Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Lara adında, meraklı ve tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Sabahları erkenden kalkar, kırmızı montunu giyip annesine el sallayarak okula gidermiş. Montunun cepleri genelde boş olurmuş. Ama bir sabah, her şey değişmiş.

O gün Lara, montunun cebine elini attığında yumuşak astarın içinde bir şey hissetmiş. Küçük, katlanmış bir kâğıt varmış. Merakla çıkarıp açmış. Kâğıtta şu yazıyormuş: “Bugün gülümsersen, biri daha mutlu olacak.” Lara şaşkınlıkla etrafına bakınmış.

Bu not cebine nasıl girmişti? Annesine gösterdiğinde annesi, “Ben koymadım,” demiş. Lara daha da meraklanmış. Okula vardığında öğretmenine de göstermiş. Ama o da notu daha önce hiç görmemiş.

Gün boyunca notu defalarca okumuş. Her defasında içi sıcacık olmuş, yüzünde tatlı bir gülümseme beliriyormuş. Sanki biri ona gizlice moral veriyormuş gibi hissetmiş. Kim olduğunu bulamasa da, bu duygu hoşuna gitmiş. O günü daha neşeli geçirmiş.

Ertesi sabah, Lara yine montunu giymiş ve hemen cebine bakmış. Bu sefer içinden başka bir not çıkmış. Üzerinde şu yazıyormuş: “Küçük bir iyilik, büyük mutluluk getirir.” Lara’nın içindeki merak biraz daha büyümüş.


Okul yolunda yürürken notu tekrar okumuş. Yazı aynıymış, harfler özenle yazılmış. “Acaba sınıftan biri mi yazıyor?” diye düşünmüş. Sınıfa girdiğinde tek tek arkadaşlarına bakmış. Mert misket oynuyor, Zeynep kitap okuyormuş.

Ders sırasında aklı hep nottaymış. Yazının şeklini düşünmüş, kimin yazısı olabilir diye tahmin yürütmüş. Ama hiçbir arkadaşının el yazısına benzemiyormuş. Bu gizem onu daha da heyecanlandırmış. Cevabı bulmak istiyormuş.

Okul çıkışında hemen eve dönmek istememiş. Bahçede biraz kalıp etrafı gözlemlemiş. Belki notu bırakanı görürüm diye beklemiş. Ama sadece rüzgâr esmiş ve ağaçların yaprakları hafifçe sallanmış.

Tam ayağa kalkmak üzereyken Hasan Amca seslenmiş: “Lara, annen seni bekliyor. Üşüteceksin kızım!” Lara istemese de montunu düzeltip eve doğru yürümüş. İçinde cevap bekleyen bir sürü soru varmış. Ama artık kararlıymış.

Ertesi sabah Lara daha erkenden uyanmış. Hemen montunu giyip kapının önüne çıkmış. Cebine bakmış ama henüz not yokmuş. Bu sefer farklı bir şey denemek istemiş. Montunu askıya asmış ve içeriden pencereye gizlice bakmaya başlamış.

Dakikalar geçmiş, Lara sıkılmaya başlamış. Tam pes edecekken bir ses duymuş. Apartmanın aşağısında birinin merdivenlerden çıkma sesi geliyormuş. Kapı açıldığında yaşlı komşuları Gülay Teyze görünmüş. Elinde minik bir not varmış.

Lara şaşkınlıkla gözlerini açmış. Gülay Teyze montun cebine notu koymuş ve gülümseyerek uzaklaşmış. Lara hızla dışarı fırlayıp “Gülay Teyze!” diye seslenmiş. Kadın dönüp ona bakmış, gülümsemiş. “Senin fark edeceğini biliyordum,” demiş.

Gülay Teyze yanına oturmuş. “Bu kış biraz uzun sürdü,” demiş. “Çocuklar bazen sıkılıyor, bazen üzülüyor. Ama bir tek güzel söz, kocaman bir günü değiştirebilir.” Lara sessizce başını sallamış. O anda içi hem sevinçle hem de minnetle dolmuş.

Gülay Teyze notları neden bıraktığını Lara’ya anlatmaya başlamış. “Ben eskiden öğretmendim,” demiş. “Çocukları mutlu etmeyi hep çok severdim. Şimdi de sizler gibi güzel kalpli çocuklara küçük sürprizler yapıyorum. Çünkü bazen bir tebessüm bile büyük bir armağan olur.”

Lara o akşam, defterinden bir sayfa koparmış. Gülay Teyze’nin söyledikleri hâlâ kulaklarında yankılanıyormuş. Eline kalemini almış ve ilk kendi notunu yazmaya başlamış. Yazarken içi hem heyecanla dolmuş, hem de tarifsiz bir sevinç hissetmiş.

Ertesi sabah, montunu giyip erkenden dışarı çıkmış. Mahallenin köşesindeki bakkalın önünde, annesinin elini tutan küçük bir kız çocuğu bekliyormuş. Lara usulca yanına yaklaşmış, elindeki notu onun montunun cebine yerleştirmiş. Sonra hiç durmadan yürümeye devam etmiş.

O gün okulda aklı hep o küçük kızdaymış. Acaba notu fark etti mi, okudu mu, gülümsedi mi? Bilmemiş ama yine de içinde tatlı bir huzur taşımış. Çünkü yaptığı şeyin kalpten geldiğini biliyormuş.

Kırmızı Montlu Kız Masalının sonunda, Lara şunu öğrenmiş: Bazen en güzel hediyeler ne büyük ne süslü olurmuş. Bir cümle bile bir kalbi ısıtabilir, bir günü aydınlatabilirmiş. Lara artık bunu biliyormuş. Ve paylaşmanın ne demek olduğunu gerçekten hissetmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, çiçek kokularıyla uyanan küçük bir köyde, Berfin adında meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Berfin sabahları evlerinin önündeki taşlı yoldan geçerken kuş cıvıltılarını dinlemeyi çok severmiş. O gün, pencereye yanaşıp dışarıya baktığında, anneannesini bahçede eğilmiş bir şeylerle uğraşırken görmüş. Gözleri parlamış, hemen kapıyı açıp koşarak yanına gitmiş.

“Anneanne, ne yapıyorsun sen orada?” diye sormuş heyecanla.
Anneannesi gülümseyerek başını kaldırmış, elleri toprakla kaplıymış. “Gel bakalım yanıma Berfin, bugün fideleri ekiyorum,” demiş. Berfin başını eğip toprağın içindeki minik yeşil filizlere bakmış. “Fide ne demek?” diye sormuş merakla, dizlerinin üstüne çökerek yanına oturmuş.

Anneannesi ellerindeki çamuru hafifçe silkeleyip anlatmaya başlamış: “Fide, tohumdan büyümüş, ama daha kocaman olmamış küçük bitkilerdir. Onları buraya dikip toprağa alışmalarını sağlarız. Sonra güneş, su ve sabırla büyürler.” Berfin şaşkın şaşkın başını sallamış. “Yani bu minicik şey, büyüyüp domates mi olacak?” diye sormuş, gözlerini kocaman açarak.

“Evet,” demiş anneannesi, “eğer ona iyi bakarsak, o da bize meyvesini verir.”
Berfin’in içi kıpır kıpır olmuş. Elini toprağa daldırmış, “Ben de fide dikmek istiyorum,” demiş kararlılıkla. Anneannesi sepetten bir fide uzatmış, birlikte yumuşacık toprağı kazıp kökleri zarar görmeden yerleştirmişler. Üzerine narince toprak serpiştirmişler.

Küçük bir rüzgâr esmiş, Berfin saçlarını geriye savurmuş. Güneş, yüzlerine sıcacık dokunmuş. Berfin başını kaldırıp, “Toprak yumuşak, fide minik ama içinde kocaman bir hayat taşıyor gibi,” demiş. Anneannesi şaşırmış ama gülümsemiş. “Senin gibi,” demiş sessizce. “Küçücüksün ama içinde büyümeye hazır çok şey var.”

O gün, ikisi birlikte diz çökmüş, kah gülüp kah konuşarak bütün fideleri dikmişler.
Arada bir Berfin, bir fidenin yaprağına dokunup ona ismini bile vermiş. “Bu Dudu olsun, bu da Bıcırık.” Anneannesi gülmüş ama bir şey dememiş. Çünkü Berfin’in o an yaşadığı mutluluğu, toprağa dokunduğundaki heyecanı her şeyden daha kıymetliymiş.

Gün batarken, Berfin bahçenin kenarına oturmuş, birer birer ektiği fideleri sessizce izlemiş. Minik yaprakların titrediğini, toprağın nefes aldığını hissetmiş. İçinde tarifsiz bir sıcaklık büyümüş; sanki o minik fidelerle birlikte kendisi de kök salıyormuş gibiymiş.

O akşam, yastığına uzandığında gözlerini kapatmış ve içinden şöyle demiş:
“Bugün toprakla tanıştım… ve sanki kalbimde bir şey filizlendi.”

Ve masal da burada usulca sona ermiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, Ali adında sessiz mi sessiz bir çocuk yaşarmış. Ali, okuldan her çıktığında, sırt çantasını omzuna atar ve hep aynı yoldan yürürmüş. Bu yolun sonunda, çiçeklerle çevrili küçük, sevimli bir park varmış.

Ali her gün o parkta salıncağa binen çocukları izlemeyi çok severmiş. Güler yüzlü çocuklar, ayaklarını havaya savururken neşeyle kahkahalar atarlarmış.

Ama kendisi hiç binemezmiş. Çünkü salıncağın yükseklere çıktığı anlar, onun karnında kelebekler uçururmuş. Korkarmış o anlardan. Dizleri hafifçe titrer, elleri terlermiş. Bu yüzden salıncağın biraz uzağındaki bankta oturur, sessizce gülümseyenleri izlemeyi seçermiş.

Günler geçtikçe, bu izleyiş onun için bir alışkanlık olmuş. Parka uğramadan eve dönmez, aynı bankta otururmuş. Bazen güneş sırtını ısıtırmış, bazen rüzgâr saçlarını uçururmuş. Ama salıncağın sesine alıştıkça, içinde bir şey kıpırdanırmış.

Bir gün, park neredeyse boşken, hafif bir rüzgâr salıncağı usulca sallamış. Salıncak kendi kendine ileri geri gitmiş, sanki Ali’yi çağırır gibiymiş. Ali, bir an duraksamış. Sonra yavaşça ayağa kalkmış, gözlerini salıncaktan ayırmadan birkaç adım atmış.

Kalbi biraz hızlı atmış, ama içi eskisi kadar korkuyla dolu değilmiş. Rüzgâr yanağını okşarken, elini uzatıp salıncağı tutmuş. Küçük bir nefes almış ve ilk kez oturmuş. Ayakları yere değdiğinde, kalbi pır pır etmiş ama yüzünde küçücük bir gülümseme belirmiş.

İlk sallanış çok yavaş olmuş. Ali gözlerini kapatmış, rüzgârı hissetmiş. Salıncak yavaşça ileri geri sallanırken, içindeki korku hafiflemiş. Her bir hareketle birlikte, gülümsemesi biraz daha büyümüş.

Ve o gün, salıncakta ilk kez sallanırken, Ali’nin içinden sıcak bir şey geçmiş. Belki cesaret, belki sadece rüzgârın sesiymiş. Ama o an, kalbinin hafiflediğini hissetmiş.

Salıncaktan Korkan Çocuk Masalından sonra, Ali artık yalnızca izleyen değil, salıncağın keyfini çıkaran bir çocukmuş. Korkusu geçmiş mi? Belki biraz kalmış ama artık ona engel olmuyormuş.

Çünkü bazen bir adım, insanın içinde büyüyen koca bir gülümsemeye dönüşebilirmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, Ela adında gözleri merakla parlayan bir kız çocuğu yaşarmış. Ela’nın yaşadığı köyde deniz yokmuş; sadece rüzgârla eğilen buğday tarlaları ve uzakta maviye çalan dağlar varmış. Ama Ela, kitaplarda gördüğü denizin kokusunu, sesini ve rengini hayal etmekten hiç vazgeçmemiş.

Bir sabah, annesi kahvaltıdan sonra yanına oturmuş ve kulağına tatlı bir sır fısıldamış: “Hazırlan bakalım Ela, bugün Samsun’a gidiyoruz.”

Yolculuk başlamış. Ela otobüsün cam kenarına yerleşmiş, gözlerini dışarıdan ayıramamış. Ağaçlar birer gölge gibi kaymış geriye, tepeler yumuşakça uzanmış gökyüzüne. Bulutlara şekiller vermişler annesiyle; biri deveye benzemiş, biri pamuk şekere. Yol boyunca içindeki kıpırtı büyümüş, kalbindeki merak tatlı bir heyecana dönüşmüş.

Otobüs bir tepenin yamacına tırmanırken, Ela birden gözlerini kısmış. Gördüğü şey o kadar büyüleyiciymiş ki nefesi kesilmiş. Masmavi bir deniz, gökyüzüne dokunuyormuş sanki. Güneş, suyun yüzeyinde altın sarısı parıltılar serpmiş; her ışık, Ela’ya göz kırpıyor gibiymiş. Fısıltıyla, “Anne… bu gerçekten deniz mi?” demiş. Annesi gülümseyip başını sallamış, “İşte Samsun, canım,” demiş sakince.

Otobüs şehir merkezine varınca ilk durakları Atatürk Anıtı olmuş. Ela, heykelin önünde durmuş, başını yukarı kaldırıp sessizce bakmış. Atın üstündeki komutanın kararlı bakışları içini tuhaf bir şekilde etkilemiş. Annesi diz çöküp onunla göz hizasına gelip, “Bu heykel, Samsun’un başlangıcını anlatır,” demiş. Ela hiçbir şey söylememiş ama göğsünde derin, sessiz bir saygı hissetmiş.

Anıtın çevresindeki merdivenlerden inip kısa bir yürüyüşle sahile varmışlar. Martı sesleri gökyüzünü doldurmuş, hafif bir yosun kokusu rüzgârla birlikte burnuna dolmuş. Ela ayakkabılarını çıkarıp kumların üzerine basmış, parmaklarının arasından geçen serinliğe gülümsemiş. Dalgalar nazikçe kıyıya çarpıyor, bazen sıçrayarak ayak bileklerine dokunuyormuş.

O sırada yerde parlak, yassı bir taş bulmuş. Eğilip onu almış, avucuna koymuş ve mırıldanmış: “Bu Samsun’un hatırası olacak.”

Biraz dinlendikten sonra tekrar yola koyulmuşlar. Bu kez sahil boyunca yürüyüp teleferik durağına ulaşmışlar. Ela, kabine ilk bindiğinde hafifçe tedirgin olmuş ama manzara gözlerinin önüne serilince içindeki korku dağılmış. Yukarıdan deniz, şehir ve yemyeşil parklar küçücük görünüyormuş. Her şey sanki sessizleşmiş, dünya daha yavaş dönüyormuş oradan bakınca. Ela, “Yukarıda olmak, kalbimi hafifletiyor,” demiş kendi kendine.

Teleferikten indiklerinde gün biraz yorgun ama hâlâ neşeliyken, soluğu bir çocuk parkında almışlar. Ela, dondurmasını yerken diğer çocukların oyunlarını izlemiş. Salıncaklar gökyüzüne doğru yükselmiş, kahkahalar havada birbirine karışmış. Ela, kendini yalnız hissetmemiş çünkü herkesin gözlerinde aynı ışık varmış: oyun oynamanın sevinci. O an anlamış ki şehirler değişse de çocukların gülüşü her yerde aynıymış.

Akşam çökerken otobüse binmişler. Ela, cama yaslanmış başını, son bir kez denize bakmış. Gözleri kapanmak üzereyken, “Anne,” demiş usulca, “Bir gün yine geliriz, değil mi?” Annesi yalnızca Ela’nın elini tutmuş, cevap vermeden gözlerinin içiyle gülümsemiş.

Samsun Gezisi Masalının sonunda, Ela yatağına uzandığında başucundaki taşı avucunun içine almış.

Ve içinden yumuşacık bir cümle geçmiş:

“Bugün kalbime bir şehir değdi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ormanın kenarındaki çiçekli bir düzlükte, tüyleri pamuk gibi yumuşacık ve rengi açık pembe olan bir tavşan yaşarmış. Diğer tavşanlar kahverengi, gri ya da beyazmış ama bu tavşan hepsinden farklıymış. Renginden dolayı ona “Pembe” derlermiş. Pembe, utangaç bir tavşanmış ve farklı görünmekten bazen utanırmış.

Her sabah, tavşanlar yuvalarından çıkıp birlikte zıplar, oyunlar oynarmış. Ama Pembe, biraz geride dururmuş. “Ya bana gülerlerse?” diye düşünür, sessizce otların arasında saklanırmış. Gözleri diğerlerini izlerken içi biraz burkulurmuş. Oysa içinden, koşmak, hoplamak, birlikte kahkaha atmak çok gelirmiş.

Bir gün, ormana yeni bir hayvan gelmiş. Uzun kulaklı, küçük gözlü bir kirpiymiş bu. Adı Kıvırcık’mış. Kıvırcık, yuvasını otlarla örmek için yardıma ihtiyacı olduğunu söylemiş. Diğer tavşanlar çekinmiş; çünkü kimse kirpinin dikenlerine yaklaşmak istememiş. Ama Pembe usulca ileri çıkmış. “Ben sana yardım edebilirim,” demiş kısık bir sesle.

Kıvırcık sevinçle gülümsemiş. Birlikte kuru yapraklar toplamış, ince dallar taşımış, küçük taşlarla kenarları süslemişler. Ancak yuva neredeyse tamamlanmışken aniden sert bir rüzgâr çıkmış; yapraklar havalanmış, dallar devrilmiş, taşlar dağılmış.

Kıvırcık geri çekilmiş, yere düşen dallara uzun uzun bakmış. İçini çeken bir sesle, “Her şey mahvoldu,” demiş, kulakları da yavaşça düşmüş.

Pembe hemen yere çömelmiş, savrulan yaprakların ardından bakmış. Birkaç saniye ne yapacağını düşünmüş ama sonra kararlı bir şekilde toparlanmış. “Üzülme,” demiş nazikçe, “istersen birlikte yeniden yapabiliriz.”

Bu kez taşların altına minik çakıl parçaları koyarak kaymamalarını sağlamışlar. Yaprakları çalıların arasına sıkıştırmış, rüzgârda savrulmamaları için üzerlerine birkaç küçük taş yerleştirmişler. Her detayla ilgilenmişler, sabırla çalışmışlar. Ellerine diken batmış, birkaç kere yanlış yerleştirmişler ama yılmamışlar.

Pembe çalışırken hem yorulmuş hem mutlu olmuş. Kalbi hızlı atıyor ama içi sıcak bir sevinçle doluyormuş. Çünkü ilk kez biriyle birlikte bir şey başarmanın ne kadar güzel olduğunu yaşıyormuş.

Akşam güneşi gökyüzünü turuncuya boyarken, Pembe ile Kıvırcık yeni yuvalarının önüne oturmuş. İkisi de hafifçe soluklanmış ama gözlerinde yorgunluk değil, gurur varmış. Rüzgâra rağmen birlikte başardıkları için içleri sıcacık olmuş. Kıvırcık, Pembe’ye dönüp minik bir teşekkür fısıldamış: “İyi ki geldin.”

O sırada, diğer tavşanlar oyunlarını bitirip geri dönmüş. Pembe’yi gülümserken ve bir yuvanın başında görünce şaşırmışlar. İçlerinden biri merakla yaklaşıp yuvayı incelemiş, sonra gözlerini büyütüp sormuş: “Bunu gerçekten sen mi yaptın?”

Pembe utangaçça başını eğmiş ama bu kez yüzünde huzurlu bir gülümseme varmış. O an, ilk defa kendini olduğu gibi kabul edilmiş hissetmiş.

Bir tavşan yanaşmış ve yumuşak bir sesle sormuş: “Bizimle oynar mısın?”

Pembe gözlerini Kıvırcık’a çevirmiş. Kıvırcık hafifçe gülümseyip başını sallamış. Evet,” demiş Pembe, içtenlikle, “oynarım.”

Ertesi sabah, çiğ henüz toprağın üstünde parıldarken, Pembe diğer tavşanlarla birlikte oyunlara katılmış. Zıplamış, gülmüş, dalların arasından tüneller açmışlar. Kıvırcık da onlarla birlikteymiş; bazen katılmış, bazen sadece izleyip gülümsemiş.

O günden sonra Pembe yalnızca rengiyle değil, kalbinin sıcaklığıyla da sevilmiş. Artık kendini saklamamış. Çünkü farklı olmak, bazen en güzel dostlukların kapısını aralarmış.

Pembe Tavşan Masalının sonunda Pembe, yuvasına kıvrılmış ve gökyüzüne bakıp derin bir nefes almış. Çünkü artık bir rüzgâr esse bile, yanında dostlukla örülmüş bir yuvanın olduğunu biliyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir okulda Elif adında neşeli, oyunları çok seven bir çocuk varmış. Elif’in en yakın arkadaşı ise Berk’miş. Berk sessiz, ciddi ama bazen biraz inatçıymış. Kafasına bir şey koydu mu, kolay kolay fikrini değiştirmezmiş.

Bir gün teneffüste Elif, “Haydi saklambaç oynayalım!” demiş gülerek. Berk başını iki yana sallayıp, “Ben sadece futbol oynamak istiyorum,” demiş. Elif bir an duraksamış ama yine de gülümseyip onunla top oynamayı kabul etmiş. Çünkü Berk’le vakit geçirmek ona her zaman keyif verirmiş.

Ertesi gün Elif, yanına ipini alıp gelmiş. “Bugün de ip atlayalım mı?” diye sormuş umutla. Ama Berk yine aynı cevabı vermiş: “Ben ip sevmem, yine futbol oynayalım.” Elif içinden “Yine mi futbol?” diye geçirmiş ama sesini çıkarmamış. Berk ne isterse hep onu yapıyorlarmış.

Zamanla Elif, oyunlardan eskisi kadar zevk almamaya başlamış. Hep aynı şeyleri yapmak sıkıcı geliyormuş. Teneffüslerde bazen kenarda tek başına oturmayı tercih ediyormuş. Berk ise bunu fark etmiyor, hâlâ her gün topuyla gelip, “Haydi oynayalım,” diyormuş.

Bir gün öğretmenleri onları bahçede otururken görmüş. Elif yere bakıyor, Berk elinde topla ayakta bekliyormuş. Öğretmen yanlarına yaklaşmış. “Bir sorun mu var çocuklar?” diye sormuş. Elif biraz çekinerek, “Hep onun istediği oyunları oynuyoruz,” demiş. Berk hemen araya girmiş, “Ama ben top oynamayı seviyorum!”

Öğretmen gülümsemiş. “Peki Elif neyi seviyor? Hiç sordun mu Berk?” diye sormuş. Berk cevap verememiş. Elif’in neyi sevdiğini bir an bile düşünmemişti.

O gün sınıfa döndüklerinde öğretmen küçük bir etkinlik yapmış. Herkese, en sevdikleri oyunu bir kağıda yazmalarını istemiş. Sonra herkes sırayla okumuş. Elif “ip atlamak” demiş. Başka biri “sek sek,” bir diğeri “bahçede kitap okumak.” Berk en sona kalmış. Elinde topunu tutarak “Ben futbol oynamayı seviyorum,” demiş ama sesi bu kez daha yumuşakmış.

Dersin sonunda öğretmen, “Arkadaşlık, sırayla paylaşmaktır,” demiş. “Bazen senin istediğin olur, bazen arkadaşının. En güzeli birlikte eğlenebilmek.”

Ertesi gün Berk, ilk kez topunu getirmemiş. Elif’in yanına gelip, “Bugün ip atlamak ister misin?” diye sormuş. Elif gözlerini açmış, gülümseyerek başını sallamış. Birlikte ip sallamaya başlamışlar. Elif zıplamış, Berk saymış. Gülüşleri bahçeye yayılmış.

O günden sonra oyunlar sırayla seçilmiş. Bazen futbol, bazen ip, bazen de yeni oyunlar. Ama en önemlisi, artık birlikte karar veriyorlarmış.

Ve İnatçı Arkadaş Masalının sonunda Elif’in kalbi hafifçe ısınmış. Çünkü gerçek arkadaşlık, yalnızca birlikte oynamak değil; birbirini anlamaya çalışmakmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir şehirde, ilkokul ikinci sınıfa giden Mert adında tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Mert’in en çok sevdiği şey, okuldan eve döndüğünde defterine hayallerini çizmekmiş. Bazen bir kumsal çizer, bazen gökyüzünde uçan bir uçurtma. Ama son günlerde hep aynı şeyi düşünür olmuş: Yaz tatili.

Havalar ısındıkça, sınıfın camından içeri süzülen güneş ışığı Mert’i başka yerlere götürüyormuş. Öğretmeni tahtaya problemler yazarken, Mert’in aklı denizde, dondurmada ve yürüyüşlerdeymiş.

Sınıf arkadaşları da birer birer tatil planlarından bahsetmeye başlamış. Kimi köyüne gidecekmiş, kimi denize. Mert ise daha plan yapmamış ama gönlünden geçenleri biliyormuş.

Bir akşam, annesiyle birlikte mutfakta otururken, Mert sessizce sormuş: “Anne, biz yazın ne yapacağız?”
Annesi gülümsemiş, elini Mert’in saçlarına doğru uzatıp okşamış. “Daha karar vermedik,” demiş yumuşak bir sesle, “Ama sen ne istersin, anlat bakalım.”

Mert derin bir nefes almış ve hayalini anlatmaya başlamış: Deniz kenarında sabah yürüyüşleri, güneşin altında bisiklet sürmek, akşamları serin çimenlerde oturmak.


O gece Mert, yatağına uzanırken kendini kocaman bir tatil günlüğü hazırlarken hayal etmiş. Sabah: Denizde yüzdüm. Öğle: Dondurma yedim. Akşam: Kumdan kale yaptım.” Yastığını kucaklamış, usulca gözlerini kapatmış.

Ertesi gün okulda, öğretmeni çocuklara boş bir sayfa vermiş. “Bu sayfaya yaz tatilinde en çok yapmak istediğiniz şeyi çizin,” demiş.

Mert kalemini eline alır almaz, kocaman bir çadır çizmiş. Yanına da bir piknik sepeti, gökyüzünde süzülen kuşlar ve uzakta yükselen dağlar. Çünkü bu yaz sadece denizi değil, dağları da merak ediyormuş.

Öğle arasında en yakın arkadaşı Baran yanına gelmiş. “Mert, biz kamp yapmaya gideceğiz bu yaz. Senin tatil planın ne?”

Mert gülümsemiş. “Henüz bilmiyorum, ama hayal kuruyorum,” demiş.

Baran başını sallamış ve gülerek: “Belki birlikte hayal kurarız,” demiş.

O akşam, Mert annesine kamp fikrinden de bahsetmiş. “Hem deniz, hem çadır, hem orman. Hepsini bir arada istersem olur mu?” diye sormuş.

Annesi gülmüş. “Hayal etmek her zaman serbest,” demiş.

Mert’in gözleri ışıldamış. Çünkü içinde bir şeyler kıpırdanmaya başlamış; sanki her düşündüğü, biraz daha gerçek olacakmış gibi.

Günler geçmiş, okulun kapanmasına sayılı haftalar kalmış. Mert defterinin bir köşesine “Tatil Planı” başlığı atmış. Altına, yapmak istediklerini sıralamış:

• Sabah erken kalkıp güneşi selamlamak.
• Yeni kitaplar okumak.
• Uçurtma uçurmak.
• Yeni bir yer görmek.
• Yeni bir şey öğrenmek.

Her maddeyi yazarken, gözlerinin içi parlıyormuş. Çünkü tatil onun için sadece dinlenmek değil, içini büyüten bir serüvenmiş. Ve o serüvene her geçen gün biraz daha yaklaşmak, kalbini heyecanla dolduruyormuş.

Okulun son günü geldiğinde, Mert sınıf arkadaşlarına küçük bir kart hazırlamış. Üzerinde şöyle yazıyormuş: “Hayallerinizi unutmayın. Belki hepsi gerçekleşmez ama hepsi sizi biraz daha gülümsetir.”

O yaz, Mert ailesiyle birlikte hem denize gitmiş, hem de küçük bir dağ kasabasında kamp kurmuş. Yeni tatlar denemiş, yeni manzaralar görmüş. Ama en güzeli, kendi planladığı bir tatilin içinde yolunu bulabilmekmiş.

Tatil Planlaması Masalından sonra, Mert her yaz yaklaşırken içinden geçenleri önce güzelce dinlemeyi, sonra yavaşça hayal etmeyi hiç bırakmamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük bir şehirde, penceresi çiçeklerle dolu bir odada Buket adında bir kız yaşarmış. Buket, ilkokula giden, sessiz ama hayal kurmayı çok seven bir çocukmuş.

Her gün okuldan dönerken mahallenin köşesindeki kümesten çıkan minik sesleri duyar, durup civcivleri izlermiş. Sarı tüyleriyle oradan oraya koşturan o ufacık canlılar, onun kalbinde tatlı bir yer edinmiş.

Ama günler geçtikçe sadece izlemek Buket’e yetmez olmuş; o minik kalplere biraz daha yaklaşmak istemiş.

Bir akşam, annesi mutfakta sofrayı kurarken Buket sessizce yanına yaklaşmış. Elindeki çatalları yavaşça masaya bırakıp cesaret toplamış, sonra kısık bir sesle sormuş: “Anne, bir civcivim olsa, olur mu?”

Annesi durup Buket’e bakmış. Gözlerinde yumuşak bir gülümseme belirmiş, kaşlarını hafifçe kaldırarak demiş ki: “Civciv demek sorumluluk demek, canım kızım. Peki, ona gerçekten iyi bakabilir misin?”


Buket başını hafifçe eğmiş ama gözleri parlamış. İçinde kıpır kıpır bir heyecanla, “Evet,” demiş.

Ertesi gün okuldan gelir gelmez çantasını bir kenara bırakıp masasına oturmuş. Kâğıt kalemini alıp sayfaya büyük harflerle “Civcivime Bakma Planı” yazmış. Hangi saatlerde su verecek, yemini ne zaman tazeleyecek, yuvasını haftada kaç kez temizleyecek. Hepsini tek tek düşünerek yazmış.

Akşam olduğunda Buket, hazırladığı çizelgeyi elinde sımsıkı tutarak annesine götürmüş. İçinde hafif bir heyecan, yüzünde sabırsız bir gülümseme varmış.

Annesi kâğıdı dikkatle okumuş, sonra başını kaldırıp Buket’in gözlerine bakmış. “Bu gerçekten önemli bir sorumluluk,” demiş yumuşak bir sesle. “Eğer böyle özen göstereceksen, bunu düşünebiliriz.”

O gece Buket’in aklında tek bir şey varmış: Civcivine vereceği sevgi. Gözlerini kapadığında onu kucağında hayal etmiş, minik tüylerini okşarken ona “Fıstık” diye seslenmiş. Heyecandan sabaha kadar dönüp durmuş.

Ertesi gün, annesiyle birlikte mahalledeki küçük çiftliğe gitmişler. Civcivlerin bulunduğu bölüme geldiklerinde Buket’in kalbi heyecandan hızlı hızlı çarpmaya başlamış. Sarı tüyleriyle koşturup duran onlarca civciv arasında gözleri sürekli bir tanesine kayıyormuş.

Diğerlerinden biraz farklıymış bu civciv; bir gözü hafifçe küçücükmüş ama bakışı öyle sevimli, öyle içtenmiş ki. Buket hiç düşünmeden parmağıyla onu göstermiş: “Ben onu istiyorum.”

Küçük civcivi özenle kutuya yerleştirip eve getirdiklerinde, Buket’in yüzü sevinçten parlıyormuş. Gözlerinde hem heyecan hem de minicik bir şaşkınlık varmış. Fıstık, evin en aydınlık köşesine yerleştirilen pamuklu kutusuna konmuş; orası artık onun yuvasıymış.

Ertesi sabah Buket, gün doğmadan uyanmış. Sessizce yanına gitmiş, suyunu tazelemiş, yemini koymuş ve eğilip ona fısıldamış: “Günaydın, Fıstık.”

Okula gitmeden önce kapının yanında durup kutuya eğilmiş, “Görüşürüz Fıstık,” demeyi unutmamış.
Dersler biter bitmez eve koşmuş, çantasını bırakmadan doğruca Fıstık’ın yanına gitmiş.

Her geçen gün, aralarındaki bağ sessizce büyümüş; Fıstık, Buket’in sesini duyar duymaz cıvıldamaya başlamış, Buket de onun en ufacık hareketini bile anlamaya başlamış. Sanki evin içinde kelimelere ihtiyaç duymayan bir arkadaşlık filizlenmiş.

Bir gün, Buket pencerenin kenarına oturmuş, kucağında sessizce uyuyan Fıstık’ı izlerken dışarıda esen rüzgâr, perdeyi yavaşça dalgalandırmış, odanın içine tatlı bir serinlik dolmuş. Buket, başını Fıstık’a doğru eğmiş, gözlerini kapatıp içinden sevgiyle fısıldamış:
“Meğer ben bir civciv değil, kalbime bir dost istemişim.”

Ve o anda, dünya sessizleşmiş. Küçücük bir kalp, başka bir kalbi tamamlamış. Buket ile Fıstık Masalı da işte tam burada, kalbe dokunarak bitmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, deniz kenarında şirin bir kasabada tatil yapan Faruk adında neşeli bir çocuk yaşarmış. Faruk sabahları erkenden uyanır, denizden gelen tuzlu rüzgarı içine çeker, sonra terliklerini fırlatıp arkadaşlarıyla sahilde oyun oynamaya koşarmış.

Bir akşam eve döndüğünde odasının köşesindeki defteri fark etmiş. Tatilden önce annesi, “Olur da canın çalışmak isterse yanında bulunsun.” diyerek defterini valize koymuş.

Faruk merakla defteri alıp sayfalarını çevirmiş ama bazı şeyleri hatırlamakta zorlanmış. “Acaba unuttum mu?” diye içinden geçirmiş. İçini yavaş yavaş garip bir huzursuzluk kaplamış; çünkü okul açıldığında zorlanmaktan biraz korkuyormuş.

Ertesi sabah, dışarıdan arkadaşlarının kahkahaları duyulmuş. Faruk pencereden bakınca, oynamak için ayağa kalkacak gibi olmuş. Tam o sırada masanın üzerindeki defteri gözüne çarpmış. Bir an durmuş, içinden “Hep oynuyorum, ama ya bazı şeyleri unuttuysam?” diye geçirmiş.

İçinde kararsız bir his oluşmuş; ya arkadaşlarına katılacak ya da önce biraz çalışacakmış. Kısa bir süre düşündükten sonra derin bir nefes almış ve “Önce çalışayım, sonra oyun daha keyifli olur.” diye karar vermiş.


Çınar ağacının gölgesine oturup defterini açmış. İlk sayfaya baktığında biraz zorlanmış, kalemi elinde yavaşça hareket ettirmiş. Ama birkaç soru çözdükçe cevapların aklına gelmeye başladığını fark etmiş. Bu keşif onu heyecanlandırmış, yüzünde kocaman bir gülümseme yaratmış.

Çalıştıkça sorular kolaylaşmış, kendine olan güveni artmış. İçinde hafifleyen bir hisle, az önce yaşadığı huzursuzluğun yavaşça kaybolduğunu fark etmiş. Defteri kapattığında güneş gökyüzünde biraz daha alçalmış, sahilden gelen dalga sesleri rüzgarla birlikte kulağına dolmuş.

Faruk o an hem çalıştığı için rahatlamış hem de birazdan oynayacağı oyunların daha keyifli olacağını bilmenin mutluluğunu hissetmiş. Ayağa kalkıp sevinçle arkadaşlarının yanına koşmuş.

Sahile vardığında arkadaşlarının hâlâ top oynadığını görmüş. Faruk onlara katılır katılmaz içi birden hafiflemiş. Artık aklı derslerinde değilmiş; çünkü eksik kaldığı konuları tamamladığını bilmenin rahatlığı içini sarmış. Koşarken rüzgar yüzüne çarpmış, kahkahaları dalga seslerine karışıp etrafa yayılmış.

O günden sonra Faruk her sabah biraz çalışıp sonra oyunlara katılmaya başlamış. Böylece tatilin tadını çıkarırken okul açıldığında da hazır olacağını bilmek ona büyük bir rahatlık vermiş. Günler hem dolu dolu geçmiş hem de her akşam Faruk kendini huzurlu hissetmiş.

Ve Faruk’un Tatildeki Keşfi Masalının sonunda, güneşin denizde bıraktığı ışıltıları izlerken içinden gülümsemiş. Çünkü zamanını iyi kullanmanın verdiği mutluluğu ilk kez bu kadar derinden hissetmiş.

Masterchef İlhan Buğra Karabulut Kimdir?
Yarışmaya Kocaeli'den katılan İlhan Buğra Karabulut, Bolu Mengen mezunudur.

Lise eğitimini burada tamamladıktan sonra, çeşitli otel ve restoranlarda görev aldı. İstanbul'da bir kurs eğitimi alan İlhan, Masterchef'e hazır olduğunu düşündüğünü söyledi.



İlk turda enginar püreli levrek yapan İlhan Buğra, şeflerden 3 evet alarak bir üst tura yükseldi. İkinci turda Efe ve Servet ile eşleşti. En iyi tatlı ekşi soslu tavuğu hazırlayan İlhan, üçlü düelloları başarıyla tamamladı.

Final turunda şefler yarışmacılardan beyti kebap hazırlamalarını istedi. İkinci turun sonunda finale Mert ve İlhan kaldı.



İlhan Buğra Karabulut, rakiplerini eleyerek Masterchef 2025 kadrosuna dahil olan 20. yarışmacı oldu.

İlhan Buğra Karabulut'un instagram hesabında 9300 takipçisi bulunuyor.

İnstagram hesabı: instagram.com/ilhanbkarabulut

Bağışıklık sisteminin sağlıklı dokulara saldırması sonucu oluştuğu düşünülen ülseratif kolit, inflamatuar kalın bağırsak hastalığıdır. Ülseratif kolit kolan yani kalın bağırsağın, rektumun veya her ikisinin de iltihaplandığı zaman oluşmaktadır.

Meydana gelen iltihap kalın bağırsağın iç yüzeyinde ülser yani küçük yaraların oluşmasına yol acar. Kalın bağırsakta oluşan iltihap, bağırsak içi hareketlerin hızlanmasına neden olur ve sık sık boşalmasına yol acar.

Bağırsak yüzeyindeki hücreler bu boşaltım sırasında yok olması ülser oluşumu da artırır. Yani ülseratif kolit, mide ülseriyle ilgili değildir. Ülseratif kolit tedavisi ve ülseratif kolit belirtileri mide ülserinden farklı bir prosedür içermektedir.

İlaçların çoğunun özellikle aspirin, kan sulandırıcı ilaçlar, antiromatizmal ilaçlar ve bazı antibiyotiklerin mide, bağırsak ve yemek borusu üzerine irritan etkileri vardır. En çok görülen sorunlar bu bölgelerde oluşan ülserler, bu ülserlere bağlı ağrı, yanma ve kanamalardır.

Geçmişte gastrointestinal sistem kanaması, gastrit-ülser-reflü öyküsü olan kişilerde ilaç kullanımlarında daha fazla dikkatli olmak gereklidir. Hastanın öykü ve değerlendirilmesine göre hekim tarafından sindirim sistemi yan etkileri daha az olan ilaçların seçimi bazen de beraberinde mide koruyucu ilaçların verilmesi planlanabilir.

Peptik ülser; mide veya oniki parmak bağırsağında (duodenum), bazen de yemek borusunda oluşan bir yaradır. En sık on iki parmak bağırsağının başlangıç kısmında ve midede görülür.

Açlık ağrıları şeklinde veya özellikle gece uyandıran ve sırta yayılan karın ağrıları, yanma, kaynama, hazımsızlık, halsizlik şeklinde ortaya çıkabilir. Ağrılar midenin boş olduğu zamanlarda, öğün aralarında veya yemekten sonra belirginleşir. Birkaç dakika ya da birkaç saat devam edebilir.

Açlık, özellikle 12 parmak bağırsağı ülserinin seyrini olumsuz yönde etkiler. Ramazan aylarında birçok kimsede ülser ağrılarında artma, kanama, ülserin delinmesi gibi sorunlar ortaya çıkar.

Ülkemiz hastanelerinde, ramazan aylarında ülserin delinmesi veya ülser kanaması nedeniyle yatan hastaların sayısında belirgin bir artış gözlenir. Ülserli hastaların oruç tutmamaları doğru olur ya da özel veya ciddi önlemlerin alınması gerekir.

Ülser nadir bir şekilde kendiliğinden geçme özelliği olan bir hastalıktır. Ülser hastalığının iyileşmesi için doktor kontrolünde tedavi olunması ve semptomlarla birlikte olası komplikasyonların iyileştirilmesi gerekir.

Ülserin özellikle tok karnına gelen, karnın üst kısmında kemirme ve yanma şeklinde ortaya çıkan bir ağrısı vardır. Özellikle öğün aralarında kendini daha çok gösteren ülser ağrıları, onikiparmak ülseri olan kişileri gecenin herhangi bir saatinde uyandırabilir türden şiddetlidir.

Yoğun stres altında yaşayan kişilerde ülser belirtilerinin görüldüğü değerlendirilir. Ancak ülserin en temel nedeni helikobakter pilori adlı bakterinin meydana getirdiği enfeksiyondur.

Ülser, mide ya da ince bağırsağın, mide asidi ve pepsin gibi sıvılar tarafından tahrip edilip, doku kaybının oluşmasıdır.

Mide ülserinde, midede ağrı ve yanma hissi en yaygın belirtidir. Ayrıca bulantı, kusma ile gelen rahatlama, iştahsızlık, kilo kaybı, şişkinlik ve gaz, sık acıkma ve yemek yedikten sonra mide ağrısı gibi belirtilerde yaygındır.

• Mide ekşimesi ve yanması
• Yemek sonrasında midede ağrı
• Bulantı ve kusma
• Hazımsızlık ve şişkinlik
• Geğirme ve gaz çıkarma ihtiyacı
• İştahsızlık
• Kilo kaybı
• Baş dönmesi
• Kusmukta veya dışkıda kan

Ülser tanısı klinik, laboratuvar ve görüntüleme yöntemleri ile konduktan sonra üst gastrointestinal sistem endoskopisi (gastroskopi) altın standart kabul edilir.

Gastroskopi ile ülserler direkt görülebilir, biyopsi alınabilir ve mukozadaki mikroskobik değişiklikler ve helikobacter pozitif bulunursa enfeksiyona yönelik antibiyotik tedavisi ve mide asidini baskılayan ilaçlar kullanılabilir.

Ayrıca ülser kanamalarında gastroskopi sırasında endoskopik tedavi yöntemleri uygulanarak kanamanın durdurulması sağlanabilir. Tedavide helicobakter pylorimide asidini baskılayan ilaçlar ve pozitif bulunursa enfeksiyona yönelik antibiyotik tedavisi verilir.

Ülser tedavisinde kullanılan ilaçlar H2 reseptör blokerleri ve proton pompa inhibitörleridir. Ülser ilaçları mide asitlerini azaltarak kişinin yakınmalarını rahatlatır. Bunun yanı sıra mide asidinin ülser üzerine etkisini ortadan kaldırarak, iyileşmeyi sağlar.

Çoğu ülser ilaç tedavisi ile iyileşir. İlaç tedavisinin dışında uygulanan diğer yöntem ise asit ve pepsin salgısını engellemek için bu salgıyı uyaran sinirin (vagus siniri) kesilmesine dayanır. Ancak tekrar riski olabilmektedir. Bazı ülser vakaları kanama, stenoz (daralma -tıkanma) , delinme gibi sorunlara yol açarsa ameliyat gerekebilir.

Ülserler kronik ve tekrarlayıcıdır. Hayatı kısaltmaktan çok hayat kalitesini azaltır. Tedavi edilemeyen bir ülserin iyileşmesi 10- 15 yıl kadar sürer. Bunun yanı sıra ülser diyeti de ülser tedavisinde yardımcıdır.

Mide yanmasını önlemek için içilen süt bile ülser rahatsızlığını ileri seviyelere götürebilir. Bu nedenle ülser hastaları midelerine iyi gelmeyen, mide salgısını artıran her türlü gıda ve içecekten kesinlikle uzak durmalıdır. Ekşi, acı, soğanlı yiyecekler şikayetleri artırıyorsa onlardan uzak bir beslenme rutini oluşturulmalıdır.

Sigara içmek ülser tedavisini bloke ederek ülserin iyileşmesini geciktirmektedir. Alkol alımı da yüzeysel mukoza direncini bozduğu için gastrit ve ülser gibi hastalıkların tedavisini zorlu hale getirir. Özellikle akut ülserde kesinlikle alkol kullanımından uzak durulmalıdır.

Elma, armut, yulaf ezmesi ve lif oranı yüksek besinler ülsere iyi gelir. Lif, şişkinliği ve ağrıyı hafifletirken midenizdeki asit miktarını azaltabilir.

Yapılan çalışmalar aynı zamanda lif açısından zengin bir beslenmenin ülserleri önlemeye yardımcı olabileceğini de göstermiştir.

Ülsere iyi besinler aşağıdaki gibidir:

• Elma, armut
• Yulaf ezmesi
• Lif oranı yüksek besinler
• Tatlı patates
• Kırmızı biber
• Deniz ürünleri
• Flavonoid içeren baklagiller, lahana ve brokoli
• Bal
• Sarımsak
• Kızılcık
• Damla sakızı

Yukarıda yer alan besinlerin tüketimi konusunda doktora danışmak daha sağlıklı bir süreç yönetilmesine yardımcı olacaktır.

Ülser teşhisinin en doğru yöntemi ülserin direkt olarak görülmesine ve gerektiği zaman doku örneği alınmasına olanak sağlayan endoskopidir.

Bazı ülser vakalarından baryumlu mide duedenum grafisi de endoskopi sonrasında yardımcı olabilir. Ülserin mide kanserine dönüşmesini önlemede ülserin endoskopi ile erken teşhis edilebilmesi çok önemlidir.

Özellikle yemek yedikten sonra mide ağrısı, midede yanma, midede şişkinlik hissi ve gaz şikayetleri ülserin yaygın belirtileridir. Ülserde sık karşılaşılan diğer belirtiler, mide bulantısı, kusma, az yemeye rağmen çabuk doyma, iştahsızlık ve kilo kaybıdır.

Midede yanma hissiyle başlayan ülser belirtileri şu şekildedir:

• Midenin üst kısmında yanma ve ağrı
• Yemek yedikten sonra şişkinlik, hazımsızlık ve gaz
• Az yemek yense bile çabuk gelen tokluk hissi
• Mide bulantısı ve kusma
• İştahsızlık
• Kilo kaybı
• Baş dönmesi
• Geğirme veya asit reflü
• Yorgunluk ve nefes darlığı
• Dışkı renginde değişiklik

Midenin üst kısmında yanma ve ağrı​

Ülser hastalığında mide asidinin yemek borunuza kaçması ve mide astarında meydana gelen tahribat sebebiyle yaygın olarak görülen midede yanma ve ağrı belirtisi yaşanır.

Şişkinlik, hazımsızlık ve gaz​

Ülserle birlikte midenin koruyucu astarının tahrip olup açık yaralar oluşması sonucunda özellikle yemek yedikten sonra şişkinlik, hazımsızlık, gaz ve geğirme gibi semptomlar ortaya çıkar ve bu durumlar kişiyi rahatsız edici boyuta ulaşabilir.

Çabuk gelen tokluk hissi​

Özellikle peptik ülserler, yiyeceklerin sindirim kanalından geçişini engelleyerek kolayca doyup tokluk hissi oluşmasına, kusmaya ve iltihap nedeniyle midenin şişip yara izi bırakarak kilo vermenize neden olabilir.

Mide bulantısı ve kusma​

Helikobakter pilori adlı bakterinin mideyi tahriş edici etkileri sebebiyle ülser hastalarında mide ve bulantısı ve kusma belirtileri görülebilir.

İştah kaybı​

Bazı mide ülserleri, meydana gelen iltihaplanma nedeniyle sindirim sisteminde blokaj oluşturur ve bu durum yiyeceklerin mideden geçmesini engelleyerek iştah azalması ve kilo kaybına neden olabilir.

Baş dönmesi​

Bazı ülserler midenin iç yüzeyinde kanama meydana getirir ve bu da baş dönmesi semptomu olarak kendisini gösterir.

Yorgunluk ve nefes darlığı​

Mide ülserlerinin en sık görülen komplikasyonu iç kanamadır. İç kanamalar da anemiye neden olabilir ve yorgunluk, nefes darlığı gibi belirtiler ortaya çıkabilir.

Ülser, genellikle helikobakter pilori adlı bakterinin neden olmasıyla midenin ürettiği sindirim suları ile midenin iç yüzeyini koruyan çeşitli faktörler arasında dengesizlik yaşandığında meydana gelir.

Bu durumun sonucunda mide astarı, onikiparmak bağırsağının ilk kısmı olan duodenum tahrip olur ve açık yaralar oluşur.

Helikobakter pilori başta olmak üzere ülsere neden olan durumlar arasında genetik faktör, sağlıksız beslenme, hızlı yemek yemek ve uzun süre aç kalmak bulunur.

Ülser nedenleri şu şekilde sıralanabilir:

• Genetik
• Sağlıksız ve düzensiz beslenme
• Hızlı yemek yemek
• Besinleri çiğnemeden tüketmek
• Uzun süre aç kalmak
• Sigara ve alkol tüketimi
• Kafein, yağlı ve baharatlı yiyecekler
• Stres
• Çevre kirliliği
• Bazı ağrı kesici ve kortizon ilaçları

Peptik ülser mide, ince bağırsak veya yemek borusunun iç yüzeyinin mide asidi tarafından tahrip edilmesi sonucu meydana gelen açık yaralardır. Ülserlerin en yaygın nedeni olarak midede helicobacter pylori (H pylori) adı verilen bakteriler tarafından meydana gelen enfeksiyonlardır. Peptik ülserin sık karşılaşılan belirtisi ise karın ağrısıdır.

Peptik ülser tedavi edilmediği takdirde iç kanama gibi ciddi komplikasyonlara neden olabilirler. Bu sebeple ülser şikayetiyle karşılaşıldığı zaman gastroenteroloji uzmanına danışmak gerekir.