Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir kasabanın kenarında, sarı boyalı bir ilkokul varmış. Bu okulun adı Gökkuşağı İlkokulu’ymuş.

Gökkuşağı İlkokulu’nun pencereleri çiçekli perdelerle süslenmiş, bahçesinde güller ve papatyalar açarmış. Sabahları kuş sesleriyle uyanan okul, çocukların neşesiyle dolup taşarmış.

Bu okulda 1-B sınıfı varmış. Sınıfın kapısında, büyük harflerle yazılmış “Gülümse, çünkü bu sınıfta mutluluk var!” yazısı dururmuş. İçeride minik sıralar, renkli kalemlikler ve duvarlarda çocukların yaptığı resimler yer alırmış.

1-B sınıfında Elif, Can, Zeynep ve Ali adında dört yakın arkadaş varmış. Onlar her gün birlikte oyun oynar, birlikte öğrenir ve birlikte gülermiş.

Bir sabah öğretmenleri Ayşe Hanım sınıfa gülümseyerek girmiş. Elinde renkli bir dosya, yüzünde heyecanlı bir ifade varmış.

“Çocuklar,” demiş, “bu yılki 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı için harika bir gösteri hazırlayacağız. Hazır mısınız?”

Sınıf bir anda alkışlarla dolmuş. Herkes heyecanlanmış. Bazıları hemen şarkı söylemek istemiş, bazıları şiir okumak, bazıları da dans etmek.

Ayşe öğretmen elindeki dosyayı açmış, çocuklara görevler dağıtmış.

“Elif, sen şiir okuyacaksın. Can, sen zeybek oynayacaksın. Zeynep, sen şarkı söyleyeceksin. Ali, sen de anlatıcı olacaksın,” demiş.

Çocuklar sevinçle yerlerinden fırlamış. Her biri kendi görevini hayal etmiş. Elif aynanın karşısına geçip şiirini ezberlemeye başlamış. Can her sabah bahçede zeybek figürleri çalışmış. Zeynep melodiyi doğru söyleyebilmek için notalara çalışmış. Ali ise anlatacağı sözleri defalarca yazıp tekrar etmiş.

Gösteri gününe bir hafta kalmışken, okulun bahçesi bir şenlik yerine dönmüş. Renkli balonlar ağaçlara bağlanmış, bayraklar iplerle dizilmiş, sahne kurulmuş.

Ama işler her zaman yolunda gitmezmiş.

Gösteriye üç gün kala, Elif hastalanmış. Ateşi çıkmış, sesi kısılmış. Okula gelememiş.

Öğretmen Ayşe Hanım çok üzülmüş. Çocuklar da bir süre sessiz kalmış. Ama sonra Can elini kaldırmış.

“Öğretmenim,” demiş, “isterseniz Elif’in şiirini ben ezberleyip okuyabilirim.”

Zeynep hemen eklemiş, “Ya da sırayla okuyabiliriz. Elif yine de bizim yanımızda olur.”

Ayşe öğretmenin gözleri dolmuş.

“Ne kadar düşüncelisiniz çocuklar,” demiş. “Bunu birlikte başarabiliriz.”

O gün sınıfın havası değişmiş. Herkes daha çok çalışmış. Elif evinden videolar göndermiş, arkadaşlarına destek olmuş.

Gösteri günü geldiğinde, güneş gökyüzünde pırıl pırıl parlıyormuş. Okulun bahçesi çocuklarla, öğretmenlerle ve velilerle dolup taşmış.

Sahnenin arkasında çocukların kalpleri pıt pıt atıyormuş. Ayşe öğretmen hepsine sarılmış, “Nefes alın, gülümseyin ve eğlenin,” demiş.

İlk olarak Ali sahneye çıkmış. Mikrofonu eline alıp anlatmaya başlamış:
“Bir zamanlar bu topraklarda çocuklar hep gülsün, özgürce oynasın diye hayal kuran bir lider varmış…”

Sonra sırayla diğer çocuklar sahneye çıkmış. Can zeybek oynamış, yere sağlam basmış, ellerini dimdik açmış. Seyirciler hayran kalmış. Zeynep şarkısını söylemiş. Sesi rüzgâr gibi yayılmış bahçeye.

Ve sıra Elif’in şiirine gelmiş.

Bu kez mikrofonun başında Elif yokmuş ama onun sesi hoparlörlerden duyulmuş. Evinde kaydedilen video sahnede gösterilmiş. Elif’in sesi biraz çatallıymış ama her kelimesinde sevgi varmış.

Seyirciler alkışlamış. Bazı annelerin gözleri dolmuş.

Gösteri sonunda tüm sınıf sahneye çıkmış, ellerini tutuşmuş ve birlikte bağırmışlar:

“Yaşasın 23 Nisan! Yaşasın çocuk bayramı!”

Gökyüzüne onlarca balon bırakılmış. Her balon, bir dileği taşıyormuş.

Kimi “Mutlu olayım” demiş, kimi “Annem hep yanımda olsun.” Kimi “Daha çok oyun oynayayım,” diye fısıldamış.

Ayşe öğretmen, çocuklara sarılmış.

“Biliyor musunuz?” demiş, “Bu sadece bir gösteri değildi. Bu, birlikte başarmanın, arkadaş olmanın, pes etmemenin kutlamasıydı.”

Çocuklar gülümsemiş. Elif uzaktan el sallamış, diğerleri ona kalpler yapmış.

Gökkuşağı İlkokulu’nun bahçesinde, o gün renkler biraz daha parlak, rüzgâr biraz daha yumuşak esmiş.

Çünkü çocuklar sadece gösteri yapmamış. Kalpleriyle sevgi saçmış.

Ve o akşam, herkes yorgun ama mutlu evine dönmüş. Bazıları hemen uyuyakalmış, bazılarıysa yastığa başını koyduğunda hâlâ sahnedeki alkışları duymuş.

Gökkuşağı İlkokulu’nun pencerelerinde perdeler usulca sallanmış. Duvarlardaki resimler o günü hatırlamış.

Ve 23 Nisan Hazırlığı Masalının sonunda, rüzgar okulun bahçesinde fısıldamış: “Ne güzel şeydir çocuk olmak. Ne güzel şeydir umutla gülmek.”

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil çimenlerin uzandığı küçük bir köyün kenarında yaşayan Ali adında meraklı mı meraklı bir çocuk varmış.

Ali, her gün okuldan geldikten sonra çantasını bırakır bırakmaz dışarı çıkar, köyün kenarındaki küçük tepeliklere doğru yürürmüş. Orada ağaçların altında gizli kalmış patikalar, taşların ardına saklanan sincaplar ve kuş sesleriyle dolu bir dünya varmış.

Bir gün yine aynı patikadan geçerken gözlerine inanamayacağı bir şey görmüş. Koca bir taş sanmış önce. Ama yaklaşınca bunun yuvarlak, pürüzsüz, soluk mavi renkte bir yumurta olduğunu fark etmiş.

Yumurta o kadar büyükmüş ki, neredeyse Ali’nin kendi kadar varmış. Yumurtanın üstü hafif parlıyormuş, sanki sabah çiği üzerinde kalmış gibi.

Ali, şaşkınlıkla yumurtanın etrafında birkaç tur atmış. Kim koymuş buraya bunu? Yoksa bir kuşun mu? Ama bu kadar büyük kuş olur mu? O gün eve dönerken aklında hep o yumurta varmış.

Ertesi gün sabah olunca, kahvaltısını hızlıca yapmış, annesine “Ben biraz yürüyüşe çıkıyorum!” demiş ve yine o tepelere gitmiş. Yumurtaya ulaştığında dikkatlice bakmış. Bu sefer yumurtanın bir kenarında minik bir çatlak varmış! Gözleri kocaman olmuş.

“Gerçekten çatlamış. Acaba içinden ne çıkacak?”

Ali o gün orada uzun süre oturmuş ama yumurtadan hiçbir ses çıkmamış. Sonra her gün okula gidip geldikçe uğramaya başlamış. Her geldiğinde çatlak biraz daha büyümüş. Bir gün parmağını üzerine koyduğunda, içerden minik bir titreşim hissetmiş. Yumurtanın içi sıcakmış, sanki kalbi atıyormuş gibi.

Günler geçmiş. Ve bir sabah, güneş henüz tam doğmadan, Ali yine koşarak oraya gitmiş. Tam yumurtanın yanına varmış ki, çat! Bir ses duymuş. Yumurtanın tepesinden bir parça düşmüş. Ardından çat, çat, çat! Her yerinden incecik çatlaklar yayılmış. Ali geri çekilmiş, gözlerini kırpmadan izlemeye başlamış.

Son bir çatlama sesiyle yumurta açılmış ve içinden minicik bir şey kafasını uzatmış.
Gözleri kocaman, yeşil yeşilmiş. Burnundan hafif dumanlar çıkıyormuş. Derisi parlak morla yeşil arasında, pırıl pırılmış. Kafasında minik sivri çıkıntılar, arkasında kıpır kıpır iki kanat varmış.

Ali bir adım yaklaşmış. “Sen, sen, sen bir ejderha mısın?” demiş fısıltıyla.

Minik yaratık göz kırpmış, sonra kuyruğunu kıpırdatıp ağzını açmış. Ama korkunç bir kükreme bekleyen Ali, yalnızca “hııık” diye minicik bir öksürük sesi duymuş.

Gülmeye başlamış. “Sen korkunç değilmişsin ki! Hatta çok tatlısın!”

Ali ve minik ejderha o gün tanışmışlar. Ali ona “Pofik” adını vermiş. Çünkü burnundan çıkan dumanlar “pof pof” yapıyormuş. Pofik önce çok çekingenmiş, kanatlarını katlayıp Ali’nin arkasına saklanıyormuş. Ama Ali onunla konuşmaya, hafifçe dokunmaya, birlikte yürümeye başlayınca güveni artmış.

İlk günler sadece birlikte oturmuşlar. Ali ona çimenlerin tadını göstermiş, gökyüzünü anlatmış. Sonra Pofik yavaş yavaş yürümeye başlamış. Sonra zıplamış. Sonra küçük küçük kanat çırpmış.

Ali her gün geldiğinde, “Haydi bugün biraz daha yükseğe zıpla!” demiş. “Bugün rüzgârı dinle!” demiş. Pofik de her gün biraz daha öğrenmiş.

Bir gün Ali, elini Pofik’in sırtına koyup, “Seninle gökyüzünde uçabilir miyim?” diye sormuş. Pofik önce şaşırmış, sonra kanatlarını germiş. Ali dikkatlice sırtına oturmuş.

Pofik kanatlarını çırpmış. Bir, iki, üç, önce toprak havalanmış. Sonra ikisi birlikte yükselmişler. Ağaçların üzerinden geçmişler, çiçeklerin kokusu yukarıya kadar gelmiş.
Ali’nin kalbi pır pır atmış, yüzü rüzgârla gülümsemiş. Gökyüzünde özgürce süzülmüşler.

Bundan sonra her gün uçmaya başlamışlar. Kimi zaman sabah güneş doğarken, kimi zaman akşam yıldızlar çıkarken.

Pofik bazen ateş püskürtmeye çalışmış ama yalnızca bir kıvılcım çıkabilmiş. Ali kahkahalarla gülmüş. “Sen zaten böyle tatlıyken ateşe gerek yok!” demiş.

Günler geçtikçe dostlukları daha da büyümüş. Ali sırlarını anlatmış, Pofik ise yanına konup onu dinlemiş.

Ama bir gün, Ali okuldan geldiğinde gökyüzü grileşmiş, rüzgâr esmiş. Pofik ortada yokmuş. Ali onu aramış, çağırmış ama bulamamış. O gece gökyüzüne bakarken yıldızların arasında bir cisim görmüş. Kanatları parlıyormuş.

“Pofik” demiş usulca. “Sen büyüdün mü yoksa?”

Ertesi gün yine gitmiş. Yumurta kabuğu hâlâ oradaymış ama artık çok küçük görünüyormuş. Ali kabuğu eline almış. Gözleri dolmuş ama kalbi ısınmış. Çünkü Pofik’in ona kattığı neşe, hala yüreğindeymiş.

Aradan zaman geçmiş. Ali büyümüş. Ama o tepelere çıktığında, bazen gökyüzünde süzülen bir gölge görürmüş. Gülümsermiş.

Ama en özel gün, bir bahar sabahı olmuş. Ali yine o eski patikadan yürürken, çimenlerin arasına bırakılmış bir şey fark etmiş. Minicik, mor pullarla kaplı, parlayan bir taş. Üzerinde titrek ama tanıdık çizgilerle şöyle yazıyormuş:

“Ali’ye, ilk dostuma. Uçmayı seninle öğrendim. Kalbim hep seninle olacak. – Pofik”

Ali taşı ellerine almış, sımsıkı tutmuş. Gözleri dolmuş ama içi ısınmış. “Ben de seni hiç unutmayacağım Pofik” demiş fısıltıyla.

Ve Minik Ejderha Masalından sonra ne zaman gökyüzünde bir yıldız parıldasa, Ali göğsündeki o taşı okşar, sessizce şöyle dermiş:

“Gerçek dostluk bazen gökten gelirmiş. Ve bir kez kalbine girdiyse, hiç gitmezmiş.”

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzak olmayan bir gelecekte, Gökkuşağı Tepesi adında rengârenk bir şehir varmış. Bu şehirde insanlar yalnız yaşamazmış. Onlarla birlikte sevimli, minik robotlar da yaşarmış.

Bu robotlar sadece düğmelerden ibaret değilmiş. Onlar konuşur, dinler, öğrenir ve yardım etmeyi çok severmiş. Öyle ki sabah kahvaltısında masayı hazırlayan, okul çantasını bulmaya yardım eden ya da kitapları yerine koyan hep bu robotlarmış.

Ama en sevimli robotlardan biri, Tinko’ymuş. O, parkta yaşayan minik bir robotmuş. Tinko’nun yuvarlak gövdesi, turuncu yanakları, mavi ışıklarla parlayan gözleri varmış. Hareket ettiğinde “tık tık” diye neşeli sesler çıkarır, etrafına mutluluk yayarmış.

Tinko’nun en yakın arkadaşı ise altı yaşındaki Zeynep’miş.

Zeynep, kıvırcık saçlı, çilli yanaklı, neşeli mi neşeli bir kızmış. En çok salıncağa binmeyi severmiş. Ama ondan da çok, Tinko’yla oynamayı severmiş.

Her sabah annesiyle parka gelir, doğruca Tinko’nun yanına koşarmış. Tinko da onu görünce kollarını iki yana açar, “bı-dı-bı-dı” diye dans edermiş.
Ama bir sabah işler biraz farklıymış. Zeynep parka geldiğinde Tinko’nun gözleri pek parlamıyormuş. Kolları da biraz yavaş hareket ediyormuş.

Zeynep hemen yanına koşmuş.

— “Tinko, iyi misin? Neden böyle sessizsin?” diye sormuş.

Tinko yavaşça başını eğmiş. Minik bir “bzzzzt” sesi çıkarmış ve hafifçe konuşmuş:

— “Enerjim azaldı. Uzun zamandır dolum istasyonuna gitmedim.”

Zeynep biraz düşünmüş. Gözleri kararlılıkla parlamış.

— “O zaman birlikte gideriz! Hem sen yalnız kalmazsın, hem de birlikte yürürüz.”

Annesi de bu fikri duyunca başını gülümseyerek sallamış. Ardından Zeynep’in elini tutmuşlar ve hep birlikte yola koyulmuşlar.

Yol boyunca Zeynep hiç susmamış. Ona masallar anlatmış, okulda yaptıklarından bahsetmiş. Tinko da dinlemiş, gözlerini iki kere kırparak “anlıyorum” demiş.

Biraz ilerleyince karşılarına büyük bir su birikintisi çıkmış. Zeynep hemen durmuş ve düşünmeye başlamış. Çünkü Tinko’nun suya girmesi tehlikeliymiş. Islanırsa devreleri bozulabilirmiş.

Zeynep çantasından defterini çıkarmış. Sayfalardan birkaç tanesini yırtmış ve birer taş gibi suya yerleştirmiş.

Adeta sayfalardan minik bir köprü yapmış. Ardından gülerek: “Bak şimdi, bu köprü senin için,” demiş.

Tinko kağıtların üzerinde dikkatle yürümeye başlamış. Attığı her adımda “tık-tık” sesi çıkarıyormuş ama bu onun dikkatini dağıtmamış. Düşmeden, karşıya geçmiş ve Zeynep’e dönüp başını sallamış:

— “Sen çok akıllısın, Zeynep.”

Zeynep gülmüş. “Sen de çok tatlısın Tinko,” demiş ve yürümeye devam etmişler.

Birazcık yürüdükten sonra enerji istasyonuna varmışlar. İstasyonun kapısında uzun, ince bir robot duruyormuş. Bu robotun adı: Dokto’ymuş.

Dokto, enerji robotlarının en bilgilisiymiş. Bu yüzden ona doktorun kısaltması olan Dokto adını koymuşlar. O da kendini doktor gibi hissettiği için hep bembeyaz bir önlük giyermiş.

Zeynep ona yaklaşmış:

— “Merhaba Dokto. Tinko’nun enerjisi azaldı, ona yardım edebilir misin?”

Dokto başını eğmiş. Yavaşça yaklaşmış, Tinko’yu kontrol etmiş. Sonra yanında duran parlak priz kablosunu almış ve Tinko’ya bağlamış.

Tinko’nun gözleri yavaş yavaş yeniden parlamaya başlamış. Turuncu yanakları canlanmış, kolları neşeyle kıpırdamış. Sonra “bı-dı-bı-dı” diye mutlu bir ses çıkarmış ve minik bir zıplama yapmış.

Zeynep alkışlamış. Annesi de sevinçle gülümsemiş. Tinko yeniden eski haline dönmüş.

Dokto onlara çilek kokulu enerji şekeri uzatmış. Zeynep şaşkınlıkla sormuş:

— “Bu gerçekten bana mı?”

Dokto başını sallamış:

— “Evet, sana. Çünkü sen, gerçek bir arkadaşsın.”

Zeynep gülerek teşekkür etmiş. Tinko da minik kollarını açıp ona sarılmış. O sarılışta ne bir düğme sesi ne de bir elektrik sesi varmış. Sanki kocaman bir kalbin içinden gelen sıcacık bir sevgi varmış.

Geri dönerken, yol boyunca başka robotlarla da karşılaşmışlar.

Bir köşede minik fırçalarıyla kaldırım süpüren turuncu robot Pırpır varmış. Onun hemen yanında, direklerin tepesine çıkıp lambaları kontrol eden uzun boylu, zarif bir robot çalışıyormuş.

Hepsi Zeynep’i görünce durup gözlerini parlatmış. Bazıları kollarını sallamış, bazıları da tatlı seslerle “merhaba” demiş.

Zeynep hepsine tek tek gülümsemiş. İçinden “Hepsi ne kadar tatlı!” diye geçirmiş. Sonra Tinko’ya dönmüş ve usulca fısıldamış:

— “Robotlar sadece yardımcı değil Tinko. Onlar bizim arkadaşlarımız.”

Tinko yavaşça başını sallamış. Işıkları bir kez yanıp sönmüş. Bu, onun “Evet, seni çok iyi anlıyorum,” demesiymiş.

Annesi başını okşamış. “Sen de onların en güzel dostusun,” demiş.

O günden sonra Zeynep her yatağına uzandığında, Tinko da usulca yanına gelirmiş. Sessizce ışığını yakar, odanın köşesine yumuşacık bir aydınlık yayarmış. Sonra, minik sesiyle bir masal anlatmaya başlarmış.

Sesi ne çok yüksekmiş, ne de çok hızlı. Masallarını kalbe dokunan, tatlı bir tonla fısıldarmış.

Zeynep ise gözlerini kapar, sessizce dinlermiş. Çünkü bir robot sesi bile olsa, içinde sevgi varsa ninni gibi olurmuş.

Masalın sonunda, Zeynep artık biliyormuş ki en güzel uykular, en iyi dostlarla başlarmış. İşte bu yüzden En İyi Arkadaşım Bir Robot Masalı, onun her gece gülümseyerek uykuya dalmasına sebep olmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında uzanan küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, sarı yağmurluğunu çok seven minik bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Nil’miş.

Nil’in en çok sevdiği şey, Nisan yağmurlarında dışarı çıkmakmış. Çünkü Nisan yağmuru öyle diğer yağmurlara benzemezmiş. Ne çok hızlı yağarmış, ne de insanı üşütürmüş. Sanki gökyüzü fısıldar gibi yavaş yavaş damlarmış toprağa.

Ama bu yıl, Nil biraz üzgünmüş. Çünkü yağmur bir türlü gelmemiş. Nisan ayı neredeyse bitmek üzereymiş ama köyde tek bir damla bile düşmemiş.

Her sabah uyanıp gökyüzüne bakar, “Bugün yağar mı?” dermiş. Ama gökyüzü hep masmaviymiş. Herkes sevinse de, Nil bekledikçe daha da meraklanmış.

Bir sabah, Nil uyandığında pencereden dışarı bakmış. Gri bulutlar gökyüzünde ağır ağır dolaşıyormuş. Hafif bir rüzgâr esmiş. Nil’in kalbi pıt pıt atmış. Sonra bir “tık” sesi duyulmuş camdan. Küçücük bir damla düşmüş.


Nil’in gözleri parlamış. Hemen sarı yağmurluğuyla çizmelerini ayağına geçirmiş ve koşarak dışarı çıkmış.

Annesi kapıdan seslenmiş:

— “Çok uzaklaşma Nil! Islanırsın!”

Ama Nil’in aklında tek bir şey varmış: Yağmurla buluşmak!

Çamurlu yollar boyunca yürümüş. Su birikintilerine basmış, damlaların düşüşünü izlemiş. Biraz ileride, her zaman uğradığı küçük dereye varmış.

Dere kenarındaki taşın üstüne oturmuş. Etrafa bakmış. Ağaç yapraklarından düşen damlaları izlemiş.

O sırada, derenin karşı kıyısından bir ses duyulmuş:

— “Sen de mi geldin?”

Nil başını kaldırmış. Karşıda, kendisiyle yaşıt bir çocuk el sallıyormuş. Üzerinde mavi bir yağmurluk varmış. Yanında da çamurdan yaptığı minicik bir kurbağa heykeli.

Nil ayağa kalkmış.


— “Sen kimsin?” demiş.

— “Ben Efe. Her Nisan yağmurunda buraya gelirim. Bu yağmur özel çünkü. Sen de burayı seviyorsun galiba?”

Nil başını sallamış. Derenin karşısına geçmek istemiş ama su biraz hızlı akıyormuş.

— “Dur! Orası kaygan olabilir,” demiş Efe.

Nil geri durmuş. Efe bir taş alıp dereye atmış. Sonra başka bir taş. Aralarına dikkatlice basarak Nil’e geçebileceği küçük bir yol yapmış.

Nil, Efe’nin gösterdiği taşlara basarak karşıya geçmiş. Biraz ürkmüş ama sonunda ulaşmış.

İkisi de gülümsemiş. Islanmış saçları yüzlerine yapışmış, ama yüzleri mutlulukla parlamış.

Efe, elindeki kurbağa heykelini Nil’e uzatmış:

— “Bu benim uğurlu kurbağam. Ama bu yıl beraber yağmuru karşıladığımız için senin olsun.”

Nil şaşırmış, sonra gülümsemiş:

— “Adı Maviş olsun,” demiş. “Çünkü bu yıl yağmurdan önce gökyüzü çok maviydi.”

İki çocuk, yağmur altında birlikte yürümüş. Ağaç altlarında durmuş, yapraklardan düşen damlaları saymışlar. Küçük gölcüklerde yaprak yüzdürmüşler. Hiç konuşmasalar da göz göze geldiklerinde her şey anlaşılır olmuş.

Derken gökyüzü biraz açılmış. Bulutların arasından yumuşak bir ışık süzülmüş. Ve birden gökkuşağı belirmiş. Renkler yan yana, usulca göğe yayılmış.

Nil, nefesini tutmuş:

— “Ne güzel bir hediye bu…”

Efe başını eğip gülümsemiş:

— “Yağmur, yalnızca toprağı değil, dostlukları da büyütüyor galiba.”

İkisi de sessizce gökkuşağını izlemiş. Sonra Nil saate bakmış. Eve dönme vaktiymiş.

Dönmeden önce Efe’ye dönüp demiş ki:

— “Seneye yine Nisan yağmurunda burada olalım. Aynı yerde, aynı taşların üstünde.”

Efe başını sallamış:

— “Tamam. Ama bu kez kurbağayı birlikte yaparız.”

Nil evine dönerken elinde Maviş varmış. Yağmur dinmiş ama içindeki sıcaklık devam ediyormuş.

Penceresine oturmuş, gökyüzüne bakmış. Gökkuşağı hâlâ silik silik görünüyormuş.

Maviş’i cam kenarına koymuş. Ve içinden şöyle demiş: “Yağmur sadece ıslatmaz. Bazen en güzel arkadaşlığı getirir.”

O gece, gökyüzü sessizmiş ama içi doluymuş. Rüzgâr yavaşça fısıldamış, ağaçlar hafifçe sallanmış. Ve Nil, yeni dostluğu düşünerek gözlerini kapatmış.

Çünkü Nisan Yağmuru Masalı gökten yağmurla birlikte iner ve bazı dostluklar bir damlayla başlarmış.

Haritaları anlamak çoğu zaman zor olmuştur. Aslına bakıldığında haritalarda lejant bilgisini edindiğimizde haritaları anlamak çok daha kolay hale geliyor.

Lejant için harita anahtarı terimini ya da harita okuma terimini kullanmamız da doğru olacaktır. Haritaları hangi dili kullanıyor olursak olalım Lejant objelerini bildiğimizde çok kolay bir şekilde anlayabiliriz.

Coğrafi anlamda bölgeleri tanımak için kullandığımız haritalarda Lejant bizlere harita üzerinde yer alan her türlü içeriğin anlamını gösterir.

Lejant bizlere bir evrensellik simgesi öğretecektir. Dilini bilmediğimiz bir haritada bile Lejant sayesinde o haritayı çözmemiz mümkün olur.

Lejant haritaların çeşidi hangisi olursa olsun haritayı anlamamızı sağlayan şekilli bir bilgi tablosudur. Bu tablo tüm haritalarda haritanın altında ya da sağ tarafında yer alır. Bu tablo içerisinde yollar yol işaretleri ile, dağlar kahverengi renk ve yükselti işaretleriyle, göl, akarsu ve denizler mavi renk ile sembollenmiştir.

Lejant bilgisi bizlere coğrafi anlamda yapacağımız her iş için bilgi veren özel bir kaynaktır.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir okulda Zeynep adında sessiz, ince kalpli bir çocuk varmış. Zeynep, bahçedeki salıncağı çok severmiş ama onu daha da özel kılan şey, en yakın arkadaşı Eylül’le birlikte sallanmakmış.

İkisi her gün aynı saatte buluşur, salıncakla gökyüzüne uzanacakmış gibi gülüşerek sallanırlarmış.

Bir sabah, okul bahçesi her zamankinden daha kalabalık ve gürültülüymüş. Zeynep, her zamanki gibi salıncağın yanında durmuş, Eylül’ü beklemeye başlamış. Gözleri kalabalığın içinde onu ararken, Eylül’ü başka çocuklarla sek sek oynarken görmüş. Yüzünde tanıdığı bir gülümseme aramış ama Eylül, başka bir oyunun içindeymiş.

Zeynep önce beklemiş. Belki birazdan gelir diye düşünmüş. Ama dakikalar geçtikçe içindeki kıpırtı huzursuz bir sıkıntıya dönüşmüş. Elleriyle elbisesinin ucunu buruştururken cesaretini toplayıp oyunun yanına yaklaşmış. Sessizce eğilip, “İstersen salıncağa geçebiliriz,” demiş.

Eylül başını bile çevirmeden, “Şimdi olmaz, oynuyoruz,” demiş. Sonra kaldığı yerden sekmeye devam etmiş.

Zeynep’in içi birden burulmuş. Kalbi, beklenmedik bir çarpıntıyla sıkışmış gibiymiş. Hiçbir şey demeden geri dönmüş, salıncağa yürümüş ama bu kez sallanmak istememiş. Bahçenin bir köşesine oturup yere düşen yaprakları izlemeye başlamış.

O gün sınıfta da her şey biraz solgunmuş. Eylül, her zaman oturduğu sıraya değil, başka bir arkadaşının yanına geçmiş. Zeynep, bunu fark edince yutkunmuş ama hiçbir şey dememiş. Tahtadaki yazılar sanki silikleşmiş, öğretmenin sesi uzaklardan geliyormuş gibiymiş. Kalemini eline almış ama harfler aklına gelmemiş.

Defterini açmış, bir çiçek çizmeye başlamış. Ama tam yapraklarına gelince eli durmuş. Çünkü içinden gelen şey eksikmiş; tıpkı o günkü gülümsemesi gibi.

Akşam eve döndüğünde annesi her zamanki gibi “Günün nasıl geçti?” diye sormuş. Zeynep başını sallamış ama konuşmamış. Yemeğini bitirip odasına geçmiş, yastığına sıkıca sarılmış. Ağlamamış, ama sessizce içini dinlemiş. Neden bu kadar kırıldığını anlamaya çalışmış.

Ertesi gün hava daha açık ama Zeynep’in içi hâlâ kapalıymış. Eylül yanına gelip hiçbir şey olmamış gibi “Salıncağa gidelim mi?” diye sormuş. Zeynep başını çevirip bakmamış bile. “İstemiyorum,” demiş. İlk defa bu kadar kısa konuşmuş.

O gün öğle saatlerinde öğretmenleri sınıfa bir hikâye getirmiş. Hikâyede, iki arkadaş arasında geçen bir yanlış anlaşılma anlatılıyormuş. Hikâyenin sonunda çocuklardan biri, diğerinin kalbini kırdığını fark edip özür diliyormuş. Zeynep dikkatle dinlemiş. Sanki her cümle onun içini okşuyor gibiymiş.

Teneffüste sınıftan ilk çıkan Eylül olmuş. Ardından Zeynep yürümüş, bahçeye çıkmış. Salıncağın ipleri rüzgârda usulca sallanıyormuş. Zeynep bir kenarda durmuşken Eylül yanına gelmiş, ellerini önünde birleştirmiş.

“Zeynep,” demiş yavaşça. “Sana dün kötü davrandım. Oyun oynarken seni görmedim sanma. Gördüm ama seni bekletmek istememiştim. Kırıldığını fark ettim. Özür dilerim.”

Zeynep başını kaldırmış. Göz göze geldiklerinde, içindeki kırık biraz yumuşamış.
“Sadece üzülmüştüm,” demiş. “Çünkü biz her zaman birlikte sallanırdık.”

Eylül başını sallamış. “Biliyorum. İstersen şimdi birlikte sallanalım ama bu kez sen istediğin gibi” demiş.

Zeynep bir süre sessizce durmuş, kalbinin içinde kıpırdayan duyguları dinlemiş. Sonra gözlerinde yumuşak bir gülümseme belirip başını hafifçe sallamış. Eylül’le yan yana yürüyüp birlikte salıncağa oturmuşlar.

Zeynep bu kez daha yavaş sallanmış, ama yanında onu anlayan bir dost varken rüzgâr daha yumuşak, gökyüzü daha berrak gelmiş.

O an anlamış ki, bazen kalbin kırılırmış ama sevgiyle onarıldığında her şey yeniden güzel olurmuş. Ve gökyüzü, en çok affedebildiğinde parlak görünürmüş.

Son dönemlerde herkes Psikolojim bozuk, psikolojisi bozuk tarzında konuşmalar yapıyor. Bu psikolojisi bozuk olma konusu beni derinden düşündürüyor.

İnsanların psikolojisinin bozulmasının en önemli sebebini maddi sorunlar oluşturuyor. Maddi anlamda sorunları bulunmayan herkes psikolojik anlamda da normal insan olarak karşımıza çıkıyor.

Argun' Alıntı:

Ekli dosyayı görüntüle 3281
Trabzon’da gelin alma töreni kanlı bitti: 1 ölü, 2 yaralı

Çaykara’da gelin alma töreni sırasında havaya rastgele ateş açıldı. Damadın akrabası hayatını kaybetti, 2 kişi yaralandı. Olay sonrası düğün iptal edildi, 1’i polis 2 kişi gözaltına alındı.

Genişletmek için tıkla ...

Ülkemizde bu tarz olaylara ne yazık ki sıklıkla rastlanıyor. İnsanlar kendi isteklerine ters düşen bir durum olduğunda birbirlerinin canını dahi alabiliyor. Çok yanlış çok bağnazca. Rabbim bizleri merhametli insanlarla karşılaştırsın.

Gulsumnur' Alıntı:

Makat çatlağı hastalığının direk olarak zayıflatmasından bahsedilemez. Ancak hastalar tuvalete gitmeye çekindiği için zamanla az gıda tüketmeye başlayabilir. Özellikle ameliyat olmak istemeyen hastalar yaşadıkları sıkıntıları ertelemek için yemek yemekten kaçınabilir. Bu da zamanla hastaların kilo kaybına neden olabilir.

Genişletmek için tıkla ...

Evet. Makat çatlağı sorunu yaşayan bir birey, özellikle katı gıdaları daha az tüketiyor. Aynı zamanda baharatlı gıdaları da tüketemiyor. Makat çatlağı sorunu her ne kadar bireyi zayıflatsa da, sosyal hayatını negatif yönde etkiliyor.

Gulsumnur' Alıntı:

Makat çatlağı rahatsızlığında kremler ağrıları kesmek ve şikayetleri azaltmak için kullanılabilir. Ancak bu tür kremler ilerlemiş makat çatlağı hastalarında olumlu sonuçlar vermemektedir.

Genişletmek için tıkla ...

Bu sorun konusunda uzman bir hekimden destek alınması çok daha doğru olacaktır. Krem kullanılması geçici bir rahatlama sağlar. Ancak iyi bir tedavi sayesinde yaşanan problem tamamen ortadan kalkar.

Argun' Alıntı:

Eklenmemis sanırım tekrar dene istersen

Genişletmek için tıkla ...

Argun yeniden nasıl ekleme yapıcam ?

Katı hal bataryalar, mevcut lityum-iyon bataryalara kıyasla daha düşük maliyet, daha uzun menzil, daha hızlı şarj imkanı ve daha güvenli olmaları nedeniyle elektrikli araçlarda yeni bir dönemin kapılarını aralayacak. Ancak laboratuvarlarda elde edilen başarıları seri üretime taşımak kolay değil.

Nissan, elektrikli araçlar için mevcuttaki en büyük hedeflerden birisi olan katı hal batarya teknolojisine bir adım daha yaklaştı. Japon otomobil üreticisi, ABD merkezli LiCAP Technologies ile yaptığı iş birliği sayesinde ilk tam katı hal bataryalı araçlarını hayata geçirmeye hazırlanıyor.

Taksim'de yemek yiyip, Fatih'te uyudular: Sabah otelde iki kişi ölü bulundu

Fatih'te Hollandalı iki kardeş otel odasında ölü bulundu; babaları hastaneye kaldırıldı.


İstanbul’un Fatih ilçesinde bir otelde konaklayan Hollandalı Rashid Mohammed Ajoeb (57) ve oğulları Mohammed Jamil Yusuf (17) ile Mohammed Yazdani (15), iddiaya göre önceki akşam Taksim’de yemek yedikten sonra uyumak için odalarına döndü.


Sabah saatlerinde odadan gelen sesler üzerine içeri giren otel görevlileri, iki çocuğu yerde hareketsiz bulurken, baba Ajoeb’in fenalaştığını fark etti.

İhbar üzerine olay yerine ulaşan sağlık ekipleri, çocukların hayatını kaybettiğini tespit etti ve babayı ambulansla hastaneye kaldırdı. Polis, olayla ilgili soruşturma başlattı.

Pediatri' Alıntı:

Sev

Sevmek acı verir insana. Kimse sevmesin

Genişletmek için tıkla ...

Gülü seven dikenine katlanır bazen acıtsada sevilir

Argun' Alıntı:

Tedavi sürecini aksatmadan ilerleterek, süreci takip ederek ve tedavi hakkında gerektiğinde doktorla iletişimde kalarak (örneğin hastalık geçirilip veya hamile olunduğunda) addison hastalığıyla normal ve sağlıklı bir hayat yaşamak mümkündür.

Genişletmek için tıkla ...

Böyle bir durumda doktorun tavsiyelerine uyulması hayati önem taşır.

küp şeker' Alıntı:

Konuya sağlık açısından bakıldığında açıklamalar düzenli bende bu bilgilere katılıyorum

Genişletmek için tıkla ...

Teşekkürler

ABD'nin Teksas eyaletinin başkenti Austin'de, Delta Havayolları'na ait bir yolcu uçağının kanat parçası kalkıştan bir süre sonra kırıldı. Buna rağmen uçak Austin-Bergstrom Uluslararası Havalimanı’na güvenli bir şekilde indi ve kimse yaralanmadı.

Boeing 737 uçağı, 62 yolcu ve 6 mürettebat taşıyordu.

NTV'nin haberine göre; Delta Havayolları olaydan sonra yaptığı açıklamada, “güvenliğin her zaman öncelikleri olduğunu” belirterek özür diledi. Olayın ardından uçak bakıma alındı.

küp şeker' Alıntı:

Allah'ım çok kötü bir olay kimseye yaşatmasın

Genişletmek için tıkla ...

Amin inşallah

Antalya'nın Finike ilçesinde serada çalışan Fatih Ç. ve Süleyman S. isimli kişilerin cansız bedeni bulundu. A.T'nin, husumetli olduğu belirtilen Fatih Ç. ile yanında çalışan demir ustası Süleyman S'yi vurduktan sonra olay yerinden kaçtığı belirtildi.

Saklısu Mahallesi'nde serada çalışan 2 kişinin av
tüfeğiyle vurulduğu ihbarı üzerine bölgeye 112 Acil Sağlık ve jandarma ekibi sevk edildi.

Sağlık ekibince yapılan incelemede, silahlı saldırıya uğrayan Fatih Ç. ve Süleyman S'nin hayatını kaybettiği belirlendi.

Fatih'te otelde kalan Hollandalı Rashid Mohammed Ajoeb (57) ile oğulları Mohammed Jamil Yusuf (17) ve Mohammed Yazdani (15), iddiaya göre Taksim'de yemek yedikten sonra fenalaştı.

Sabah saatlerinde odada hareketsiz bulunan iki çocuk hayatını kaybederken, baba hastaneye kaldırıldı.Olay, saat 12.00 sıralarında Beyazıt Hamam Sokak'taki otelde meydana geldi. Edinilen bilgiye göre; tatil için Hollanda'dan gelen Rashid Mohammed Ajoeb, oğulları Mohammed Jamil Yusuf ve Mohammed Yazdani ile dün Taksim'de gezip yemek yedi. Daha sonra otele dönen aile uyudu. Sabah saatlerinde odadan sesler geldiğini duyan otel görevlileri içeri girdiklerinde iki çocuğu yerde hareketsiz, babayı ise fenalaşmış halde buldu.

İhbar üzerine olay yerine polis ve sağlık ekipleri sevk edildi. Sağlık ekipleri tarafından yapılan kontrolde iki çocuğun yaşamını yitirdiği belirlendi. Fenalaşan baba ise ambulansla hastaneye kaldırıldı.

küp şeker' Alıntı:

Gölete girme konusunda uyarılara çok dikkat edilmesi gerekiyor.

Genişletmek için tıkla ...

Kesinlikle öyle. Uyarılar heryerde var ama malesef ki bizim çocuklarımız gençlerimiz çoğu zaman yaşı oldukça büyük insanlarımız bile bu yanlışa düşebiliyor...

Pediatri' Alıntı:

Ekli dosyayı görüntüle 3285

Bir sonbahar günüydü

10 Kasım Perşembe,

Saat 9'u 5 geçiyordu.

Radyo açık ve bir ses

"Atatürk ölmüş" "Atatürk ölmüş" diyordu.



Sustum, üzüldüm, yüreğimden bir parça koptu sandım.

Artık o eşsiz insan yoktu.



Yanıldım.

Kalplerde yaşıyordu. Mustafa Kemal ATATÜRK

Genişletmek için tıkla ...

Mustafa Kemalin askerleriyiz.

Çankaya köşkü


Ankara, Türkiye'nin başkenti, İstanbul'dan sonra en kalabalık ikinci şehri ve Ankara ilinin merkezi olan şehirdir.[3] Aynı zamanda dünyada en büyük yüzölçümüne sahip olan başkenttir. Coğrafi olarak Türkiye'nin merkezine yakın bir konumda bulunur ve İç Anadolu Bölgesi'nde yer alır. Toplam 25 tane ilçesi vardır, bunların 9'u merkez ilçedir.




Ankara kalesi

Ankara Kalesi, Ankara'nın Altındağ ilçesinde bulunan tarihi bir kale. Ne zaman yapıldığı kesin olarak bilinmemekle birlikte M.Ö. 5. yüzyıl başında Galatların Ankara'ya yerleşmeleri sırasında kalenin var olduğu bilinmektedir. Romalılar, Bizanslılar, Selçuklu Hanedanı ve Osmanlılar dönemlerinde birçok kez onarımdan geçmiştir. Ankara Kalesi dışarıdan görünümüne göre daha büyüktür. Her yıl çeşitli festivallere ev sahipliği yapmaktadır.



Anıtkabir

Anıtkabir, Ankara'nın Çankaya ilçesinde yer alan ve Mustafa Kemal Atatürk'ün anıt mezarını içeren komplekstir. Emin Onat ile Orhan Arda'nın tasarımı olan Anıtkabir'in 1944'te başlanan inşası 1953'te tamamlanmıştır. Anıt mezar binası başta olmak üzere çeşitli yapı ve anıtların yanı sıra Barış Parkı olarak adlandırılan ağaçlık alandan oluşur.


Cumhurbaşkanlığı külliyesi

Cumhurbaşkanlığı Külliyesi ya da kamuoyundaki yaygın adıyla Cumhurbaşkanlığı Sarayı veya Beştepe Sarayı,[3] Türkiye'nin başkenti Ankara'daki Atatürk Orman Çiftliği'nin içerisinde bulunan ve Türkiye cumhurbaşkanı tarafından 2014'ten itibaren kullanılan yerleşke. İçinde Cumhurbaşkanlığı Sarayı, Millet Camii, Millet Kütüphanesi ve 15 Temmuz Şehitler Anıtı'nın yer aldığı külliyedeki yapılardan ilk olarak sarayın inşası tamamlanmıştır.

Dünyada açlığı izlemekle görevli Birleşmiş Milletler destekli uluslararası kuruluş, Gazze şehrinde ilk kez kıtlık ilan etti. IPC, sınıflandırmasını akut gıda güvensizliği ölçeğinin en yüksek ve en kötü seviyesi olan 5. aşamaya yükseltti. Kıtlık ilanı için hangi şartlar gerekiyor?
IPC'nin resmen kıtlık ilan edebilmesi için hanelerin en az yüzde 20'sinin aşırı gıda kıtlığı yaşaması, çocukların en yaz yüzde 30'unun akut yetersiz beslenme sorunu yaşaması ve her 10 bin kişiden ikisinin açlıktan dolayı her gün hayatını kaybetmesi şartları aranıyor. Gıda güvensizliği ve yetersiz beslenmenin ciddiyetini sınıflandırmak için uluslararası olarak tanınan bir sistem olan BM destekli Entegre Gıda Güvenliği Aşaması Sınıflandırması (IPC), Gazze Şehri'nde kıtlık yaşandığını ilk kez resmen doğruladı. IPC'nin kıtlık ilanı Gazze'nin son kalan büyük yerleşim bölgesi ve yaklaşık 500 bin kişinin yaşadığı Gazze Şehri'ni kapsıyor.