Yalnız Değilsin Toprak Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, ailesiyle birlikte yaz tatiline çıkan Melis adında meraklı bir kız çocuğu varmış. Melis, yolculuk boyunca arabanın camından dışarı bakmayı çok severmiş. Tarlalar, ağaçlar, minik kulübeler hızla geçerken, gözleri bir anda bir şeyde takılı kalmış.
Bir tarlanın ortasında, kolları iki yana açık, başında şapka olan garip bir figür varmış. Gömleği rüzgârla hafifçe kıpırdıyor, ama kendisi kıpırtısız duruyormuş.
“Anne,” demiş Melis hafifçe çekinerek, “o orada duran şey de ne?”
Annesi geriye dönüp bakmış, ardından gülümsemiş. “O bir korkuluk tatlım,” demiş. “Kuşlar tarladaki ürünleri yemesin diye dikilir.”
Melis başını yana eğmiş. “Ama bana biraz üzgün gibi geldi.”
Babası gülerek, “Korkuluklar hep öyle durur, biraz yalnız gibi,” demiş. “İstersen dönüşte yakından bakalım.”
Melis başını sallamış ama gözleri hâlâ tarladaymış. Korkuluğun yalnızlığı kalbinde bir sızı gibi kalmış.
Gün sonunda evlerine dönerken aynı yoldan geçmişler. Babası, Melis’in isteğini unutmamış, arabayı yavaşlatıp tarlanın kenarında durmuş. Melis heyecanla kapıyı açmış, ama bir an duraksamış. Korkuluğa bu kadar yaklaşmak biraz garip gelmiş.
Tarlanın kenarında, yaşlı bir amca çalışıyormuş. Güneşten yanmış yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümseme varmış. Melis çekinerek “Merhaba,” demiş. “O korkuluğu siz mi yaptınız?”
Amca başını sallamış. “Evet,” demiş gururla. “Adı Toprak. Beş yıldır bu tarlayı bekliyor.”
Melis kaşlarını kaldırmış. “Adı mı var?”
“Olmaz mı?” demiş amca. “Her emek verdiğim şeye bir isim veririm. Toprak, benim sessiz arkadaşım.”
Melis yavaşça korkuluğa yaklaşmış. Gömleği eskimiş, kolundaki bez parçası rüzgârda hafifçe savruluyormuş. “Bazen ben de böyle hissediyorum,” demiş kendi kendine. “Sınıfta bazen kimse beni dinlemiyor gibi oluyor.”
Amca sessizce dinlemiş. Sonra dizlerinin üzerine çökmüş. “Biliyor musun,” demiş, “Korkuluklar konuşmaz ama dinler. Belki o da senin gibi birini bekliyordur.”
Melis biraz utanarak gülümsemiş. Ama içi kıpır kıpır olmuş. Sanki o an, Toprak’la arasında görünmez bir bağ kurulduğunu hissetmiş.
Eve dönerken arabada pek konuşmamış. Camdan dışarı bakarken Toprak’ı düşünmüş. Sessizce orada duran, kimseye bir şey demeyen ama hep bakan o korkuluğu. “Beni anladı mı acaba?” diye geçirmiş içinden.
O gece odasında yatağa uzanmış, gözlerini tavana dikmiş. Kendi sessizliklerini düşünmüş. Bazen okulda, bazen arkadaşlarının arasında, konuşmak istemediği ama duyulmak istediği anları. “Benim gibi mi acaba?” diye fısıldamış karanlığa. İlk kez bir korkuluğun içini merak etmiş.
Sabah kahvaltıdan sonra annesi küçük bir torbayla gelmiş. “Dün çok dalgındın,” demiş gülümseyerek. “Belki Toprak’a bir şeyler hazırlamak istersin.”
Melis heyecanla torbayı açmış. İçinde boncuklar, ipler ve renkli kumaşlar varmış. Kalbi biraz hızlanmış, yüzünde ufak bir tebessüm belirmiş. “Toprak’a ses olacak bir hediye yapabilirim,” demiş kendi kendine.
Melis odasında sessizce çalışmaya başlamış. Boncukları özenle dizmiş, ipi dikkatlice geçirmiş, renkli kumaşlardan minicik bir fular kesmiş. Kolyenin tam ortasına, “Yalnız değilsin” yazdığı küçük bir kâğıt yerleştirmiş. O an kalbi sanki hem çok hafif hem de çok doluymuş. Ellerinden çıkan bu küçük hediye, sanki Melis’in içini de iyileştiriyormuş.
Hafta sonu geldiğinde, Melis sabah erkenden uyanmış. Elindeki küçük kutuyu sıkı sıkı tutarak arabaya binmiş. Tarlaya yaklaştıklarında korkuluğu yeniden görebilmiş. Bu kez ona daha farklı bakmış; artık yalnız görünen değil, bekleyen bir dost gibiymiş.
Tarlanın sahibi yaşlı amca yine oradaymış. Melis, kutuyu iki eliyle taşıyarak yanına gitmiş. “Toprak için,” demiş utangaç bir gülümsemeyle. Amca başını eğerek hafifçe selam vermiş, ama hiçbir şey dememiş. Sanki anlayarak susmuş.
Melis yavaşça korkuluğun yanına yürümüş. Kolyesini Toprak’ın boynuna takarken nefesini tutmuş. “Seni duyan biri var,” demiş fısıltıyla. Rüzgâr o anda biraz daha yumuşak esmiş, kumaşlar hafifçe kıpırdamış. Sanki Toprak gerçekten cevap vermiş gibiymiş.
Melis geri adım atıp korkuluğa son bir kez daha bakmış. Buğday başakları usulca sallanıyor, güneş hafifçe toprağı ısıtıyormuş. O an Melis’in içinde derin bir huzur yayılmış. Sanki artık sessizlik eskisi kadar yalnız değilmiş.
Yalnız Değilsin Toprak Masalının sonunda Melis anlamış ki, bazen konuşmasan bile birini görmek, onunla kalpten bağ kurmak her şeyden daha değerliymiş.
Yazın Yağan Kar Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, çiçeklerin açtığı, kuşların cıvıldadığı, çocukların çıplak ayakla toprağa bastığı küçük bir köy varmış. Bu köyde her yaz, çocukların neşesiyle bahçeler şenlenirmiş. Ama o yıl işler beklenmedik şekilde değişmiş.
Güneşli bir sabah, çocuklar dışarı çıkmak için kapıyı açtıklarında gözlerine inanamamış. Gökyüzü griye bürünmüş, hava serinlemiş ve kar taneleri yavaşça yere düşmeye başlamış. Çiçekler donmuş, dereler susmuş, ağaçlar sessizliğe gömülmüş. Oysa takvim yazı gösteriyormuş.
İlk gün herkes bunun kısa süreceğini düşünmüş. Ama kar günlerce devam etmiş. Yazlık kıyafetler yerini montlara bırakmış, çocuklar dışarı çıkamaz olmuş. İçlerinden en meraklı olan Elif, bunun nedenini öğrenmek istemiş.
Elif, en yakın arkadaşı Mert’i yanına çağırmış. İkisi birlikte köyün küçük kütüphanesine gitmişler. Rafları karıştırırken “Mevsimlerin Koruyucuları” adlı eski bir kitap bulmuşlar. Kitabın ortasında şu cümle yazıyormuş: “Karlar Kraliçesi, unutulduğunu hissederse mevsimlerin sırasını karıştırır.”
Elif kitabı Mert’e gösterip, “Belki de Karlar Kraliçesi üzgündür,” demiş. Mert ise, “Onunla konuşmamız gerek,” demiş. O gün köydeki tüm çocuklara haber vermişler. Herkes birlikte Karlar Kraliçesi’ni bulmak için yola çıkmış.
Ormanın içinden geçerken rüzgâr yüzlerine dokunmuş ama kimse geri dönmemiş. Dallardan sarkan buzlar arasında yürüyerek yüksek bir tepeye ulaşmışlar. Tepede, buzdan yapılmış parlak bir saray varmış. Sarayın kapısı hafif aralıymış.
Çocuklar yavaşça içeriye girmiş. Sarayın ortasında, uzun pelerinli, zarif bir kadın oturuyormuş. Saçları bembeyaz, elleri ince ve sessizmiş.
Kraliçe başını yavaşça kaldırmış. İncecik parmakları kucağında kenetlenmiş, gözlerinde sessiz ve kırgın bir bakış varmış. Çocuklara usulca bakarken, sesi neredeyse bir fısıltı gibi çıkmış: “Kimse artık kışı sevmiyor. Herkes sadece yazı bekliyor. Ben unutuldum.”
Elif bir adım öne çıkmış. Gözleri yumuşak ama sesi kararlıymış. “Biz seni unutmadık,” demiş. “Kışın kardan adam yapmayı, pencereye vuran karı izlemeyi, soba başında battaniyeye sarılıp kitap okumayı çok seviyoruz. Ama şimdi yaz geldi, güneş bizimle olmak istiyor.”
Kraliçe yere bakmış, dudakları titremiş ama konuşmamış. Mert birkaç adım atarak yanına yaklaşmış. “Her mevsimin yeri ayrı,” demiş. “Senin kışın getirdiğin güzellikleri seviyoruz. Ama kışın zamanı geçtiğinde, tıpkı bir şiirin son dizesi gibi usulca gitmeli.”
Kraliçe’nin gözünden incecik bir damla süzülmüş. “Ben sadece hatırlanmak istemiştim,” demiş kısık bir sesle. Diğer çocuklar sessizce başlarını sallamış. İçlerinden biri, “Sen bizim için her zaman buradasın,” demiş.
O anda camdan içeriye tatlı bir güneş ışığı süzülmüş. Kraliçe ilk kez hafifçe gülümsemiş ve başını gökyüzüne kaldırmış.
Saraydan çıkarken hava yavaşça ısınmaya başlamış. Karlar çözülmüş, ağaçlar yeniden yeşermiş, çiçekler yavaşça başlarını kaldırmış.
Yazın Yağan Kar Masalının sonuda, çocuklar bir şeyi hissetmiş: Bazen birini hatırlamak, mevsimleri bile yerli yerine koyarmış.
Balıklar Neden Gözünü Kapatmaz Masalı
- Çocuk Masalları
- 0 💬Cevaplar
Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, derin mavi denizlerin en ışıltılı kıyısında, Minnoş adında küçücük, turuncu bir balık yaşarmış. Minnoş, hem oyunbaz hem de çok meraklıymış. Mercan kayalıklarının arasında gezinir, yosunların arasına saklanır, deniz kabuklarını biriktirmeyi çok severmiş.
Ama ne zaman gece olsa, Minnoş’un aklını hep aynı soru kurcalarmış. “Ben gözümü neden kapatamıyorum?”
Bir akşam, güneş denizin arkasında yavaşça kaybolmuş. Sular koyulaşmış, her şey yavaşlamış. Minnoş, mağarasına çekilmiş ama gözleri hâlâ açıktaymış. “Herkes gözünü kapatıp uyuyor. Peki ben neden kapatamıyorum?” diye mırıldanmış kendi kendine.
Ertesi sabah, denizin üst katmanlarına doğru yüzüp, kocaman yengeç Dodo’ya rastlamış. “Dodo, sen uyurken gözlerini kapatıyor musun?” diye sormuş.
Dodo kocaman kıskaçlarını sallayıp gülümsemiş. “Ben kabuğumun içine saklanırım. Gözlerim kapalı mı açık mı, ben bile bilmem,” demiş.
Minnoş şaşırmış. Göz kapaklarının olmadığını daha önce hiç fark etmemiş. Bir an durmuş ve kendi bedenine dikkatlice bakmış. Gerçekten de ne kadar istese de gözlerini kapatamıyormuş. “Ama ya ben uyanık kalıyorsam?” diye fısıldamış kendi kendine.
Lila, Minnoş’un endişesini fark etmiş. Yavaşça yaklaşıp usulca konuşmuş: “Uykunun sessizliği, sadece göz kapatmakla olmaz Minnoş. Kalbin sakinleştiğinde, düşüncelerin durulduğunda, işte o zaman uyuyorsundur. Bedeninle değil, iç sesinle dinlenirsin.”
Gerçekten de öyleymiş. Gözleri açık kalıyor ama içi usul usul hafifliyormuş. Süzülerek ilerlerken kalbinin ritmi yavaşlamış, yüzgeçleri gevşeyip durmuş. İçinde sessizlikle dolu bir sakinlik yayılmış.
Balıklar Neden Gözünü Kapatmaz Masalının sonunda, Minnoş şunu anlamış: Uykunun şekli herkes için farklıymış. Gözlerini kapatmasan da dinlenebilirmişsin. Önemli olan, içinin durulması, kalbinin sessizce nefes almasıymış.
Minnoş biraz düşünmüş, ama cevabı hâlâ bulamamış.
Sonra denizanası Lila’ya yüzmüş. Lila yumuşacık ışıklar saçarken, Minnoş ona da sormuş: “Ben uyuyorum sanırım, ama gözlerim hep açık kalıyor. Acaba yanlış mı yapıyorum?”
Lila nazikçe süzülerek konuşmuş: “Senin göz kapakların yok Minnoş. Balıklar, gözlerini kapatmadan dinlenir. Gözlerin açık olabilir ama bedenin, kalbin, yüzgeçlerin huzur içinde durur.”