Uygulamayı yükle
How to install the app on iOS

Follow along with the video below to see how to install our site as a web app on your home screen.

Not: This feature may not be available in some browsers.

Hayvan Isırmalarında İlk Yardım Nasıl Olmalı?

hayvan-ısırmalarında-ilk-yardım-arguntc.webp
Kedi- köpek gibi hayvan ısırmalarında ilkyardım nasıl olmalıdır?
  • Hasta/yaralı yaşamsal bulgular yönünden değerlendirilir (ABC),
  • Hafif yaralanmalarda yara 5 dakika süreyle sabun ve soğuk suyla yıkanır,
  • Yaranın üstü temiz bir bezle kapatılır,
  • Ciddi yaralanma ve kanama varsa yaraya temiz bir bezle basınç uygulanarak kanama durdurulmalıdır,
  • Derhal tıbbi yardım istenmeli (112),
  • Hasta kuduz ve/veya tetanos aşısı için uyarılmalıdır,

Arı sokmalarının belirtileri nelerdir?

Belirtiler kısa sürer. Acı, şişme, kızarıklık gibi lokal belirtiler olur. Arı birkaç yerden soktuysa, nefes borusuna yakın bir yerden soktuysa ya da kişi alerjik bünyeli ise tehlikeli olabilir.

Arı sokmalarında ilkyardım nasıl olmalıdır?
  • Yaralı bölge yıkanır,
  • Derinin üzerinden görülüyorsa arının iğnesi çıkarılır,
  • Soğuk uygulama yapılır,
  • Eğer ağızdan sokmuşsa ve solunumu güçleştiriyorsa buz emmesi sağlanır,
  • Ağız içi sokmalarında ve alerji hikayesi olanlarda tıbbi yardım istenir (112).

Akrep sokmalarının belirtileri nelerdir?

Kuvvetli bir lokal reaksiyon oluşturur.
  • Ağrı,
  • Ödem,
  • İltihaplanma, kızarma, morarma,
  • Adale krampları, titreme ve karıncalanma,
  • Huzursuzluk, havale gözlenebilir.

Akrep sokmalarında ilkyardım nasıl olmalıdır?
  • Sokmanın olduğu bölge hareket ettirilmez,
  • Yatar pozisyonda tutulur,
  • Yaraya soğuk uygulama yapılır,
  • Kan dolaşımını engellemeyecek şekilde bandaj uygulanır,
  • Yara üzerine hiçbir girişim yapılmaz.
Yılan sokmalarının belirtileri nelerdir?

Lokal ve genel belirtiler verir:

  • Bölgede morluk, iltihaplanma (1–2 hafta sürer),
  • Kusma, karın arısı, ishal gibi sindirim sistemi bozuklukları,
  • Aşırı susuzluk,
  • Şok, kanama,
  • Psikolojik bozukluklar,
  • Kalpte ritim bozukluğu, baş ağrısı ve solunum düzensizliği.
Yılan sokmalarında ilkyardım nasıl olmalıdır?
  • Hasta sakinleştirilip, dinlenmesi sağlanır,
  • Yara su ile yıkanır,
  • Yaraya yakın bölgede baskı yapabilecek eşyalar (yüzük, bilezik vb.) çıkarılır,
  • Yara baş ve boyunda ise yara çevresine baskı uygulanır,
  • Kol ve bacaklarda ise yara üstünden dolaşımı engellemeyecek şekilde bandaj uygulanır (Turnike uygulanmaz),
  • Soğuk uygulama yapılır,
  • Yara üzerine herhangi bir girişimde bulunulmaz (yara emilmez),
  • Yaşamsal bulgular izlenir,
  • Tıbbi yardım istenir (112).
Deniz canlıları sokmasında belirtiler nelerdir?

Çok ciddi değildir. Lokal ve genel belirtiler görülür:

  • Kızarma,
  • Şişme,
  • İltihaplanma,
  • Sıkıntı hissi,
  • Huzursuzluk,
  • Havale,
  • Baş ağrısı.
Deniz canlıları sokmasında ilkyardım nasıl olmalıdır?
  • Yaralı bölge hareket ettirilmez,
  • Batan diken varsa ve görünüyorsa çıkartılır,
  • Etkilenen bölge ovulmamalı,
  • Sıcak uygulama yapılmalıdır.

2025 Yılının En Güzel Kız Bebek İsimleri

03467c3d75f5a79986dbd34fb451b595.webp
2025 Yılının En İyi ve Popüler Kız Bebek İsimleri

Zeynep. 10063
Elif. 6448
Asel. 6432
Asya. 6306
Defne. 5795
Nehir. 5244
Azra. 5194
Zümra. 4835
Eylül. 4422
Ecrin. 4179
Meryem. 3645
Lina. 3495
Eslem. 3463
Masal. 3311
Ebrar. 3269
Elisa. 3254
Ela. 3163
Alya. 2962
Zehra. 2934
Miray. 2907
Duru. 2775
Hiranur. 2615
Buğlem. 2611
Ada. 2606
Yağmur. 2605
Esila. 2329
İkra. . 2326
Öykü. 2214
Gökçe. 2201
Melek. 2184

Modern kız isimleri ve anlamları nelerdir?

Aleda
: Nazlı, kaprisli
Pamira: Orta Asya’da bir yayla
Lema: Parıltı, parlayış
Çilen: Hafif yağan yağmur
Dilbeste: Gönül bağlamış, âşık.
Alım: Gözü gönlü, çelen güzel
Lila: Eflatun, leylak rengi
Erna: Cilveli, şen şakrak sevgili
Caneda: İçten, sevimli kişi
Dildar: Güzel yüz
Kayra: Sayılan birinden gelen iyilik lütuf
Belgin: Kesin, eksiksiz beliren
Behin: İyinin iyisi
İlsu: Ülkenin suyu, bereketi
Balca: Bal gibi tatlı kız
Peyda: Belli, ortaya çıkan
Açelya: Fundagillerden çok renkli çiçekler açan bitki
Mehir: Ay parçası
Algın: Birine gönül vermiş, vurgun, tutkun
Liyan: Parlak
Ayande: Gelen, gelici, istikbal
Gerçek: Yakıştırma ve yalanı olmayan
Belgi: İşaret
Dildade : Gönül vermiş, düşkün, tutkun
Leyal: Geceler
Çilay: Ayın üzerinde beliren açık renkli lekeler
Özün: Şiir. Hak edilmiş ün.
Dürre: İnci tanesi
Mehru: Ay yüzlü güzel
Beria: Olgunluk ve güzelliğiyle üstün olan sevgili
Selis: Akıcı söz
Gece: Gün batımından ağarmasına kadar geçen süre
Duygun: Duygulu, hassas, hisli kişi
Belur: Billur
Alçin: Kırmızı renkli küçük bir kuş
Büge: Bent, su bendi.
Beylem: Çiçek demedi, buket, sunuş.
Devin: Hareket, kımıldama
İda: Kazdağları’nın eski adı
Lal: Dili tutulmuş, dilsiz
Vira: Durmadan, aralıksız, sürekli
Eşay: Ayın güzelliğiyle eşdeğer güzelliğe sahip olan
Serpin: Yağmur
Ongü: Sağlık, mutluluk

Kuranda geçen Allahu Teala'nın en çok sevdiği kız isimleri

İkra : Oku anlamında olan İkra, Kur’an-ı Kerim ‘de yer almaktadır.

Serap : Hayal anlamında olan Serap ismi, Kur’an’da Nebe suresinin 20. ayetinde geçmektedir.

Beyza : Günahı olmayan, ak, beyaz anlamlarındadır.

Hamiyet : Koruma, kollama anlamına gelen Hamiyet, Gasiye suresi’nde yer almaktadır.

Evsa : Meryem suresinde yer alan Evsa ismi, emreden insan anlamındadır.

Asel : Muhammed Suresinde geçen Asel, cenetteki bal anlamına gelmektedir.

Lina : Kuran’da bahsedilen Lina ismi, Hurma fidesi demektir.

Melike : Bakara suresinde yer alan Melike ismi, hükümdarlığı temsil eden isimlerdendir.

Cennet : İyilik yapanların sonsuz mutluluğa kavulacakları yer anlamında kullanılmaktadır. Kuran’da farklı 62 ayette geçmektedir.

Esved : Hem kız hemde erkek ismi olarak kullanılan Esved, Bakara suresinde geçer ve kara anlamındadır.

Huri : Kuran’da farklı ayetlerde geçen Huri, güzel anlamına gelmektedir.

Sidre : Cenetteki ağaçlardan birisi olan Sidre, Kuran’da 3 farklı ayette yer almaktadır.

Elif : Arap alfabesinin ilk harfi olan Elif , ince uzun boylu kız anlamına gelmektedir.

Aliye : Duhan 31, Hud 82, Hicr 74 surelerinde bulunan Aliye ismi yüce anlamındadır.

Ufuk : Hem kız hem de erkek ismi olarak Ufuk, Necm suresinde geçmektedir.

Zeliha : Peri gibi güzel olmak anlamındadır.

Azer : Hem kız hem de erkeğe konulabilen Azer ismi Kuran’da Enam suresi 74. ayette geçmektedir. Hz. İbrahim’in babasının adı, Kasım ayının bir başka adı anlamındadır.

Bereket : Araf ve Hud surelerinde geçen Bereket, hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılmakta ve bolluk anlamındadır.

Kadem : Nahl suresinde yer alan Kadem, uğurlu anlamına gelmektedir.

Ahsa : Kuran’ın birçok ayetinde geçen Ahsa, sayma ya da hesap etme anlamına gelmektedir.

Sema : Gökyüzün anlamına gelen Sema ile ilgili Kur’an’da pek çok ayet bulunmaktadır.

Leyal : Leyal, Kuran’da gece anlamında kullanılmıştır. Meryem ve Sebe surelerinde yer almaktadır.

Ebrar : Hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılmakta olan Ebrar, iyilik sever, hayırsever anlamındadır.

Tuğyan : 3 farklı surede bulunan Tuğyan ismi, coşkun anlamına gelmektedir.

Kader : Hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılan Kader, Kuran’da birçok ayette geçmektedir. Alınyazısı anlamına gelir.

Feriha : Bakara ve Tevbe suresinde geçen Feriha ismi, ferahlığa erişmek anlamındadır.

Sacide : Secde eden anlamına gelen Sacide ismi, Kuran’da Zümer suresinde yer almaktadır.

Melike : Bakara suresinde yer alan Melike ismi, Hükümdar’ın eşi anlamındadır.

Münteha : Kuran’da farklı surelerde yer alan Münteha, son anlamında kullanılmaktadır.

Esma : Kuran’da Allah’ın güzel isimlerinden biridir. Aynı zamanda duyma ve işitme anlamında da kullanılır. Sahabe isimlerinden biridir.

Melek : Kuran-ı Kerim’de birçok ayette geçen Melek ismi, Allah ile insanlar arasında aracılık yapan manevi bir varlıktır.

Havva : Yaratılan ilk kadın olarak bilinmektedir.

Berka : Hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılan Berka şimşek anlamındadır. Rad 12. Ve Rum 24. Ayetlerde yer alır.

Kevser : Kuran’ı Kerim’in bir suresi olan Kevser, cennette bulunan ırmak anlamına gelmektedir.

Hamiye : Koruyan anlamına gelen Hamiye, kızgın, çok sıcak anlamlarınada gelmektedir.

Mensure : Dağınık anlamında olan Mensure, Kuran’da İnsan suresinde yer almaktadır.

Lema : Lema, parlak olan şey anlamındadır. Kur’an’da iki farklı surede yer almaktadır.

Nadiye : Bir mecliste bulunma, toplantıya katılma anlamında olan Nadiye, Kur’an’da Alak Suresinde yer almaktadır.

Merve : Mekke’de bir dağın adı olan Merve, Kuran’da Bakara suresinde yer almaktadır.

Atiye : Araf, Haci Hicr, Taha surelerinde geçen Atiye ismi bağışlama ya da gelecek anlamlarında kullanılmaktadır.

Saliha : Kuran’da birbirinden farklı 6 surede geçen Saliha, dinin emirlerini yerine getiren kişilere verilen addır.

Sıdıka : Meryem Suresinde geçen sıdıka, sadık kalan, doğru söyleyen kişi anlamında gelmektedir.

Yüsra : Kolay olan anlamına gelmektedir. Kur’an’da iki farklı ayette yer almaktadır.

Zülfa : Kur’an’da farklı surelerde yer alan Zülfa, yakınlık anlamında kullanılmaktadır.

Halide : Nisa, Tevbe, Haşr surelerinde geçen Halide, sonsuz anlamındadır.

Azra :Medine’nin bir diğer adı olan Azra ismi Kuran’da yer almaktadır. El değmemiş anlamına sahiptir.

Radife : İnsanlar öldükten sonra üflenecek olan sur’un ikincisi anlamındadır. Kur’an’da surenin içerisinde yer alır.

Serap : Nebe suresinde yer alan Serap, bir yanılsama biçimidir.

Nüha : Taha suresinde yer alan Nüha ismi, akıl anlamına gelmektedir.

Evsan : Put anlamına gelen Evsan, Kuran’da iki farklı surede geçmektedir.

Emel : Hicr ve Kehf suresinde geçen isim gerçekleştirilmesi istenen ve beklenen anlamındadır.

Hacer : Kuran’da birkaç ayette yer alan Hacer ismi, Kabe’nin duvarındaki siyah olarak anlamlandırılmaktadır.

Neşe : Sevinç anlamına gelen Neşe ismi, Kuran’da 3 farklı surede geçmektedir.

Anife : Kuran’da Muhammed suresinde yer alan Anife, gençlik çağının başlangıcı anlamındadır.

Firdevs : Cennet en güzel yeri, cennet bahçesi anlamına gelen Firdevs Kuran’da farklı surelerde yer almaktadır.

Meşkure : Kuran’da İnsan suresinde yer alan Meşkure, beğenilmeye değer bir şey olarak anlamlandırılmaktadır.

Hayat : Kuran’da birçok ayette geçmektedir. Yaşaman devamlılığını ifade etmektedir.

Ela : Farsça kökeninden gelen Ela ismi, göz rengi olarak bilinir.

Alime : Bakara 60, Araf 160 surelerinde yer alan Alime, bilgi sahibi olan kız anlamındadır. Bakara suresinde geçen kız isimlerinden biridir.

Aksa : Kasas 20, Yasin 20 ayetlerinde geçen Aksa ismi en uzak yer anlamına gelmektedir. Yasin suresinde geçen kız isimlerindendir.

Medine : Hz. Muhammed’in mezarının bulunduğu şehirin ismidir.

Duha : Kuşluk vakti anlamına gelen Duha, hem kız hemde erkek ismi olarak kullanılmaktadır.

Hazen : Arapça hüzün keder anlamına gelen Hazen , Kur’an’da iki farklı surede geçmektedir.

Benna : Sad suresi 37. ayette geçen Benna, yapı kuran kişi anlamındadır.

Sündüs : İpek kumaş anlamına gelen Sündüs, Kur’an’da Duhan ve Kehf surelerinde geçmektedir.

Azze : Kuran’da bir çok ayette yer alan Azze ismi saygıdeğer, saygılı anlamlarındadır.

Serra : Kuran’da iki farklı surede geçen Serra, Arapça kökenli bir kelime olup genişlik, rahatlık anlamına gelmektedir.

Sera : Arapça ve Farsça farklı anlamlara gelen Sera ismi, Kur’an’da bir ayette yer almaktadır. Farsça, köşk anlamına gelirken; Arapça, yer anlamına gelmektedir.

Karye : Küçük yerleşişm yeri anlamına gelen Karye, Kur’an’da birçok ayette geçmektedir.

Benan : Hem erkek hem de kız ismi olarak kullanılan Benan ismi Enfal ve Kıyamet surelerinde geçmektedir. Parmakla gösterilen kişi anlamındadır.

Huda : Bakara suresinin 2 ayetinde geçen Huda, doğru yol ya da doğru yol gösteren kişi anlamına gelmektedir.

Ecrin : Ecrin, Allah’ın hediyesi olan sevap anlamına gelmektedir.

Malike : Sahiplik anlamına gelmektedir.

Müberra : Nur suresinde yer alan Müberra ismi, temiz insan olarak anlamlandırılmaktadır.

Dünya : Kuran’da birçok ayette geçen Dünya, üzerinde yaşadığımız toprak ve deniz anlamına gelirken; hayal, düşünce anlamında da kullanılmaktadır.

Evla : Daha iyi olmak anlamında olan Evsa, Nisa ve Meryem Suresinde geçmektedir.

Maide : Kuran’da yer alan bir surenin ismi olan Maide, yemek anlamına gelmektedir.

Züleyha : Zeliha isminde olduğu gibi peri anlamına gelmektedir.

Tuğba : Cennette bulunduğuna inanılan bir ağaç ismidir.

Efide : Kalp anlamına gelen Efide, Kuran’da Ahkaf ve Secde surelerinde geçmektedir.

Nisa : Kadın anlamına gelen Nisa, ayrıca Kur’an’da bir surenin ismidir.

Asiye : Hz. Musa’yı nehirsen çıkartıp büyüten Firavun’un eşinin ismi olan Asiye, asi ve acı çeken kadın anlamlarındadır.

Asi : Hem erkek hem de kız ismi olarak kullanılan Asi, dik baslı, baş kaldıran anlamındadır. Kuran’da Bakara 283. ve İnsan 24. ayetlerinde bulunmaktadır.

Sultan : Hem kız hem de erkek isminde kullanılan Sultan, Kur’an’da birçok ayette geçmektedir.

Mavera : Kuran’da farklı surelerde yer alan Mavera ismi, bir şeyin arka tarafında kalmayı tercih etmek demektir.

Berzah : Rahman suresinin 20. Ayetinde yer alan Berzah ismi dünya ile ahiret arasında kalan ölen insanların ruhlarının gittiği mekandır.

Aden : Hud Suresi ve Necm Suresinde yer alan Aden ismi Allah’ın yasakladığı kavim isimlerindendir.

Duhan : Kıyamet gününde çıkacak olan duman anlamına gelmektedir.

Ahsen : Kuran’da 50’den fazla ayette yer alan Ahsen adı en güzel olanı çağrıştırmaktadır.

Tayyibe : Kuran’da birçok ayette geçen Tayyibe, temiz anlamındadır.

İrem : Fecr Suresinde geçen İrem ismi, cennete benzeyen bahçe anlamındadır.

Vildan : Kuran’da birçok ayette yer almaktadır.

Yezra : Şura suresinde geçen Yezra, çoğalmak anlamındadır.

Şüheda : Nisa suresinde geçen Şüheda, şehit anlamındadır.

Beyna : Zuhruf suresinin 32. Ayetinde yer alan Beyna ismi, iyi ya da kötünün arasında kalmış anlamındadır.

Nur : Kuran’da birçok surede geçen Nur, aydınlık anlamındadır.

Sara : Prenses anlamına gelen Sara, Kur’an’da bir surede yer almaktadır.

Eda : Kuran’da Bakara 178. Ve Meryem 59. Ayetlerde davranış, tutum anlamında yer almıştır.

Bükre : Hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılan Bükre, Fetih suresi 9. ayette yer almaktadır. Sabah vakti anlamındadır.

Kübra : Çok büyük anlamına gelmektedir.

Ecre : Kuranda 4 farklı surede geçen Ecre ismi, ödül anlamı taşır.

Emine : Emin, güvenilir anlamlarına gelen Emine, Kuran’da Bakara, Araf ve Nahl surelerinde geçmektedir.

Selime : Sağlam kişilik anlamına gelen Selime, Kur’an’da bir ayette geçmektedir.

Hasibe : Kuranda 3 farklı ayette geçen Hasibe, saygın ve değerli kişi anlamına gelmektedir.

Aleyna: Kuran’da Aleyna sıkıntılardan kurtulmak anlamında kullanılan bir isimdir.

Esra : İsra Suresinde yer alan Esra ismi karanlıkta yol gösteren anlamına gelmektedir.

Ezel : Hem kız hem de erkek ismi olarak kullanılan Ezel, başlangıcı olmayan anlamında kullanılmaktadır.

Reyhan : Vakia suresinde geçen Reyhan, güzel koku anlamındadır.

Mukaddes : Kuran’da yer alan Mukaddes ismi mübarek olan şeylere atıfta bulunmak demektir.

Hüsna : Kuran’da birçok ayette yer alan Hüsna, Allah’ın isimlerinin de genel adıdır.

Meryem : Meryem, dindar kadın anlamına gelmektedir. Kur’an’da yer alan surenin ismidir.

Şura : Kuran’da Şura isimli bir sure bulunmaktadır. Meclis, danışma gibi anlamlarda kullanılmaktadır.

Nuran : Kuran’da birçok surede geçen Nuran, Nur ismi gibi aydınlık anlamındadır.

Uçan Araba Masalı

Ucan-Araba-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, Toprak adında gökyüzünü çok seven bir çocuk yaşarmış. Toprak her sabah pencereye koşar, gökyüzüne uzun uzun bakarmış. Kuşlar nerede uçar, bulutlar nereye gider, yıldızlar geceleri nereye saklanır, hepsi onu meraklandırırmış.

Ama en çok da bir şeyi hayal edermiş: “Keşke arabalar da uçsa,” dermiş içinden. “Yukarıdan bakarak yol alsak. Bulutların üstünde gidip yıldızlara çarpmasak.”

Annesi bu hayale gülümseyerek karşılık verirmiş. “Arabalar uçamaz Toprak’cığım,” dermiş. “Yollar yerde olur, arabalar da yerde gider.” Fakat Toprak pes etmezmiş. Her sabah aynı cümleyi tekrar edermiş: “Bir gün olacak. Arabalar uçacak. Hem de rengârenk!”

Bir sabah, Toprak yine pencerenin kenarındayken, dışarıdan alışılmadık bir ses duymuş. “Vuuuv-vızzz! Cıvırrr!” Rüzgâr gibi değilmiş bu ses. Kuş sesi de değilmiş. Kalbi pır pır atarak dışarı fırlamış.

Ayakkabılarını giymeye bile vakti olmadan, bahçeden geçip evlerinin arkasındaki küçük tepeye tırmanmış. Tepede gördüğü şey karşısında gözlerine inanamamış.

Tepede bir araba duruyormuş. Ama bu araba yerde değil, havada asılı duruyormuş. Uçuyormuş! Küçük, yuvarlak camları, yukarı doğru açılan kapıları ve tekerlekleri yerine dönen pervaneleri varmış.

Renkleri de çok farklıymış; ön tarafı güneş sarısı, arkası lavanta moru, çatısı ise pamuk gibi beyazmış.

Toprak büyülenmiş gibi fısıldamış: “Gerçekten uçuyor.” Tam o sırada araba yavaşça yere inmiş ve kapısı açılmış. İçeriden pırıl pırıl gözlü bir kız çocuğu çıkmış.

“Merhaba!” demiş neşeyle. “Ben Lila. Uçmak ister misin?”

Toprak heyecanla başını sallamış. Ayakları çıplakmış, ama umurunda bile değilmiş. Lila, gülümseyerek elini uzatmış ve birlikte arabaya binmişler.

Arabanın içi çok rahatmış. Koltuklar yumuşak, camlar kocamanmış. Tavanda minik yıldız lambalar parlıyormuş. Pervaneler dönmeye başlamış, “vızz-vızz” diye sesler çıkmış ve araba gökyüzüne doğru yükselmiş.

İlk önce çatıların üzerinden geçmişler. Sonra ağaçların, parkların, yolların, derken bulutların arasına dalmışlar.

Toprak gözlerini kapatmış, yüzüne vuran rüzgârı hissetmiş. İçinde kelebekler uçuşmuş gibiymiş.

“Bu araba nasıl uçuyor?” diye sormuş merakla. Lila gülümsemiş.

“Bu araba Kalp Motoruyla çalışıyor,” demiş. “Ne kadar çok hayal kurarsan, o kadar yükseğe çıkar.”

Toprak şaşkınlıkla “Gerçekten mi?” diye sormuş. Lila başını sallamış. “Ama sadece iyi niyetle kurulan hayaller işe yarar,” demiş. “Yani kalpten gelenler.”

Bir süre sonra uçan araba, pamuk gibi bulutların üzerine konmuş. Bulutlar yumuşacıkmış, üstünde yürüyünce puf puf sesler çıkıyormuş.

Toprak ve Lila orada yürümüşler, zıplamışlar, bulutları şekillere benzetmişler. Her hayal kurduklarında, arabanın motoru ışıl ışıl parlamış.

Lila cebinden küçük bir defter çıkarmış. “Buraya bir hayalini yaz,” demiş. “Kalp Motoru’na sunmak gerek.”

Toprak biraz düşünmüş, sonra dikkatle yazmış: “Uçan arabalar herkesin olsun. Hiç kimse yolda kalmasın. Her çocuk, gökyüzünü görebilsin.”

Lila, onun yazdıklarına bakıp başını okşamış. “İşte bu, gerçek bir Kalp Hayali,” demiş.

Dönüş yolculukları daha da güzel geçmiş. Rüzgâr tatlı tatlı esmiş, bulutlar kenara çekilmiş, gökyüzü onları kucaklamış.

Evlerine yaklaşınca Lila, “Burası senin durağın,” demiş. “Ama bu bir sır. Kimseye anlatma. Sadece kalpten iyilik yaptığında yeniden çağırabilirsin.”

Toprak, hem şaşırmış hem de sevinmiş. “Söz veriyorum,” demiş içtenlikle.

Lila el sallamış. Araba “vızz-vızz” diye ses çıkararak göğe doğru kaybolmuş.

Toprak olduğu yerde kalmış. Kalbi hâlâ gökyüzü gibi atıyormuş.

O günden sonra her sabah birine yardım etmeye başlamış. Çiçekleri sulamış, kardeşine masal anlatmış, düşen bir oyuncağı kaldırmış.

Geceleri yatağa uzandığında gökyüzüne bakar, içinden usulca fısıldarmış: “Lila, uçan arabayı tekrar görür müyüm?”

Bir sabah, pencere kenarında küçük bir not bulmuş: “Hayalin yolda. Kalp Motoru çalışıyor. Hazır ol.”

Ve Uçan Araba Masalının sonunda Toprak artık biliyormuş ki: “Gerçekten isteyen ve içtenlikle iyilik yapan herkes bir gün gökyüzüne yükselebilirmiş.”

Neden Hiç Arkadaşım Yok Masalı

Neden-Hic-Arkadasim-Yok-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar ormanın kenarında, küçük bir göletin yanında, tek başına yaşayan minik bir kaplumbağa varmış. Bu minik kaplumbağanın adı Kuki’ymiş.

Kuki’nin kabuğu yumuşak yeşil tonlarındaymış. Bacakları kısacık, adımları yavaşmış ama yüreği merak doluymuş. Her sabah yaprakların üzerindeki çiğ tanelerini izler, sessizce göletin yanındaki taşın üstüne çıkarmış.

Orman güneşle uyanırken, kuşlar cıvıldar, yapraklar hışırdar, kelebekler kanat çırpardı. Her şey canlı, renkli ve neşeliymiş.

Ama Kuki’nin içi hep biraz sessizmiş. Çünkü onun hiç arkadaşı yokmuş.

Hiç kimse yanına gelip oyun oynamak istememiş. O da kimseye seslenmemiş. Ne “Merhaba” demiş, ne de “Ben de varım,” diyebilmiş.

Bir sabah gölete bakarken içinden bir ses sormuş:
“Acaba neden hiç arkadaşım yok?”

Kuki, göletin kenarında uçuşan kelebekleri görmüş. Dönüp duruyor, birbirlerini kovalıyor, rüzgârla birlikte adeta gülüyorlarmış.

Kuki onları izlerken içinden şöyle demiş:
“Ben de böyle gülebilir miyim acaba?”

Tam o sırada bir sincap dalın ucundan sarkmış. Minik gözleriyle Kuki’ye bakmış ve neşeyle seslenmiş:
“Merhaba! Adın ne?”

Kuki şaşırmış. Gözlerini kaçırarak yanıtlamış:
“Kuki ama ben şimdi biraz meşgulüm.”

Sincap hafifçe gülümsemiş.
“Peki. Belki sonra oynarız,” demiş ve ağaca tırmanarak uzaklaşmış.

Kuki, sincap gittikten sonra taşın üzerinden inmiş. Göl kenarındaki çimenlerin üzerine oturmuş.

Kalbinde küçük bir burukluk varmış.

Öğleye doğru gölette oynayan ördek yavrularını görmüş. Suya girip çıkıyor, birlikte kayar gibi yüzüyorlarmış. Gülüşmeleri kuş cıvıltılarına karışıyormuş.

Kuki onları da sessizce izlemiş.

Ama kimse dönüp ona bakmamış. Kimse “Gel sen de bizimle oyna,” dememiş.

Kuki başını önüne eğmiş.
“Demek ki beni istemiyorlar,” diye düşünmüş.

Oysa ne ördekler onu tanıyormuş, ne de Kuki içinden geçenleri söylemiş. Çünkü bugüne kadar hiç “Ben de oynamak istiyorum,” dememiş.

O gece gökyüzünde yıldızlar parıldarken Kuki derin bir uykuya dalmış.

Rüyasında göletin etrafında oyun oynayan hayvanlarla birlikteymiş. Sincap, kelebekler, ördekler. Hepsi el ele tutuşmuş, kahkahalarla gülmüş, şarkılar söylemişler.

Sabah olduğunda Kuki gözlerini açmış. Rüyanın sıcaklığı kalbinde kalmış.

“Belki, bir denesem,” demiş kendi kendine.
“Belki bir kez ‘Merhaba’ desem.”

Ertesi sabah erkenden uyanmış. Taşın üstüne çıkmamış bu kez. Çimenlere oturmuş ve beklemeye başlamış.

Bir süre sonra tanıdık bir ses duyulmuş.
“Merhaba Kuki!”

Bu sincapmış. Dün gelen minik dost.

Kuki bu kez gözlerini kaçırmamış. Utana sıkıla gülümsemiş ve sormuş:
“Oynamak ister misin?”

Sincap sevinçle zıplamış.
“Tabii ki isterim!”

İkisi birlikte çimenlerin üzerinde yuvarlanmışlar. Yaprakların arasına saklanmış, küçük taşları toplayıp kule yapmışlar.

Kuki ilk defa bu kadar çok gülmüş.

Bir süre sonra göletteki ördek yavruları yanlarına gelmiş.
“Ne yapıyorsunuz?” diye sormuşlar.

Kuki heyecanla başını kaldırmış.
“Oynuyoruz! Arkadaşız!”

Ördekler birbirlerine bakıp neşeyle bağırmışlar:
“Biz de katılabilir miyiz?”

Kuki utanarak başını sallamış.
“Tabii ki! Hep birlikte oynayalım.”

Kısa sürede ormanın kıyısında neşeli bir grup oluşmuş. Sincap, ördekler, kelebekler ve Kuki. Hepsi birlikte yuvarlanmış, gülmüş, minik oyunlar uydurmuşlar.

Güneş yavaş yavaş batarken gökyüzü turuncuya bürünmüş. Göletin suyu altın sarısına dönmüş.

Kuki taşına oturmuş, gölete bakarken içinden şöyle demiş:
“Bugün gerçekten güzeldi. Artık yalnız değilim.”

O günden sonra Kuki her sabah gölete gelir, çevresine bakar ve yanına gelen herkese gülümseyerek “Merhaba!” dermiş.

Çünkü artık biliyormuş: Arkadaşlık, cesaretle başlarmış.

Bir adım atmak, bir selam vermek, bir davette bulunmak. Bunlar kalpten gelen küçük başlangıçlarmış.

Ve her gece gölete düşen ay ışığıyla birlikte, suyun üzerinden usulca yayılan o tanıdık ses duyulurmuş:
“Kuki, Kuki, arkadaşlık ne güzel şeymiş.”

Neden Hiç Arkadaşım Yok Masalının sonunda Kuki şunu öğrenmiş:
Arkadaşlık, beklemekle değil; içten bir “Merhaba”yla başlarmış. Kalbini açtığında, dünya da sana kapılarını açarmış.

Ve ormanda her şey usulca sessizleşirken, içimizde sıcacık bir dostluk duygusu kalmış.

Defne’nin İlk Köy Macerası Masalı

Defnenin-Ilk-Koy-Macerasi-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, büyük bir şehirde yaşayan minik bir kız varmış. Adı Defne’ymiş. Saçları omzuna kadar uzanır, gözleri gökyüzü gibi masmavi bakarmış.

Defne, apartmanların arasındaki dar sokaklarda büyümüş. Kuş sesini pencereden duyduğu kadar bilirmiş. Ağaçlara dokunmamış, çimenlerde yuvarlanmamış. Ama kalbinin bir köşesinde, hep bir merak varmış: “Köy nasıl bir yer acaba?”

Bir gün annesiyle babası, ona güzel bir haber vermiş. “Defneciğim,” demiş annesi, “Bu hafta sonu dedenin köyüne gideceğiz.” Defne’nin gözleri parlamış. İçinde kelebekler uçuşmuş gibi hissetmiş.

O sabah, güneş yumuşak sarısıyla pencereye vurmuş. Defne, heyecandan erkenden uyanmış. Küçük bir sırt çantası hazırlamış; içine bir hikâye kitabı, minik bir oyuncak tavşanı ve en sevdiği kırmızı tokasını koymuş.

Yol uzunmuş ama Defne için her şey yeniydi. Arabadan dışarı bakmış; tarlalar, ağaçlar, rüzgarda sallanan ayçiçekleri ona el sallıyor gibiymiş.

Köye vardıklarında, büyük bir sessizlik karşılamış onları. Ama bu sessizlik korkutucu değilmiş. Aksine… sanki kalbi konuşuyormuş doğayla.

Dede, kapıda gülümseyerek bekliyormuş.
“Hoş geldin, kuzum,” demiş.
Defne, dedesine sarılmış. Sarıldığında dedenin gömleği saman kokuyormuş, sıcacıktı.

Ev taştanmış. Pencereleri küçük, perdeleri inceymiş. Kapının önünde bir tekli salıncak varmış. Ve ilerde… ahırdan gelen ilginç sesler.

“Mööö!”
Defne irkilmiş.
“Ne oldu o ses?” demiş, gözleri kocaman açılmış.
Dede gülmüş.
“İnek o, kuzum. Gel bakalım, seni tanıştıralım.”

Ahıra girince, içeriye sıcak bir ot kokusu dolmuş. Kocaman kahverengi bir inek gözlerini Defne’ye dikmiş. Ağzını yavaş yavaş oynatıyormuş.
“Bu… bu koca mı?”
“Adı Fındık,” demiş dede.
“Seversen çok hoşuna gider.”

Defne temkinli yaklaşmış. Elini uzatmış. Fındık burnunu hafifçe sürtmüş avucuna.
“Ne yumuşakmış!” demiş Defne gülerek.
Sonra kıkırdamış, “Biraz da gıdıklıyor.”

Ertesi sabah Defne, güne kuş sesleriyle uyanmış.
“Cik cik cik!”

Perdeyi aralayınca pencerenin önüne tünemiş minik bir serçeyle göz göze gelmiş.
“Merhaba,” demiş fısıldayarak.
Serçe bir ötüş daha çıkarıp uçmuş.

Kahvaltıdan sonra Defne dışarı çıkmış. Etrafta koşturan tavuklar, gagasıyla toprağı eşeleyen bir horoz varmış.
“Bunlar neden durmadan yere bakıyor?”
“Yem arıyorlar,” demiş babası.

Horoz bir anda “üüürüü-üüüü!” diye ötmüş.

Defne kulaklarını kapatmış, sonra gülmeye başlamış.
“Bu saat sabah değil ki!”

Babası gülmüş.
“Burası köy, burada zaman horoza göre işler.”

Öğleden sonra Defne, küçük bir keçiyle tanışmış. Adı Boncuk’muş. Tüyleri kıvırcık, gözleri boncuk gibiymiş zaten.
Boncuk, Defne’yi görünce ipini hafifçe çekiştirmiş.
“Ben onunla yürüyebilir miyim?”
“Evet,” demiş dede, “ama yavaş yavaş.”

Defne ve Boncuk, patika yoldan birlikte yürümüşler. Yolun kenarında papatyalar açmış.
Rüzgar hafif esmiş, yapraklar fısıldaşmış.
Defne içinden, “Keşke hep burada yaşasam,” demiş.

Biraz ileride kocaman bir ağaç varmış. Gövdesi kalın, dalları göğe doğru uzanıyormuş. Altında bir kedi güneşleniyormuş. Tüyleri turuncu, patileri bembeyazmış.
“Bu da mı bir köy hayvanı?”
“Evet,” demiş dede, “adı Zeytin. Herkesin kedisi ama aslında kimsenin değil.”

Zeytin, Defne’nin yanına sokulmuş. Defne de elini uzatıp sırtını okşamış.
“Tüyleri hem sıcak, hem yumuşacık. Gibi de değil… tam da öyle.”

Akşam olunca gökyüzü turuncuya boyanmış. Defne, dedesinin bahçesinde sandalyeye oturmuş, ayaklarını uzatmış.
Küçük rüzgarlar saçlarını okşamış. İneklerin uzaktan gelen sesleri, tavukların cıvıltısı, yaprakların hışırtısı birbirine karışmış.

O an Defne’nin içi sıcacık olmuş.
Hiç tanımadığı hayvanlarla tanışmış, ilk defa toprağa basmış, sabah horoz sesiyle uyanmış, öğleden sonra bir keçiyle yürümüş.
Köyün dili sessizlikmiş ama aynı zamanda dolu doluymuş.

O gece Defne, odasında yattığında tavana bakmış.
Yıldızlar, şehirdeki gibi silik değilmiş. Göz kırpıyor gibiydi hepsi.
“İnek Fındık, keçi Boncuk, kedi Zeytin,” diye mırıldanmış.
“Ne güzel arkadaşlarım oldu.”

Gözleri kapanırken usulca gülümsemiş.
İçinden bir ses, “Yarın sabah yine serçeyle konuşurum,” demiş.

Defne köyde sadece doğayı değil, hayvanları da tanımış.
Onların seslerini, bakışlarını, huylarını fark ettikçe, kendini daha sabırlı, daha mutlu hissetmiş.

Köy, Defne için artık sadece bir yer değilmiş.
Orası, küçük kalbinin büyümeye başladığı yermiş.

Ve o gece, yıldızlar usul usul Defne’nin yorganına dokunmuş.
Uykuya sarılıp da düşlere giderken, köy rüyası fısıldamış kulağına:

“Hayvanlarla dost olursan, doğayla da konuşursun.”

Defne’nin İlk Köy Macerası Masalı burada bitmiş ama Defne’nin köy sevdası kalbinde tatlı tatlı sürüp gitmiş…

Bayram Harçlığı Masalı

Bayram-Harcligi-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yemyeşil ağaçların gölgesinde, kuş seslerinin yankılandığı bir köyde Minto adında, minik bir tavşan yaşarmış. Yumuşacık kulaklarıyla çok iyi duyar, pamuk gibi burnuyla her kokuyu tanırmış. En çok da anneannesinin pişirdiği tarçınlı çöreklerin kokusunu severmiş.

Günlerden bir gün, köyün sokakları rengârenk süslenmiş, herkes gülümseyerek birbirine “Bayramın mübarek olsun” diyormuş. Minto’nun kalbi kıpır kıpır atmış. Çünkü bugün bayrammış.

Bayram sabahı, güneş hafifçe uyanmış gökyüzünde. Minto erkenden kalkmış, üzerini giyinmiş. En sevdiği kırmızı fuları boynuna dolamış, aynanın karşısında dönmüş durmuş. “Bugün büyüklerden harçlık alacağım,” demiş kendi kendine. “Sonra da biriktirip kocaman bir uçurtma alacağım!”

Bahçeye çıktığında, komşu keçi Nine onu görünce gülümsemiş:
“Bayramın kutlu olsun, Minto. Gel bakalım, sana bir şeker ve bir de harçlık!”

Minto sevinçle iki kulağını oynatmış. Küçük cebi henüz boşmuş ama içinde kocaman bir umut varmış. İlk harçlığını cebine koyduğunda cebin içi yumuşacık seslerle dolmuş: “Çıng, çıng… Şıngır mıngır…”

Sonra sırayla tavuk Teyze, ayı Dede, sincap Kuzen ve kirpi Öğretmen… Hepsi de Minto’ya şeker ve harçlık vermiş. Minto, her seferinde teşekkür etmiş, minik minik eğilmiş. Cebi dolmuş da dolmuş.

Ama uçurtmanın rengi ne olmalıymış? Mavi mi, sarı mı, yoksa gökkuşağı gibi mi? Minto yürürken düşünmüş durmuş. Ayakları çimenlere sürtünmüş, kalbi gökyüzüne değmiş.

Öğle vakti eve dönerken, bir ağacın altında oturan yaşlı bir kaplumbağa görmüş. Kabukları tozlu, gözleri yorgunmuş. Ama yüzünde hafif bir gülümseme varmış. Minto yavaşça yaklaşmış. “Bayramın kutlu olsun,” demiş.

Kaplumbağa başını kaldırmış, “Senin de evladım,” demiş usulca. Ama sonra içini çekmiş. “Bu yıl bana gelen olmamış… Olsun, yine de bayramdır, güzeldir.”

Minto’nun kalbi incecik sızlamış. Bir eli cebine gitmiş, şıngırdayan paraları hissetmiş. Sonra bir kısmını çıkarıp yaşlı kaplumbağaya uzatmış. “Bu senin bayram harçlığın olabilir mi?” demiş.
Kaplumbağanın gözleri dolmuş ama gülümsemiş. “Senin gibi güzel yürekli biriyle karşılaşmak en büyük harçlıktır,” demiş. Minto da gülümsemiş. Sonra beraberce oturmuşlar, Minto cebindeki şekerlerden birkaçını da paylaşmış. Gökyüzünde bulutlar şekilden şekle girmiş, yapraklar fısıldaşmış.

Akşam olunca Minto eve dönmüş. Anneannesine olanları anlatmış. Anneanne Minto’nun başını okşamış:
“Bayram sadece şeker ya da para demek değildir yavrum,” demiş.
“Paylaşınca bayram olur, yürekle hissedilince güzelleşir.”

Ertesi gün, Minto harçlıklarını saymış. Uçurtma için hâlâ yeterince varmış. Ama artık uçurtmanın rengi belliymiş: Gökyüzü gibi mavi, içinde iyilik kadar yumuşak, gülüşler kadar hafif…

Bayram Harçlığı Masalı sonra Minto, her bayramda harçlıklarının bir kısmını hep paylaşmış. Çünkü gerçek bayram, bir kalpten başka bir kalbe uzanan o küçücük iyilikte saklıymış.

Ve gökyüzünde uçan mavi uçurtma, rüzgârla konuşurmuş:
“Minto gibi yürekler çoğalsın da, dünya biraz daha bayram olsun…”

Uzayda Neler Oluyor Masalı

Uzayda-Neler-Oluyor-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gökyüzüne bakmadan uyuyamayan küçük bir çocuk varmış. Adı Arda’ymış. Arda, her gece başını yastığa koymadan önce pencereye koşar, yıldızlara bakar, ayın nerede olduğuna göz gezdirir, bazen de sabaha kadar güneşin uyanmasını hayal edermiş.

Gökyüzü, onun en yakın arkadaşıymış sanki. Geceleri yıldızlarla konuşur, gündüzleri bulutlara mektup yazarmış. Elinde bir defteri varmış, kırmızı kaplı, köşesi biraz kıvrılmış bir defter. O deftere gökyüzünde gördüğü her şeyi yazarmış: “Bu gece ayın kenarı biraz incelmiş. Dünkü gibi değil.” ya da “En parlak yıldız, sağdaki değil artık, soldaki.”

Arda’nın en büyük hobisi işte buymuş: Gökyüzünü izlemek ve gördüklerini not etmek.

Bir gün, tam pencerenin önüne oturmuş yıldızları sayarken bir şey fark etmiş. Ay, her dört günde bir aynı yere geliyormuş. Ve yıldızların bazıları, her hafta aynı gecelerde farklı renkte parlıyormuş. Önce bunu rüzgârdan sanmış. Ama rüzgâr yıldızları oynatmaz ki, diye düşünmüş.

Sonra fark etmiş ki bu gariplikler düzenli olarak tekrarlanıyormuş. Bazen ay küçülüyor, sonra yeniden büyüyormuş. Bir yıldız, üç gece üst üste maviye yakın parlıyormuş. Sonra bir gece hiç görünmüyormuş.

Arda defterine kocaman bir başlık atmış:

“UZAYDA NELER OLUYOR?”

Altına da gün gün, gece gece, tek tek yazmış:

  • “Çarşamba gecesi: Mavi yıldız yok.”
  • “Pazar gecesi: Ay sol alt köşede.”
  • “Bugün yıldız titremedi.”
Günler geçmiş, haftalar geçmiş. Arda’nın defteri dolmuş, taşmış. Sayfaların arasında renkli kalemlerle çizilmiş yıldız şekilleri, ayın duruşları, küçük oklar, parlayan noktalar varmış.

Bir akşam babası Arda’yı odasında pencereye dalmış görünce yanına oturmuş.

— Yine gökyüzünü mü izliyorsun oğlum? demiş gülümseyerek.
— Baba, baksana şu mavi yıldız her pazartesi yok oluyor! Hem ay da sanki, sanki bir şeyler anlatmaya çalışıyor!

Arda defterini babasına vermiş. Babası sayfaları dikkatlice incelemiş. Sonra gözleri büyümüş.

— Arda, sen çok düzenli şeyler gözlemlemişsin. Bu çok kıymetli bir çalışma!

Birkaç gün sonra babası, Arda’nın tüm notlarını güzelce bilgisayara geçirmiş. Sayıları, tarihleri, gözlemleri sıralamış. Yanına birkaç fotoğraf da eklemiş. Sonra da bu dosyayı bir e-posta ile göndermiş. Hem de taa Amerika’daki NASA’ya!

Arda, önce pek bir şey anlamamış.
— NASA mı? Orası gökyüzünü seven çocukların gidebileceği bir yer mi?

Babasının gözleri ışıldamış.
— Belki bir gün, sen de orada olursun, kim bilir?


İki hafta sonra, Arda’ya posta kutusundan kalın bir zarf gelmiş.

Üzerinde kocaman harflerle yazıyormuş:

NASA – Amerika Uzay Ajansı


Zarfın içinden bir mektup çıkmış. Parlak bir kağıda yazılmış, altı da altın rengiyle imzalanmış. Mektupta şöyle yazıyormuş:

“Sevgili Arda, Gökyüzüne olan sevgin ve dikkatli gözlemlerin sayesinde yeni bir yıldız hareketini fark ettik. Bu bizim için çok büyük bir keşif. Seni tebrik ediyoruz! NASA’da özel bir eğitim programına davetlisin. Seni tanımak için sabırsızlanıyoruz.”

Arda şaşkınlıkla babasına bakmış. Kalbi heyecandan pıt pıt atıyormuş.
— Gerçekten mi? Ben NASA’ya mı gideceğim?
— Evet oğlum, gerçekten. Senin keşfin artık tüm dünyada biliniyor.

O günden sonra Arda, gökyüzüne sadece pencereden değil, büyük teleskoplardan da bakmış. NASA’ya gitmiş, orada özel eğitimler almış. Aylar geçmiş, yıllar geçmiş. Arda büyümüş. Ama gökyüzüne olan sevgisi hiç küçülmemiş.

Artık o, NASA’nın en başarılı mühendislerinden biriymiş. Yeni yıldızlar keşfeder, uzay araçları tasarlar, hatta çocuklara özel eğitimler verirmiş.

Bir gün, Arda kendi hikayesini anlatan bir kitap yazmış.

Kitabın adı şuymuş:

“Uzayda Neler Oluyor?”


Kitabın içinde şu cümle yazılıymış:

“Bazen büyük keşifler, küçük pencerelerin ardında başlar. Bir defter, bir kalem ve merak dolu bir kalple uzaya bile ulaşabilirsin.”

Ve gökyüzü, o gece daha da parlak parlamış. Ay gülümsemiş, yıldızlar göz kırpmış.

Çünkü Uzayda Neler Oluyor Masalı, artık gökyüzünün en güzel masallarından biri olmuş.

Ben Büyüyünce Ne Olacağım Masalı

Ben-Buyuyunce-Ne-Olacagim-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, denizle dağların el ele verdiği küçük bir kasabada Defne adında minik bir kız çocuğu yaşarmış.

Defne henüz yedi yaşındaymış ama aklı hep büyümekteymiş. Her sabah uyanır uyanmaz pencereden dışarı bakar, “Acaba ben büyüyünce ne olacağım?” diye sorarmış kendine.

Bazen denizde balık tutanları görür balıkçı olmak istermiş, bazen fırından gelen taze ekmek kokusuyla aşçı olmak. Oyuncak ayısını muayene ederken doktor gibi hisseder, oyuncaklarına kitap okurken öğretmen gibi davranırmış. Ama sonra kafası karışırmış. “Hepsi güzel ama ben hangisini seçmeliyim?” diye düşünürmüş.

Bir gün annesi, Defne’nin eline küçük bir defter vermiş. “İçine her denediğin işi yaz, sonunda hangisini daha çok sevdiğini birlikte buluruz,” demiş. Defne çok sevinmiş. “O zaman bugün başlıyorum!” diye bağırmış heyecanla.

İlk durağı okulmuş. Komşuları Gül Teyze bir ilkokul öğretmeniymiş. Defne o gün Gül Teyze’nin sınıfına misafir olmuş. Çocuklara kitap okumuş, tahtaya renkli kalemlerle harfler yazmış. Küçük bir öğrenciye sayıları öğretince içi içine sığmamış. “Öğretmen olmak çok güzelmiş,” demiş. Ama gün sonunda biraz yorulmuş.

Sessizce defterine yazmış: “Öğretmenlik: Sevdim ama çok sabır istiyor.”

Ertesi gün babasıyla hastaneye gitmiş. Babası doktormuş. Defne küçük bir stetoskop takmış boynuna, oyuncak bir ayının kalbini dinlemiş. Bir çocuğun parmağına yara bandı yapıştırmış. “İnsanları iyileştirmek çok kıymetli,” demiş. Ama kan gören insanlardan biraz çekinmiş.

Akşam olunca defterine yazmış: “Doktorluk: Güzel ama biraz da korkutucu.”

Sonra sıra fırına gelmiş. Fırıncı Hasan Amca onu mutfağa almış. Defne unla oynarken gülmüş, yoğurduğu hamura zeytin koyup şekiller vermiş. Ekmekler pişerken etraf mis gibi kokmuş. “Aşçı olabilirim!” demiş mutlu bir sesle. Ama sıcakta çok terleyince biraz sıkılmış.

“Aşçılık: Eğlenceli ama sıcak çok fazla,” diye not almış defterine.

Bir gün postacıyla sokak sokak mektup dağıtmış. Başka bir gün kütüphanede kitap dizmiş. Sonraki gün çiçekçide çalışmış, pembe karanfillerle konuşmuş. Hepsi ayrı güzelmiş ama Defne hâlâ karar verememiş.

“Her şeyden biraz seviyorum ama içimde bir şey hâlâ eksik,” demiş.

Derken bir gün okulda resim dersi varmış. Rengârenk boyalar, kocaman bir kâğıt ve sessizce düşünen çocuklar. Defne fırçayı eline almış ve çizmeye başlamış. Önce bir dağ çizmiş, ardından bir köy, güneş, çocuklar. Renkler birbirine karışmış ama hepsi yerli yerindeymiş. Resmi bitirdiğinde herkes çok beğenmiş.
Öğretmeni “Senin fırçan konuşuyor Defne,” demiş gülümseyerek.

O gün Defne eve koşarak dönmüş. Defterine ilk kez kocaman harflerle yazmış:
“Ressam olmak istiyorum!” Yanına da bir kalp çizmiş.

Akşam olunca büyükannesine sarılmış. “Babaanne, sanırım karar verdim. En çok resim yaparken mutluyum. Hem renklerle oynuyorum, hem de içimden geçenleri anlatıyorum.”

Büyükannesi saçlarını okşamış. “Kalbini dinlemek, en doğru karardır yavrum,” demiş. “Ve bazen bir meslek, senin içindeki bütün ışıkları bir araya toplar.”

Defne artık ne olacağını biliyormuş. Her sabah uyandığında pencereden dışarı bakıp “Acaba ben büyüyünce ne olacağım?” diye değil, “Bugün ne çizeceğim?” diye düşünüyormuş. Defterindeki mesleklerin hepsi ona bir şey öğretmiş ama kalbinde resim, yerini çoktan bulmuş.

O günden sonra hayalleri renklenmiş, odası çizimlerle dolmuş ve her çizdiği resim, onun küçük ama gerçek bir adımı olmuş.

Ben Büyüyünce Ne Olacağım Masalının sonunda gökkuşağının tüm renkleriyle, kalbinin sesini dinleyerek yürüyen Defne. Kendi yolunu sevgiyle çizen bir çocuk olmuş.

Sebze Sevmeyen Çocuk Masalı

Sebze-Sevmeyen-Cocuk-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ağaçların gölgesine kurulmuş, rüzgârın sessizce estiği küçük bir kasabada dört kişilik mutlu bir aile yaşarmış. Bu ailenin en küçüğü Yusuf adında hareketli, meraklı bir çocukmuş. Ondan biraz daha büyük bir ablası varmış, adı Lina’ymış. Anneleri Zeynep Hanım çok anlayışlı, babaları Mehmet Bey ise çok güleryüzlü bir adammış.

Yusuf oyun oynamayı çok severmiş ama konu sebzeler olunca hemen suratını asarmış. Bezelye görünce tabağını itermiş. Havuç geldiğinde hemen kaşığını bırakır, brokoliyi görünce kafasını çevirirmiş. “Sebzeler acayip kokuyor,” dermiş. “Ben sadece makarna istiyorum!”

Ablası Lina ise sebzeleri çok severmiş. Tabağı her zaman yeşil, turuncu ve kırmızı sebzelerle dolu olurmuş. “Ben sebzeleri yediğimde kendimi daha enerjik hissediyorum,” dermiş. Yusuf ise tabakta yalnızca ekmek olsa daha mutlu olurmuş.

Anneleri, bir akşam sofraya sebze çorbası getirmiş. Üzerinden dumanlar çıkan çorbanın mis gibi kokusu bütün mutfağı sarmış. Babaları da işten dönüp sofraya oturmuş. Herkes çorbayı içmeye başlamış ama Yusuf hemen burnunu tutmuş. “Bu çorba boya gibi kokuyor,” demiş.

Anneleri hafifçe gülümseyerek Yusuf’a dönmüş. “Kokusu farklı olabilir Yusuf, ama faydası çok büyük. İstersen sana bir hikâye anlatayım,” demiş.

Yusuf’un gözleri parlamış. “Hikâyede ben de olacak mıyım?” diye sormuş.

“Evet,” demiş anneleri. “Senin gibi bir çocuk varmış. Sebzeleri hiç sevmezmiş. Tabağında yeşil bir şey görünce hemen kaşığını bırakırmış. Ama bir gün hastalanmış. Çok halsizmiş, hiçbir şey yapmak istememiş. Annesi onu doktora götürmüş.”

Yusuf dikkatle dinlemiş. “Doktor ne demiş peki?”

Annesi, “Doktor şöyle demiş,” diye devam etmiş. ‘Vücudundaki minik askerler çok yorulmuş. Onlara yardım edecek yiyecekleri yemiyorsun. Sebzeler, bu askerlerin kalkanı, enerjisi, gücüdür.’”

Yusuf biraz düşünmüş. “Nasıl yani, sebzeler askerlerin yemeği mi?”

Babası gülümseyerek söze katılmış. “Ben senin yaşındayken her gün bir havuç yerdim. Gözlerim iyi görsün diye.”

Ablası Lina da eklemiş: “Ben brokoli yediğimde karnım hiç guruldamıyor. Koşarken daha az yoruluyorum.”

Yusuf bir süre sessiz kalmış. Sonra yavaşça kaşığını çorbasına uzatmış. Bir kaşık alıp tadına bakmış. “Hmm, bu fena değilmiş,” demiş.
Ablası gülümsemiş. “İlk adımını attın Yusuf!”

Ertesi gün annesi mutfakta havuç doğruyormuş. Yusuf yanına gelmiş. “Ben rendeleyebilir miyim?” diye sormuş.

Annesinin yüzü aydınlanmış. “Elbette!” demiş. “Bugün havuçlu mücver yapacağız.”

Ablası da masayı hazırlamış, tabaklara minik süsler koymuş. Sevinçli bir şekilde “sebzeler bugünkü konuklarımız,” demiş.

O gün sofrada Yusuf’un tabağı da rengârenk olmuş. Havuçlar, kabaklar, biraz da bezelye. Ardından gülerek “Bugünlük bu kadar kahraman yeter,” demiş. “Brokoliye henüz hazır değilim.”

Zamanla Yusuf en çok kabak yemeğini sever olmuş. Havuçla sıkı dost, bezelyeyle iyi arkadaş haline gelmiş. Brokoli hâlâ en zorlandığı sebzeymiş ama eskisi kadar kaçmıyormuş. “Onunla özel bir günüm olacak,” dermiş gülümseyerek.

Bir akşam, Yusuf tabağındakilerin hepsini yemiş. Babası gözlerini büyütmüş. “Artık soframızda eksik yok. Yusuf da aramıza katıldı,” demiş.

Yusuf başını sallamış. “İçimdeki askerleri aç bırakmamalıyım. Onlara destek olmalıyım,” demiş.

O gece Yusuf yıldızlara bakarken usulca iç geçirmiş. “Ben artık büyüyorum,” demiş kendi kendine. “Hem de içimdeki kahramanlarla birlikte.”

Battaniyesine sarılmış. Gözlerini yavaşça kapatmış. Rüyasında havuçlardan yapılmış yollar, kabaklardan yumuşacık sandalyeler, brokolilerden gölgeli ağaçlar varmış.

Tüm sebzeler onu alkışlamış. Minik askerler el ele verip ona şöyle demiş: “Teşekkür ederiz Yusuf. Bizi hiç unutmadın.”

Ve Sebze Sevmeyen Çocuk Masalı burada tatlı bir tebessümle sona ermiş. Bu masaldan sonra gökyüzü sessizleşmiş, çocuklar mışıl mışıl uyumuş. Ve renkli sebzeler, tabaklarda usulca gülümsemiş.

Kim Daha Zeki Masalı

Kim-Daha-Zeki-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, gür yapraklı ağaçların, renk renk çiçeklerin arasında saklı minicik bir orman köyü varmış.

Bu köyde türlü türlü hayvanlar yaşarmış. Tavşanından sincabına, civcivinden kurbağasına kadar herkes kendi evini yapar, işini görür, oyununu oynarmış. Ama bir gün, küçük bir tartışma başlamış: “Hangimiz daha zekiyiz?”

Gökçe adında bembeyaz, kocaman kulaklı bir tavşan varmış. Zıplamayı sever, ama en çok da bulmacalar çözmekten hoşlanırmış. Taşlara şekiller çizer, yaprakları katlayıp desenler oluştururmuş.

Bir sabah, ormanın ortasındaki büyük taşın üzerine bir örüntü çizmiş. Üçgenler, daireler, kıvrımlı çizgiler…
Arkadaşları toplanmış çevresine, ama pek anlamamışlar ne olduğunu.

Gökçe, patileriyle göğsünü hafifçe kabartarak:

— Bu örüntüyü sadece ben çözdüm! En zeki olan benim, demiş.

Tam o sırada, zıp zıp yürüyen sarı benekli Minnoş gelmiş. Minnoş, ormanın en renk düşkünü civciviymiş. Taşları, çiçekleri, hatta su birikintilerini bile gökkuşağına çevirirmiş.

Gökçe’nin çizdiği şekillere bakıp başını yana eğmiş:

— Güzel çizmişsin. Ama bak, ben şu taşlarla gökkuşağını yapabiliyorum!
diyerek kanadıyla dizdiği taşları göstermiş.

Taşlar sırayla kırmızı, turuncu, sarı, yeşil. Hepsi yumuşak bir kavis içinde sıralanmış. Çevredeki herkes hayranlıkla bakmış.

Gökçe biraz homurdanmış gibi olmuş.
— Ama sen bir şey çözmedin ki. Sadece taşları dizdin.

Minnoş gülümsemiş.
— Ben renkleri görürüm. Sen şekilleri. Herkes farklı bir şeyde iyidir.

Tam o anda, ağacın tepesinden “çıt çıt” diye bir ses gelmiş. Sincap Çıtırtı, ellerinde fındıklarla aşağı kayıvermiş.

— Hey! Ne konuşuyorsunuz? Ben yine fındıklarımı sakladım. Hem de tam altı tanesini, altı farklı ağacın dibine!

Arkadaşları şaşkınlıkla bakmış.
— Yerlerini nasıl unutmuyorsun? demiş Gökçe.

— Bilmem ki, hatırlıyorum işte! Sonbaharda hepsini bulacağım. Benim hafızam çok iyidir, demiş gururla.

Gökçe, az önceki kendine güvenli hâlinden biraz uzaklaşarak:

— Hımm. Hatırlamak güzel şey, ama bulmaca çözmek daha zor, diye mırıldanmış.

Minnoş hemen araya girmiş:
— Ama sen onun gibi hatırlayamazsın, o da senin gibi çizemez. Bu bir yarış değil ki.

Tam bu sırada, yere ağır ağır basan bir ayının adımları duyulmuş. Bu ayının adı Balporsuk’muş. Balporsuk tombul, sakince yürüyen, düşünerek konuşan bir ayıymış. Ormandaki çoğu sorun ona danışılırmış. Köprü nasıl yapılır, su taşımak için ne kullanılır, hepsini bilirmiş.

Onları konuşurken görünce yaklaşmış:

— Neler oluyor bakalım?

Gökçe hemen atılmış:
— Hangimiz daha zekiyiz, onu tartışıyoruz.

Balporsuk gülümsemiş, yumuşak bir sesle:

— Zeka, tek başına duran bir şey değildir. Her birinizin içindeki parıltı farklı.

Tüm hayvanlar sessizleşmiş.

— Gökçe, sen şekillerle düşünüyorsun. Minnoş, sen renklerle hissediyorsun. Çıtırtı, sen geçmişi aklında tutuyorsun. Ve bakın, işte Şıpır da geliyor.

Şıpır, minik, gözleri ışıl ışıl bir kurbağaymış. Sessiz durur, ama konuştuğunda herkes dinlermiş. Çoğu zaman sadece dinler, ama söylediği bir cümleyle her şeyi yerli yerine oturturmuş.

Yavaşça yaklaşmış ve o sakin sesiyle demiş ki:

— Her çiçek bir renk taşır. Ama hepsi birlikteyken bahar olur.

O an ormanda bir sessizlik olmuş. Kimse bir şey söylememiş. Ama herkes birbirinin gözlerine bakmış ve içten bir şekilde gülümsemiş.

O günden sonra ormanda kimse “Ben daha zekiyim” dememiş.
  • Gökçe yeni şekiller çizerken Minnoş onun yanına renkli yapraklar bırakmış.
  • Çıtırtı fındıklarını saklarken Gökçe ona taşlardan işaretler yapmış.
  • Balporsuk, su yolu yaparken Minnoş ona renkli taşlarla yol göstermiş.
  • Ve Şıpır hep oradaymış; bazen sessiz, bazen bir cümleyle kocaman kapılar açan.
Her biri, başka bir parıltıyla ormanı güzelleştirmiş. Kimi düşünenmiş, kimi hisseden. Kimi hatırlayanmış, kimi tasarlayan. Ama hepsi bir bütünmüş.

Ve Kim Daha Zeki Masalının sonunda, geceleri ay ışığı ağaçların arasından süzülüp ormanın üzerine indiğinde, hayvanların kalpleri huzurla dolarmış.

Çünkü artık biliyorlarmış: Zeka, en çok bilmek değilmiş. En içten olmakmış. En çok paylaşmak, dinlemek, anlamakmış. Ve en güzeli, bir araya gelince oluşan o kocaman sevgiymiş.

Minik Futbolcu Masalı

Minik-Futbolcu-Masali-ARGUNTC.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, denize yakın, rüzgârı bol bir mahallede yaşayan Arda adında bir çocuk varmış. Arda’nın en sevdiği şey top oynamak, en büyük hayali ise bir gün gerçek bir futbolcu olmakmış.

Nereye gitse, koltuğunun altında eski ama çok sevdiği topu olurmuş. Sabahları kuş cıvıltılarını duyar duymaz topunu alır, parkın yolunu tutarmış.

Ama ne zaman arkadaşlarıyla maç yapsa, işler istediği gibi gitmezmiş. Topu sürerken tökezler, şut çekerken dengesini kaybedermiş. Gol atmak onun için bir hayalden ibaretmiş.

Bazı çocuklar onunla dalga geçer, “Sen koş, topu biz hallederiz!” derlermiş. Arda bu sözlere üzülse de topunu hiçbir zaman elinden bırakmazmış.

Bir gün okul çıkışı yine mahalle parkında maç yapılmış. Arda oyuna alınmış ama herkes ona kuşkuyla bakıyormuş. Maçın son dakikalarıymış, skor eşitmiş. O sırada top Arda’nın önüne düşmüş.

Arda derin bir nefes almış, gözlerini kaleye dikmiş. Topa sağlamca vurmuş ve… gol!

Saha bir anda neşeyle dolmuş. Çocuklar Arda’nın etrafını sarıp onu havaya kaldırmış. O da şaşkın ama çok mutluymuş. İlk kez, gerçekten bir gol atmış.

Maçtan sonra parkın bir köşesinde oturan yaşlı bir amca gülümseyerek ona yaklaşmış. “Aferin evlat,” demiş. “Topa kalpten vurdun. Adın ne senin?”

“Arda,” demiş çocuk, heyecandan nefesi hâlâ hızlıymış.

“Benim adım Kenan. Eskiden ben de futbol oynardım. İstersen birlikte çalışabiliriz.”

Arda hemen kabul etmiş. Ertesi sabah parka giderken içi kıpır kıpırmış. Kenan Amca onu bekliyormuş. İlk dersten başlayarak her şeyi anlatmış: Duruş, denge, pas verme, pozisyon alma…

Günler geçmiş, haftalar birbirini kovalamış. Arda artık topu daha iyi kontrol ediyormuş. Eskiden düştüğü yerlerde şimdi sağlam duruyor, koşarken nefesi yetiyor, şutları kaleye isabet ediyormuş.

Bir sabah antrenman sonrası Kenan Amca ona dönüp şöyle demiş:
“Artık hazır gibisin. Mahalle takımına bir oyuncu arıyorlar. Seni önerdim. Gidip göster kendini.”

Arda önce şaşırmış, sonra heyecandan gülümseyerek başını sallamış. “Gerçekten yapabilir miyim?” diye sormuş.

“Sen çoktan yaptın evlat. Sıra sadece kendini göstermekte.”

O hafta sonu Arda mahalle takımının seçmelerine katılmış. Sahaya çıktığında kalbi pır pır atmış ama ne öğrendiyse hepsini uygulamış. Antrenörler onun oyununu beğenmiş. Maç sonu birisi gelip omzuna dokunmuş:

“Arda, seni kadroya alıyoruz,” demiş antrenör.

O günden sonra Arda her gün antrenmanlara gitmiş. Ama kolay olmamış. İlk haftalarda hızlı paslara yetişememiş, bazı antrenmanlarda yorulup kenara oturmuş.

Antrenör bir gün onu yanına çağırmış: “Yorulmak sorun değil Arda. Ama asıl oyuncu, düştüğünde yeniden ayağa kalkandır.”

Arda bu sözleri hiç unutmamış. Ertesi gün daha erken kalkmış, koşusunu yapmış, top sürmüş, kendi başına çalışmış. Her geçen gün daha da iyi oynamaya başlamış.
Takım içinde güven kazanmış. Maçlarda onun attığı goller, verdiği paslar herkesin diline düşmüş. Mahalledeki çocuklar artık onu görünce gülmek yerine, “Arda abi, bizimle de oynar mısın?” demeye başlamış.

Aylar geçmiş. Bir gün, Arda’nın oynadığı maçlardan biri büyük bir kulübün altyapı antrenörleri tarafından izlenmiş. Maçın sonunda biri gelip Arda’yla konuşmak istemiş.

Adam elini uzatmış: “Ben Altınordu Futbol Kulübü’nün altyapı sorumlusuyum. Bugünkü oyunun çok etkileyiciydi. Ailenle konuşmak istiyoruz. Seni kulübümüzde görmek isteriz.”

Arda’nın kalbi göğsünde zıplamış. Hemen koşarak eve gitmiş. Kenan Amca da, annesi de bu teklife çok sevinmiş.

Birkaç hafta sonra Arda valizini toplamış. Elinde topu, sırtında sıcacık bir yelekle büyük şehre doğru yola çıkmış. Mahalle parkına son kez dönüp bakmış: “Beni buraya getiren yer burası,” demiş.

Yeni kulübünde de işler başta kolay olmamış. Daha hızlı, daha güçlü oyuncularla oynamak zormuş. İlk idmanda yere düşmüş, kalktığında dizleri kanamış. Ama başını eğmemiş. İçinden bir ses hep şöyle demiş:
“Sen topa kalpten vuran çocuksun. Pes etmek sana yakışmaz.”

Arda bu sözleri hatırladıkça, daha da hırslanmış. Her sabah en erken uyanan ve ilk sahaya çıkan olmuş. Antrenörleri onun bu azmini fark etmiş. Zamanla ilk 11’e girmiş. Derbi maçta attığı galibiyet golüyle ismi kulübün panosuna asılmış.

Gazeteler “Minik Futbolcu Büyüyor” diye başlık atmış. Onun hikâyesi başka çocuklara da umut olmuş. Televizyonlar onu tanıtmış, röportajlarında hep şöyle demiş: “Ben topa önce yüreğimle vurdum. Sonrası kendiliğinden geldi.”

Aylar geçmiş, yıllar geçmiş. Arda artık sadece bir futbolcu değil, aynı zamanda milyonların izlediği, örnek aldığı bir sporcu olmuş. Büyük statlarda oynamış, milli formayı giymiş. Ama kalbinin bir köşesi hep eski mahallesindeymiş.

Bir gün, bir röportaj sonrası menajerine dönüp şöyle demiş: “Ben artık dinlenmek ve mahalleme dönmek istiyorum.”

Arda mahallesine döndüğünde her şey aynıymış. Aynı park, aynı bank, biraz büyümüş ağaçlar. Ama hâlâ top oynayan çocuklar varmış. Onlardan biri yere düşmüş, topu uzağa gitmiş. Arda yaklaşmış, topu alıp çocuğa vermiş.

“İyi misin?” diye sormuş.

Çocuk başını sallamış. “Futbol oynamayı çok istiyorum ama yapamıyorum,” demiş.

Arda diz çöküp göz hizasına inmiş. Gülümsemiş. “Ben de senin gibiydim. Gel istersen birlikte çalışalım.”

O günden sonra parkın kenarındaki bankta artık Kenan Amca değil, Arda oturur olmuş. Ve Minik Futbolcu Masalının sonunda tıpkı bir zamanlar ona yol gösterildiği gibi, şimdi o da başka çocuklara yön verir olmuş.

Barbie Evi Masalı

Barbie-Evi-Masali-arguntc.webp
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar oyuncaklarla dolu kocaman bir odada, pembesi solmamış minicik bir ev yaşarmış. Bu ev, çocukların en sevdiği oyunların kahramanı, çatısı kalp desenli, kapısı boncuk tokalı bir Barbie Evi’ymiş.

Barbie Evi’nin içinde her şey küçücükmüş ama o kadar güzellermiş ki bakan bir daha bakmak istermiş. Salondaki koltuklar pofudukmuş, halı çiçekliymiş, mutfaktaki tencereyle tabaklar minik seramiklerden yapılmış. Odalar ne kadar küçükse, içindeki neşe de o kadar büyükmüş.

Bu evde Lila adında bir oyuncak bebek yaşarmış. Lila’nın iki yana örülmüş sarı saçları, kocaman mavi gözleri ve her zaman gülümseyen bir yüzü varmış. Oyun saatlerinde her çocuk ona dokunur, saçını tarar, odasını düzenler, onunla hayaller kurarmış. Ama zamanla bir şey olmuş.

Evde oynayan çocuk, artık başka oyuncaklara ilgi göstermeye başlamış.

Lila’nın yastığı uzun süre düzeltilmemiş, ayakkabısı bir kenarda kalmış, Barbie Evi tozlanmaya yüz tutmuş. Lila günlerini pencere kenarında oturarak geçirir olmuş. Dışarıyı izliyor, hayallere dalıyor ama içindeki sessizliği kimse duymuyormuş.

Bir sabah, güneşin ışıkları çatının kalp desenlerine vurmuş. Lila yavaşça gözlerini açmış ve içinden şöyle demiş:

“Burası benim evim. Sessiz kalmasına dayanamam. Bir şey yapmalıyım.”

O gün tüm gücünü toplamış ve evin içini toparlamaya başlamış. Önce salondaki yastıkları kabartmış, sonra mutfağın raflarını silmiş. Oyuncak fincanları dizmiş, minik çatalları parlattıkça içi ısınmış. Evin her köşesine yeniden hayat gelmiş.

Ancak evi temizlemek yetmemiş. Lila bunu biliyormuş. İçini dolduracak neşeye, kahkahaya, oyuna ihtiyacı varmış. Tam da o anda, eski oyuncak kutusundan tanıdık bir ses duyulmuş.

“Lila? Sen misin gerçekten?”

Bu ses, Pofuduk adında peluş bir tavşana aitmiş. Uzun kulakları düşmüş, göbeği birazcık sarkmış ama gözlerindeki parıltı hâlâ aynıymış. Bir zamanlar en yakın arkadaşıymış Lila’nın.

“Pofuduk!” diye bağırmış Lila sevinçle. “Seni ne zamandır görmüyorum!”

Pofuduk kutudan çıkmış, tozlarını silkelemiş ve Lila’nın yanına koşmuş. Sarılmışlar, birlikte gülmüşler. O an Lila karar vermiş.

“Barbie Evi’ni yeniden neşeyle dolduracağız. O eski günleri getireceğiz. Hatta daha da güzellerini!”

Pofuduk’un da aklına hemen bir fikir gelmiş.

“Evde bir festival yapalım. Eski oyuncakları davet edelim. Herkes gelsin, eğlensin, birlikte oyun oynayalım.”

Bu fikir ikisini de heyecanlandırmış. Hemen hazırlıklara başlamışlar. Lila mutfakta minik kurabiyeler hazırlamış. Gerçekten yenmese de kokularını hayal ederek pişirmiş. Pofuduk ise evin her köşesine renkli iplerle süslemeler yapmış. Pencerelere kartondan bayraklar asmışlar.

Davetiye olarak eski oyun kartlarını kullanmışlar. Oyuncak kutusundaki diğer arkadaşlarını teker teker çağırmışlar. Robot Remzi, Ahşap Tren Tuncay, Bez Bebek Miray, Legocu İkizler… Hepsi daveti alınca mutlu olmuş ve hazırlanmışlar.

Festival günü geldiğinde, Barbie Evi hayatında ilk kez bu kadar kalabalıkmış. Herkes farklı bir köşeye yerleşmiş. Tren Tuncay raylarını kurmuş, İkizler kule yapmış, Pofuduk tavşan şarkılar söylemiş. Lila ise evi gezen herkese güleryüzle ikramlarda bulunmuş.

Gün boyu oyunlar oynanmış, unutulan hikâyeler hatırlanmış, kahkahalar duvarları doldurmuş. Evin içindeki neşe o kadar artmış ki, oyuncakların üstündeki tozlar bile sanki utanıp uçup gitmiş.

Tam o sırada, odanın kapısı açılmış. İçeri, bir çift küçük ayak girmiş. Bu ayaklar bir süre durmuş, sonra Barbie Evi’ne doğru yaklaşmış. Yerdeki oyuncakları görüp yüzü gülmüş. Bu, Lila’nın uzun zamandır göremediği küçük kızmış.

Kız, evin içindeki hareketliliğe, düzenine ve parıltısına bakmış. Barbie Evi’ni kucağına almış, Lila’ya sevgiyle sarılmış.

“Ne güzel olmuşsun,” demiş sessizce. “Seni ne kadar özlediğimi bilmiyordum…”

O günden sonra, Lila’nın yalnızlığı sona ermiş. Her gün yeniden saçları taranmış, elbiseleri değiştirilmiş, koltuklarda sohbetler yapılmış. Pofuduk da unutulmamış; artık o da evin neşe kaynağıymış.

Barbie Evi yeniden canlanmış. Ama bu kez sadece bir oyuncak değilmiş. İçinde dostluk, emek ve sevgi taşıyan gerçek bir yuva olmuş.

Ve geceleri, küçük kız uykusuna dalarken, Lila pencerenin kenarında sessizce oturur, gökyüzüne bakar ve şunu düşünürmüş:

“Bir evin içini ışıkla doldurmak için lamba gerekmez. Bir kalbin gülümsemesi yeter.”

O andan sonra hiçbir gün boş geçmemiş. Her sabah yeni bir oyun, her akşam yeni bir hikâye yazılmış. Ve oyuncaklar ne zaman mutlu olsalar, hep aynı cümleyi fısıldamışlar:

“Barbie Evi varsa, umut hep var demektir.”

Ve Barbie Evi Masalının sonunda oyuncak odasının içi, her gece yıldızlarla birlikte hafifçe ışıldamış. Çünkü kalpten gelen sevgi, oyuncakları bile hayata döndürürmüş.

Kıymalı Krep Börek Tarifi Nasıl Yapılır?

kiymali-krep-borek-tarifi.webp
Kıymalı Krep Börek Tarifi İçin Malzemeler
Krep için:

2 adet yumurta
2 su bardağı un
2 su bardağı süt
1 çay kaşığı tuz

Kıymalı harç için:
350 gram orta yağlı dana kıyma
1 tatlı kaşığı domates salçası
1 çay kaşığı toz kırmızı biber
1 çay kaşığı kimyon
1 çay kaşığı karabiber
1 çay kaşığı tuz
2 yemek kaşığı zeytinyağı

Pişirmek için:
3 yemek kaşığı tereyağı
2 yemek kaşığı zeytinyağı

Kıymalı Krep Börek Tarifi Nasıl Yapılır?
  • Derin bir kabın içine yumurtaları kırın.
  • Hafifçe çırpın ve üzerine sütü ilave ederek çırpmaya devam edin.
  • Ardından unu eleyerek sıvı malzemelerin üzerine ilave edin ve içinde unun topaklanmamasına özen gösterek güzelce çırpın.
  • Kabın üzerini streç filme kapatarak buzdolabında 15 dakika kadar dinlendirin.
  • Bu sırada iç malzemelerini hazırlayın. Orta boy bir tavanın içerisine zeytinyağını ve kıymayı aktarın.
  • Orta ateşte kavurmaya başlayın. Kavrulan kıymanın içine salça, baharat ve tuzu da ilave ederek birkaç dakika daha kısık ateşte pişirdikten sonra ocaktan alın.
  • İnce bir tavayı hafifçe yağlayın ve krepleri bir kepçe yardımıyla dökün. Arkalı önlü pişirin.
  • Kreplerin içerisine kıymalı harcı ortalayarak koyun. Kenarlardan, üst ve alt kısmından içe kıvırarak katlayın.
  • Bir tavanın içerisine tereyağı ve zeytinyağını alarak biraz kızdırın.
  • Krepleri arkalı önlü kızartın ve servis edin.
  • Afiyet olsun.

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var?

Ekli dosyayı görüntüle 3374
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana
Ataol Behramoğlu

Atatürk

123196_2.webp

Bir sonbahar günüydü
10 Kasım Perşembe,
Saat 9'u 5 geçiyordu.
Radyo açık ve bir ses
"Atatürk ölmüş" "Atatürk ölmüş" diyordu.

Sustum, üzüldüm, yüreğimden bir parça koptu sandım.
Artık o eşsiz insan yoktu.

Yanıldım.
Kalplerde yaşıyordu. Mustafa Kemal ATATÜRK

Kilo Vermenin En Kolay Şekli

Screenshot_20250824-111545_Chrome.webp
Titreşimli Masaj Kemeri- Kas Gevşetici Masaj Aleti

Titreşimli Masaj Teknolojisi

Güçlü masaj modu ile yoğun bir deneyim sunar.

Zayıf masaj modu ile rahatlatıcı bir masaj etkisi sağlar.

Masaj modları "Strong" (Güçlü), "Weak" (Zayıf) ve "Off" (Kapalı) seçenekleriyle kolayca kontrol edilir.

Ayarlanabilir ve Esnek Tasarım

Uzunluk: 130 cm, Genişlik: 13 cm.

Ayarlanabilir cırt cırt sistemi sayesinde farklı vücut ölçülerine uyum sağlar.

Kolay giyilip çıkarılabilir bir tasarıma sahiptir.

Çok Amaçlı Kullanım

Bel, karın, sırt, omuz, bacak gibi farklı bölgelerde etkili kullanım sağlar.

Hem masaj hem de rahatlatıcı kas gevşetme etkisi sunar.

Kolay Kullanım

Hafif ve taşınabilir tasarımı ile evde, iş yerinde veya seyahatte kullanılabilir.

Kolay kontrol edilebilen bir arayüz ile işlevsel bir kullanıcı deneyimi sunar.

Sağlıklı ve Estetik Görünüm

Düzenli kullanımda vücut şekillendirmeye yardımcı olur.

Kasların rahatlamasını sağlayarak ağrı ve yorgunluk giderici etki sağlar.

Kullanım Alanları

Kas Gevşetici: Yoğun spor veya uzun süreli oturma sonrası kas yorgunluğunu hafifletmek için idealdir.

Vücut Şekillendirme: Bel ve karın bölgesinde düzenli kullanımda sıkılaştırıcı etki sunabilir.

Rahatlama: Sırt ve omuzlarda masaj etkisi ile rahatlatıcı bir deneyim sağlar.

Avantajları:

Her yaş grubunun kullanımına uygun ergonomik tasarım.

Elektrik ile çalışan pratik bir sistem.

Hafif ve taşınabilir, her ortamda kullanılabilir.

Bu masaj kemeri, yoğun günlük hayatın yorgunluğunu hafifletmek ve vücudunuzda rahatlama sağlamak için tasarlanmıştır. Hem sağlığınızı destekler hem de estetik bir görünüm kazandırmaya yardımcı olur.

Ölüm, Son Mu Başlangıç Mı?

Ekli dosyayı görüntüle 3366
Ölmek için yaşıyoruz. Kur’an’dan birçok ayet (Ali İmran 185, Enbiya 34-35, Ankebut 57-59) bizi böyle bir hakikatin önüne getiriyor. Üstelik bilim de bunu artık net olarak dillendiriyor. Örneğin, apoptozis hücre ölümü, latince yaprak dökümü anlamına denk düşer. P53 geni üzerinden programlı hücre ölümü vücudumuzun her çağında gerçekleşir. Dünya’ya doğarken aslında ahirete doğum için geri saymaya başlarız. Apoptozis, başlangıca giden sonun başlangıcıdır. Hz. Ali, “İnsanların solukları ecellerine doğru attıkları adımlarıdır” buyuruyor.

Aslında ölüm hem sondur hem başlangıçtır.

Bunu anladığımız gün varlığa bakışımız tensel olmaktan çıkıp tinsel (ruhsal) olacaktır. Zira Allah’ın verdiği yaşam döngüsü sadece insanlarda da değil tüm canlılarda bir perdenin kapanıp öbür perdenin açıldığı bölümlerden ibarettir. Kuantum fiziği bize gösterdi ki, kapladığımız alan değişmemektedir. Değişen şey bizim algılarımız ve oluşturduğumuz bölümlerimizdir. Mesela inşa ettiğimiz evler 4 duvar ve bir çatıdan müteşekkildir. Ev yansa küle dönse de kapladığı alan kaybolmaz. Kaybolan tek şey inşa ettiklerimizdir. Perdelerle bölünen yaşamlar da böyledir. Beden bir eve benzer. Doğumla inşa edilir ölümle yıkılır ama ruh değişmez, olduğu yerde kalır. Orası da Allah’ın katıdır.

Ölüm bir perdenin yırtılmasına kapı açar aksi halde varlık âlemindeki tinsel varlığınız kaybolmaz, yok olmaz. Ölünce varlıktaki sadece bir sahnemiz kapanacak. Hayati risklerin yaşandığı anlara tanıklık edenler hep şunu söylerler, hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Belki de bu öbür âleme geçiş için bir muhasebe anıdır yani her geçiş bir öncekinin hesabını bizlere hatırlatır. İki yoktur tek vardır kıymetli okuyucularım, o da TEK’e varır. Sıcak-soğuk yoktur aslında ısının farklı halleri vardır. Yağış, rüzgâr yoktur havanın farklı halleri vardır. Varlık birdir ve BİR’e yani ALLAH’a varır.

Ölüm, Allah’ın varlığı bir âlemden öbür âleme aldığı bir kapıdır.

Anne karnından Dünya’ya doğum da böyle değil midir? Anne karnında yaşam başlarken Dünya’ya doğumla beraber anne karnındaki bu yaşamın ölümü gerçekleşir. Nörologlar doğum öncesi beynin azami hücrelere sahip olduğunu ama doğumla beraber bu hücrelerin ölerek daha zeki bir beynin kendi sinapslarını gerçekleştirebilmesi için zemin hazırlandığını fark ettiler. Yani bir âlemden öbürüne geçerken ölümle beraber doğum gerçekleşiyor. Hatta doğum sonrası yaş evrelerimize bir bakın. Çocukluk öldü, gençlik doğdu. Gençlik öldü olgunluk dönemi doğdu. Olgunluk dönemi öldü ihtiyarlık doğdu. Nihayet ihtiyarlık öldü ahiret bebeği doğdu.

Ekli dosyayı görüntüle 3367

Hep bir rüyadayız sanki. Geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen an’ı kaybeden bir rüya âlemindeyiz. An’ı yakalayıp ruhlarımızı dinlediğimizde bedenin ruhun içinde olduğunu, ruhun bedene hapsedilemeyecek bir enerji olduğunu ve elbette ölüm ile beraber bedenin ruhu terk ettiğini fark etmiş olacağız. Beden bu Dünya’da ancak ruha giydirilmiş bir binek ya da bir elbise gibidir. Dolayısıyla buradan Ahirete geçiş de Dünya’nın ölümü ahiretin ise doğumu olacaktır. Dikkat edin ayetler ölümü tadacağımızı söylüyor aksi halde mutlak bir ölümden yok oluştan bahsetmiyor.

Ölüm her dönem için aksi gerçekleşmeyecek olan bir bitiş, bir tükeniş değil aksine yeni dönemin aksi asla mümkün olmayan yepyeni bitimidir. Bitkiler neden sonbahar, kışta ölür de ilkbahar ve yazda tekrar hayat bulurlar. “Anne karnında cenin iken gıdan kandı, doğduğunda bebek oldun ve gıdan süte döndü, sütten kesildin bu defa lokma yemeye başladın, artık lokmadan da kesilip hakikat ile beslenmeye başla” diyen Mevlana bize doğum-ölüm sarmalındaki tek gerçekliğe yöneltiyor.

Üstad Necip Fazıl Kısakürek ne güzel de betimlemiş;

Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber...

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?

Öleceğiz müjdeler olsun, müjdeler olsun!

Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!



Kapı kapı, yolun son kapısı ölümse;

Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse!

O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner,

Azrail’e hoş geldin, diyebilmek de hüner...



İnsan aceleci bir varlıktır.

Hızlı bir yaşam döngüsünde anlaşılan o ki meğerse ruhlarımız sabitkademmiş. Onca telaş, kaygı, hırs hakikati değiştirmediği gibi enerjinin gereksiz olarak bitirilmesine, An’ın yaşanamamasına sebep olmaktadır. İnsan aceleci bir varlıktır. Hiç büyümek için acele eden bir bitki, hayvan gördünüz mü? Resulullah (sas) acele etmeyerek sakince yanına varan için hızlıca, telaşla hareket edenlere dönüp işte bu arkadaşınızın işi daha güzeldir mealinde beyanlarda bulundu.

Kendini Bilmek

İnsan kendini bilmiyorsa ne bilse sadece yorgunluğunu ve perişanlığını arttırır. Yunus ne güzel ırlamış ama değil mi? “İlim ilim bilmektir. İlim kendin bilmektir. Sen kendin bilmezsen ya nice okumaktır.”

Kendimizi bilmek bulunduğumuz yeri kendimiz zannetmemekle olur. Kullandığımız her ne eşya, unvan varsa onlardan müteşekkil olmadığımızı fark etmekle olur. Evimiz, arabamız, makamlarımız var ama bizi biz yapan bunlar değil diyebilmekle olur. Koca bir okyanustayız ama suyu tanımıyoruz. Suyu tanımak suyun dışına çıkmakla olur. Bizi biz yapan sır 4 boyutlu perdeleri aşıp varlığın sırrına ermekle olur.

Modernizm nasılları soruyor ama nedenleri sormuyor. Nasıl doğdun, nasıl yaşadın, nasıl öldün ama neden doğdun, neden yaşadın ve neden öldün sorulmuyor.

[B]Varlığın sevgiliye dönme ihtimali[/B]

Hayatın güzelliği, yaşanılası hali anlatılır ya aslında yaşamı güzelleştiren husus varlığın sevgiliye dönme ihtimalidir. İnsanlık silah, ilaç gibi sektörlere ölümsüzlüğü yakalamak için oluk oluk para harcıyor. Oysaki şu Dünya hayatını 1000 yıl da yaşasak bize tat yerine ülfetin getirdiği sıkıcılığı ve acıyı tattıracaktır. Her yönüyle bu böyledir. İnsan neden ölümsüzlüğün peşinde, yaşlılığı azaltıcı her kremin müptelası, her diyetin uygulayıcısıdır. Bembeyaz saçlarını neden ilk günkü rengine boyamak ister. Çünkü gençlik enerjinin zirvesidir ve ölümden uzak başlangıcın başıdır. Onun için insan hep başa dönmek ister bilinçsizce. Hâlbuki varlığın sırrına erenler ise fani hayatın başına değil sonsuz hayatın başına varmak için can atarlar. Şehadeti arzulamak, en sevgiliye kavuşma arzusu hep asıl hayatın zirve enerjisine ulaşma gayretidir. Ayet boşuna nereye bu gidiş demiyor. Biz asıl gençliğe doğru koşturmalı iken çakma bir gençliğin peşinde koşturmaktayız.

Ölümden Korkmak

İnsan bilmediğinden korkar ve ona düşman kesilir. Mesela karanlık bir odaya girerken korkarız ama ışığı açınca korkumuz geçer. Çünkü bilmediklerimizin varlığı algısı bizi korkutur ve geriye çektirir. Ölüm de bu yüzden korkunç gelir nice insana ve düşman kesilir haliyle. Allah geçinden versin tarzı dualar, tahtalara vurmalar hep bu sebepledir. Hâlbuki perde arkasını bilseydik asla ölümden korkmaz vereceğimiz hesaptan korkardık.

“Ölümden ne korkarsın, bil ki ebedi varsın” diyor ya Yunus Emre.

Bilinmezlik tıpkı öbür kanalda ne olduğunu bilememek gibidir. O kanalda vardır bir program ama sadece biz o an bilemeyiz ta ki kumandaya basana kadar. Ölümü inkâr etmek de öbür kanalda hiçbir şey yok demeye benzer.


Ekli dosyayı görüntüle 3368
[B]Asıl hayat nedir?[/B]

Şu algı dünyasında hayvanların gökyüzünü farklı insanın farklı algıladığı bir yerde gerçeğin sadece ALLAH olduğunu fark ettiğinizde, varlık birdir ve BİR’e varır dediğinizde ölümü öldürürsünüz. Artık korkulan ölüm sizin için bir şeb-i aruz olur. Çünkü yok olacak olan korkar hâlbuki ruh ölümsüzdür.

Tıpkı Sadi Şirazi’nin ifade ettiği gibi;

Yadında mı doğduğun zamanlar?

Sen ağlar îdîn gülerdî âlem;

Bîr öyle ömür geçîr kî olsun

Mevtîn sana hande halka matem.


Resulullah (sas) buyurdular ki; “Ölüm, Mümin’in rahata, huzura kavuşması demektir.” [Hakim, el-Müstedrek, 4/319]

Ey İnsan! Toprağın hatta haşeratın olacak bir beden için mi bunca tenperestlik, haz perestlik! Anlamak gerçekten mümkün değil.

Önemli olan perdeler arasında geçirdiğimiz süre değildir o süreler içinde ne işlediğimizdir.
Dinimizde ölüm Allah'ın emri diye rivayetler vardır. Bu dünyadan ayrılan kişi ahirette yeni bir hayata başlar. Her ölüm ya da vefat hem son hemde yeni bir başlangıçtır.

Bal Arısı Soktuktan Sonra Neden Ölür?

Ekli dosyayı görüntüle 3369
Bu nasıl bir savunma mekanizmasıdır? Bir bal arısının sokması kendini savunma yoluysa, nasıl oluyor da kullandıktan sonra daima ölür? Bal arısı iğnesini dikenlidir ve insan derisine yapışır. Her hayvana yapışmaz; bir bal arısı örneğin büyük bir böcek sokabilir ve iğnesini güvenli bir şekilde çekebilir. Ancak insanlar ve kalın deri ile diğer memeliler için, sokmak bal arısı için ölümcül olacaktır. Arı iğnesini batırdıktan sonra kaçmaya çalıştığında, kaçınılmaz olarak arka ucunu koparır ve muhtemelen kendisini açar ve ölür.

Bir arı soktuğunda iğne yoluyla zehir enjekte eder. Bu zehir, zehirli bir kokteyl zehiridir: hücre zarını parçalayan ve ağrıya neden olan kimyasal maddeler, toksinleri temizleyecek kan akışını durduran anti-inflamatuarlar, alerjik reaksiyon belirtileri veren histaminler ve hatta sinyal gönderen feromonlar

Çevredeki herhangi bir arıya "savaş halindeyiz! Gel kardeşim diyen çağrılar dahil bir çok şeyi aynı anda yaparlar, arı soktuktan sonra ölürse, zehirli çuval sık sık geride kalır, yine de cildinize zehir pompalamaktadır.

Bir bal arısı bir insanı sokarsa, dikeni geri çekemez. Yalnızca dikeni değil, aynı zamanda karın ve sindirim sisteminin bir bölümünü, artı kasları ve sinirleri geride bırakır. Bu muazzam abdominal rüptür bal arısını öldürür.

Bal arısı tutuştan sonra ölecek tek arıdır. Arı sokmalarını takiben tedavideki ilk adım, iğnenin kendisinin çıkarılmasıdır. Birkaç saniyelik bir gecikme zehre enjekte edilmesine yol açmadığını göstermiştir. Kaşıntı da antihistamin veya steroid krem ile hafifletilebilir. Tütün, tuz, kabartma tozu, papain, diş macunu, kil, sarımsak, idrar, soğan, aspirin arı sokmaları için birçok geleneksel ilaç olarak önerilmiştir.

Arı zehiri asidiktir ve bu müdahaleler genellikle zehiri nötralize etmek için önerilir; Bununla birlikte, zehirin derinin altına ve topikal olarak uygulanan alkali ulaşılamayan dokuların derinine enjekte edildiğinden, bir sokmanın nötralize edilmesi muhtemel değildir. Çalışmalar, buzun tek başına arı ve yaban arısı için aspirinden daha iyi sonuç verdiğini ortaya koymuştur.
Bal arısı her ne kadar panzehir etkileşimi yapsada bu durum ciddi anlamda bir sorun yaratabilir. Hem arı hemde kişi açısından dikkatli olunması önemlidir.

ChatGPT Nedir? Ne İşe Yarar?

Ekli dosyayı görüntüle 3370

ChatGPT Nedir?

ChatGPT, OpenAI tarafından geliştirilen yapay zeka tabanlı bir dil modelidir. Kullanıcıların yazılı ifadelerini anlayarak doğal bir şekilde yanıt verebilir, metin üretebilir ve içerik oluşturabilir. Yapay zeka teknolojilerinin en ileri örneklerinden biri olan ChatGPT, sohbet, içerik geliştirme, araştırma ve müşteri destek süreçlerinde yaygın olarak tercih edilmektedir.

ChatGPT Ne İşe Yarar?

ChatGPT, kullanıcıya hızlı ve doğru bilgi sağlayarak zaman tasarrufu sunar. Blog yazılarından sosyal medya içeriklerine, akademik çalışmalardan programlama desteklerine kadar geniş bir yelpazede kullanılabilir. Eğitimden iş dünyasına kadar birçok sektörde fayda sağlayan ChatGPT, aynı zamanda dil öğrenme ve metin analizinde de güçlü bir yardımcıdır.

ChatGPT’nin Kullanım Alanları Nelerdir?

ChatGPT, içerik üreticileri için yaratıcı fikirler sunarken yazılım geliştiriciler için kod önerileriyle destek olur. Ayrıca müşteri hizmetlerinde 7/24 aktif bir sanal asistan olarak kullanılabilir. Giderek artan kullanım alanları, ChatGPT’nin sanal dünyada vazgeçilmez bir araç haline gelmesini sağlamaktadır.
Teknolojik gelişmeler sayesinde zeka detayı yapay bir sisteme dönüşüyor. Yapay zeka ve openai buna verilecek en gelişmiş örnekleri oluşturuyor.

Illustrator Nedir? Ne İşe Yarar?

1755986360552.webp​

Illustrator Nedir?​

Illustrator, Adobe tarafından geliştirilmiş olan profesyonel bir vektör tabanlı tasarım yazılımıdır. Vektör mantığıyla çalıştığı için oluşturulan görseller çözünürlükten bağımsızdır ve kalite kaybı olmadan büyütülüp küçültülebilir. Bu özelliği sayesinde Illustrator, grafik tasarım ve dijital sanat dünyasında en çok tercih edilen programlardan biridir.

Illustrator Ne İşe Yarar?​

Illustrator, logo tasarımı, illüstrasyon, tipografi düzenlemeleri ve infografik hazırlama gibi birçok alanda kullanılır. Web tasarımcıları, reklam ajansları ve bağımsız sanatçılar için vazgeçilmez bir araçtır. Katman sistemi, renk paletleri ve çizim araçları ile kullanıcının yaratıcı fikirlerini profesyonel bir görselliğe dönüştürmesine imkan tanır.

Illustrator ile Tasarım Alanında Kolaylık​

Markaların kurumsal kimlik çalışmalarında yüksek kaliteli logoların hazırlanması için en çok tercih edilen yazılımlardan biridir. Basılı materyallerden dijital projelere kadar geniş kullanım alanı sunar. Illustrator, esnekliği ve sunduğu profesyonel araçlarla tasarımcıların hayallerini sınırsızca gerçekleştirmelerine yardımcı olur.

Photoshop Nedir? Ne İşe Yarar?

1755986234493.webp​

Photoshop Nedir?​

Photoshop, Adobe tarafından geliştirilen ve dünyanın en çok kullanılan grafik düzenleme yazılımlarından biridir. Fotoğraf düzenleme, tasarım oluşturma ve görsel manipülasyon için profesyonel araçlar sunar. Katman tabanlı çalışma sistemi sayesinde kullanıcıya esneklik sağlar ve görseller üzerinde detaylı düzenlemeler yapılmasına imkan tanır.

Photoshop Ne İşe Yarar?​

Photoshop, yalnızca fotoğraf montajlamak için değil; afiş, logo, banner, sosyal medya görselleri ve web tasarımları hazırlamak için de tercih edilir. Reklam ajanslarından bağımsız tasarımcılara kadar geniş bir kitle tarafından kullanılan yazılım, profesyonel kaliteyi erişilebilir hale getirir. Görsel düzenlemelerde sağladığı zengin filtreler, fırçalar ve efektlerle yaratıcı çalışmalara sınırsız bir alan açar.

Photoshop Neden Kullanılmalı?​

Günümüzde dijital pazarlama, e-ticaret ve sosyal medya alanlarında görsel kalite büyük önem taşır. Photoshop, markaların ve bireylerin profesyonel bir imaj oluşturmasına yardımcı olur. Kullanıcıların yaratıcılığını özgürce ortaya koyabileceği güçlü araçlarıyla, Photoshop tasarım dünyasının en temel yazılımlarından biri haline gelmiştir.

Fırında Krep Tarifi Nasıl Yapılır?

firinda-krep-tarifi-nasıl-yapılır-arguntc.webp

Fırında Krep Tarifi İçin Malzemeler​

Fırında Krep İçin:​

  • 2 adet yumurta
  • 2 su bardağı süt
  • 1 su bardağı un
  • 1 tutam tuz

Fırında Krep Üzeri İçin:​

  • 1 kase rendelenmiş kaşar peyniri
  • 1 adet yeşil biber
  • 1 adet kapya biber
  • 1 kase dilimlenmiş sucuk

Fırında Krep Tarifi Nasıl Yapılır?​

  1. Fırında krep için yumurta, süt, un ve tuzu çırpın.
  2. Fırın kağıdı serdiğiniz fırın tepsisine harcı aktarın.
    Üzerine önce kaşar peyniri sırayla diğer malzemeleri ekleyin.
  3. 180 derecede 30 dakika pişirin. Fırında krep hazır.
  4. Afiyet olsun.

Pancarlı Makarna Tarifi Nasıl Yapılır?

pancarli-makarna-tarifi-arguntc.webpPancarlı Makarna Tarifi İçin Malzemeler​

  • 1/2 paket spagetti makarna
  • 1 su bardağı süt
  • 1 adet pancar
  • 1/2 demet dereotu
  • 2 yemek kaşığı limon suyu
  • 1 adet sandviç ekmeği
  • 1 yemek kaşığı toz şeker
  • 1 çay kaşığı kimyon
  • 1/2 çay kaşığı zerdeçal
  • 1/2 çay kaşığı toz zencefil
  • 2 çay kaşığı tuz
  • 1 çay bardağı sıvı yağ
  • 2 yemek kaşığı zeytinyağı

Pancarlı Makarna Tarifi Nasıl Yapılır?​

  1. Pancarı küçük küçük doğrayın ve bir bardak su, 2 kaşık sıvı yağ, şeker ve tuz ile blenderdan geçirin. Karışımı süzün ve çıkan sıvıyı tavaya alarak orta ateşte koyulaşana kadar pişirin.
  2. Süzdükten sonra kalan pancar posasını ince bir şekilde yağlı kağıt serilmiş bir tepsiye yayın. Ekmeği de hafifçe yağlayıp tuzlayıp ufak parçalar halinde yağlı kağıt üzerine alın.
  3. Pancar posasını ve ekmeği 160 derecelik fırında kuruyana kadar pişirin. Ekmekler kızarınca dışarı alın ve soğutun. Pancarları baharatlayın ve hafifçe yağlayıp çıtır olana kadar tekrar fırınlayın.
  4. Sütü derin bir kapta kaynatın kaynamaya başlayınca limon suyunu ekleyip kestirin. Kesilen sütü süzün ve hafifçe tuzlayıp süzgeçte bekletin.
  5. Dere otlarının yaprak kısımlarını ayıklayın, tuz ve sıvı yağ ile blenderden geçirip süzün. Posayı ve yağı ayrı kaplarda bekletin.
  6. Ekmekleri birer kaşık dereotu yağı ve posası ile robottan geçirin.
  7. Peynire, dereotu yağı ve posasından azar azar ekleyip krema kıvamına gelene kadar güzelce karıştırın.
  8. Makarnayı kaynar bol tuzlu suda dişe gelecek şekilde haşlayın.
  9. Makarnayı süzmeden bir maşa yardımıyla tavada ısıttığınız pancar sosun içerisine alın, fırınlanmış pancarları da ekleyin ve sosu iyice çekene dek kadar pişirin. İhtiyaç halinde makarna suyundan ekleyin.
  10. Makarnayı tabağa alın üzerine çıtır ekmek kırıntılarından serpin, krema haline gelen peyniri ve son olarak dereotu yağı gezdirip servis edebilirsiniz.

Filtrele

Geri