Okul sevgisi

Okulun Sıcak Kalbi
Bir zamanlar yemyeşil dağların eteklerinde, küçük ve sevimli bir kasaba vardı. Bu kasabanın ortasında ise kırmızı çatılı, beyaz pencereli şirin bir okul yükseliyordu. Kasabanın bütün çocukları sabahları sevinçle çantalarını omuzlarına takar, okula doğru koşarlardı. Fakat bu hikâyemizin kahramanı olan Eymen için durum biraz farklıydı.

Eymen, okulun ilk günlerinde heyecan duymuş olsa da zamanla okuldan uzaklaşmaya başlamıştı. Ona göre ödevler çoktu, dersler sıkıcıydı ve teneffüsler bile bazen yeterince eğlenceli gelmiyordu. Sabahları annesi onu uyandırdığında, yorganın altına saklanır ve “Okula gitmek istemiyorum!” diye söylenirdi.

Bir gün, Eymen’in sınıf öğretmeni Sevgi Öğretmen, onun derse ilgisiz olduğunu fark etti. Yumuşak bir sesle yanına gidip,
— “Eymen, okul sana sıkıcı mı geliyor?” diye sordu.
Eymen gözlerini yere indirdi, bir süre sessiz kaldı, sonra başını salladı:
— “Evet öğretmenim. Bazen okul bana çok zor geliyor. Oyun oynamak daha güzel.”

Sevgi Öğretmen gülümsedi ve elini Eymen’in omzuna koydu.
— “Okul sadece derslerden ibaret değil, Eymen. Burada yeni şeyler öğreniyor, arkadaşlarınla vakit geçiriyor, geleceğini kuruyorsun. Sana bir şey göstereceğim. Belki o zaman okulun aslında ne kadar özel olduğunu görürsün.”

Kitapların Gizli Dünyası
Ertesi gün Sevgi Öğretmen, Eymen’i kütüphaneye götürdü. Raflarda rengârenk kitaplar vardı. Masallar, şiirler, atlaslar, hayvanlarla ilgili ansiklopediler… Eymen’in gözleri parladı. Daha önce bu kadar çok kitabı bir arada görmemişti.

Öğretmeni ona küçük, mavi kaplı bir kitap uzattı. Kitabın kapağında gülümseyen bir çocuk ve rengârenk bir okul resmi vardı.
— “Bu kitapta okul sevgisiyle ilgili bir hikâye var. Okumak ister misin?” dedi.

Eymen kitabı alıp sayfalarını çevirmeye başladı. Hikâyede, bilgisini paylaşan, arkadaşlarına yardım eden bir çocuğun okul sayesinde hayallerine kavuştuğu yazıyordu. Kitabı okudukça Eymen’in içi ısındı.



— “Demek okul bana sadece ödev vermiyor, bana hayallerimi de öğretiyor…” diye düşündü.

Arkadaşlığın Gücü
Bir gün okul bahçesinde futbol oynanıyordu. Eymen, ilk başta oyuna katılmak istemedi. Çünkü topa iyi vuramadığını düşünüyordu. Ama sınıf arkadaşlarından Zeynep yanına gelip,
— “Gel Eymen, birlikte oynayalım. Önemli olan kazanmak değil, birlikte eğlenmek.” dedi.

Eymen çekinerek oyuna katıldı. İlk başta topu kaçırdı, düştü, biraz da utandı. Ama arkadaşları ona kızmadı, aksine destek verdiler. Her düştüğünde “Aferin, bir dahaki sefere olacak!” diyerek onu cesaretlendirdiler.

O gün Eymen, okulun sadece derslerden değil; dostluktan, paylaşmaktan ve birlikte gülmekten ibaret olduğunu anladı. Eve döndüğünde annesine,
— “Anne, okul çok güzel bir yer! Arkadaşlarımla oynamak bana mutluluk verdi.” dedi.

Bilginin Gücü
Bir hafta sonra öğretmen sınıfa bir proje ödevi verdi: “Herkes kasabanın güzelliklerini anlatan küçük bir sunum hazırlayacak.”

Eymen önce korktu. “Ben yapamam ki, konuşamam!” diye düşündü. Ama sonra kütüphaneden aldığı kitabı hatırladı. Cesaretini topladı, araştırmalar yaptı. Kasabanın dağlarını, çiçeklerini, derelerini çizdi. Fotoğraflar ekledi.

Sunum günü geldiğinde kalbi küt küt atıyordu. Sıra ona geldiğinde derin bir nefes aldı.
— “Kasabamızın eteklerinde rengârenk çiçekler açar. Ormanlarımızda sincaplar, tavşanlar yaşar. İşte burası bizim cennet köşemiz.”


Sınıftaki herkes alkışladı. Sevgi Öğretmen gözleri parlayarak,
— “Gördünüz mü çocuklar, bilgi paylaşınca ne kadar değerli oluyor! Eymen çok güzel bir sunum yaptı.” dedi.

Eymen o an anladı ki okul, içinde gizli bir hazine barındırıyordu. O hazine bilgiydi, cesaretti, dostluktu.

Okulun Kalbi
Zamanla Eymen sabahları uyanmakta zorluk çekmez oldu. Çantasını sevinçle hazırlıyor, defterlerini düzenliyor, teneffüsleri sabırsızlıkla bekliyordu.

Bir gün sınıfta Sevgi Öğretmen çocuklara bir soru sordu:
— “Sizce okul nedir?”

Zeynep elini kaldırdı:
— “Okul, oyun arkadaşlarımdır.”

Ahmet gülerek ekledi:
— “Okul, bana rakamları öğreten yerdir.”

Eymen düşünerek cevap verdi:
— “Okul, kalbimiz gibidir. Kalbimiz bize nasıl yaşam veriyorsa, okul da bize bilgi, dostluk ve mutluluk verir.”

Sınıf alkışlarla Eymen’in sözlerini onayladı. Sevgi Öğretmen ise gözleri dolu dolu,
— “Çok doğru söyledin Eymen. Okulun kalbi sevgidir.” dedi.



Sonuç
O günden sonra Eymen okula bambaşka gözlerle baktı. Artık ödevleri bir yük değil, öğrenmenin bir yolu olarak görüyordu. Arkadaşlarıyla gülüp eğleniyor, kütüphanede yeni kitaplar keşfediyor, öğretmenine sorular sorarak bilgisini artırıyordu.

Eymen artık okulunu seviyordu. Çünkü okul, sadece ders çalışılan bir bina değil, hayallerin yeşerdiği, dostlukların kurulduğu, hayatı güzelleştiren sıcak bir yuvaydı.

Ve o günden sonra Eymen her sabah okula koşarken, kendi kendine mırıldanıyordu:
— “Okulum benim ikinci evim, sevgiyle dolu kalbim.”