onun bu dikkat kesilmiş hâlini fark etmiş ve gülümsemiş: “Minik kızım, acaba nereye gitmek istiyor?” diye kendi kendine sormuş.

Defne, halının kenarına emekleyerek gelmiş ve ellerini uzatarak odanın diğer ucundaki sehpayı işaret etmiş. Melike bu kararlı hareketi görünce yanına eğilip, “Anlaşılan bizim küçük kaşif yeni maceralar peşinde,” demiş neşeyle.

Defne, sehpayı işaret etmeye devam ederken minik bedenini biraz daha ileriye doğru taşımış. Küçücük elleriyle halının sonuna kadar emekleyip durmuş.

Melike onun bu kararlı hareketlerini izlerken, “Hadi bakalım, gitmek istediğin yere birlikte bakalım,” diyerek Defne’yi kollarından desteklemiş. Ancak Defne, annesinin yardımı olmadan gitmek istiyormuş gibi küçük bir mızıldanma sesi çıkarmış ve tekrar halıya kapanmış.

Küçük kız bir süre daha sehpayı izledikten sonra sehpada duran renkli bir dergiye dokunmaya çalışmış. Melike, onun parmaklarını sehpaya uzatırken duyduğu heyecana kahkahalarla eşlik etmiş: “Senin neler ilgini çekiyor böyle, tatlı kızım?”

Defne, dergiyi tam kavrayacakken küçük bir dengesizlikle yana kaymış ve pat diye halıya düşmüş. Ancak yere düşmek onun moralini hiç bozmamış. Aksine, minik kahkahalar atmaya başlamış.

Melike, onun bu neşesine hayran kalarak yanına oturmuş ve dergiyi eline alıp Defne’ye göstermiş. “Bu renkli resimlere mi bakmak istiyordun? Haydi, birlikte bakalım.”

Fakat Defne’nin gözü artık dergide değilmiş. Küçük kafasını kaldırıp bu sefer başka bir hedefe bakıyormuş: salonun köşesindeki küçük kitaplık.

Melike, onun bu bitmeyen keşif isteğini fark edip gülerek, “Sanırım bu evin her köşesini kendi başına keşfetmek istiyorsun,” demiş. Sonra eklemiş: “Sen tam bir küçük kaşif oldun sen, Defne.”

Defne, salonun köşesindeki kitaplığa bakarken emeklemeye devam etmiş. Melike, onun arkasından yavaşça yürüyerek gözlerini bir an bile kızından ayırmamış.

Defne küçük kitaplığa ulaştığında, alt raftaki renkli çocuk kitaplarını fark etmiş. Minik elleriyle bir kitabı tutup çekmeye çalışmış, ancak kitap biraz ağır olduğu için başaramamış. Melike, gülümseyerek yanına eğilmiş ve kitabı nazikçe alıp Defne’nin önüne koymuş.

“İşte bak, bu kitap senin için,” demiş. Kitabın kapağında kocaman gülümseyen bir güneş resmi varmış. Defne, ellerini kitaba vurmuş ve neşeyle gülmüş. Melike, Defne’nin bu heyecanını izlerken içinden, “Bizim kızımız sadece yürümeyi değil, keşfetmeyi de çok seviyor,” diye düşünmüş.

O akşam Hasan ve Melike, Defne’yi yatmadan önce oyuncaklarıyla oynatmış. Defne, oyuncaklarından birini yere atıp ardından emekleyerek almaya gitmiş.

Hasan, onun bu hareketini izlerken Melike’ye dönüp, “Bence çok yakında ilk adımını atacak,” demiş. Melike de aynı fikirdeymiş, ama yine de acele etmek istemiyorlarmış. “Zamanı geldiğinde o güzel anı hep birlikte göreceğiz,” demiş.

Ertesi gün, Melike Defne’yi bahçeye çıkarmış. Minik kız çimlere dokunmuş, parmaklarıyla çiçek yapraklarına uzanmış. Bahçedeki kediyi görünce neşeyle kahkahalar atmış. Melike, Defne’nin bu keyfini izlerken, “Dışarıda ne kadar da mutlu” diye düşünmüş.

Defne, o sırada annesi’nin elini tutmuş ve minik ayaklarını çimlere basmış. Melike, onun dengede durmaya çalıştığını fark edince usulca, “İlk adımın çok yakın, tatlım,” demiş.

Birkaç gün sonra, her zamanki gibi annesi ve babası, Defne’yi oyuncaklarıyla oynarken izliyormuş. Defne, oyuncaklardan sıkılmış ve emekleyerek annesine doğru gitmiş. Annesinin eteğine tutunup ayağa kalkmış. Melike, heyecanla Hasan’a seslenmiş: “Hasan, Hasan sende görüyor musun? Defne sanırım yürüyecek” demiş.

Defne, ellerini annesinin eteğinden yavaşça bırakmış ve küçük bir adım atmış. Ardından bir adım daha. Hasan, bu anı kaçırmamak için hemen telefonunu çıkarmış ve kaydetmeye başlamış. Melike ise heyecandan ne yapacağını şaşırmış. “Aman Allah’ım, kızımız ilk adımını attı!” diye bağırmış.

Defne, birkaç adım daha atıp dengesini kaybetmiş ve yere oturmuş. Ama hemen ardından kahkahalarla gülmeye başlamış. Annesi ve babası onu sevgiyle kucaklayıp defalarca öpmüş. O an, onların hayatında unutulmaz bir hatıra olarak kalmış.

O günden sonra Defne, her gün biraz daha fazla yürümeye başlamış. Annesi ve babası da onun her adımını hayranlıkla izlemiş. Hasan, “Bizim küçük Defne’miz artık büyüyor,” demiş gururla. Melike ise, “Bu daha başlangıç. Bakalım bundan sonra bizi nasıl maceralar bekliyor?” diyerek tatlı bir tebessümle onu izlemeye devam etmiş.

Ve böylece, Defne’nin İlk Adımları masalı burada biterken Defne’nin hayatında yeni bir dönem başlamış. O artık sadece bir bebek değil, kendi adımlarıyla dünyayı keşfetmeye hazırlanan bir küçük kaşifmiş.

Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar yemyeşil dağların arasında küçücük bir köy varmış. Bu köyde her sabah kuşlar şarkılar söyler, rüzgâr yapraklarla dans edermiş. Bu köyün en küçük evlerinden birinde ise çok neşeli bir aile yaşarmış.

Bu ailenin en tatlı üyesi, tombul yanaklı, minik bebek Ayberk’miş. Ayberk henüz bir yaşındaymış ve o kadar sevimliymiş ki onu gören herkesin yüzü güler, kalbi ısınırmış. Minik halleri, tatlı kahkahalarıyla evin neşe kaynağıymış.

Evde herkes Ayberk’in her hareketine hayranmış. Annesi, sabahları onu kucağına alıp, “Ayberk, bir gün ilk kelimeni söyleyeceksin. Acaba o gün ne diyeceksin, anne mi?” diyerek sevgiyle konuşurmuş.

Babası ise bu tatlı konuşmayı duyunca hemen araya girermiş. “Anne mi? Hah! Kesin baba diyecek. Çünkü ben her gün ona öğretiyorum!” diyerek gülümsemiş.

Gülşah Hanım hemen Mehmet Bey’e dönmüş. “Hiç sanmıyorum! Anne demesi an meselesi. Bekleyip göreceğiz,” diyerek gülmüş.


Bu tatlı çekişme evde büyük bir heyecan yaratmış. Ayberk’in ağzından çıkacak ilk kelime herkesin sabırsızlıkla beklediği bir sır olmuş!

Ayberk gün boyunca evin içinde emekleyip dururmuş. Bazen çekmecelere uzanır, bazen de yerdeki oyuncaklarını kurcalar, her köşeyi keşfetmek istermiş. En çok da kırmızı topuyla oynamayı severmiş. Topu bir o yana, bir bu yana yuvarlar, ardından tatlı tatlı kıkırdarmış.

Bir gün, annesi mutfakta yemek yaparken Ayberk sessizce emekleyerek mutfağa gelmiş. Minik elleriyle annesinin eteğine dokunmuş, ardından mırıldanır gibi bir ses çıkarmış.

Annesi hemen heyecanlanmış. “Ayberk! Anne mi diyeceksin? Hadi tatlı oğlum, söyle bakalım!” demiş. Ama Ayberk, yalnızca gülümseyerek annesine bakmış.

O sırada babası mutfağa girmiş. “Ne oldu, yoksa baba mı dedi?” diye sormuş.

Annesi kaşlarını çatmış. “Hayır, ama anne demesi çok yaklaştı! Göreceksin,” diye cevap vermiş.

Babası, Ayberk’i kucağına alıp onun yüzüne bakmış. “Oğlum, hadi bakalım, baba de!” diyerek onu neşelendirmeye çalışmış.

Ama Ayberk, ikisine de cevap vermek yerine babasının gömleğiyle oynamaya başlamış. Minik parmaklarıyla düğmeleri çekiştirirken, ikisi de kendini gülmekten alamamış.

Hafta sonu geldiğinde, Ayberk’in dedesi Osman Dede ziyarete gelmiş. Kapının önünde elinde kocaman bir meyve sepetiyle belirmiş ve neşeyle seslenmiş: “Benim minik paşam, deden seni çok özledi!”

Ayberk, dedesinin sesini duyunca hemen başını kaldırmış ve heyecanla kollarını açmış. Sonra da hızla emekleyerek dedesine doğru ilerlemiş. Dedesi onu kucağına alıp havaya kaldırmış. “Ah, benim tatlı torunum! Sana bakmaya doyamıyorum,” diyerek onun yanaklarını sevmiş.


Osman Dede’nin gelişi evde her zaman bir bayram havası yaratırmış. O gün de tüm aile bahçeye çıkmış. Hep birlikte taze meyveler yemişler, kahkahalarla sohbet etmişler. Ayberk de dedesinin kucağında oturup elindeki oyuncaklarıyla oynamış.

Bir ara Mehmet Bey babasına dönmüş ve merakla sormuş: “Baba, sizce Ayberk ilk ne diyecek? Anne mi, baba mı?”

Osman Dede, sakince bıyıklarını sıvazlamış ve gözlerini kısarak gülümsemiş. “Kim bilir, belki de ilk kelimesi dede olur!” demiş.

Bu fikri duyan Gülşah Hanım ve Mehmet Bey kahkahayla gülmüş. “Yok artık baba! İlk kelimesi kesinlikle anne ya da baba olacak,” diye cevap vermişler.

Ama Osman Dede, bilmiş bir edayla başını sallayıp, “Bekleyin ve görün!” diyerek torununa göz kırpmış. Ayberk ise dedesinin kucağında keyifle ellerini çırpıyormuş.

Ertesi sabah Ayberk, emekleyerek oturma odasına gitmiş. Dedesi, her zamanki gibi koltukta oturmuş, elinde gazetesiyle bir şeyler okuyormuş. Ayberk dedesini görür görmez heyecanlanmış. Minik elleriyle dedesinin paçasını tutmuş, yukarı bakıp mırıldanmış.

Dedesi hemen gazeteyi bırakıp gülümsemiş. “Benim küçük paşam, sen yine dedene mi geldin?” diyerek onu kucağına almış. Ayberk, dedesinin kucağında sevinçle ellerini çırpmaya başlamış.

Tam o sırada, Ayberk’in dudakları kıpırdamış ve tatlı bir sesle “Dede!” demiş.

Bir anda evde derin bir sessizlik olmuş. Annesi ve babası şaşkınlıkla birbirine bakmış. Mehmet Bey, “Duydun mu? Gerçekten dede dedi!” diye bağırmış. Gülşah Hanım, şaşkın bir ifadeyle önce Ayberk’e, sonra Osman Dede’ye bakmış. Ardından kahkahalarla gülmeye başlamış. “Tebrikler baba! İlk kelimesi gerçekten dede oldu!” demiş.

Osman Dede, sevinçle torununu havaya kaldırmış. “Ah benim torunum! İlk kelimen dede oldu, işte bu!” diyerek keyifle kahkahalar atmış. Ayberk ise dedesinin bu neşesini anlamış gibi gülerek ona bakmış.


O günden sonra Ayberk, her fırsatta “Dede!” demeye başlamış. Ne zaman dedesini görse, ellerini havaya kaldırıp coşkuyla “Dede!” diye bağırıyormuş. Osman Dede ise bu tatlı kelimeyi duydukça mutluluktan havalara uçuyormuş. Köyde karşılaştığı herkese bu haberi anlatıyormuş. “Benim torunum ilk kelimesini söyledi! Dede dedi, dede!” diyerek gururla gülüyormuş.

Anne ve babası ise bu durumu biraz şaşkın, biraz da neşeyle karşılamışlar. Babası, bir gün gülerek, “Sanırım biz ikinci ve üçüncü kelimeleri beklemek zorundayız. Ama sırada kesin baba var!” demiş.

Gülşah Hanım, Mehmet Bey’e bakıp gülümsemiş. “Olabilir, ama Ayberk’in ne dediğinden çok, bizim hayatımıza getirdiği mutluluk önemli. Onun kahkahaları bile bize yetiyor,” demiş.

Ve böylece, Ayberk’in “Dede” diyerek başlayan bu tatlı hikâyesi, ailenin unutulmaz anıları arasına katılmış. Ayberk’in İlk Kelimesi Masalı burada bitmiş ancak herkes bir şeyi çok iyi öğrenmiş “sevgiyle büyüyen bir çocuğun her kelimesi, her hareketi, çevresine mutluluk saçarmış.”

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah neşeyle selamladığı küçük bir köyde, sessiz bir garaj varmış. Bu garajda, eskiden ışıl ışıl parlayan ama şimdi biraz yorulmuş Kırmızı adında sevimli bir araba yaşarmış.

Kırmızı, yıllardır sahibinin en sadık yardımcısıymış. Çamurlu yollardan geçmiş, dağları aşmış, hatta karlı günlerde bile hiç durmadan ilerlemiş.

Ama zamanla Kırmızı yorulmuş. Tekerlekleri eskimiş, motoru biraz yavaşlamış. Parlak kırmızı rengi ise güneşten solmuş. Yine de garajda huzurla dinlenir, eski maceralarını hatırlayarak gülümsermiş.

Kırmızı, “Ah, ne güzel günlerdi,” diye düşünürmüş. Ama bir yandan da, sahibinin artık ona ihtiyaç duymadığını hisseder gibiymiş. Garajın kapısı her açıldığında, yeni bir şeylerin geleceğinden korkarmış.

Bir sabah, garajın kapısı ağır ağır açılmış. İçeriye altın gibi parlayan güneş ışığı dolmuş. Kırmızı, merakla etrafa bakarken garaja yeni bir araba girmiş. Bu araba, pırıl pırıl parlayan mavi rengiyle adeta gökyüzünden bir parça gibiymiş. Tekerlekleri yepyeni, motoru ise yumuşak bir melodi gibi mırıldanıyormuş.

Mavi, etrafa merakla bakınmış. Gözleri hemen Kırmızı’ya takılmış. Parlak farlarıyla gülümseyerek, “Merhaba!” demiş neşeyle. “Ben Mavi! Yeni geldim. Sen kimsin?”

Kırmızı, yavaşça tekerleklerini kıpırdatmış ve biraz üzgün bir ifadeyle yanıt vermiş. “Ben Kırmızı. Bu garajda yıllardır yaşıyorum. Sahibime yıllarca hizmet ettim.”

Mavi, heyecanla çevresine bakmaya devam etmiş. “Burası çok güzel bir yer! Ama sen neden biraz üzgün görünüyorsun? Burada yaşamak harika olmalı.”

Kırmızı, derin bir iç çekmiş. “Yıllarca sahibime en iyi şekilde hizmet ettim. Ama artık eskidim. Motorum yavaşladı, boyam soldu. Yerime sen geldin, değil mi?”

Mavi, bir an sessiz kalmış. Sonra yumuşak bir sesle, “Sanırım öyle,” demiş. “Ama bu senin kötü bir araba olduğun anlamına gelmez. Belki de artık başka bir işin vardır. Hepimizin farklı görevleri olabilir.”

Kırmızı, Mavi’nin sözleri üzerinde düşünmüş. “Başka bir iş mi?” diye mırıldanmış. “Ama ne yapabilirim ki? Eskiden dağ yollarında hızla giderdim. Şimdi garajdan çıkmak bile zor geliyor.”

Mavi’nin farları birden parlamış, sanki harika bir fikir bulmuş gibi. “Belki bu garajdaki diğer araçlara hikâyelerini anlatabilirsin. Onlara yolları nasıl aştığını, sahibine nasıl yardım ettiğini gösterebilirsin. Ya da bu garajın kapısında durup burayı koruyabilirsin. Herkesin bir görevi vardır, biliyor musun?”

Tam bu sırada, garajın kapısı bir kez daha açılmış. İçeri garajın sahibi girmiş. Elinde bir bez ve bir kutu boya varmış. Kırmızı’nın yanına gelmiş ve hafifçe gülümsemiş. “Eski dostum, seni unutmadım,” demiş. “Sen hâlâ benim için çok değerlisin. Hadi seni temizleyip biraz yenileyelim. Sana güzel bir görevim var.”

Kırmızı, bu sözleri duyunca heyecanla motorunu çalıştırmış. “Gerçekten mi? Bana hâlâ ihtiyacınız var mı? Ne yapacağım?”

Sahibi, nazik bir şekilde Kırmızı’nın kaputuna dokunmuş. “Evet! Artık çiftlikteki çocukların oyun arkadaşı olacaksın. Seni rengârenk boyayacağız, süsleyeceğiz. Çocuklar seni çok sevecek.”


Kırmızı’nın farları sevinçle parlamış. “Çocuklara mı yardım edeceğim? Bu harika bir iş olur!”

Bu sırada Mavi, Kırmızı’ya dönmüş ve içtenlikle gülümsemiş. “Gördün mü? Senin için yepyeni bir macera varmış! Hem çocukları mutlu etmek ne güzel bir iş, değil mi?”

Kırmızı, gururla tekerleklerini hafifçe çevirmiş. “Haklısın, Mavi. Herkesin bir görevi var. Benimki de çocukları mutlu etmekmiş.”

Sahibi hemen işe koyulmuş. Kırmızı’nın eski boyasını temizlemiş, kaportasını parlatmış. Üzerine parlak renklerle çizgiler ve çiçekler yapmış. Çiftlikteki çocuklar gelip Kırmızı’yı görünce sevinçle bağırmışlar. “Vay canına! Ne kadar güzel bir araba!”

Kırmızı, artık garajda yalnız bir şekilde beklemek yerine çocukların neşe kaynağı olmuş. Çocuklar onun içine oturup direksiyonunu çevirmiş, bazen de ona ip bağlayıp oyuncaklarını taşımışlar. Kırmızı, her gün mutlulukla dolmuş.

Mavi ise sahibini uzun yolculuklara çıkarmış. Dağları, ovaları aşmış, hiç yorulmadan yoluna devam etmiş. Akşam olduğunda garaja döner, Kırmızı ile sohbet edermiş.

Bir gün, Mavi gururla demiş ki, “Biliyor musun, Kırmızı? Çocukları güldürmek ve onların mutlu oyunlarına eşlik etmek, uzun yollar kadar önemli bir görev. İkimiz de sahibimizi ve başkalarını mutlu ediyoruz. İşte bu, bir araba için en güzel şey.”

Kırmızı gülümsemiş. “Haklısın, Mavi. Herkesin bir görevi var. Ve her iş, büyük ya da küçük, önemlidir.”

O günden sonra Kırmızı ve Mavi, farklı görevlerde de olsa birlikte mutlu yaşamışlar. İkisi de kendi rollerini seve seve yerine getirmiş. Garajdaki Dostluk Masalının başında, bir garajda başlayan bu dostluk hiç bitmemiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Sıla adında minicik bir bebek varmış. Sıla, yumuşacık battaniyesine sarılıp mışıl mışıl uyurmuş. Ama uyandığında kocaman gözleriyle etrafına bakar, gördüğü her şeyi anlamaya çalışırmış. Her şey ona çok yeni ve çok şaşırtıcıymış.

Odası renkli oyuncaklarla doluymuş. Tavşanlar, ayıcıklar, top şeklinde çıngıraklar… Ama Sıla’nın en çok sevdiği şey, annesi ve babasının sıcacık kucağıymış. Onların sesini duyunca sakinleşir, hemen gülümsermiş.

Bu minicik oda Sıla’nın dünyasıymış. Ama bu küçük dünya, onun için çok büyük bir maceraymış!

Bir sabah, Sıla’nın odasına sıcacık bir ışık dolmuş. Bu ışık, battaniyesinin üstünde parıl parıl parlıyormuş. Sıla, gözlerini kırpıştırarak bu güzel ışığa bakmış. Minicik yüzünde şaşkın bir ifade belirmiş. “Bu nedir böyle?” diye düşünmüş.

Tabii ki kimse onun ne düşündüğünü bilmiyormuş. Ama Sıla’nın şaşkın gözlerinden, bu ışığın onu çok etkilediği anlaşılıyormuş. Güneş ışığı odada dans ediyor, bir yandan da Sıla’nın tombul yanaklarını okşuyormuş.


O sırada annesi odaya girmiş. “Bak tatlım, bu güneş,” demiş gülümseyerek. “Ne kadar güzel, değil mi? Seni sıcacık ısıtıyor.” Sıla, annesinin sesiyle huzur bulmuş. Küçük ellerini ışığa doğru uzatmış ama tabii ki güneşe ulaşamamış.

Bir süre daha battaniyesine dolanan ışıkları izlemiş. O gün, Sıla’nın hayatında güneşle tanıştığı ilk gün olmuş! Güneş, artık onun en sevdiği şeylerden biriymiş.

Sıla’nın yatağının hemen yanında kocaman kulaklı, yumuşacık bir peluş tavşan duruyormuş. Tavşanın minicik bir burnu ve pofuduk bir kuyruğu varmış. O sabah, Sıla güneş ışığından yorulunca gözlerini tavşana çevirmiş. Tavşan o kadar ilginç görünmüş ki Sıla hemen meraklanmış. “Bu da ne acaba?” diye düşünmüş.

Sıla, tombul ellerini yavaşça tavşana doğru uzatmış. Tavşanın yumuşacık tüylerine dokunduğu anda minik yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Tavşanın ne olduğunu bilmiyormuş ama onun yumuşaklığı Sıla’yı çok mutlu etmiş.

Tam o sırada annesi, Sıla’nın bu yeni keşfini fark etmiş. “Aa, Sıla! İlk arkadaşını bulmuşsun galiba!” demiş gülümseyerek. Sıla, tavşanın kulaklarına dokunmuş, sonra pofuduk kuyruğunu keşfetmiş. Tavşanla oynarken mutluluktan ellerini çırpmış.

O günden sonra peluş tavşan, Sıla’nın en sevdiği arkadaşı olmuş. Her sabah gözlerini açar açmaz önce tavşanını görmek istermiş. Tavşan, Sıla’nın minik dünyasında kocaman bir yer edinmiş.

Sıla tam tavşandan sıkılmaya başlıyormuş ki odasına tatlı mı tatlı bir ses dolmuş. “Cik cik cik!” Sıla, bu sesi hemen fark etmiş. Minik kulaklarını dikip yatağında kıpırdanmaya başlamış. Kafasını yavaşça sesin geldiği yöne çevirmiş. Pencerede minicik bir kuş oturuyormuş! Bu, küçük bir serçeymiş ve neşeyle şarkı söylüyormuş.

Serçe, kanatlarını çırpıyor, başını bir sağa bir sola eğip duruyormuş. Sıla, serçeyi görünce öyle heyecanlanmış ki ellerini havaya kaldırmış. Kuşu işaret etmek istemiş ama minik elleriyle ne dediğini anlatamamış. Serçe ise ona bakıp cıvıldamaya devam etmiş.

O sırada annesi odaya girmiş. Sıla’nın gözlerini pencereden ayıramadığını fark etmiş. Perdeleri biraz aralamış ve “Bak tatlım, bu bir serçe. Ne kadar güzel bir kuş, değil mi?” demiş. Sıla, kuşu dikkatle izlemeye devam etmiş. Serçenin minik ayaklarıyla pervazda zıplayışı, tüylerini kabartışı ve cıvıl cıvıl sesi, Sıla’nın çok hoşuna gitmiş.

Bir süre sonra serçe, kanatlarını çırpmış ve uçup gitmiş. Ama Sıla, onun geri geleceğini düşünmüş. “Acaba başka kuşlar da gelir mi?” diye merak etmiş. Minik kalbi, bu yeni dostuyla başka neşeli anlar yaşayacağı hayaliyle dolmuş.

O akşam babası, Sıla’yı kucağına almış. Onu yavaşça pencerenin önüne götürmüş ve gökyüzüne doğru kaldırmış. “Bak bakalım, Sıla, bu ışıklar ne kadar güzel!” demiş. Sıla, gökyüzünde parlayan yıldızları görünce gözlerini kocaman açmış. Yıldızlar ona çok uzak ama bir o kadar da büyülü görünüyormuş. Minik elleriyle yıldızlara ulaşmaya çalışmış, ama dokunamamış.

Babası onun bu hareketine gülmüş. “Yıldızlara dokunmak istiyorsan önce büyümelisin,” demiş. Sıla, babasının kucağında yıldızları izlerken çok mutlu olmuş. “Bu ışıklar hep burada mı?” diye düşünmüş. Gökyüzü o kadar büyüleyiciymiş ki uykuya dalarken bile yıldızları hayal etmiş.

Sıla bebek, her geçen gün dünyayı biraz daha tanıyormuş. Güneşin sıcaklığını, kuşların cıvıltısını ve yıldızların büyülü parıltısını keşfetmiş. Ama daha keşfedeceği o kadar çok şey varmış ki!

Bir gün minik adımlarla yürümeye başladığında çimenlerin nasıl yumuşacık hissettirdiğini öğrenecekmiş. Bir başka gün, renk renk çiçeklerin mis kokusunu duyacakmış. Belki de bir sabah, minik elleriyle uçuşan bir kelebeğe dokunacakmış.

Sıla’nın küçük dünyası, her yeni keşifle biraz daha büyüyormuş. Onun neşesi, gülümsemesi ve şaşkın bakışları ailesine büyük bir mutluluk getiriyormuş.

Ve böylece Sıla, her gün yeni maceralara atılarak büyümeye devam etmiş. Çünkü bu büyük dünya, onun için sonsuz bir hazineymiş. Her gün başka bir güzellik sunar, her gece başka bir rüya fısıldarmış.

Sıla’nın İlk Keşifleri masalı burada bitmiş ancak Sıla’nın keşifleri hiç bitmemiş. O, her zaman merak etmiş, öğrenmiş ve bu kocaman dünyayı sevgiyle kucaklamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünde, yıldızların ışıl ışıl parladığı kocaman bir diyar varmış. Bu güzel diyarda, herkesin “Ay Dede” dediği, yumuşacık ışığıyla gökyüzünü aydınlatan tatlı mı tatlı bir ay yaşarmış.

Ay Dede’nin görevi, geceleri ışığını saçıp gökyüzünü aydınlatmakmış. Her gece yıldızlarla birlikte parıldar, gökyüzünü güzelleştirirmiş.

Ama bir gece, Ay Dede’nin ışığı sönmüş gibi olmuş. Eskisi kadar parlak değilmiş. Yıldızlar bu durumu hemen fark etmiş. Hepsi çok endişelenmiş ve “Ne oldu Ay Dede? Neden ışığın parlamıyor?” diye sormuşlar.

Ay Dede’nin en önemli görevi, geceleri ışığını saçıp gökyüzünü aydınlatmakmış. Her gece yıldızlarla birlikte dans eder gibi parıldar, gökyüzünü rengarenk bir masal gibi yaparmış.

Ama bir gece, Ay Dede’nin ışığı birden zayıflamış. Eskisi kadar parlak görünmüyormuş. Gökyüzündeki yıldızlar bunu hemen fark etmiş. Hepsi çok endişelenmiş ve telaşla sormuşlar: “Ay Dede, ne oldu? Neden ışığın artık parlamıyor?”


Ay Dede derin bir nefes almış ve hüzünlü bir sesle cevap vermiş: “Uzun zamandır çok yoruldum, sevgili yıldızlar. Artık ışığım eskisi gibi parlamıyor çünkü biraz dinlenmeye ihtiyacım var. Belki de biraz uzaklara gitmeliyim.”

Yıldızlar şaşkınlıkla birbirine bakmış. “Ama Ay Dede, sen olmadan gecelerimiz çok karanlık olur! Ne yaparız biz sensiz?” diye sormuşlar endişeyle.

Ay Dede gülümsemiş, ama bu sefer gülümsemesi biraz solgunmuş. “Merak etmeyin,” demiş. “Ben sadece kısa bir yolculuğa çıkacağım. Hem belki yeni yerler görüp geri döndüğümde çok daha parlak olurum.”

Yıldızlar bu sözleri duyunca üzülmüşler, ama Ay Dede’nin dinlenmeye ihtiyacı olduğunu anlamışlar. İçlerinden en parlak olanı, Yıldız Şeker, cesaretini toplayıp sormuş: “Peki, nereye gideceksin, Ay Dede?”

Ay Dede gökyüzünde uzaklara doğru bakmış. “Dünyaya ineceğim,” demiş. “Orada yeni yerler görmek, biraz dinlenmek istiyorum. Belki bu sayede ışığım yeniden parlayabilir.”

Yıldızlar şaşırmış. “Ama Ay Dede, dünya çok farklı bir yer! Orada bizi göremezsin,” demişler.

Ay Dede gülümsemiş. “Biliyorum, ama yeni dostlar edinmek ve biraz huzur bulmak istiyorum. Merak etmeyin, gökyüzüne geri döneceğim.”

Bu sırada, rüzgar hafifçe esmiş ve Ay Dede’nin kulağına fısıldamış: “Sana yardım edebilirim, Ay Dede. Seni yavaşça dünyaya indirebilirim. Nerede durmak istediğini söyle, seni oraya götüreyim.”

Ay Dede, rüzgara teşekkür etmiş. “Beni en güzel yere götür, Rüzgar dostum,” demiş.

Rüzgar yavaşça Ay Dede’yi taşıyarak gökyüzünden aşağı indirmiş. Ay Dede kendini yemyeşil bir ormanda bulmuş. Çiçekler mis gibi kokuyor, kuşlar şarkı söylüyor ve küçük hayvanlar çimenlerin arasında zıplıyormuş.

Ay Dede ormanda gezinirken, karşısına bir tavşan çıkmış. Tavşan gözlerini şaşkınlıkla açmış. “Sen… sen Ay Dede değil misin? Buraya nasıl geldin?” diye sormuş.

Ay Dede nazikçe cevap vermiş: “Evet, benim! Biraz dinlenmek için geldim. Ormanınız çok güzel. Burada biraz kalabilir miyim?”

Tavşan başını sallamış ve sevinçle gülümsemiş. “Tabii ki, Ay Dede! Ama dikkat et, burada senin gibi ışıldayan kimse yok. Herkes seni hemen fark eder!”

O gece, ormandaki bütün hayvanlar Ay Dede’nin etrafında toplanmış. Onun ışığında oyunlar oynayıp hikayeler anlatmışlar. Ay Dede uzun zamandır böyle mutlu hissetmediğini fark etmiş. Ama hâlâ yolculuğu bitmemiş. Ertesi sabah, tekrar rüzgarı çağırmış.

“Rüzgar dostum, beni bir başka güzel yere götür. Dünya gerçekten harika bir yermiş!” demiş.

Rüzgar gülümsemiş. “Tabii ki, Ay Dede. Seni bu sefer mavi suların yanına götüreyim,” demiş.

Rüzgar, Ay Dede’yi yumuşacık taşıyarak mavi bir denizin kıyısına bırakmış. Dalga sesleri huzurla yankılanıyormuş. Deniz kıyısında küçük bir çocuk oturuyormuş. Çocuk, Ay Dede’yi görünce şaşkınlıkla gözlerini ovuşturmuş.

“Sen… sen Ay Dede değil misin? Ama burada ne işin var? Hep yukarıda olurdun!” demiş heyecanla.

Ay Dede nazikçe gülümsemiş. “Evet, benim. Biraz dinlenmeye geldim. Buralar çok güzel görünüyor. Peki, sen burada ne yapıyorsun, küçük dostum?” diye sormuş.

Çocuk başını önüne eğmiş. “Deniz feneri bozuldu,” demiş hüzünle. “Gemiler buraya gelirken yönlerini bulamıyor. Ben de burada bekliyorum, ama karanlık çok korkutucu.”


Ay Dede çocuğun cesaretine hayran kalmış. “Korkma, küçük dostum,” demiş. “Ben buradayken kimse zarar görmez. Hadi ışığımı biraz daha parlatalım ve gemilere yol gösterelim!”

Ay Dede’nin ışığı birden daha parlak olmuş. Gece karanlığı aydınlanmış, denizin üstü altın gibi parlamış. Uzaktaki gemiler bu ışığı görüp güvenle yollarına devam etmiş.

Çocuk sevinçle Ay Dede’ye sarılmış. “Teşekkür ederim, Ay Dede! Sen olmasaydın çok korkardım,” demiş.

Ay Dede gülümseyerek, “Hepimiz birbirimize yardım etmek için buradayız, küçük dostum,” demiş.

O gece, çocuk deniz kenarında Ay Dede’nin ışığıyla rahatça uyumuş. Ay Dede ise mutlu bir şekilde gökyüzünü izlemeye devam etmiş. Ama artık yolculuğunun sonuna geldiğini hissetmiş.

Sabah olduğunda Ay Dede, rüzgarı tekrar çağırmış. “Rüzgar dostum, artık eve dönmek istiyorum. Gökyüzündeki dostlarım beni bekliyordur,” demiş.

Rüzgar gülümsemiş ve hafifçe eserek, “Elbette, seni hemen gökyüzüne çıkarırım, Ay Dede. Ama unutma, dünya seni her zaman özleyecek,” demiş.

Ay Dede, rüzgarın kollarında yavaşça gökyüzüne yükselmiş. Geri döndüğünde yıldızlar onu büyük bir sevinçle karşılamış.

“Seni çok özledik, Ay Dede!” diye bağırmışlar.

Ay Dede gülümseyerek, “Ben de sizi çok özledim,” demiş. “Ama bilin ki, dünyada birçok güzel dost edindim. Şimdi yeniden ışıldayacak kadar güçlüyüm!”

O günden sonra Ay Dede’nin ışığı bir daha hiç sönmemiş. Hem gökyüzündeki yıldızları aydınlatmış, hem de dünyadaki dostlarına göz kulak olmuş.

Ve gökyüzü, Ay Dede’nin ışığıyla her gece yeniden parlarken Ay Dede’nin Büyük Yolculuğu Masalıda burada bitmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil bir vadinin tam ortasında kocaman bir bahçe varmış. Bu bahçe, rengarenk çiçeklerle doluymuş. Çiçekler her sabah güneşi görünce neşeyle dans edermiş.

Bu bahçede yan yana yaşayan iki çiçek varmış. Biri zarif mi zarif, bembeyaz yapraklarıyla Papatya, diğeri ise parlak kırmızı yapraklarıyla göz kamaştıran Gül’müş.

İkisi de çok güzelmiş ama onların güzelliğinden daha özel bir şey varmış. Papatya ile Gül çok iyi arkadaşmış. Her sabah birbirlerine gülümser, rüzgar estiğinde yapraklarıyla birbirlerini selamlarmış.

Papatya, “Senin yaprakların ne kadar güzel parlıyor, Gül!” derken, Gül de “Senin zarif halin beni her zaman mutlu ediyor, Papatya!” dermiş.

İşte böyle, onların dostluğu bahçedeki en güzel şeymiş.


Bir sabah, Papatya güneşin sıcacık ışıklarıyla gözlerini açmış. Hafif bir rüzgar esiyor, yapraklarını yumuşacık okşuyormuş. Papatya, yapraklarını gererek tatlı bir esneme yapmış. Sonra başını çevirip yanındaki en yakın dostu Gül’e bakmış.

“Günaydın Gül! Bugün ne kadar güzel bir gün, farkında mısın? Güneş sıcacık parlıyor, rüzgar da yapraklarımızla oyun oynuyor. Böyle bir günde mutlu olmamak imkansız!”

Gül, yapraklarını nazikçe sallayıp Papatya’ya sıcak bir gülümsemeyle bakmış. “Günaydın Papatya. Gerçekten haklısın, hava çok güzel. Ama bazen dikenlerim beni düşündürüyor. İnsanlar yanıma yaklaşmaktan çekiniyor. Oysa ben de onların beni sevmesini istiyorum.”

Papatya, yapraklarını nazikçe sallayarak Gül’e doğru eğilmiş. “Ama Gül, senin harika bir kokun var! Herkes o güzel kokunu çok seviyor. Dikenlerin ise seni korumak için var, kimseye zarar vermek için değil. Bunu anlamaları gerekiyor.”

Gül bir an durup düşünmüş, sonra hafifçe gülümsemiş. “Belki de haklısın, Papatya. Ama ya sen? Seni birisi kopardığında üzülmüyor musun?”

Papatya, yapraklarını yavaşça kapatıp tekrar açmış. “Evet, üzülüyorum. Ama bir yandan da biliyor musun, insanlar beni kopardıklarında bile seviyorlar. Yapraklarımla fal bakıp güzel hayaller kuruyorlar. Bu da beni mutlu ediyor.”

Tam o sırada rengarenk kanatlarıyla bir kelebek uçarak gelmiş ve ikisinin tam ortasına konmuş. Merakla etrafa bakmış, sonra nazik bir sesle konuşmuş: “Sizi izliyordum. Gerçekten harika bir dostluğunuz var! Birbirinizin farklılıklarını tamamlıyorsunuz, bu çok güzel.”

Papatya tatlı bir gülümsemeyle cevap vermiş: “Evet, dostluk tam da böyle bir şey. Farklılıklarımız bizi özel yapıyor. Gül’le birbirimizi çok seviyor ve destekliyoruz.”
Gül, kelebeğe doğru hafifçe eğilip nazik bir sesle konuşmuş: “Herkes birbirinden farklıdır. Ama bazen bu farklılıklar, en güzel bağları oluşturur. Mesela ben kırmızı ve dikenliyim, Papatya ise beyaz ve narin. İşte tam da bu yüzden birbirimize çok değer veriyoruz.”

Kelebek, kanatlarını heyecanla çırparak havalanmış. “Bu harika bir hikaye! Sizin dostluğunuzu bahçedeki diğer çiçeklere de anlatacağım. Belki onlar da birbirlerine daha anlayışlı olmayı öğrenir.”


Tam o sırada bahçeye küçük bir kız neşeyle koşarak gelmiş. Çiçeklerin arasında durmuş ve Papatya ile Gül’e dikkatle bakmış. Bir süre onları seyrettikten sonra kendi kendine gülümseyerek mırıldanmış:
“Ne kadar güzeller! Ama koparmayacağım. Yan yana durduklarında çok daha güzel görünüyorlar.”

Küçük kız uzaklaşıp giderken Papatya heyecanla Gül’e dönmüş. “Gördün mü, Gül? Dostluğumuz insanlar tarafından bile fark ediliyor. Bu gerçekten harika bir şey!”

Gül, yapraklarını nazikçe sallayıp gülümsemiş. “Evet, Papatya. Bizim dostluğumuz bahçedeki herkese örnek olabilir. Kim bilir, belki insanlar da bu dostluğu anlamaya başlar.”

O günden sonra Papatya ile Gül, dostluklarının değerini her geçen gün daha çok anlamış. Her sabah güneşin ilk ışıklarıyla birbirlerine “Günaydın!” diyerek günlerini neşeyle başlatmışlar. Rüzgar hafifçe estiğinde yapraklarını sevgiyle sallayarak birbirlerine dokunmuş, en ufak bir esintiyi bile paylaşmanın mutluluğunu yaşamışlar.

Bahçedeki diğer çiçekler de onların dostluğundan çok şey öğrenmiş. Eskiden birbirleriyle yarışır gibi büyüyen çiçekler, artık birlikte dans eder olmuş. Renkler karışmış, kokular birbirine geçmiş, bahçede yalnızca huzur ve sevgi hissedilir hale gelmiş.

Ve böylece, Papatya ile Gül’ün Dostluğu Masalı burada bitmiş ancak bu masal sadece onların değil, tüm bahçenin bir arada olmasını sağlamış. O bahçe artık sadece çiçeklerin değil, dostluğun ve sevginin filizlendiği, hiç solmadığı bir yer olmuş.

Emzirme döneminde diş çekimi güvenle yapılabilir.

Hamilelik döneminde diş tedavileri için güvenle kullanılabilen lokal anestezik maddeler bulunmaktadır. Ancak diş hekimliğinde kullanılan röntgen cihazlarındaki radyasyon çok düşük seviyede olmasına rağmen hamilelerde röntgen çekiminden kaçınılması önerilmektedir.

Eğer mutlak suretle röntgen çekilmesi gerekiyorsa anneye koruyucu önlük giydirilerek oldukça düşük doz uygulayan cihazlarla işlem yapılmalıdır. Bu durumlar göz önüne alınarak hamileliğin ilk üç ay ve son üç ayında acil olmayan diş çekimleri ertelenebilir.

Çekimi gerçekleştiren hekimin bir başka önerisi yok ise çekim günü diş fırçalanmamalıdır. Ertesi gün çekim bölgesinden uzak kalacak şekilde dişler fırçalanabilir.

Her cerrahi işlemde olduğu gibi diş çekiminden sonra da komplikasyonlar görülebilmektedir. Anestezinin beklenenden uzun sürmesi, trismus gelişmesi, dişin kırılması, komşu dokulara veya çene kemiğine zarar verilmesi veya alveolit gelişmesi gibi komplikasyonlar gelişebilir.

20 yaş dişi çekimi sonrası şişlik genellikle çekim işlemlerinin zorluğuna bağlı olarak ortalama 2-3 gün sürebilir. Şişlik oluşumunun önlenmesi için genellikle ilk gün soğuk uygulama önerilmektedir. Bu uygulama hekim önerilerine uyularak yapılırsa şişlik oluşma ihtimali azalacaktır.

Gömülü diş çekimi sonrasındaki ağrı süresi çekim işleminin güçlüğüne göre değişiklik göstermektedir. Çoğunlukla ilk birkaç gün ağrı hissedilse de üç haftaya kadar olan ağrılar normal kabul edilebilir.

İster gömülü ister sürmüş olsun, diş çekiminin zorluğunu dişin kemikle olan ilişkisi ve köklerin pozisyonu belirler. Gömülü olmayan bir 20 yaş dişinin herhangi bir diş çekiminden farkı yoktur.

Gömülü diş çekimlerinde, dişe ulaşımın sağlanması için ilk olarak dişetinde bir insizyon yapılır. Diş eti kaldırılıp dişin görülmesi için rahat bir alan sağlandıktan sonra çekim işlemi gerçekleştirilir.

20 yaş dişi çenede en arkada yer alan ve en son çıkan dişlerdir. Kimi hastalarda sorunsuz şekilde çıkarak diş arkına dahil olabilirken, kimi hastalarda çenedeki alan yetersizliği sebebiyle ağrılı olarak çıkabilir, tam olarak çıkamayabilir veya çıktıktan sonra enfeksiyona sebep olabilir.

Ağrı ve enfeksiyonun yanı sıra komşu dişlere de zarar verebildikleri bilinmektedir. Bu nedenlerle 20 yaş dişlerinin bazı durumlarda çekimi gerekebilmektedir. Diş çekimi planlandı ise çekimin zorluğu dişin kemikle olan ilişkisine göre belli olacaktır.

Alveol, dişlerin çene kemikleri içinde bulundukları bölgedir. Alveolit de diş çekiminden sonra bölgede oluşabilen iltihabi bir durumdur. Diş çekiminden hemen sonra bölgenin kan ile dolması ve pıhtı oluşumu beklenirken çeşitli nedenlerle bu pıhtı yapının bozulması alveolit oluşumu için zemin hazırlar. Sigara kullanımı bu duruma yol açan başlıca sebeplerden biridir.

Bunun dışında çekim bölgesinin hijyenine dikkat edilmemesi, çok sıcak veya soğuk yiyecekler tüketilmesi, bölgenin dil veya bir yabancı cisim ile kurcalanması veya emme işlemi yapılması alveolit oluşumuna sebep olabilir. Bazı durumlarda diş çekimi sırasında kullanılan anestezik maddelere, hastanın kullandığı ilaçlara veya mevcut sistemik hastalıklara bağlı olarak da alveolit gelişebilmektedir.

Alveolit oldukça ağrılı geçen birkaç güne sebep olan bir hastalıktır. Bu sebeple oluşmaması için gerekli önerilere dikkat edilmesi tavsiye edilir.

Çekim bölgesinde oluşan beyaz doku genellikle iyileşme dokusudur. İyileşme sürecinde bölgedeki dişeti önce beyazlaşır ardından pembe rengini alır.

Yemek yemek için uyuşukluğun geçmesi beklenmelidir. Bu süre 2-4 saat arasında değişmektedir. Sonrasında da birkaç gün yumuşak ve ılık gıdalar ile beslenmeye özen gösterilmelidir. Bölgenin sert, asitli, baharatlı, çok sıcak veya çok soğuk gıdalarla tahriş edilmesinin önüne geçilmelidir.

-Diş çekimi sonrası bölgeye yerleştirilen tamponla 30 dakika süreyle basınç uygulanmalı ve sürenin sonunda çıkartılmalıdır. Tampon uygulaması, kanamayı durdurarak pıhtı oluşmasını ve zamanla bölgenin kemik ile dolmasını sağlayacaktır. Bu nedenle tampon uygulama aşamasına dikkat edilmezse yara iyileşmesi bozularak ağrılı bir sürece sebep olabilir.

-Dişlerdeki uyuşukluk hissi geçene kadar bir şey yenmemelidir. Uyuşukluk hissi geçtikten sonra çok sıcak, çok soğuk, asitli, baharatlı gıdalardan uzak durulmalıdır. Diş çekiminden sonraki birkaç gün yumuşak gıdalarla beslenilmelidir.

-Diş çekimini takip eden üç gün boyunca sigara ve alkol kullanılmamalıdır.

-Diş çekimi komplikasyonlu olduğunda çekimi takip eden 8 saat boyunca 5-10 dakika aralıklarla dışardan soğuk uygulaması yapılabilir.

-Diş çekimi sonrası çekim bölgesine dille veya herhangi bir aletle dokunulmamalıdır. Bu şekilde bölgedeki pıhtı oluşumu bozularak iyileşmenin gecikmesine veya bölgenin enfekte olmasına sebep olunabilir.

-Diş çekiminden sonra ağrı oluşması beklenebilir. Ancak ağrı kesici kullanımı ile geçmeyen, gece uykudan uyandıran ağrılar mevcut ise çekim bölgesi enfekte olmuş veya pıhtı yerinden kopmuş olabilir. Bu durumda hekime başvurulması önerilmektedir.

Diş çekimi sonrası iltihaplanma, çekim bölgesinde şiddetli bir ağrı, lenf hassasiyeti, yüksek ateş, titreme ile kendini gösterebilir. Böyle bir durumda hekime başvurulabilir

Sızıntı şeklindeki kanama ilk 24 saat boyunca beklenmektedir. Ancak şiddetli bir kanama olması durumunda hekime başvurulabilir.

Sürekli olarak tükürmek kan pıhtısı oluşumunu engelleyerek çekim boşluğunun iyileşme sürecini bozar. Bu sebeple hastalardan çekim sonrasında tükürmemeleri istenir.

Kan sulandırıcı (antikoagülan) kullanımı esnasında planlanan diş çekiminden önce konsültasyon istenmelidir. Diş çekim işlemi konsültasyon sonucuna göre planlanmalıdır.