Ülkemizin Güzellikleri Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ülkemizin en güzel köylerinden birinde, doğayı çok seven küçük bir çocuk yaşarmış. Adı, Ali’ymiş. Ali, günlerini ormanda dolaşarak, nehirlerde taş sektirerek ve gökyüzüne bakarak hayaller kurarak geçirirmiş.
Bir sabah, güneş gökyüzüne gülümserken, Ali’nin kulağına tatlı bir ses çalınmış:
“Cik cik! Hey Ali, uyan!”
Ali gözlerini açmış, penceresinin önünde minik, parlak tüyleri olan bir serçe durmuş.
“Ben Şıpıdık! Türkiye’nin güzelliklerini görmek ister misin?” diye cıvıldamış.
Ali heyecanla yataktan fırlamış. “Elbette isterim! Ama nasıl olacak bu?”
Şıpıdık kanatlarını çırpmış ve gagasının ucuyla bir tüy bırakmış.
“Bu sihirli tüy, seni Türkiye’nin en güzel yerlerine götürecek! Sıkı tutun!”
Ali tüyü eline alır almaz, hafif bir esinti onu sarıp sarmalamış ve göz açıp kapayıncaya kadar bambaşka bir yere götürmüş.
Pamukkale: Bulutların Üzerinde Yürümek
Ali etrafına bakmış ve şaşkınlıktan ağzı açık kalmış. Sanki dev bir pamuk yığını üzerinde duruyormuş! Yumuşacık beyaz kayalıklar, içinden sıcak su akan küçük havuzlarla kaplıymış.Şıpıdık sevinçle uçmuş. “Burası Pamukkale! Su buradaki taşları bembeyaz yapar. İnsanlar buraya dinlenmeye gelir!”
Ali suyun içine ayaklarını sokmuş. “Sanki bulutların üstünde yürüyorum!” diye gülmüş.
Serçe kanatlarını çırpmış. “Daha çok güzellik var! Tutun tüyü, gidiyoruz!”
Kapadokya: Peribacaları ve Uçan Balonlar
Bir anda Ali, devasa taş kulelerin olduğu bir yerde bulmuş kendini. Gökyüzünde rengârenk balonlar süzülüyormuş. Balonlar dans eder gibi yükseliyor, insanlar sevinçle onlara el sallıyormuş.“Burası Kapadokya!” demiş Şıpıdık. “Buradaki peribacaları, rüzgâr ve yağmurun hediyesi! Ve insanlar balonlara binerek gökyüzüne süzülüyor!”
Ali gözleri parlayarak dev bir balona binmiş. Gökyüzüne yükseldikçe tüm Kapadokya ayaklarının altına serilmiş. “Bu harika bir yer!”
Serçe gülümsemiş. “Bir sonraki durağımız İstanbul!”
İstanbul: Köprüler, Vapur Sesleri ve Mart
Ali gözlerini açtığında büyük bir şehrin ortasındaymış. Köprüler, dev camiler, kocaman kuleler gökyüzüne uzanıyormuş. Deniz kıyısında vapurlar düdük çalıyor, martılar havada süzülerek “Gaak gaak!” diye bağırıyormuş.“Burası İstanbul! Avrupa ve Asya’yı birleştiren şehir!”
Ali, bir vapura binmiş, elindeki simidi martılarla paylaşmış. “Bu şehir hiç uyumuyor!” demiş heyecanla.
Şıpıdık cıvıldamış. “Evet, çünkü burası tarih, sanat ve kültür dolu! Ama daha da eskiye gitmeye ne dersin?”
Efes: Zamanın İçinde Bir Yolculuk
Ali bir anda taşlarla döşeli eski bir yolda bulmuş kendini. Etrafında dev sütunlar, ihtişamlı tiyatrolar ve kocaman bir kütüphane varmış.Şıpıdık, “Burası Efes, eski çağlardan kalma bir şehir! Burada insanlar tiyatro izler, büyük kütüphanelerde kitaplar okurdu!”
Ali hayranlıkla taş yapıları incelemiş. “Burada yürüyen insanları hayal edebiliyorum!”
Şıpıdık gagasını oynatıp gülümsemiş. “Son bir durak daha var!”
Karadeniz: Yemyeşil Yaylalar ve Eğlenceli Horon
Ali gözlerini açtığında, mis gibi çay kokusu almış. Önünde yemyeşil yaylalar, sislerin içinde kaybolan ahşap evler varmış. Dereler şırıl şırıl akıyor, insanlar horon tepiyormuş.
“Burası Karadeniz! Burada insanlar doğayla iç içe yaşar. Burası çok yağmur alır, bu yüzden her yer yemyeşildir!”
Ali, kemençe sesine kapılıp horon tepen insanlara katılmış. “Bu çok eğlenceli!”
Şıpıdık mutlu bir şekilde kanat çırpmış. “İşte Türkiye böyle bir yer! Hem doğasıyla, hem tarihiyle, hem de insanlarıyla büyüleyici!”
Ali gözlerini kapamış, tüm gördüklerini zihnine kazımış. “Ben çok şanslıyım! Türkiye gerçekten harika bir ülke!”
Şıpıdık hafifçe Ali’nin burnuna dokunmuş. “Unutma, burası senin vatanın! Onu korumalı, keşfetmeli ve çok sevmelisin!”
Bir rüzgâr esmiş, Ali bir anda yine yatağında uyanmış. Ama ellerinde hâlâ Şıpıdık’ın bıraktığı sihirli tüy varmış.
O günden sonra Ali, Türkiye’nin her köşesini keşfetmeye karar vermiş. Ve her yeni keşfinde, Şıpıdık pencerenin önünde onu beklemiş.
Ve Ülkemizin Güzellikleri Masalı burada bitmiş, ama keşif asla sona ermemiş!
Geri Dönüşüm Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların uzandığı, kuşların cıvıl cıvıl şarkılar söylediği güzel bir orman varmış. Bu ormanda her hayvan mutlu mesut yaşarmış. Tavşanlar sıçrar, sincaplar ceviz toplar, kelebekler dans edermiş. Ama ormanın en neşelisi, en meraklısı, en yardımseveri Küçük Kirpi Pırpır’mış.
Pırpır, minik ayaklarıyla ormanda dolaşır, her şeyi inceler, herkese yardım etmek istermiş. Ama bir gün, ormanda tuhaf bir şey fark etmiş. Çiçeklerin arasına sıkışmış kâğıt parçaları, su birikintisine düşmüş plastik şişeler, ağaç dallarına takılmış eski torbalar…
Pırpır gözlerini kocaman açmış. “Bu da ne böyle?” diye mırıldanmış.
O sırada yanından geçen Bilge Baykuş, Pırpır’ın şaşkın bakışlarını fark etmiş ve kanatlarını çırparak yanına konmuş.
“Pırpır, neye bakıyorsun öyle?”
“Bilge Baykuş, bak! Her yerde çöpler var. Ormanımız neden böyle kirlenmiş?”
Bilge Baykuş derin bir “hmm” sesi çıkarmış, gözlüklerini düzeltmiş ve başını iki yana sallamış.
“Bu, insanların çöplerini rastgele atmaları yüzünden oldu, Pırpır. Ama bunların hepsi çöp değil, bazıları geri dönüştürülebilir. Yani, yeniden kullanılabilir!”
Pırpır kulaklarını dikmiş. “Geri dönüştürmek mi? O nasıl oluyor?”
Bilge Baykuş, gagasıyla bir plastik şişeyi işaret etmiş.
“Bu plastik şişe eğer çöpe atılırsa, doğada yıllarca kalır. Ama onu geri dönüşüm kutusuna atarsak, fabrikalar onu eritip yeniden plastikten yeni eşyalar yapabilir. Kâğıtlar kitap olabilir, cam şişeler yeni bardaklara dönüşebilir. Böylece hem doğamız temiz kalır hem de gereksiz atık oluşmaz.”
Pırpır heyecanla kuyruğunu sallamış.
“O zaman biz de bunları toplamaya başlayalım!”
Pırpır hızla ormanın dört bir yanına koşmuş. Önce eski bir kutu bulmuş ve üzerine “Geri Dönüşüm Kutusu” yazmış. Sonra sincapları, tavşanları, ördekleri ve hatta tembel ayı Pofuduk’u bile çağırmış.
“Arkadaşlar! Ormanımızı temizlememiz gerekiyor! Çöpleri üç farklı kutuya koyacağız. Mavi kutuya kâğıtları, sarı kutuya plastikleri, yeşil kutuya camları atacağız! Haydi başlayalım!”
Tüm hayvanlar kıkırdayarak işe koyulmuş. Tavşanlar otların arasındaki kâğıtları toplamış, sincaplar dallara takılmış torbaları çıkarmış, Pofuduk büyük büyük plastik şişeleri toplarken biraz söylenmiş ama yine de yardım etmiş.
Bütün çöpler ayrıldıktan sonra, Bilge Baykuş onları kasabadaki geri dönüşüm merkezine götürmüş.
Birkaç hafta sonra, orman eskisinden bile daha güzel olmuş! Çiçekler mis gibi kokmuş, ağaçlar rahat bir nefes almış, dereler pırıl pırıl akmış. Üstelik, geri dönüştürülen malzemelerden hayvanlar için yeni oyuncaklar, kuş yuvaları ve su kapları yapılmış!
Pırpır mutluluktan zıplamış. “Bu harika! Hem doğamız temiz kaldı hem de yepyeni şeyler yapıldı!”
Bilge Baykuş gülümsemiş. “Evet, Pırpır. Doğayı korumak bizim elimizde. Eğer herkes geri dönüşüm yaparsa, dünya çok daha güzel bir yer olur.”
O günden sonra ormanda kimse çöplerini yere atmadan önce iki kere düşünmüş. Pırpır ve arkadaşları her ay bir “Geri Dönüşüm Günü” düzenlemiş ve doğayı korumanın önemini herkese anlatmış.
Ve Geri Dönüşüm Masalının sonunda, orman her zamankinden daha güzel, daha temiz, daha mutlu olmuş. Bütün hayvanlar ise, bu mutlu ormanda sonsuza kadar neşe içinde yaşamış.
Dişlerimizi Neden Fırçalamalıyız Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil ağaçların süslediği, rengârenk çiçeklerin mis gibi koktuğu küçük bir kasabada Defne adında tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış.
Defne’nin kocaman parlayan gözleri, iki yana örülmüş saçları ve her zaman gülümseyen bir yüzü varmış. Ama bir sırrı da varmış: Defne, dişlerini fırçalamayı hiç ama hiç sevmezmiş!
Her sabah kahvaltıdan sonra annesi, “Defne, dişlerini fırçala kızım!” dermiş. Ama Defne, “Bir kereden bir şey olmaz anne!” diyerek oyun oynamaya koşarmış.
Akşam yatmadan önce babası, “Defne, hadi bakalım dişler fırçalansın!” dediğinde ise, “Çok uykum var baba, yarın yaparım!” diye geçiştirirmiş. Günler böyle geçip gitmiş.
Ama Defne farkında olmadan dişlerinin arasında minik minik şeker kalıntıları, kırıntılar ve yemek artıkları birikmeye başlamış. Önce hiç hissetmemiş. Ama bir gün sabah uyandığında ağzında garip bir tat ve yapış yapış bir his varmış.
Bir sabah, en sevdiği elmayı büyük bir ısırık alarak yemeye çalışmış. Ama o da ne?
Defne “Aaaah!” diye bağırmış. Çünkü dişi fena halde sızlamış!
Yanında oturan en yakın arkadaşı Zeynep endişeyle sormuş: “Ne oldu Defne?”
Defne yanağını tutarak “Bilmiyorum ama dişim çok acıdı,” demiş. O gün okulda yemek yerken bile dişi zonklamış durmuş. Akşam olunca acısı daha da artmış.
Yatağına yatınca, “Anneee! Dişim çok ağrıyor!” diye seslenmiş.
Annesi hızla yanına gelmiş, Defne’nin yanağını okşayarak, “Tatlı kızım, dişlerini düzenli fırçalamazsan böyle olur,” demiş. Babası da hemen gelmiş ve “Yarın seni diş doktoruna götürelim, belki bir çürük başlamıştır,” diye eklemiş.
Diş Perisiyle Karşılaşma
Defne diş doktorundan biraz korkuyormuş. Ama daha fazla dayanamamış. O gece gözlerini kapattığında tuhaf bir şey olmuş!Pencereden içeri pırıl pırıl parlayan bir ışık süzülmüş. Sonra ışığın içinden minik, kanatlı bir peri çıkmış. Parıltılı elbisesi, inci gibi beyaz dişleriyle gülümsüyormuş.
Defne gözlerini kocaman açmış. “Sen de kimsin?” diye sormuş şaşkınlıkla.
Peri, neşeli bir kahkaha atarak “Ben Diş Perisi’yim! Dişlerine iyi bakmayan çocukları ziyaret ederim,” demiş. “Biliyor musun, dişlerini düzenli fırçalamazsan yaramaz kırıntılar dişlerinde saklanır ve orada oynamaya başlarlar!”
Defne gözlerini daha da açmış. “Yaramaz kırıntılar mı?” diye fısıldamış.
Diş Perisi, küçük sihirli değneğini sallamış. O anda Defne’nin dişleri büyümüş büyümüş ve her şey kocaman olmuş! Şimdi dişlerinin üzerinde küçücük, sevimli ama bir o kadar yaramaz kırıntılar hoplayıp zıplıyormuş. Kimi şeker artıklarıyla kaydırak yapıyor, kimi dişlerin arasında saklambaç oynuyormuş.
İçlerinden biri hoplayarak Defne’ye göz kırpmış. “Merhaba Defne! Biz yaramaz kırıntılarız! Eğer dişlerini fırçalamazsan burada kalırız, hoplar zıplar, dişlerinde minik delikler açarız!”
Defne hemen yerinden sıçramış. “Ama ben dişlerimde sizi istemiyorum!” demiş.
Diş Perisi tekrar değneğini sallamış ve Defne eski haline dönmüş. “O zaman dişlerini her sabah ve her akşam fırçalamaya ne dersin?” diye sormuş.
Defne, “Evet, evet! Fırçalayacağım! Hemen başlamalıyım!” diye sevinçle bağırmış.
Mutlu Son
Sabah uyandığında her şey gerçek gibi hissettirmiş ama diş perisinin sihri hâlâ aklındaymış. Kahvaltıdan sonra hemen banyoya koşmuş, diş fırçasını almış ve “Şşşt şşşt, fırçala fırçala, kırıntıları kovalala!” diye neşeyle şarkı söyleyerek fırçalamaya başlamış.Artık her sabah ve her akşam dişlerini fırçalamayı ihmal etmemiş. Çünkü biliyormuş ki eğer fırçalamazsa yaramaz kırıntılar geri gelebilirmiş!
Günler geçtikçe Defne’nin dişleri pırıl pırıl olmuş. O güzelim inci gibi dişleriyle kocaman gülümsediğinde herkes onun sağlıklı dişlerine hayran kalmış.
Dişlerimizi Neden Fırçalamalıyız Masalının sonunda, Defne dişlerini fırçalamanın önemini öğrenmiş, yaramaz kırıntıları sonsuza dek uzaklaştırmış.
Gökten üç diş fırçası düşmüş; biri dişlerini düzenli fırçalayan çocuklara, biri bu masalı okuyanlara, biri de sağlıklı gülümsemelere!
Rüya Kutusu Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, rüzgârın tatlı tatlı estiği, gökyüzünün her gece yıldızlarla süslendiği bir ormanın kıyısında, minik bir kulübede yaşayan sevimli bir tavşan varmış. Adı Pıtırcık’mış.
Pıtırcık, bembeyaz tüyleri, tombul yanakları ve kocaman kulaklarıyla ormanın en meraklı tavşanıymış. Ama onun en sevdiği şey, geceleri gökyüzüne bakıp hayal kurmakmış. Ayı selamlar, yıldızlara göz kırpar, yavaşça başını yastığa koyar ve şöyle dermiş:
“Pıtır pıtır rüya gelsin, uykularım güzel olsun.”
Ama bazı geceler, rüyalar uğramazmış. Ne kadar beklese de uyuduğunda sadece karanlık görürmüş. O zaman da sabahları biraz üzgün uyanırmış. “Neden bazı geceler hiç rüya gelmiyor acaba?” diye sormaya başlamış kendi kendine.
Bir gün, güneşin ışıkları ormanın yapraklarına altın gibi vururken, Pıtırcık’ın burnuna tatlı bir vanilya kokusu gelmiş. Kulaklarını dikmiş, kokunun peşinden gitmiş.
Yumuşak otların arasından geçmiş, çiçeklerin arasından zıplaya zıplaya ilerlemiş. Derken bir ağacın altında, toprağın üstünde ışıl ışıl parlayan bir kutu bulmuş.
Kutu çok güzelmiş. Üzeri mavi, sarı ve pembe renkli taşlarla süslüymüş. Üzerinde altın harflerle şu yazıyormuş:
“RÜYA KUTUSU – Kalpten gelen dilekleri duyar.”
Pıtırcık heyecanla kutuya yaklaşmış. “Merhaba, ben Pıtırcık!” demiş. Kutu cevap vermemiş ama hafifçe titremiş.
“Acaba açılır mı?” diye düşünmüş ve usulca kapağını kaldırmak istemiş. Ama kutu kıpırdamamış.
Tam o sırada gökyüzünden mor tüyleri olan bir kuş süzülerek inmiş. Kanatlarında altın sarısı parıltılar varmış.
— Bu Rüya Kutusu, sadece içten gelen bir dilekle açılır, demiş kuş.
— Ama ben her gece rüya görmek istiyorum!
— O zaman ne diliyorsan kalbinden geçir. Sessizce fısılda… Sadece içten olanı duyar bu kutu…
Pıtırcık derin bir nefes almış. Gözlerini kapamış. Kalbinden geçenleri sessizce fısıldamış: “Keşke herkes güzel rüyalar görebilse. Hiç kimse karanlıkta yalnız kalmasa.”
O anda kutudan sıcak bir ışık yükselmiş.
“Pırrr, çınnn, vızzz.” diye tatlı sesler duyulmuş.
Kapağı yavaşça açılmış. İçinden yumuşak bir ışık fışkırmış, gökyüzüne doğru yayılmış.
Kutunun içinden minik, renkli bir defter ve kurdeleyle süslenmiş bir kalem çıkmış.
Defterin kapağında şu yazıyormuş: “Her gece dileğini yaz. Rüyalar seni bulur.”
Pıtırcık sevinçle ilk sayfayı açmış ve yazmış: “Gökkuşağına tırmanmak istiyorum.”
Ve o gece, rüyasında gökyüzüne uzanan bir gökkuşağının üstüne zıplamış. Mavi, yeşil, sarı. Her renkte kaymış. Kuşlarla şarkı söylemiş, yıldızlarla dans etmiş.
Ertesi sabah gülümseyerek uyanmış. Kalbi sıcacıkmış.
Sonraki gün tekrar yazmış: “Bir ay salıncağında sallanmak istiyorum.”
O gece, ay gülümseyerek onu bekliyormuş. Salıncağına oturtmuş, rüzgârla birlikte gökyüzünde sallanmışlar.
Günler geçtikçe, Pıtırcık deftere yazmaya devam etmiş. Ama bir sabah, defterin en arkasında incecik yazılmış bir cümle fark etmiş: “Rüyalar paylaştıkça çoğalır.”
Pıtırcık hemen kutuyu almış, defteri kolunun altına sıkıştırmış ve köydeki arkadaşlarını toplamış.
Minik sincaplar, yaramaz kirpiler, konuşkan kuşlar gelmiş.
Pıtırcık onlara her şeyi anlatmış. Kutuyu göstermiş, defteri açmış:
— Herkes bir dilek yazsın! Hadi bakalım!
Sırayla yazmışlar:
— “Konuşan balıklarla yüzmek istiyorum!”
— “Bir çiçeğin üstünde uçmak istiyorum!”
— “Dondurma yağan bir ormanda koşmak istiyorum!”
O gece, herkes rüyasında yazdığı şeyleri görmüş. Sabah olunca, herkesin yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Kuşlar daha neşeyle ötüyormuş, çiçekler daha tatlı kokuyormuş.
Mor kuş ertesi sabah yeniden gelmiş.
Pıtırcık’ın yanına konmuş ve demiş ki:
— Sen sadece rüyayı bulmadın, paylaşmayı da öğrendin. Artık Rüya Kutusu sizin.
Pıtırcık gülümsemiş. Arkadaşlarına bakmış, deftere bir cümle daha yazmış: “Hayal kurmak güzeldir. Paylaşınca daha da güzel olur.”
O günden sonra, Rüya Kutusu her gece köy meydanında açılmış. Her çocuk sırayla dileğini yazmış. Herkes en güzel rüyaları görmüş.
Ve gece olunca, ormanın üstünden bir fısıltı duyulmuş:
“Pıtır pıtır rüya kutu,
Kalpten gelen ışık dolu.
Hayallerle uykuya dal,
Sabah olsun, gülümse kal.
Deniz Kabuğu Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, masmavi bir denizin kıyısında küçük bir kasaba varmış. Bu kasabanın kumları yumuşacık, dalgaları ise usul usulmuş.
Minnoş adında minik bir kaplumbağa bu kasabada yaşarmış. Meraklıymış, sessizliği severmiş ama en çok da sabahları deniz kenarında yürümeyi. Ayaklarının altındaki kum sıcacık olurmuş. Rüzgâr denizden esince tuzlu bir koku yayılırmış havaya. Martılar yukarıda “gaak gaak!” diye uçar, Minnoş da onlara bakıp gülümsermiş.
En büyük eğlencesi, sahilde dolaşıp ilginç kabuklar bulmakmış. Renkli taşlar, kıvrımlı dallar, farklı şekillerde kabuklar… Hepsi onun için birer hazineymiş.
Bir sabah erkenden yola çıkmış. Güneş yeni yeni doğuyormuş. Kumların üstünde ilerlerken parlayan bir şey görmüş. Gözleri büyümüş.
— Ooo! Bu ne kadar güzel bir kabuk! demiş heyecanla.
Kabuk pembe ile mor arasında bir renkteymiş. Üzerinde ince çizgiler varmış. Güneş vurunca ışıl ışıl parlıyormuş.
Minnoş merakla kabuğu almış. Kulağına yaklaştırmış.
Tam o sırada ince, fısıltı gibi bir ses duymuş:
— Merhaba… Korkma lütfen. Benim adım Mavişim.
Minnoş şaşırmış. Etrafına bakmış ama kimse yokmuş.
— Kim konuştuuu?
Ses bir kez daha duyulmuş:
— Buradayım. Kabuktayım. Aslında… kabuğun içindeyim.
Minnoş bir adım geri çekilmiş. Sonra cesaretini toplamış ve tekrar kulağını yaklaştırmış.
— Ben bir deniz perisiyim. Fırtınalı bir gecede evim yıkıldı. Bu kabuğa saklandım. Dalgalar beni kıyınıza kadar getirdi.
Minnoş, dikkatle kabuğu avuçlarında tutmuş.
— Çok geçmiş olsun Mavişim, demiş. Yalnız kalmana izin vermem. Yeni bir ev yaparız sana.
Mavişim’in sesi yumuşakmış.
— Gerçekten yapar mısın? Deniz kıyısında, yosunların arasında bir yer olsa yeter bana.
— Tabii ki! Hem ben tek değilim, dostlarım da yardım eder!
Minnoş kabuğu sırtına koymuş ve deniz kıyısında yaşayan arkadaşlarını aramaya başlamış.
İlk olarak tavşanı bulmuş. Tavşan güneşlenen taşların üstünde zıplıyormuş.
— Tavşancık, bu kabuğun içinde Mavişim var. Denizden gelmiş. Evi yıkılmış. Ona deniz kıyısında bir yuva yapmalıyız.
Tavşan hemen kulaklarını dikmiş.
— Zıp zıp zıp! Hemen yardım ederim! demiş neşeyle.
Sonra birlikte papağanın yanına gitmişler. Papağan renkli kanatlarını açmış, bir dalın üstünde dinleniyormuş.
— Raak! Ne güzel kabuk! Ne güzel fikir! Raak! Yeni ev, yeni dostluk! demiş sevinçle.
Üçü birlikte işe koyulmuşlar. Minnoş kıyıdaki taşları toplamış. Tavşan yosunları getirmiş. Papağan yukarıdan bakarak en güzel yeri bulmuş.
Güneş batmadan önce her şeyi hazırlamışlar. Yosunlarla yumuşacık döşenmiş, küçük taşlarla süslenmiş bir ev yapmışlar. Deniz kıyısında, dalgaların sesini duyacak kadar yakın, ama güvenli bir yerdeymiş.
Minnoş kabuğu yavaşça yere koymuş.
— Mavişim… Artık çıkabilirsin. Yeni yuvan hazır.
Kabuktan ince bir ışık çıkmış. Işık kıyıda dans eder gibi kıvrılmış. Sonra kabuğun içinden minik bir deniz perisi belirmiş. Saçları deniz köpüğü gibiymiş. Kanatları saydammış. Gözleri maviymiş, gökyüzü gibi.
Mavişim gözlerini etrafa gezdirmiş. Yeni evine bakmış. Dalgaların kıyıya vurduğu sesi dinlemiş. Sonra gözleri Minnoş’a dönmüş.
— Bu… tam hayal ettiğim gibi olmuş, demiş. Teşekkür ederim. Hem de çok…
Minnoş gülümsemiş.
— Bir dostun varsa, yalnız değilsin demektir.
Deniz Kabuğu Masalından sonra Minnoş ve Mavişim çok iyi dost olmuşlar. Her sabah birlikte yürümüşler. Taşlardan kuleler yapmışlar, denizin kenarında şarkılar söylemişler. Papağan yukarıdan uçmuş, tavşan kıyıya kadar gelmiş.
Kasabanın çocukları onları görünce hep el sallamış. Ve Minnoş her defasında şöyle demiş:
— En güzel kabuklar, içlerinde dostluk taşıyanlardır.
Yağmur Neden Yağar Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gökyüzünün en sessiz köşesinde, pamuk kadar yumuşak, süt gibi bembeyaz bir bulut yaşarmış. Adı Boncuk’muş.
Boncuk, küçük bir bulutmuş ama kalbi kocamanmış. Gözleri merakla doluymuş, gökyüzünde gezmeyi, izlemeyi, hayal kurmayı çok severmiş.
Boncuk her sabah güneşle birlikte uyanır, rüzgârla birlikte gökyüzünde salına salına dolaşırmış. Bazen denizlerin üzerinden geçer, bazen dağların doruklarında durur, bazen de şehirlere tepeden bakarmış.
Oyun oynamayı da çok severmiş. Bulut arkadaşlarıyla şekillere girer, yarış yapar, saklambaç oynarmış.
Göklerde geçen günlerin birinde, Boncuk aşağıya doğru bakarken küçük bir çocuğu görmüş. Çocuk, iki elini gökyüzüne doğru kaldırmış ve usulca konuşmuş: “Yağmur neredesin? Toprağımız susadı…”
Boncuk önce anlamamış. “Toprak susar mıymış?” diye mırıldanmış. Gözlerini kısarak biraz daha dikkatli bakınca bir şeyler fark etmiş. Ağaçların yaprakları sararmış, çiçekler boyunlarını bükmüş, minicik derecikler kurumuş. Kuşlar sessizce bekliyor, karıncalar gölgeliklerde saklanıyormuş.
Boncuk’un içi bir tuhaf olmuş. Kalbinde bir üzüntü kıpırdamış. O günden sonra oyun oynamayı bırakmış, gökyüzünde sessizce süzülerek aşağıyı izlemeye başlamış. İçinde bir şeyler yapmak isteği büyümüş ama ne yapması gerektiğini bilmiyormuş.
Bir gün yanına bulut arkadaşları gelmiş. Pofuduk, Kıvrık ve Koca Bulut onun neden durgunlaştığını sormuşlar. Boncuk gördüklerini anlatmış. Her biri onu dikkatle dinlemiş. Sonra Pofuduk yumuşak sesiyle konuşmuş: “Eğer çok seversen, kalbinden damlalar düşer.” Kıvrık eklemiş: “O damlalar toprağa iner, can olur, neşe olur.” Koca Bulut ise kocaman sesiyle tamamlamış: “Ve o damlalar, yağmur olur.”
Boncuk bu sözleri duyunca gökyüzüne bir kez daha bakmış. Ormanları, çiçekleri, çocukları, hayvanları… Hepsine ayrı ayrı bakmış. Her birini düşündükçe kalbi ısınmış. İçinde sevgi kabarmış. O anda, kalbinden gelen o sıcaklık yavaş yavaş bir serinliğe dönüşmüş. Ve birden…
Pıt. Bir damla düşmüş. Ardından bir tane daha. Boncuk ne olduğunu anlayamamış ama kalbi hâlâ titriyormuş. Pıt pıt… şıp şıp… derken gökyüzü usulca şarkı söylemeye başlamış. Yağmur başlamış, yumuşacık, serin ve sevgi dolu…
Yeryüzü önce şaşırmış. Sonra toprağın rengi koyulaşmış, çiçekler kımıldanmış, ağaçlar dans eder gibi sallanmış. Küçük bir kurbağa vak vak diye zıplamış, karıncalar sevinçle dışarı çıkmış. Çocuklar ellerini havaya kaldırıp gülümsemiş. “Yağmur yağıyor! Boncuk bize yardım ediyor!” demişler.
Boncuk o an her şeyi anlamış. Yağmur sadece su değilmiş. Yağmur, sevgiden doğarmış. Sevgi paylaşılınca çoğalırmış. Her bir damla, yeryüzüne umut taşıyan minicik bir kalpmiş.
O günden sonra Boncuk ne zaman toprağın susadığını hissetse, ne zaman bir çiçek başını eğse ya da bir çocuk ellerini uzatsa, kalbini açar ve sevgisini gökten indirirmiş. Yağmurla birlikte şarkılar söylenirmiş. Her şey canlanırmış.
Masal biterken, gökyüzü hâlâ masmaviymiş. Boncuk hâlâ oradaymış. Bazen oyun oynar, bazen rüzgârla yarışırmış. Ama kalbinde hep bir sevgi taşıyormuş. O sevgi, gökten düşen her damlada usulca yeryüzüne iner, toprağı sarar, çiçekleri güldürürmüş.
Ve Yağmur Neden Yağar Masalının sonunda Boncuk’un yağmuru, kalpten gelen bir hediyeye dönüşmüş. Sessiz, sakin ve içten bir hediye.
Neden Okula Gideriz Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ormanın kıyısında minik bir köy varmış. Bu köyde, güneşin ilk ışıklarıyla uyanan, toprağın kokusunu çok seven, meraklı mı meraklı bir tavşan yaşarmış. Adı Papatya’ymış.
Papatya her sabah erkenden uyanır, annesinin haşladığı havuçları yiyip güne başlarmış. Ama bir süredir kafasında hep aynı soru dönüp duruyormuş: “Neden okula gideriz?”
Küçük bir çan sesiyle başlayan dersler, renkli kitaplar, kara tahta ve öğretmenleri Bayan Kirpi. Herkes okuldan mutlu dönerken, Papatya’nın aklı hâlâ karışıkmış.
Bir sabah, annesi ona çantasını uzatmış: “Hadi bakalım, okul vakti” demiş. Ama Papatya önce çantaya bakmış, sonra da annesine dönüp: “Anne, ben bugün okula gitmek istemiyorum. Ben ormana gitmek istiyorum.” demiş.
Annesi şaşırmış ama kızına yumuşakça gülümsemiş. “Peki,” demiş. “Ama dönüşte ne öğrendiğini bana anlatırsın, olur mu?” diye eklemiş.
Papatya sevinçle zıplayarak evden çıkmış. Koşmuş, zıplamış, otların arasına saklanmış. Rüzgârla oynamış, kuşları izlemiş.
Tam o sırada, büyükçe bir ağacın altında bir sincap görmüş. Sincap, elinde bir fındıkla uğraşıyormuş ama fındık bir türlü açılmıyormuş. “Merhaba!” demiş Papatya. “Yardım edeyim mi?”
Sincap başını kaldırıp gülümsemiş. “Ah keşke! Ama bu özel bir fındık. Sert kabuklu. Nasıl açılır, bilmiyorum.” Papatya biraz düşünmüş, sonra başını sağa sola sallamış. “Ben de bilmiyorum.”
İkisi de fındığa bakıp sessizce düşünmüş. Bir süre sonra sincap üzülüp fındığı bir kenara koymuş. “Eğer okula gitmiş olsaydım,” demiş sincap, “belki de bunu öğrenirdim.”
Bu söz, Papatya’nın kulaklarında yankılanmış. Okula gitmek belki de bazen işe yarayabilirmiş. Ama Papatya yine de hemen dönmemiş. Yürümeye devam etmiş.
Biraz ileride göl kenarında, kocaman kanatlı bir ördek yavrusunu ağlarken görmüş. Minik ördeğin tüyleri sırılsıklam, sesi titrekmiş.
Papatya hemen yanına koşmuş ve “Noldu sana?” demiş.
Ördek hıçkırarak ağlamaya başlamış ve ardından “Yüzmek istedim ama su derinmiş. Nasıl yüzeceğimi de bilmiyorum.” demiş.
Papatya telaşlanmış. “Gel, seni kurulayalım” demiş. Birkaç geniş yaprak bulmuş, ördeğin tüylerini nazikçe silmiş. Ama aklı hâlâ başka yerdeymiş. “Acaba yüzmeyi de okulda mı öğreniyoruz?” diye sormuş kendine.
O gün Papatya çok dolaşmış. Her gördüğü hayvanın bir sıkıntısı varmış. Kimi yazı yazamıyor, kimi saymayı bilmiyormuş. Ve hepsi aynı şeyi söylüyormuş: “Keşke okula gitseydim.”
Gün bitmeye yakın, Papatya yorgun ama düşünceli bir şekilde evine dönmüş. Annesi onu kapıda karşılamış: “Neler öğrendin bakalım bugün?”
Papatya durmuş, gözlerini kırpıştırmış. Sonra yavaşça konuşmaya başlamış: “Bugün hiçbir şey öğrenemedim. Ama neden okula gitmemiz gerektiğini anladım.”
Annesi gülümsemiş. “Anlat bakalım,” demiş.
“Okul, sadece kitaplar ve dersler değilmiş. Okul, merak ettiğim şeylerin cevabını bulduğum yermiş. Nasıl yapılır, neden olur, ne zaman başlar. Hepsi oradaymış. Ve birlikte öğrenmek, çok güzel bir şeymiş.”
O gece, Papatya yatağına girmeden önce çantasını kapısının yanına koymuş. İçine en sevdiği kalemi, bir de küçük bir defter koymuş.
Ertesi sabah, çan çalmadan uyanmış. Gözlerini açar açmaz, güneşin odasına sızan ilk ışığına gülümsemiş. Çantasını sırtına takarken içi kıpır kıpırmış. Kapıdan tam çıkacakken durup usulca fısıldamış:
“Bugün, nasıl fındık kırılır onu öğreneceğim. Sonra da ördeğe yüzmeyi anlatabilmek için, önce kendim sormayı ve öğrenmeyi deneyeceğim.”
O gün okulda ilk defa el kaldırmış Papatya. “Öğretmenim, fındıklar neden bazen çok sert olur?”
Bayan Kirpi önce gülümsemiş, sonra ise gözlüğünü düzeltip anlatmaya başlamış.
“Çok güzel bir soru bu, Papatya. Fındığın kabuğu kalındır, ama onun içinde gizlenen minicik bir hazine vardır: Cevizciği. Onu kırmak için acele etmemek gerekir. Eğer çok hızlı ya da sert davranırsak, içindeki güzel kısmı da parçalanır.”
Sonra eline bir oyuncak fındık maketi almış, sınıfa göstermiş.
“Bakın çocuklar, fındığı kırarken yavaşça bastırırsak, tam ortasından çıt diye açılır. İşte bunu öğrendiğimizde, fındık bize gönlünü verir. Bu da sabır ve dikkat ister. Tıpkı bazı sorunları çözerken önce düşünmemiz, sonra hareket etmemiz gibi.”
Sınıf dikkatle dinlemiş, Papatya’nın gözleri parlamış. Demek ki cevizi kırmanın yolu, güçlü olmaktan çok düşünerek hareket etmekmiş.
Tenefüste hemen kitaplığa koşmuş. “Küçük Kuşlar Nasıl Yüzer?” adlı kitabı rafta bulunca sevinçle kucaklamış. Sayfaları çevirdikçe suyun kaldırma kuvvetini, küçük kanatlarla yapılan dengeli hareketleri, ilk kulaçların nasıl atıldığını öğrenmiş. Her cümleyi dikkatle okumuş, öğrendiklerini küçük defterine not etmiş.
Ders bitince çantasını sırtladığı gibi göl kıyısına koşmuş. Ördek hâlâ oradaymış. Gözleri biraz daha umutlu bakıyormuş bu sefer. Papatya yanına oturmuş, defterini açmış. “Bak, bugün okulda yüzme hakkında bir kitap okudum. Sana anlatayım mı?” demiş.
Ördek başını sallamış, merakla dinlemeye başlamış. “Önce suya yavaşça giriyorsun, demiş papatya. Sonra ayaklarınla suya bastırıp dengeni buluyorsun. Kanatlarını hafifçe açıp yavaşça ileri itiyorsun. Ve unutma, nefesin sakin olursa su da seni taşır.”
Ördek önce biraz çekinmiş, sonra Papatya’nın cesaret veren sesiyle kıyıya yaklaşmış. Minik adımlarla suya girip kanatlarını açmış. Papatya “Aferin sana!” diye bağırmış. Ördek önce bir, sonra iki kulaç atmış. Su sıçramış, kahkahaları yankılanmış.
O sırada Sincap da ağacın altından çıkmış, elinde kırılmış bir fındık kabuğu varmış. “Dediğin gibi yaptım,” demiş gülerek. “Düşünerek, yavaşça bastırdım. Ceviz yerli yerindeydi!”
Papatya onların yanında durmuş, kalbi sımsıcak olmuş. Bugün öğrendiklerini paylaşmıştı. Hem de ne güzel işe yaramıştı.
O gece, yatağına uzandığında gökyüzü tertemizmiş. Ay, pencerenin kenarından usulca bakıyormuş. Papatya yorganını çenesine kadar çekmiş, gözlerini kapatırken fısıldamış:
“Okula, merak ettiklerimi öğrenmek için gidiyorum. Ve öğrendiklerimi kalbimde büyütmek için.”
Ve Neden Okula Gideriz Masalı burada sona ermiş. Çünkü Papatya’nın soruları artık cevapsız değilmiş. En güzel şeylerin bir soruyla başladığını, cevabın ise bazen sabırla, bazen paylaşarak bulunduğunu anlamış.
Kardeşini Kıskanan Kız Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil tepelerin ardında, çiçeklerle süslenmiş bir köyde, Elif adında sevimli bir kız çocuğu yaşarmış.
Elif’in saçları yumuşacık, gözleri boncuk gibi parlakmış. Annesiyle, babasıyla mutlu mesut yaşar; tavuklara yem verir, kelebekleri kovalar, akşam olunca da battaniyesine sarınıp yıldızları sayarak uyurmuş.
Elif’in her günü şenlik gibi geçerken, bir sabah evlerinde minicik bir bebek dünyaya gelmiş. Bu miniğin adı Zeynep’miş. Zeynep’in doğmasına herkes çok sevinmiş, komşular hediyeler getirmiş. “Maşallah ne tatlı!” deyip durmuşlar. Ama o günden sonra evin havası biraz değişmiş.
Annesi Zeynep’i kucağından hiç bırakmaz olmuş. Babası ise Elif’in saçını okşamak yerine, Zeynep’i gıdıklamaya başlamış. Elif önce bir şey dememiş. Ama bir sabah annesi ona “Günaydın, canım kızım,” demeyi unutunca, kalbinin içinde bir şey buruşmuş. Sanki görünmez olmuş gibi hissetmiş.
Günler geçtikçe Elif daha sessiz biri olmuş. İçinde adını koyamadığı bir burukluk büyümüş. Bahçede oynamamış, tavuklara yem vermemiş. Salıncağa yalnız binip ileri geri sallanırken sadece fısıldamış: “Annem artık sadece Zeynep’i seviyor, babam da.”
Bir gün annesi yanına gelip “Elif’im, hadi gel kurabiye yapalım,” demiş. Elif başını çevirmiş. “Sen Zeynep’le yap. Zaten hep onunlayız,” demiş. Annesi biraz duraksamış. Sonra yavaşça yanına oturmuş. “Galiba içinden üzülüyorsun, değil mi?” diye sormuş.
Elif’in gözleri dolmuş ama cevap vermemiş. Annesi onun elini tutarak konuşmuş: “Zeynep çok küçük. Daha yürüyemiyor, konuşamıyor. Her şeyi ben yapıyorum. Ama bu, seni sevmediğim anlamına gelmez. Sen benim ilk çiçeğimsin.”
Elif annesine sarılmış. Bu sözler içini biraz ısıtmış. Ama kıskançlık duygusu hâlâ oradaymış. Sanki sessiz bir gölge gibi kalbinin bir köşesine sinmiş. Herkesin Zeynep’in etrafında dönmesi, ona hâlâ zor geliyormuş.
Bir sabah, Elif bahçede yapraklarla oynarken evden ağlama sesi duymuş. “İğğğ…” Zeynep’in sesiymiş bu. Ama bu sefer farklıymış. Ses, sanki canı yanıyormuş gibi geliyormuş. Elif hızla içeri koşmuş. Zeynep beşikte ağlıyormuş, minik yüzü ter içindeymiş. Annesi mutfakta olduğundan sesi duymamış.
Elif hemen beşiğe yaklaşmış. Zeynep’in alnını minik elleriyle silmiş. “Ne oldu sana?” diye fısıldamış. Zeynep biraz sakinleşmiş ve Elif’in parmağını tutmuş. Sıcacık bir dokunuşmuş bu. Elif’in kalbinde bir şey kıpırdamış.
İlk kez, kıskanmak yerine korumak istemiş. Kardeş olmanın sadece paylaşmak değil, sevilmek, güvenilmek olduğunu hissetmiş. O an, içindeki çiçeğin yavaşça açıldığını fark etmiş.
Tam o sırada annesi odaya girmiş. “Ne oldu, ağladı mı?” diye sormuş. Elif başını sallamış. “Evet ama ben tuttum elini. Susunca bana gülümsedi,” demiş. Annesi onu sımsıkı sarılmış. “Canım kızım… Sen artık abla olmuşsun,” demiş.
Elif usulca gülümsemiş. “Evet… Ablayım,” demiş. Bu kelime ilk kez içini sıcacık yapmış. Gülümsediği an kalbindeki burukluk biraz daha küçülmüş.
Günler geçtikçe Elif’in içindeki kıskançlık yavaş yavaş gitmiş. Ama her zaman kolay olmamış. Bazen annesi Zeynep’i kucağında sallarken, Elif yine içinden üzülmüş. Bazen babası Zeynep’le oynarken biraz kıskanmış. Ama sonra Zeynep’in ona uzanan ellerini, ona özel gülümsemesini hatırlamış.
Bir akşam Elif yatağına uzanmışken babası odaya girmiş. “Bu gece bir masal ister misin?” demiş. Elif başını yastığa koyarken “Evet ama sessiz söyle… Zeynep uyuyor,” demiş. Babası gülümsemiş. “Peki, sana usul usul bir masal anlatayım,” demiş.
Masal devam ederken Elif bir yandan da Zeynep’in nefes alışını dinlemiş. Sıcacık, pıt pıt bir ses. O ses, kalbini yumuşatmış. Birlikte büyümenin nasıl güzel bir şey olduğunu düşünmüş.
O gece rüyasında Elif bir çiçek tarlasında koşmuş. Ardından minik bir bebek gülerek onu takip etmiş. Elif durmuş, elini uzatmış. Beraberce papatyaların arasına oturmuşlar. Gökyüzü pembe, kalpleri hafifmiş.
Sabah olunca Elif gözlerini açmış. Pencereye koşmuş. Gökyüzü masmaviymiş, kuşlar cıvıldamış. Elif derin bir nefes almış. Sonra Zeynep’in yanına gitmiş. Zeynep gözlerini açıp ona bakmış ve gülmüş. Elif de gülümseyerek “Günaydın, küçük kardeşim,” demiş.
O sabah Elif için sadece yeni bir gün değil, yeni bir kalp de başlamış. Kıskançlığın yerini sevgi, paylaşma ve birlikte büyümenin sıcaklığı almış. Artık onun da bir sorumluluğu varmış: ablalık. Ve Elif bunu çok seviyormuş.
O günden sonra ne zaman kıskanacak gibi olsa, içinden şöyle dermiş: “Annemin kalbi kocaman. Babamın kucağı sıcacık. Ben de ablayım artık. Ve bu kalbin içinde hep birlikteyiz.”
Kardeşini Kıskanan Kız Masalı burada bitmiş. Gökyüzü yine masmaviymiş. Ve kardeşlik, küçük bir tebessümle başlamış.
Unutkan Çocuk Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir köyün ucunda, sarı çatılı minik bir evde yaşayan bir çocuk varmış. Bu çocuğun adı Mert’miş.
Mert’in gözleri boncuk gibi parlarmış. Neşesi bol, merakı sonsuzmuş. Ama bir huyu varmış ki, birazcık baş belasıymış: Mert çok unutkanmış.
Sabah dişlerini fırçalamayı unuturmuş. Ayakkabılarını nereye koyduğunu hatırlamazmış. Bazen çantasını bile evde bırakır, okula eli boş gidermiş.
Annesi gülümseyerek,
— Ah Mert’im, senin aklın sanki rüzgarla uçup gidiyor, dermiş. Babası da başını sallar,
— Biz bir gün o rüzgarı yakalayacağız, der gülerek.
Ama Mert bazen bu unutkanlıktan sıkılırmış. Oyun oynarken susamayı unutmak, dışarı çıkarken mont almamak, kitap okurken saatlerce yemek yememek… Bunlar artık onu üzmeye başlamış.
Bir sabah, Mert gözlerini açtığında evde tuhaf bir sessizlik olduğunu fark etmiş. Normalde annesinin tencereden çıkan sesleriyle, babasının çay karıştırmasıyla uyanırmış. Ama o sabah evde çıt çıkmıyormuş.
Pencereye koşmuş, güneş doğmuş, kuşlar cıvıldıyormuş ama içerideki sessizlik hiç alışıldık değilmiş. Mutfakta kimse yokmuş. Annesi kahvaltıyı hazırlamamış. Babası ne işe gitmiş, ne de gazetesini almış.
Oturma odasına yürümüş. Annesiyle babası koltukta sessizce oturuyormuş. Gözleri camdaymış ama yüzlerinde hiçbir ifade yokmuş. Mert şaşkınlıkla sormuş:
— Neler oluyor? Neden kimse konuşmuyor, hiçbir şey yapmıyor?
Annesi hafifçe başını çevirmiş. Sakin bir sesle,
— Unuttuk Mert’im. Bugün her şeyi unuttuk, demiş. Babası da başını sallamış:
— Biz de senin gibi olduk. Hiçbir şeyi hatırlayamıyoruz.
Mert önce şaşırmış. Sonra gülmüş. “Şaka yapıyorlar,” diye düşünmüş. Ama zaman geçtikçe işler ciddileşmiş.
Karnı acıkmış, mutfağa gitmiş. Ekmek bulmuş ama peyniri nerede bulacağını hatırlayamamış. Su içmek istemiş ama bardakları koydukları yeri unuttuğu için içememiş.
Oyuncak kutusunu aramış ama yerini çıkartamamış. En sevdiği oyuncak kaplumbağası Tospik bile ortada yokmuş.
— Herkes gerçekten mi unuttu? diye mırıldanmış.
Koşarak annesinin yanına gitmiş:
— Anne, hadi hatırlayın artık! Oyuncaklarımı istiyorum! Kahvaltımı istiyorum!
Annesi başını sallamış,
— Keşke hatırlayabilsek Mert’im…
O an Mert’in içinde bir şey kıpırdamış. Bir hüzün, bir sorumluluk gibi… Belki de bu kez onun hatırlatması gerekiyordur.
Defterini almış, kalemini eline almış. Kocaman harflerle yazmış:
“KAHVALTI = EKMEK + PEYNİR + ZEYTİN”
Altına da kocaman bir güneş çizmiş.
Defteri annesine uzatmış:
— Bak anne, sen böyle yapıyordun. Hatırlasana.
Annesi deftere bakmış, uzun uzun düşünmüş. Gözleri hafifçe parlamış.
— Zeytin… galiba hatırladım…
Mert heyecanla babasına koşmuş:
— Baba, sen her sabah bana “Uyan da çiçekler gibi aç,” derdin!
Babası gülümsemiş,
— Gerçekten mi? Öyle mi dermişim?
Mert başını sallamış:
— Hem de her gün!
Banyoya gitmiş babası, yüzünü yıkamış, aynaya bakmış.
— Ben buymuşum, demek ki hatırlıyorum…
Ev, yavaş yavaş hareketlenmeye başlamış. Sanki küçük bir güneş doğmuş gibi olmuş içeriye. Mert mutluymuş. “Demek ki ben de hatırlatabilirim,” demiş içinden.
O gün kahvaltı masası yeniden kurulmuş. Oyuncaklar yerine dönmüş. Ev yeniden o eski, sıcak haline dönmüş.
Ve birkaç gün sonra… Mert sabah kalktığında annesiyle babası onu koltukta bekliyormuş. Annesi gülümseyerek söylemiş:
— Mert’im, sana bir şey anlatmak istiyoruz.
Babası da başını eğip eklemiş:
— Biz aslında hiçbir şeyi unutmadık. Sadece senin nasıl hissettiğini anlamanı ve hatırlamanın değerini fark etmeni istedik.
Mert önce şaşırmış. Sonra anlamış.
— Yani… siz numara mı yaptınız?
Annesi başını sallamış,
— Evet tatlım. Çünkü unutkanlık bazen sadece aklın değil, kalbin yavaşlamasıdır. Ama sen her şeyi sevgiyle hatırlattın bize. Asıl olan da bu.
Mert içinden bir sıcaklık hissetmiş. Kendine güvenmiş. Artık o, unutmayan bir çocukmuş.
O günden sonra, her sabah küçük notlar yazmış kendine.
“Bugün gülümsemeyi unutma.”
“Montunu almadan çıkma.”
“Arkadaşlarına sarıl.”
Ve bir gün okula giderken aynaya bakıp şöyle demiş:
— Ben Mert’im. Hatırlamayı bilen bir çocuğum.
Unutkan Çocuk Masalının sonunda rüzgar hafifçe esmiş. Gökyüzü yumuşak maviliğiyle gülümsemiş. Ağaçlar usulca eğilmiş birbirine. Sanki fısıldaşmışlar: “Bazen unuttuğumuzu sandığımız şeyler, aslında kalbimizin bir köşesinde saklıdır…”
Ve işte o an, Mert’in kalbi tıpkı pencereye vuran ışık gibi sıcacık olmuş. Çünkü artık biliyormuş: Hatırlamak, bazen sadece sevgiyle başlarmış.
Okul Alışverişi Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük ve sessiz bir mahallede Ada adında tatlı bir kız yaşarmış. Ada için okulun ilk günü yaklaşıyormuş ama içinde hem sevinç hem de küçük bir tedirginlik varmış.
Ne olacağını bilmemek onu biraz heyecanlandırıyor, biraz da düşündürüyormuş. “Acaba öğretmenim nasıl biri olacak, sınıfta beni sevecek arkadaşlarım olur mu?” diye içinden geçiriyormuş.
Bir sabah annesi gülümseyerek yanına gelmiş. “Bugün okul alışverişimizi yapacağız Ada’cığım,” demiş yumuşak bir sesle.
Ada’nın gözleri parlamış ama kalbi de kıpır kıpır olmuş. Okul çantası, defter, kalem kutusu. Hepsi artık hayal olmaktan çıkıyor gibiymiş. Gerçekten okula başlayacak olmak ona ilk kez bu kadar yakın gelmiş.
Beraber çarşıya doğru yürümüşler. Yol boyunca vitrinlerde rengârenk çantalar asılıymış. Ada, üzerinde küçük yıldızlar olan gökyüzü mavisi bir çanta görmüş ve hemen ona yönelmiş. Annesi çantayı ona uzatmış, Ada da içine bakıp derin bir nefes almış. “Sanki bu çanta beni bekliyormuş,” demiş usulca.
Sırada kalemlik varmış. Ada’nın gözü pembe bir kalemliğe takılmış; içinde sarı, yeşil, mor ve mavi gibi birbirinden güzel renklerde kalemler varmış. Kalemliğin kapağını açmış, kalemlere tek tek dokunmuş. “Bunlarla güzel şeyler çizerim,” demiş mutlu bir ifadeyle.
Annesi, Ada’nın gözlerindeki parıltıyı fark etmiş ve hiç konuşmadan gülümsemiş.
Defter, silgi, cetvel derken alışveriş arabası dolmaya başlamış. Ama Ada’nın içinde hâlâ biraz karışıklık varmış. Eşyalar güzelmiş ama okul düşüncesi hâlâ biraz gizemliymiş.
Annesi onun yüzündeki düşünceli ifadeyi fark etmiş ve küçük bir masal kitabı uzatmış. “Bu kitap senin ilk okul arkadaşın olsun,” demiş sevgiyle.
Eve döndüklerinde Ada aldığı tüm eşyaları yatağın üzerine yaymış. Kalemleri renk sırasına göre dizmiş, defterlerin sayfalarını tek tek çevirmiş. Kalemliğini açıp kapamış, silgisini eline alıp şekline bakmış. Sonra çantasını omzuna takıp aynaya bakmış ve kendi kendine gülümsemiş. “Belki de okul sandığım kadar korkunç değildir,” diye mırıldanmış.
O gece çantasını yatağının kenarına koymuş ve onun yanında uykuya dalmış. Rüyasında kalemleriyle gökkuşağı çizmiş, defterine hayallerini resmetmiş.
Sabah pencerenin kenarında otururken dışarıdaki hafif rüzgârı hissetmiş. İçinde hâlâ biraz heyecan varmış ama bu kez daha tanıdık, daha sıcak bir hismiş. Artık yalnız olmadığını, eşyalarıyla birlikte yeni bir yolculuğa çıktığını hissediyormuş.
Ada o gün anlamış ki, yeni şeyler bazen biraz korkutsa da, içimizde büyüyen cesaret her şeyi güzelleştirebilirmiş. Ve okul, sadece sıralar ve tahtalardan değil, küçük adımlar ve renkli hayallerle kurulan bir dünyaymış.