Ü
Üye silindi 81
Guest
Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler
Bir zamanlar uzak diyarlarda, karlarla kaplı dağların ardında, yemyeşil ormanların ortasında kocaman bir krallık varmış. Bu krallığın hükümdarı, adaletiyle tanınan iyi yürekli bir kralmış. Kraliçe ise güzelliğiyle dillere destanmış ama kader, onu genç yaşta aralarından almış. Kral, zamanla yeniden evlenmiş. Ancak ikinci kraliçe, içten içe kıskanç, kibirli ve kindar bir kadınmış.
Yeni kraliçenin en değerli eşyası ise büyülü aynasıymış. Her sabah aynanın karşısına geçer, gururla sorarmış:
“Ayna ayna söyle bana, var mı benden daha güzeli bu dünyada?”
Ayna da her seferinde:
“Güzelsin kraliçem, dünyada senden daha güzel yok.” diye yanıt verirmiş.
Yıllar geçmiş, kralın ilk eşinden olan kızı büyümüş. Adı Pamuk Prenses’miş. Bembeyaz teni, kömür karası saçları ve kan kırmızısı dudaklarıyla güzelliği herkesin dikkatini çekermiş. Doğallığı, saflığı ve iyi kalpliliğiyle sadece dış görünüşü değil, ruhu da güzellik doluymuş.
Bir sabah kraliçe yine aynasına bakmış ve aynı soruyu sormuş. Ancak bu kez ayna farklı bir cevap vermiş:
“Güzelsin kraliçem, güzelsin ama... Ormanda yaşayan Pamuk Prenses senden bin kat daha güzel.”
Kraliçe bu cevabı duyunca kıskançlıktan deliye dönmüş. İçinde büyüyen kin, gün geçtikçe artmış. “O kız yaşadığı sürece huzurum olmayacak!” diye düşünmüş.
Avcıya Verilen Emir
Kraliçe bir gün sarayın en güvenilir avcılarından birini yanına çağırmış. Sert bir sesle:
“Pamuk Prenses’i ormana götür. Onu öldür ve bana kalbini getir!” demiş.
Avcı, kraliçenin bu isteğini duyunca dehşete kapılmış. Pamuk Prenses’i herkes severmiş. Onu öldürmek istememiş ama kraliçenin öfkesinden de korkmuş. Çaresiz kabul etmiş.
Pamuk Prenses’i ormana götürdüğünde kalbi daha fazla dayanamamış. Prensesin masum gözlerine bakıp fısıldamış:
“Git! Hemen kaç! Kraliçe seni öldürmek istiyor. Buradan uzaklaş. Bir daha sakın geri dönme!”
Pamuk Prenses korkuyla ormana doğru koşmuş. Avcı ise bir geyiği öldürüp kalbini kraliçeye götürmüş. Kraliçe, geyiğin kalbini Pamuk Prenses’in kalbi sanarak bir süre rahatlamış.
Ormanda Kayboluş
Pamuk Prenses günlerce ormanda yürümüş. Kimi zaman kuşlardan, kimi zaman tavşanlardan cesaret almış. Karanlık bastığında korkmuş ama içindeki umut onu ayakta tutmuş. Sonunda, ormanın derinliklerinde küçük, sevimli bir kulübeye rastlamış. Kapıyı çalmış, ses çıkmayınca içeri girmiş.
Kulübenin içi tertemizmiş ama her şey minicikmiş: Küçük sandalyeler, küçük tabaklar, küçük yataklar... Masanın üzerinde yedi küçük tabak dolusu yemek varmış. Açlıktan bitap düşen Pamuk Prenses biraz yemek yemiş. Sonra odadaki yedi küçük yatağı görünce “Biraz dinleneyim” demiş. Hepsine sığamayınca yatakları yan yana koyup üzerine uzanmış ve uyuyakalmış.
Yedi Cücelerle Karşılaşma
Bu kulübenin sahipleri, dağlarda çalışan yedi cüceymiş. Gün boyu madende çalışır, akşam olunca evlerine dönerlermiş. O gün işten döndüklerinde evlerinde bir gariplik fark etmişler: Tabaklarındaki yemekler eksilmiş, sandalyeleri yer değiştirmiş. Yatak odasına gittiklerinde ise hepsinin yatağında uyuyan güzeller güzeli bir kız görmüşler.
Cüceler şaşkınlıkla birbirlerine bakmışlar. Aralarındaki en yaşlısı yavaşça fısıldamış:
“Kim bu kız acaba? Zararsız görünüyor, bırakın uyusun.”
Sabah olduğunda Pamuk Prenses uyanmış ve başına gelenleri cücelere anlatmış. Cüceler onu dikkatle dinlemişler. Hepsi birden “Burada kal, biz seni koruruz. Ama dikkat et, kraliçe seni bulabilir. Sakın yabancılara kapıyı açma!” demişler.
Pamuk Prenses o günden sonra cücelerle yaşamaya başlamış. Ev işlerine yardım etmiş, yemekler pişirmiş, onlara şarkılar söylemiş. Cüceler onu çok sevmiş, küçük bir aile olmuşlar.
Kraliçenin Hilesi
Aradan günler geçmiş. Kraliçe yeniden aynasının karşısına geçmiş.
“Ayna ayna söyle bana, var mı benden güzeli bu dünyada?”
Ayna bu kez yine aynı cevabı vermiş:
“Pamuk Prenses, ormanın derinliklerinde cücelerle birlikte yaşıyor. O senden çok daha güzel!”
Kraliçe gerçeği öğrenince öfke nöbeti geçirmiş. “Demek hâlâ hayatta! Onu kendi ellerimle yok edeceğim.” demiş.
Kılık değiştirerek yaşlı bir satıcı kadın olmuş. Elinde parlak renkli kurdeleler, taraklar ve elmalarla Pamuk Prenses’in yaşadığı kulübeye gitmiş. Kapıyı çaldığında Pamuk Prenses ilk başta açmak istememiş ama yaşlı kadının iyi niyetli göründüğünü düşünerek kandırılmış.
İlk seferinde kraliçe, Pamuk Prenses’in belini sıkı sıkıya bağlamış. Prenses bayılmış ama cüceler gelip onu kurtarmışlar. İkinci seferinde zehirli bir tarakla saçını taramış, Prenses bayılmış. Yine cüceler yetişip onu kurtarmışlar.
Ama kraliçe pes etmemiş. Sonunda en sinsi planını yapmış: Zehirli bir elma hazırlamış. Elmanın yarısı kırmızı, parlak ve ölümcül zehirle doluymuş; diğer yarısı ise masum görünüyormuş.
Pamuk Prenses’e elmayı uzattığında şüphelenmiş ama yaşlı kadının “Ben de yiyeceğim” demesiyle ikna olmuş. Kadın temiz kısmını yemiş, Pamuk Prenses ise zehirli kısmını ısırmış. O an yere yığılmış, gözleri kapanmış.
Cam Sandık
Cüceler eve döndüklerinde onu yerde cansız bulmuşlar. Ne yaparlarsa yapsınlar Pamuk Prenses’i uyandıramamışlar. Günlerce gözyaşı dökmüşler. Onu toprağa gömmeye kıyamamışlar. Camdan yapılmış bir sandık hazırlayıp, ormanın en güzel köşesine koymuşlar. Başında nöbet tutmuş, dualar etmişler.
Prens’in Gelişi
Bir gün komşu krallığın prensi ormanda avlanırken cam sandığı görmüş. İçinde uyuyan Pamuk Prenses’i görünce hayran kalmış. Yanındaki cücelere dönüp “Onu sarayıma götürmeme izin verin. Ona ömrümün sonuna kadar bakacağım.” demiş.
Cüceler üzülseler de prensin içtenliğini hissetmişler ve kabul etmişler. Prens, sandığı kaldırmaya çalışırken sarsıntıyla Pamuk Prenses’in boğazına takılan elma parçası yerinden çıkmış. Prenses gözlerini açmış. Cüceler sevinç çığlıkları atmış, prensin kalbi mutluluktan çarpmış.
Pamuk Prenses yaşadığı her şeyi anlatmış. Prens ona evlenme teklif etmiş. Cüceler gözyaşları içinde mutlulukla kabul etmelerini istemiş.
Mutlu Son
Büyük bir düğün yapılmış. Kraliçe de davetliler arasındaymış. Yine aynasına danışmış:
“Var mı benden daha güzeli bu dünyada?”
Ayna bu kez kesin bir şekilde:
“Evet, Pamuk Prenses senden çok daha güzel. Hem içiyle hem dışıyla!” demiş.
Kraliçe bu sözleri duyunca öfkeden kudurmuş, ama artık yapabileceği hiçbir şey yokmuş. Kendi kötülüğünün içinde kaybolup gitmiş.
Pamuk Prenses ve Prens, cüceleri sık sık ziyaret etmiş. Krallıkları sevgiyle, adaletle ve mutlulukla yönetmişler. Ormanın derinliklerinde yankılanan şarkılar, artık masumiyetin ve dostluğun sesi olmuş.
Ve onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
