Avec araç kiralama şirketi, bazı müşteri yorumlarına göre güvenilir değildir. Müşterilerin şikayet ettiği konular arasında:

• Rezervasyon iptali: Müşterilerin rezervasyonlarının iptal edilmesi veya araç bulunmadığını söylenmesi.
• Araç durumu: Kiralanan araçların eski, kirli, hasarlı veya arızalı olması.
• Müşteri hizmetleri: Kaba, ilgisiz ve saygısız personel ile iletişim kurulması.
• Ödeme sorunları: Tüm ödeme işlemlerinin kredi kartıyla yapılması gerektiği halde, EFT veya nakit ödeme taleplerinin olması.

Bu nedenle, Avec'ten araç kiralamadan önce şirketin hizmet kalitesini ve müşteri yorumlarını dikkatlice değerlendirmek önemlidir.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük ama kalpleri büyük insanlarla dolu bir köyde Zeynep adında tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Zeynep, bayramları çok severmiş ama Kurban Bayramı’nın yeri onun kalbinde hep ayrıymış. Çünkü bu bayramda sadece yeni elbiseler giyilmez, kalpler de sevgiyle süslenirmiş.

Bayramdan bir gün önce evde büyük bir hazırlık başlamış. Annesi mutfakta yemekler pişirmiş, babası bahçedeki masayı yıkamış. Herkes bir telaş içindeyken Zeynep merakla sormuş: “Anne, neden Kurban Bayramı’nda kurban kesiyoruz?” Annesi ellerini kurularken yumuşak bir sesle anlatmaya başlamış: “Kurban, paylaşmanın adıdır güzel kızım. Allah’a şükretmek ve elimizdekini ihtiyaç sahipleriyle paylaşmaktır.”

Zeynep başını hafifçe yana eğmiş. “Yani sadece kendi evimiz için değil mi?” diye sormuş.

Annesi gülümsemiş. “Tam da öyle. Kurban eti üçe bölünür. Bir kısmı evimize, bir kısmı komşuya, en önemli kısmı ise ihtiyacı olana gider.”

Zeynep o anda içinde sıcacık bir duygu hissetmiş. O da bu güzel paylaşımın bir parçası olmak istemiş.

Ertesi sabah güneş doğarken, Zeynep bayramlıklarını giymiş. Üzerine çiçekli elbisesini geçirmiş, annesi saçlarını toplamış. Sonra annesi ona küçük, yuvarlak bir sepet uzatmış. Sepetin içinde bayram şekeri, kurabiyeler ve küçük paketler hâlinde hazırlanmış etler varmış. “Bugün bu sepetle birkaç kişiyi ziyaret edeceğiz,” demiş annesi.

İlk olarak yaşlı Emine Teyze’nin evine gitmişler. Kapıyı açan Emine Teyze, Zeynep’i ve annesini görünce gözleri dolmuş. “Ne güzel şey bu böyle, bayram sepetiyle gelen küçük bir melek,” demiş.

Zeynep sepetten bir paket çıkarıp uzatmış. “Bu sizin kurban payımız, afiyet olsun,” demiş.

Emine Teyze, paketi iki eliyle alıp göğsüne bastırmış. Sonra yavaşça başını göğe kaldırmış ve usulca dua etmiş: “Allah’ım bu küçük kızın yolunu hep aydınlık et. Gönlünden merhameti, evinden bereketi eksik etme.”

Zeynep o an hiç kıpırdamadan dinlemiş. Emine Teyze’nin sesi çok sakin ama yüreğe dokunan bir sıcaklıktaymış. Sanki o sözler, Zeynep’in kalbine işlenmiş gibiymiş.

Daha sonra köyün biraz dışındaki küçük evde yaşayan Hasan Amca’ya gitmişler. Hasan Amca yalnız yaşar, bayramda misafir gelince çok sevinirmiş. Zeynep, sepetten hem tatlı hem et uzatınca, adamın yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. “Paylaşan eller büyür kızım,” demiş. Bu söz Zeynep’in kulağında yankılanmış.

Dönüş yolunda Zeynep, sepetine bakmış. İçindekiler bitmiş ama kalbi hiç olmadığı kadar doluymuş. Annesi bu durumu farketmiş. “Ne güzel bir bayram oldu değil mi?” diye sormuş.

Zeynep başını sallamış. “Bu bayram karnım değil, kalbim doydu,” diye fısıldamış.

Akşam olduğunda evin kapısı birer birer çalmaya başlamış. Halası, dayısı, kuzenleri ve dedesi sırayla gelmişler. Bahçedeki uzun masaya beyaz bir örtü serilmiş, herkes kendi pişirdiği bir yemeği getirmiş. Tandırda pişen et, zeytinyağlı dolmalar, taze ekmekler ve güler yüzler bir araya gelmiş.

Zeynep masada dedesinin yanına oturmuş, kuzenleriyle birlikte şakalaşmış. Biri su bardağı uzatmış, diğeri peçete getirmiş, herkes birbirine yardım etmiş. Büyükler eski bayramları anlatmış, çocuklar doyasıya gülmüş. Zeynep o an içinden şöyle demiş: “Paylaştıkça çoğalıyor her şey, sevgi de bayram da.”

Kurban Bayramı Masalı burada biterken o küçük köyde, bayram akşamı gökyüzü yıldızlarla dolarken, bir sofranın etrafında toplanan kalpler bayramın en güzel anlamını yaşatmış: Birlik, bereket ve sevgi.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, geniş tarlaların kıyısında kurulmuş küçük, sessiz bir köy varmış. Bu köyde, gökyüzünü seyretmeyi çok seven Kaan adında bir çocuk yaşarmış. En çok da pencereden görünen o bembeyaz pamuk tarlasına bakmayı severmiş.

Pamuklar uzaktan bakınca gökyüzünden yere inmiş bulutlar gibi görünürmüş. Rüzgâr estikçe yavaşça dalgalanır, toprağın üstünde dans edermiş gibi kıpırdanırlarmış. Kaan her gün pencereye oturur, gözlerini o beyazlıktan ayıramazmış. Ama hiç yanına gidemezmiş, çünkü tarlada hep büyükler çalışırmış. “Orası çocuklara göre değil,” derlermiş her seferinde.

Bir sabah annesi, “Bugün seninle birlikte tarlaya gideceğiz,” demiş. Kaan önce şaşırmış, sonra sevinçle boynuna sarılmış. İlk defa o pamuklara dokunacak olmak, içinde kıpır kıpır bir heyecan başlatmış. Kahvaltısını hızlıca bitirmiş, ayakkabılarını giymiş ve annesinin elinden tutarak yola koyulmuşlar.

Tarlaya vardıklarında güneş henüz, yeni doğuyormuş. Toprağın kokusu, sabah serinliğine karışmış, pamuklar güneşte parlıyormuş. Kaan usulca eğilmiş ve bir kozanın yanına diz çökmüş. Dikkatle bakmış, sonra parmaklarıyla yavaşça dokunmuş. Kozanın içinden çıkan yumuşacık pamuk, sanki elini öpüyormuş gibi hafifmiş.

“İnanamıyorum,” demiş fısıltıyla, “Gerçekten bulut gibiymiş.” Annesi başıyla onaylamış, “Ama onun bu hale gelmesi zaman alır,” demiş. Kaan pamuklara tekrar bakmış ve artık sadece beyaz bir şey görmemeye başlamış. O yumuşaklığın altında emek, güneş ve bekleyiş varmış. Her bir pamuk, ona sabrın sessiz dilini fısıldıyormuş.

Tarlanın biraz ilerisinde, yaşlı bir amca pamuk topluyormuş. Gömleğinin kolları kıvrılmış, başında güneşten koruyan geniş bir şapka varmış. Kaan usulca yanına yaklaşmış, yere çömelmiş ve onu sessizce izlemeye başlamış. Amcanın elleri yavaş ama dikkatliymiş; her pamuk kozasını incitmeden koparıp sepete bırakıyormuş.

Kaan bir süre sessiz kalmış, sonra merakla sormuş:
“Zor mu bu işi yapmak?”

Amca başını çevirmiş, gözlüklerinin altından gülümseyerek bakmış.
“Zor değil evlat,” demiş. “Ama bu iş sabır ister. Hemen olmuyor çünkü. Önce tarlaya tohum ekersin, sonra güneş açsın, yağmur yağsın diye beklersin. Bekledikçe pamuk büyür, koza olur.”

Kaan kozalardan birine dokunmuş, sert kabuğunu hissetmiş.
“Peki sonra?” demiş merakla.

“Sonra,” demiş amca, “o kozanın içinde pamuk olgunlaşır. Ama hemen açılmaz. Bekleyeceksin. Eğer acele edip erken koparırsan, içindeki pamuk zarar görür. Ama sabredersen, işte o zaman içinden yumuşacık, tertemiz bir pamuk çıkar.”

Kaan gözlerini kocaman açmış, başıyla onaylamış.
“Yani tıpkı sabah kahvaltıdan önce el yıkamak gibi. Önce hazırlık, sonra güzellik geliyor.”

Amca kahkaha atmış.
“Aynen öyle,” demiş. “Toprak da çocuk gibidir. Ona iyi bakarsan, zamanını bilirsen, sana en güzelini verir.”

Kaan bir süre konuşmamış. Sepetteki pamuklara bakmış, sonra gökyüzüne. İçinde bir şeyin yumuşadığını hissetmiş. O anda anlamış ki, bazen en güzel şeyler hemen gelmezmiş. Beklemeyi bilmek, sabretmek gerekirmiş.

O gün boyunca pamuklara tekrar tekrar dokunmuş, bazen durup gökyüzüne bakmış, bazen de toprağı avucunun içinde sıkmış. Ellerinin arasındaki toprak sıcakmış, ama yumuşaktı. Tıpkı sabırlı bir kalp gibi. Ne kadar bakarsa baksın, o tarlada hep başka bir güzellik fark ediyormuş. Ve her şeyi görmeye başladıkça, içi daha da huzurla doluyormuş.

Güneş yavaşça alçalmaya başladığında annesi, “Artık eve dönme zamanı,” demiş. Kaan elinde birkaç pamuk parçasıyla geriye dönmüş. Her adımda arkasına bakıp bir kez daha o beyaz tarlayı izlemek istemiş. Çünkü artık o tarla sadece uzaktan bakılan bir yer değilmiş; içinde yürüdüğü, öğrendiği, hissettiği bir yer olmuş.

Eve vardığında, pamukları yatağının başucuna yerleştirmiş. Onlara dokundukça yalnızca o yumuşaklığı değil, o gün orada hissettiği sabrı ve huzuru da hatırlıyormuş. Pencereye oturduğunda artık pamuklara uzaktan bakmıyor, içinden gülümsüyormuş. Çünkü o gün kalbinin bir köşesi de pamuk gibi yumuşamış.

Pamuk Tarlası Masalı burada biterken, o küçük köyde, bir çocuk ilk defa toprağa eğilmiş ve sabrın ne kadar sessiz ama ne kadar güçlü bir şey olduğunu kalbinde hissetmiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar sakin bir mahallede, ailesiyle birlikte yaşayan meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuk arabaları çok severmiş; yolda geçen her arabanın sesini tanır, farlarının şeklinden markasını anlarmış. En büyük hayali bir gün kendi arabasının olmasıymış ama şimdilik sadece oyuncaklarla yetinirmiş.

Bir gün babası işten dönerken heyecanla korna çalmış. Evlerinin önünde yepyeni, parıl parıl bir araba duruyormuş. Babası, “Bundan sonra hafta sonları gezmeye daha çok çıkabileceğiz,” demiş gülümseyerek. Arabanın rengi gece mavisiymiş ve camları hafifçe parlıyormuş.

Çocuk, arabanın etrafında dönmüş, farlarına, kapı kollarına ve tekerleklerine uzun uzun bakmış. Her ayrıntıyı dikkatle incelemiş ama sanki bu arabada farklı bir şeyler varmış. Kimse fark etmese de o, içinde bir sır saklandığını hissetmiş.

Ertesi sabah herkes evdeyken, sessizce dışarı çıkıp arabanın içine oturmuş. Direksiyona dokunmuş, aynayı düzeltmiş, sonra iç çekip, “Keşke bu araba konuşabilseydi,” demiş. Tam o anda, ön panelden ince ama sıcak bir ses yükselmiş: “Neden olmasın?”

Çocuk yerinden sıçramış, gözleri fal taşı gibi açılmış. “Şey… Sen… Sen konuştun mu?” demiş şaşkınlıkla. Araba kibarca gülümsemiş gibi farlarını bir yakıp bir söndürmüş. “Evet,” demiş, “Ama bu sır sadece seninle benim aramda kalmalı.”

O günden sonra çocuk her fırsatta arabaya binmiş. Araba bazen robot bir arkadaş olmuş, elleriyle kalem tutup birlikte resim çizmişler. Bazen bir uçan halıya dönüşüp gökyüzünde yıldızların arasında dolaşmışlar.

Ama bir gece, her şey biraz daha farklı başlamış. Çocuk arabanın içine oturmuşken, gösterge paneli usulca ışıldamış ve araba şöyle demiş: “Bu gece sürpriz sırası bende. Gözlerini kapat ve sadece kalbinle dinle.”

Çocuk heyecanla gözlerini kapatmış. İçeride hafif bir titreşim başlamış; sanki araba derin bir nefes almış gibiymiş. Önce koltuklar yumuşamış, ardından içerdeki ışıklar gökyüzü rengini almış.

Sonra dışarıdan hafif bir uğultu yükselmiş; tekerlekler yavaşça içeri doğru katlanmış, gövde zarifçe esnemiş. Tavanın iki yanında gümüş renkli, ışıkla dokunmuş gibi parlayan büyük kanatlar açılmış.

Araba usulca yerden yükselmiş, önce garajın çatısını geçmiş, sonra mahallenin üstünde daireler çizerek gökyüzüne doğru süzülmeye başlamış. Geçtiği yerlerde bulutlar aralanıyor, yıldızlar yollarını açıyormuş sanki.

Çocuk göz kapaklarını araladığında, gördüğü manzara karşısında nefesi kesilmiş. Kendilerini, pamuk gibi bulutların ortasında duran, ışıl ışıl bir geçidin önünde bulmuşlar. Bu geçit gökyüzünde süzülen bir kapıymış; kenarları yıldız tozlarıyla parlıyor, içinden renkli ışıklar dökülüyormuş.

Kapı yavaşça aralandığında, gözlerinin önünde bambaşka bir dünya açılmış. Çocuk etrafa hayranlıkla bakmış. Havada süzülen onlarca sihirli araba varmış. Her biri farklı şekillere bürünebiliyormuş.

Kimi dev bir salıncağa, kimi gökyüzünde dönen bir dönme dolaba dönüşüyormuş. Bazıları kuyruklu yıldız gibi iz bırakıyor, bazıları masal anlatan gemilere benziyormuş.

Hepsi kendi dillerince fısıldaşıyor, gülüşüyor, bulutların arasında dans ediyormuş. Bu, yalnızca hayal gücünün kapısını hiç kapatmayanların ulaşabildiği bir yermiş.

Çocuk arabasına bakmış, gözlerinde parlayan bir şaşkınlıkla: “Burası gerçek mi?” demiş fısıltıyla.

Araba usulca cevaplamış: “Evet gerçek, ama sadece hayal kurmaya devam eden çocuklar için.”

O gece çocuk, bulutların üstünde çıplak ayakla koşturmuş, gökyüzünde savrulan yıldızların peşinden gülerek koşmuş. Şekilden şekle giren sihirli arabalarla saklambaç oynamış, bir kayan yıldızın sırtında kayıp rüzgârla yarışmış.

Zaman sanki durmuş, dünya çok uzakta kalmış. Sadece kahkahası, yıldızların arasına karışıp parıldamış. Dönüş vakti geldiğinde, araba sessizce alçalmış. Kanatları yavaşça toplanmış, gövdesi yeniden eski hâline dönmüş.

Araba, motor sesiyle tatlı tatlı mırıldanmış; her vızıltısı sanki usul usul anlatılan bir masalın cümleleriymiş. Çocuk başını koltuğa yaslamış, gözlerini kapatırken yavaşça gülümsemiş.

Sihirli Araba Masalı burada biterken, bir çocuğun kalbinde gökyüzünden gelen ışıklarla örülmüş kocaman bir gülümseme kalmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, küçük ve çiçekli bir apartman dairesinde yaşayan iki kardeş varmış. Elif, sabırlı ve sevecen bir ablaymış. Can ise biraz daha küçük, meraklı ve her şeye heyecanla yaklaşan bir kardeşmiş. Birlikte geçirdikleri zamanlar, bazen oyun dolu, bazen de sessizce yan yana oldukları anlarla geçermiş.

Can, bir sabah erkenden uyanmış. Elinde kendi yaptığı renkli bir kartla ablasının yanına gitmiş. Kartın üstüne kalpler, çiçekler ve “Abla Kardeş Günü Kutlu Olsun” yazmış. “Bugün bizim günümüz olsun!” demiş neşeyle. Elif, gözlerini ovuşturup kartı görünce gülümsemiş. “Ne güzel düşünmüşsün Can,” demiş sevgiyle.

Kahvaltıda birlikte minik tostlar hazırlamışlar. Ekmekleri yıldız şeklinde kesip, üzerine bal sürüp tabaklarına dizmişler. Hava güneşliymiş ama hafif bir rüzgâr pencereden perdeyi kıpırdatıyormuş. Sofrada kahkahalarla birbirlerine hikâyeler anlatmışlar. O sabah, evin içinde sanki minik bir bayram havası var gibiymiş.

Kahvaltıdan sonra birlikte oyuncak kutusunu açmışlar. Battaniyeleri koltukların üzerine gerip büyük bir kale kurmaya başlamışlar. Kalenin girişine “Abla Kardeş Günü Şatosu” yazan bir tabelayı asmışlar. Sadece “kardeşlik şifresi” bilenler içeri girebiliyormuş. İçeri giren ilk kişi Elif olmuş, sonra Can gülerek arkasından gelmiş.

Birlikte kalede masallar uydurmuşlar. Biri sihirli orman bekçisi, diğeri cesur göl koruyucusu olmuş. Ama bir süre sonra Can istemeden kalenin bir yastığını çekmiş ve kale yıkılmış. Elif’in yüzü düşmüş.

Can durup mahcup bir şekilde ablasına bakmış. “İsteyerek yapmadım,” demiş kısık bir sesle.

Elif önce hiçbir şey dememiş. Sonra gülümseyip elini uzatmış. “Önemli değil, yeniden kurarız. Zaten kardeşler hep yeniden kurar,” demiş.

Bu söz Can’ın içini ısıtmış. Beraber yeniden kale yapmışlar, bu sefer çatıyı biraz daha sağlam yerleştirmişler. Sonra pencerenin kenarına oturup dışarıyı izlemişler. Rüzgâr yaprakları savuruyormuş, bulutların arkasında minik bir kuş uçuyormuş. O an sessizce bakmışlar ve birbirlerinin yanında olmanın ne kadar güzel olduğunu kalplerinde hissetmişler.

Günün sonunda, birlikte bir resim defteri almışlar. Sayfaya bugünü çizmişler: yıldızlı tostlar, battaniyeden şato, yıkılıp yeniden yapılan kale. Her çizgide birlikte olmanın ne kadar güzel olduğunu hatırlamışlar. Sayfanın altına da kocaman harflerle yazmışlar: “Abla Kardeş Günü – Her Gün Bizim Günümüz.”

Abla Kardeş Günü Masalı burada biterken, o evin içinde yıkılan her kale sevgiyle yeniden kurulmuş; kırılan sessizlikler bir gülümsemeyle onarılmış. Çünkü kardeşlik, bazen bir özrün fısıltısında, bazen de sessizce uzatılan bir elde saklıymış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar yazı çok seven, meraklı mı meraklı bir çocuk varmış. Adı Mert’miş. En çok karpuz yemeyi severmiş. Hele ki güneş tepede parladığında, buz gibi bir dilim karpuz onun için en güzel ödülmüş.

Bir sabah annesi pazardan kocaman bir karpuz getirmiş. Mert, balkona çıkıp karpuzu incelemeye başlamış. Parmaklarıyla kabuğun üstüne şekiller çizmiş. O sırada ortasında minicik bir ışık parıltısı fark etmiş. Merakı iyice artan Mert, annesinin masaya bıraktığı bıçağı dikkatlice almış ve o parlayan noktaya yavaşça dokunmuş.

Tam o anda etrafı birden dönmeye başlamış. Balkon, masa, çiçekler, her şey silinmiş gibi olmuş. Mert gözlerini sıkıca kapatmış. Açtığında kendini yemyeşil bir tarlanın ortasında bulmuş.

Etrafına hayretle bakınmış. Gökyüzü burada biraz daha pembemsi, ağaçlar hafifçe kımıldıyor gibiymiş. Asıl şaşkınlığı ise çevresindeki insanları görünce yaşamış. Burada sadece çocuklar varmış! Kimisi ip atlıyor, kimisi resim yapıyor, bazıları da gökyüzüne uçurtmalarını salıyormuş.

Yanına boncuk gözlü, gülümseyen bir çocuk yaklaşmış. “Hoş geldin,” demiş neşeyle. “Sen de mi karpuz gezegenine geldin?”

Mert, biraz şaşkın ama mutlu bir ifadeyle başını sallamış. “Sanırım geldim. Ama nasıl olduğunu anlamadım,” demiş.

Diğer çocuklar da yanlarına gelmiş. Hep birlikte anlatmaya başlamışlar: “Bu gezegen, karpuzun kalbinde gizlidir. Her çocuk, içindeki özel bir çekirdeğe dokunduğunda buraya gelir. Burası yalnızca çocukların düşlerinden oluşur.”

Mert, önce biraz çekinse de sonra oyuna katılmış. Karpuz kabuklarından yapılmış kaydıraklardan kaymış. Çekirdekten koltuklara oturmuş, gülerek karpuz dondurması yemiş. Burada kimse acele etmiyormuş. Kimse “sus” demiyor, kimse “çabuk ol” diye bağırmıyormuş.

Gün batarken, bir çocuk sessizce Mert’in yanına gelmiş, elini tutmuş ve gülümseyerek, “Burada her şey hayal gücümüzle olur,” demiş. “Ama gerçek dünyada da hayal kurmayı unutma. Orası da senin düşlerinle güzelleşir.”

Sonra bir an durup hafifçe başını eğmiş: “Artık gitme vakti geldi,” demiş fısıltıyla. “Ama ne zaman istersen, kalbinle yine burayı bulabilirsin.”

Mert o anda içinin ısındığını, kalbinin hafiflediğini hissetmiş. Karşısındaki çocuğa son kez bakmış, gülümsemiş ve gözlerini yavaşça kapatmış. Gözlerini yeniden açtığında kendi balkonundaymış. Karpuz yerindeymiş, masa ve sandalye de olduğu gibi duruyormuş. Ama Mert artık karpuza bambaşka bir gözle bakıyormuş.

O günden sonra canı ne zaman sıkılsa ya da yalnız hissetse, bir dilim karpuz alıp gözlerini kapatmış. Çünkü bazı yerler gidip görmeye değil, kalbinle hatırlamaya uygunmuş.

Karpuzun İçindeki Küçük Gezegen Masalı burada biterken, belki de bir karpuz sadece serinletmezmiş; bazen çocuk kalbinin en güzel düşlerine sessizce kapı açarmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, odasında oyunlar oynayan, kitaplar okuyan bir kız çocuğu varmış. Adı Zeynep’miş. Günleri oyuncaklarıyla geçer, geceleri penceresinden yıldızlara bakarmış. Ama bir süredir, odasında geçirdiği zaman ona eskisi kadar güzel gelmiyormuş.

Zeynep bir sabah uyanmış ve yatağında oturup etrafına bakmış. Raflarda kitaplar sıralıymış, oyuncakları yerli yerindeymiş ama bir şeyler eksikmiş sanki. Duvarlar çok sade, perdeler biraz karanlıkmış. İçinden gelen o eksikliği ilk kez bu kadar açık hissetmiş. “Bu oda benim ama sanki bana hiç benzemiyor,” demiş usulca.

Hemen annesinin yanına gitmiş ve biraz çekinerek konuşmuş. “Anne, odama biraz renk katabilir miyiz? Kendim gibi bir oda yapmak istiyorum,” demiş. Annesi önce şaşırmış ama Zeynep’in yüzündeki ciddiyeti görünce gülümsemiş. “Ne istersen yapabiliriz,” demiş sevgiyle.

Zeynep hemen defterini almış ve sayfalarını karalamaya başlamış. Duvarlara çiçek desenleri çizmiş, yatağının başına bir gökyüzü resmi eklemiş. Minik bir masa hayal etmiş; üstünde pastel boyalar, yanında küçük bir sandalye. Sayfalar doldukça heyecanı da büyümüş.

Ertesi gün annesiyle birlikte kırtasiyeye gitmişler. Renkli kâğıtlar, çıkartmalar, gece lambaları almışlar. Zeynep her şeyi kendi seçmiş, eline aldığı her malzemede bir hayal canlanmış. “Burası benim kalbim gibi olsun,” demiş içinden.

Eve gelir gelmez işe koyulmuş. Önce duvarlara kendi yaptığı resimleri asmış, sonra kitapları yeni rafına dizmiş. Oyuncaklarını sevdiği şekilde yerleştirmiş, masasına en güzel örtüsünü sermiş. Her küçük dokunuşla oda biraz daha Zeynep’e benzemeye başlamış.

En çok da yatağının başucuna astığı gökyüzü resmini sevmiş. Mavi kâğıda yapıştırdığı yıldızlara uzun uzun bakmış. “Bundan sonra hayallerim hep burada başlayacak,” demiş gülümseyerek. Yatağına uzandığında tavan bile daha aydınlık görünmüş ona.

Annesi odanın kapısından sessizce bakarken Zeynep’i izlemiş. Kızının gözleri ışıl ışıl, odası da artık sımsıcak bir yere dönüşmüş. Yanına oturup başını okşamış, “Güzel kızım, kendin gibi bir oda yaptın,” demiş. Zeynep gözlerini kapatmış ve içi huzurla dolmuş.

O günden sonra odası Zeynep’in en sevdiği yer haline gelmiş. Sadece oyun oynamak için değil, düşünmek, hayal kurmak ve mutlu olmak için de oraya çekilirmiş. Her akşam yatağına uzandığında içinden usulca fısıldarmış: “Burası benim içim gibi sıcak, kalbim gibi güzel.”

Zeynep Odasını Tasarlıyor Masalı da burada, yumuşacık bir huzurla son bulmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, kendi dünyasında yaşamayı seven Ali adında bir çocuk varmış. Ali, sessizliği sever, çoğu zaman gökyüzüne bakarak hayallere dalarmış. Özellikle yıldızlara bakarken içinden hep aynı cümleyi geçirirmiş: “Bir gün ben de uzaya çıkacağım.” Bu hayalini kimseye pek anlatmaz, hep içinde hep saklarmış.

Bir sabah öğretmeni, “Haftaya serbest proje günü yapacağız,” demiş. Herkes hayalindeki bir şeyi tasarlayıp okula getirecekmiş. Sınıf bir anda heyecanla konuşmaya başlamış; kimi köprü yapacakmış, kimi robot. Ali ise sessizce oturmuş ve aklından geçen fikri fısıldamış: “Ben bir uzay gemisi yapacağım.”

Eve döner dönmez odasına çekilmiş ve plan yapmaya başlamış. Eski kutular, pet şişeler, düğmeler, bantlar, hepsini tek tek toplamış. Bahçedeki büyük masanın üzerine malzemeleri dizmiş ve heyecanla işe koyulmuş. Her parça onun için bir yıldız kadar değerliymiş.

Ama işler düşündüğü kadar kolay gitmemiş. Kartonlar kaymış, bantlar yapışmamış, bazı parçalar bir türlü yerinde durmamış. Tam o sırada yan bahçeden gelen çocuklar duvarın üzerinden bakmış. “Bu mu uzay gemisi? Hadi canım, bununla ancak rüyaya gidilir!” diye alay etmişler.

Ali o an çok üzülmüş, gözlerini yere indirip elindeki makası yavaşça masaya bırakmış. İçinde bir şeyin kırıldığını hissetmiş. O kadar hevesle başlamıştı ama şimdi her şey bir anda anlamsız gelmiş. Masanın başında uzun süre sessizce oturmuş.


O gün boyunca hiçbir şeye dokunmamış. Ne yeniden başlamış ne de düşen parçaları toplamış. Bahçedeki masa öylece kalmış; yarım kalmış bir hayal gibi. Akşam yemeğinde sessizce oturmuş, tabağındaki yemeğe bile bakmamış. Çatalı elinde tutmuş ama ağzına bir lokma bile götürmemiş.

Annesi onun halini fark etmiş ve usulca saçlarını okşamış. Gözlerinin içine bakarak yumuşak bir sesle, “Bazen en güzel yolculuklar, kimsenin görmediği anlarda başlar,” demiş. Ali cevap vermemiş ama o cümle kalbinin içinde küçük bir ışık yakmış. İlk kez kendini gerçekten anlaşılmış hissetmiş.

O gece Ali uzun süre uyuyamamış. Annesinin sözleri kulağında dönüp durmuş. “Kimse görmese de ben biliyorum,” demiş kendi kendine. Sabah olmadan uyanmış ve bahçeye inmiş. Düşen parçaları toplamış, bantları yeniden sarmış. Bu kez içindeki ses daha kararlıymış.

Günler geçtikçe uzay gemisi yavaş yavaş şekillenmeye başlamış. Şişeler motor gibi yanlara yerleşmiş, düğmeler gerçek bir kontrol paneline benzetilmiş. Her parçayı sabırla yerine koymuş, hiçbir ayrıntıyı aceleye getirmemiş. Çünkü artık yaptığı şey bir ödev değil; içindeki hayale giden yolun ta kendisiymiş.

Proje günü geldiğinde Ali, elinde büyük bir kutuyla sınıfa girmiş. Sınıf bir anda sessizleşmiş; herkes kutuya bakmış ama kimse bir şey söylememiş. Öğretmeni yanına gelip uzun uzun inceledikten sonra gülümsemiş. “İşte gerçek bir proje bu,” demiş ve elini Ali’nin omzuna koymuş.

Bir süre sonra, daha önce onunla alay eden çocuklar da yaklaşmış. İçlerinden biri başını öne eğmiş, “Özür dileriz Ali” demiş. “Biz seni biraz küçümsedik o gün”. Diğeri kutuya dokunarak, “Ama bu gerçekten çok güzel” demiş. Ali, hiçbirini kırmamış, sadece başını sallayıp gülümsemiş.

Ardından çocuklar sırayla kutunun içine oturup, düğmelere basarak sesler çıkarmaya başlamış. Biri roket gibi geri sayım yapmış, diğeri hayali pencereden bakarak “Bakın, yıldızlar!” demiş. Bir anda sınıfın içinde küçük bir uzay oyunu başlamış; herkes kendi yolculuğunu hayal etmiş.

Ali ise biraz geride durmuş, arkadaşlarının uzay gemisiyle oynayışını sessizce izlemiş. Kutunun içinden yükselen gülüşleri duydukça gözleri parlamış. Ali’nin Uzay Gemisi Masalının sonunda anlamış ki, bir şeyi birlikte kurmak, tek başına hayal kurmaktan çok daha keyifliymiş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, Hale adında sevecen bir abla ile onun meraklı mı meraklı küçük kardeşi Şura yaşarmış.

Hale, sakin yapısı ve sabırlı tavırlarıyla etrafına huzur verirmiş. Şura ise öğrenmeyi çok sever, ablasının anlattığı her yeni şeyi heyecanla dinlermiş. Henüz hiç denemediği pek çok şey varmış ama birlikte geçirdikleri zamanlar onun için en değerlisiymiş.

Hale, bir sabah kahvaltıdan sonra elinde renkli bir broşürle salona girmiş. “Bugün seni özel bir yere götürmek istiyorum,” demiş.

Şura hemen yanına koşmuş, broşüre dikkatle bakmış. Üzerinde parlak renkli topların olduğu bir salon resmi varmış. “Ben daha önce hiç böyle bir yere gitmedim,” demiş merakla. Hale de onun elini tutarak, “O zaman ilk kez birlikte gideriz,” demiş.

Hazırlanıp evden çıktıklarında güneş parlıyor, hafif bir rüzgâr ağaçların yapraklarını usulca kımıldatıyormuş. Hale yol boyunca bowlingin nasıl oynandığını, topun nasıl tutulduğunu, lobutların nasıl devrildiğini tatlı tatlı anlatmış.


Şura ablasını can kulağıyla dinlemiş ama içinde küçük bir heyecan varmış. Başarabilir miyim acaba, diye düşünmeden edememiş.

Salona girdiklerinde içerisi rengârenkmiş. Hafifçe müzik çalıyor, ışıklar parlıyor, çocuklar kahkahalarla oynuyormuş. Şura önce biraz çekinmiş ama Hale hemen eğilip, “Beraber yapacağız,” demiş.

Kasadan onun ellerine uygun, pembe renkli hafif bir top seçmişler. Şura topu eline alıp sıkıca kavramış, kalbi biraz daha hızlı atmaya başlamış.

İlk atışı Hale yapmış. Top, sanki yolunu biliyormuş gibi dümdüz ilerlemiş ve birkaç lobutu devirmiş. Şura heyecanla yerinden fırlamış, “Harika attın!” diyerek ellerini çırpmış.

Sonra sıra ona gelmiş. Minik elleriyle topu kavramış, ama içinde hafif bir telaş varmış. Derin bir nefes almış, sonra ablasına bakıp gülümsemiş. Hale başını sallayarak ona cesaret vermiş. Şura yavaş adımlarla çizgiye yürümüş ve topu ileri doğru yuvarlamış.

Yuvarlamış yuvarlamasına ama top, daha birkaç saniye bile geçmeden yana kıvrılıp sessizce kenarda durmuş. Şura bir an öylece kalmış. Gözleri topun peşinden gitmiş ama içindeki heves biraz sönmüş gibiymiş.

Hale hemen yanına gelmiş, diz çöküp göz hizasına inmiş. “Biliyor musun,” demiş, “ilk atışta top gitmese bile kalbinin cesareti burada kalır. Ve o cesaret, ikinci atışta hep daha güçlü olur.”

Şura başını usulca sallamış. Neredeyse fısıldar bi tonla, “Bir daha deneyeyim mi?” diye sormuş. Hale hemen ayağa kalkıp elini uzatmış, “Elbette,” demiş. “Sen hazır olduğunda, top da hazır olur.”

Şura tekrar çizgiye yürümüş. Bu sefer kendinden biraz daha emin görünüyormuş ama içinde hâlâ kıpır kıpır bir tedirginlik varmış. Derin bir nefes almış ve gözlerini hedefe dikmiş. Sonra kollarını ileri doğru uzatmış ve topu yuvarlamış.

Top ilerlerken Şura yerinden kıpırdamamış, gözünü bile ayırmadan bakakalmış. Top tam duracak sandığı anda öndeki lobuta çarpıp onu devirmiş. Şura bir an öylece kalakalmış. Sonra gözleri parlamış ve yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. “Abla! Gerçekten vurdum!” demiş, gülerek.

Hale hemen yanına koşup, onu kucaklamış. “Gördün mü?” demiş sarılırken. “Cesaret, bazen bir lobutu bile devirmeye yeter.”

Kısa bir mola verdiklerinde yan yana oturup meyve suyu içmişler. Şura başını ablasına yaslayıp, “Ablacığım, bowling gerçekten çok eğlenceliymiş,” demiş. Hale de onun saçlarını okşayarak, “Seninle olduğu için daha da güzel,” demiş.

Ve gün sona ererken, Şura koltuğuna yaslanmış, yüzündeki gülümseme hala devam ediyormuş. O gün belki yalnızca bir top yuvarlamış, bir lobut devirmiş ama en çok da içindeki cesareti büyütmüş. Çünkü “Şura’nın İlk Bowling Günü Masalı”, sadece bir oyun değil, kalbinde saklayacağı bir anı olmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, dağların eteğinde kurulmuş sessiz bir köy varmış. Bu köyde, etrafına gülümseyerek bakan, gözleri merakla parlayan bir kız yaşarmış. Kızın adı Lalin’miş ve onun en büyük sırrı, kimsenin bilmediği bir yeteneği varmış: Hayvanların dilini anlarmış.

Lalin, okuldan gelir gelmez çantasını bırakır, soluğu ormanın kenarındaki çimenlikte alırmış. Kuşların cıvıltısını dinler, karıncaların telaşına bakar, bazen rüzgârla birlikte ağaçların ne söylediğini anlamaya çalışırmış. Fakat en çok da tavşan Topik’le konuşmayı severmiş. Topik, minik burnunu kıpırdatarak Lalin’e ormanın dedikodularını anlatırmış.

Lalin bir gün, çantasını bile açmadan ormana koşmuş. Çünkü sabah yolda yürürken bir sincabın acı bir sesle ağladığını duymuş. “Biri ağlıyor,” demiş kendi kendine. O ağlayışı yalnızca o duymuş. Diğer çocuklar hiçbir şey duymamışlar. Lalin, o sesi unutmamış ve okul çıkışı hemen ormana gitmiş.

Ağaçların arasından geçerken, yaprakların hışırtısı sanki yol gösteriyormuş. Sonunda bir ağacın altında kıpırdamadan duran küçük bir sincap görmüş. Gözleri yaş doluymuş. “Merhaba,” demiş Lalin sessizce, “Seni üzen ne oldu?” Sincap başını kaldırmış, sesi titreyerek anlatmaya başlamış: “Kardeşim kayboldu. Onu bulamıyorum.”

Lalin, küçük sincabın gözlerindeki korkuyu görünce hiç düşünmeden dizlerinin üzerine çökmüş. “Üzülme, onu birlikte bulacağız,” demiş. Sincap, kardeşinin en son büyük meşe ağacının çevresinde oynadığını fısıldamış.

Lalin, hemen yakındaki çalılıkta bekleyen arkadaşı Topik’e seslenmiş. Topik, kulaklarını dikmiş, burnunu havaya kaldırmış ve titrek bir heyecanla iz aramaya koyulmuş. Böylece üçü, kalplerindeki endişe ve umutla, sessizce ormanın derinliklerine doğru ilerlemeye başlamış.

Lalin yol boyunca, karşısına çıkan her canlıya nazikçe seslenmiş: “Küçük bir sincap gördünüz mü?” diye sormuş.

Kuşlar başlarını eğerek dalların yönünü göstermiş, karıncalar ise telaşlı yürüyüşleriyle taze bir iz olduğunu fısıldar gibiydi. Bir kelebek hafifçe çırpınarak çalıların arasını işaret etmiş. Lalin, Topik ve küçük sincap, bu sessiz ipuçlarını dikkatle takip etmiş; adımlarını yavaşlatmış, kalplerini dinlemiş ve ormanın sesini duymaya çalışmışlar.

Sonunda sık yaprakların arasında, titrek gözlerle çevresine bakan minik bir sincap görmüşler. Küçük bedeni ürkekçe titriyormuş ama sağ salimmiş.

Lalin, nefesini tutarak sessizce yaklaşmış, diz çökmüş ve en yumuşak sesiyle konuşmuş: “Korkma, artık güvendesin. Ağabeyin seni çok özledi.”

Minik sincap, Lalin’in sesinde bir güven duymuş. Önce ürkek bir adım atmış, ardından hızla kardeşinin kucağına atılıvermiş. İki küçük sincap birbirine sarıldığında, ormanın kalbi sanki bir anlığına huzurla çarpmış.

Lalin onların yanında durmuş, sessizce gülümsemiş. Geri dönerken ormandaki tüm hayvanlar yol kenarına dizilmiş. Kuşlar ötüşmüş, böcekler cıvıldamış, ağaçlar sanki eğilerek Lalin’e teşekkür etmiş.

Hayvanları Anlayan Kız Masalından sonra ormandaki hayvanlar, Lalin’den “Kalbiyle duyan kız” diye söz etmeye başlamış. Nerede bir yardım gerekse, fısıltılarla onu çağırmışlar.

Köydeki insanlar ise Lalin’in gözlerindeki o huzurlu ışıltının sebebini merak edip durmuş. Ama Lalin, bu sırrı kimseye anlatmamış. Çünkü bazı bağlar kelimelerle değil, sadece yürekten yüreğe kurulmuş.

Karpuz Seçimi Masalı​

Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, güneşin ışıl ışıl parladığı bir yaz sabahı, Kemal adında meraklı ve enerjik bir çocuk yaşarmış. Kemal, yaz tatillerinde en çok pazara gitmeyi severmiş. Çünkü pazarda renk renk meyveler, çeşit çeşit sebzeler olurmuş ve her tezgâh ayrı bir macera gibi gelirmiş ona.

O sabah annesi, “Bugün pazara gidelim, akşam için güzel bir karpuz alalım,” demiş. Kemal bu fikre çok sevinmiş. Çünkü karpuz, yazın en sevdiği meyveymiş. Sıcakta soğuk bir karpuz yemek, ona her zaman bayram havası yaşatırmış. Kemal hemen ayakkabılarını giymiş ve annesiyle birlikte yola çıkmış.

Pazara vardıklarında ortalık çok kalabalıkmış. Tezgâhlardan gelen meyve kokuları birbirine karışmış, satıcılar seslenerek ürünlerini tanıtıyormuş. Kemal, rengârenk tezgâhları izlerken gözleri bir anda kocaman karpuzlara takılmış. Tezgâhın önünde durmuş ve hayranlıkla, “Ne kadar da büyükler!” diye fısıldamış.

Annesi gülümsemiş ve “Evet, ama büyüklüğü kadar tadı da önemli,” demiş. Kemal hemen en iri karpuzu göstererek, “Bunu alalım, çok güzel görünüyor,” demiş heyecanla. Ancak annesi hafifçe başını sallamış. “İyi bir karpuz seçmek bir iştir Kemal. Eğer öğrenmek istersen sana birkaç küçük sır gösterebilirim,” demiş.

Kemal merakla annesinin yanına eğilmiş. Annesi önce karpuzun alt kısmını göstermiş. “Bak, bu sarıysa olgundur. Çok beyazsa daha hamdır,” demiş. Kemal dikkatle bakmış ve ilk öğrendiği bu bilgiyi aklına yazmış.

Sonra annesi karpuzun kabuğuna parmağıyla vurmuş. “Tok bir ses çıkıyorsa içi doludur. Sesi cılızsa iyi değildir,” diye anlatmış. Kemal hemen başka bir karpuza vurmuş. Ses farklı çıkınca gülümsemiş. “Bunda ses ince geldi, bu olmuyor galiba,” demiş.

Kemal öğrendiklerini tek tek denemiş. Karpuzların altına bakmış, kabuklarına vurmuş, rengine dikkat etmiş. Her denemede biraz daha heyecanlanmış. Bir süre sonra parlak yeşil kabuğu olan, altı sarı ve tok ses çıkaran bir karpuz bulmuş. “Sanırım en iyisi bu,” demiş gururla.

Annesi oğluna bakıp gülümsemiş. “Doğru seçtin, bu karpuz tam kıvamında,” demiş. Tezgâhtaki satıcı da, “Harika bir seçim yaptınız!” diye onlara katılmış. Kemal, ilk kez kendi seçiminin bu kadar önemli olduğunu hissetmiş.

Eve döndüklerinde annesi karpuzu kesmiş. Karpuzun içi kıpkırmızıymış ve suyu damlıyormuş. Kemal ilk lokmayı ağzına atmış ve tadı harika bulmuş. “Gerçekten tatlıymış!” demiş mutlulukla.

Karpuz Seçimi Masalından sonra Kemal, pazara her gittiklerinde karpuz seçme işini üstlenmiş. Her seferinde öğrendiklerini hatırlamış ve daha emin kararlar vermiş. Artık seçiminin değerini bilen Kemal, en tatlı şeyin yalnızca karpuz değil, kendi çabası olduğunu anlamış.

Ve böylece yaz boyunca, kesilen her dilim karpuz, Kemal için ayrı bir gurur ve mutluluk kaynağı olmuş.

MasterChef 2025 Özkan Akan Kimdir?
28 yaşındaki Özkan Akın, Van kökenli bir mutfak tutkunu. Genç yaşta gastronomiye ilgi duymaya başlayan Özkan, yarışmaya Bodrum’dan katılıyor.

Hâlihazırda Bodrum’da bulunan, üç farklı ödüle sahip seçkin bir restoranda su şefi olarak görev yapan Özkan, mutfağın organizasyonunu üstleniyor ve konuklar için özgün tabaklar tasarlıyor.

Mesleğe alaylı olarak adım atan Özkan, yarışmadaki ilk turda “Önlüğü almaya geldim.” diyerek iddialı bir çıkış yaptı ve sahneye güçlü bir şekilde giriş yaptı. Karidesli ananas çorbası ile üç şeften de “evet” oyu almayı başaran Özkan, ikinci turda Uğur ve Hasan ile eşleşti.

Asma yaprağında servis ettiği tekir balığıyla üçlü düellodan başarıyla çıkarak final turuna yükseldi.

Final aşamasında yarışmacılardan önce chicken shoyu ramen hazırlamaları, ardından da pazı kullanarak yaratıcı bir tabak sunmaları istendi. Gecenin sonunda rakibi Gizem’le son ikiye kalan Özkan Akın, MasterChef 2025 ana kadrosuna adını yazdıran 13. yarışmacı oldu.

Instagram hesabı için @ozkanakan48

MasterChef Tunahan Onhan Kimdir?
Masterchef macerasına kokoreci modern bir yorumla taşıyarak başlayan Tunahan, ilk turda üç jüri üyesinden de tam not aldı.

Ancak ikinci turda tavuk şinitzel düellosunda rakibi Çağlar’ın öne geçmesiyle elenmesi gündeme geldi. Buna rağmen şefler, Tunahan’ın yeteneğini göz ardı edemedi ve onu yedek kadroya dahil etti.

Yedek kadrodan yeniden yarışmaya katılma şansı bulan Tunahan, önce patates temalı yaratıcı bir yemek hazırladı, ardından taco yarışmasında mücadele etti.

Finalde Sümeyye ile son ikiye kalan Tunahan, kararlılığı ve lezzet anlayışıyla dikkat çekerek ana kadroya katılmaya hak kazandı. Böylece Masterchef 2025’in 17. yarışmacısı oldu.

Instagram hesabı için @tunahanonhan

​

Zeka, sadece doğuştan sahip olduğumuz bir nitelikten ibaret değil; aslında geliştirilebilen bir beceridir. Daha zeki biri olmak için, doğru rutinler oluşturmak, durmaksızın öğrenmeye devam etmek ve beynimizi sürekli meşgul tutmak gerekir. İnsan beyninin uyum sağlayabilen yapısı, ömür boyu yeni bağlantılar inşa etmemize ve zihinsel yeteneklerimizi yükseltmemize imkan tanır.

1. Sürekli Öğrenme ve Meraklı Olmak​

Zeki bir insan olmak için yapılabilecek en iyi şeylerden biri, öğrenmeyi hayatının bir parçası haline getirmektir. Sürekli yeni şeyler öğrenmek, beynimizi aktif tutar ve hafızamızı daha güçlü yapar. İşte bu yüzden her gün kitap okumak, yeni şeyler hakkında bilgi edinmek veya farklı bir dil öğrenmek, zihinsel yeteneklerimizi geliştirir.

Meraklı insanlar her zaman yeni şeyler öğrenmek isterler. Kendinize sık sık "Bunun sebebi ne? " gibi sorular sorun. Zeka geliştirme yöntemleri arasında merak duymanın yeri çok önemlidir çünkü bu, beynimizi düşünmeye ve olayları çözümlemeye iter.

2. Beyni Aktif Tutacak Aktiviteler Yapmak​

Tıpkı vücudumuzdaki kaslar gibi, beynimizi de kullandıkça güçlendiririz. Zekamızı geliştirmek için çeşitli yöntemler deneyebiliriz; örneğin bulmaca çözebilir, satranç oynayabilir, mantık oyunlarına merak salabilir veya yeni bir enstrüman çalmaya başlayabiliriz.

Bunun yanı sıra, düzenli olarak yazı yazmak da düşüncelerimizin daha berrak hale gelmesine ve yaratıcılığımızın artmasına katkı sağlar. Bu tür zihinsel aktiviteler, beynimizin farklı bölümlerini harekete geçirerek sorunlara çözüm bulma becerimizi destekler.

3. Sağlıklı Yaşam ve Düzenli Uyku​

Akıl sağlığımızı korumak sadece düşünsel faaliyetlerle değil, aynı zamanda sağlıklı bir yaşam biçimiyle de yakından ilgilidir. Örneğin, yeterli miktarda uyumak, beynimizin öğrendiği bilgileri düzenlemesine ve belleğe kaydetmesine olanak tanır. Yapılan çalışmalar, uykusuzluğun odaklanma sorunlarına ve öğrenme yeteneğinde azalmaya neden olabileceğini ortaya koymaktadır.

Bununla birlikte, dengeli ve besleyici bir diyet; özellikle omega-3 yağları, antioksidanlar ve vitaminler açısından zengin yiyecekler tüketmek, beynimizin ihtiyaç duyduğu enerjiyi sağlar. Aynı zamanda, düzenli fiziksel aktiviteler de kan akışını hızlandırarak beynin daha etkili bir şekilde çalışmasına yardımcı olur.

4. Sosyal Etkileşim ve Farklı Bakış Açıları​

Akıl yürütme yeteneği, sadece kişisel eğitimle sınırlı kalmaz. İnsanlarla iletişim kurmak, farklı bakış açılarını kavramamıza ve olayları değişik yönlerden değerlendirmemize olanak tanır. Çeşitli kişilerle fikir alışverişinde bulunmak, beynimizin analitik düşünme yetisini güçlendirir. Seyahat ederek değişik yaşam tarzlarını keşfetmek ve yeni insanlarla tanışmak, zihinsel uyum kabiliyetini yükseltir. Bu sayede, özgün fikirler üretme becerimizi de geliştirebiliriz.

Bitkisel antioksidanlar, vücudun DNA'yı koruma mekanizmalarına destek çıkarak biyokimyasal bir kalkan oluşturur. Özellikle flavonoidler, hücrenin kalbi olan çekirdekte zararın önüne geçebilir.

Bitkisel Antioksidanlar Yaşlanmayı Uzatır Mı?
Bu özel içerikler, yaşlanmanın etkilerini azaltır ve bağışıklığı kuvvetlendirir. Sürekli olarak bitkisel antioksidan almak, uzun vadede hücrelerin sağlıklı kalmasına yardımcı olur.

C vitamini, kolajen oluşumunda vücut açısından büyük bir öneme sahip. C vitamininin bu özelliği sayesinde cilt, var olan esnekliğini korur, yaraların iyileşme süresini azaltır. Bunun yanı sıra, bağ dokularının sağlamlaşmasına da yardımcı olur.

C Vitamini Antioksidan Etkisi Yaratır Mı?
Biyokimyasal açıdan baktığımızda C vitamini, serbest radikallerin vücuda verdiği hasarı ortadan kaldırır. Vücut direncini hastalıklara karşı destekler ve hücrelerin yaşlanmasını geciktirir.

Magnezyum eksikliği, vücudun enerji kaynağı olan ATP'nin üretimi için olmazsa olmaz bir mineraldir. Eğer vücutta yeterli magnezyum yoksa, hücrelerin enerji seviyesi düşebilir. Bu durum kendini halsizlik, kaslarda ani kasılmalar ve sinir sisteminde çeşitli sorunlar şeklinde gösterebilir.

Sinir Sistemine Yardımcı Olması

Magnezyum, vücuttaki biyokimyasal olaylar sayesinde sinirlerin düzgün çalışmasına yardımcı olur. Magnezyum eksikliği yaşayanlarda anksiyete, uyumakta zorlanma ve dikkat dağınıklığı gibi problemler ortaya çıkabilir. Magnezyumu doğal yollardan almak, vücudun kimyasal dengesini korur.

Arıların bizlere sunduğu propolis, içeriğindeki fenolik yapılar sayesinde oldukça zengindir. Bu özel maddeler, bakteri, virüs ve mantar gibi zararlı etkenlere karşı doğal bir kalkan görevi görür.

Propolis Bağışıklığı Destekler Mi?

Propolis, vücudun savunma mekanizmasındaki hücrelerin daha etkin çalışmasına yardımcı olur. Devamlı tüketildiğinde, enfeksiyon kapma olasılığını düşürebilir. Bu özelliklerin yanı sıra sahip olduğu antioksidan etkileriyle hücrelerin tazelenmesine yardımcı olur.

Zerdeçal bitkisindeki en değerli maddelerden biri olan kurkumin, vücudumuzda güçlü bir antioksidan görevi görür. Hücrelerdeki serbest radikallerin yol açtığı hasarı azaltarak bağışıklık sistemimize yardımcı olur. Yapılan çalışmalar, kurkuminin iltihap önleyici özellikleri sayesinde eklem sağlığımızı güçlendirdiğini ortaya koymaktadır.

Zerdeçalın Vücudumuz Üzerine Etkisi

Zerdeçal, karaciğerimizin temizlenme süreçlerini destekler. Hücre duvarını oksidatif strese karşı koruyarak yaşlanmayı geciktirir. Sürekli tüketildiğinde, hem bağışıklık sistemimiz hem de hücrelerimizin enerji üretimi üzerinde olumlu etkiler meydana getirir.

MasterChef Hakan Altunbaş Kimdir?
Yarışmaya İstanbul'dan katılan Hakan Altunbaş, aslen Zonguldak'lıdır. Mutfakla yakından ilgilenen Hakan, Karadeniz'in köklü kültürüne sahip çıkarak özgün mutfak geleneklerini tabaklarına yansıtıyor.

Geçtiğimiz sene Masterchef'e katılan Hakan, üçlü düellolarda tabağından kılçık çıkması sebebiyle elenmişti. İddialı sözleriyle tanınan yarışmacı, bu kez Masterchef 2025 kadrosu için kıyasıya mücadele etti.

Masterchef 2024'te üçlü düellolarda elenen Hakan Altunbaş, kendini göstermek için tekrardan yarışmaya katıldı. İlk turda mancar yemeği ile şeflerden 3 evet alan yarışmacı, ikinci turda Gökhan ve Faruk ile eşleşti. Kazandibini en iyi şekilde yapan ve üçlü düelloları başarıyla geçen yarışmacı, final turuna yükselmeyi başardı.

Final turunun ilk etabında yarışmacılardan analı kızlı, ikinci etabında ise yeni dünya kullanarak yaratıcı bir yemek hazırlamaları istendi. İkinci turun sonunda finale Aslı ve Hakan kaldı. Hakan Altunbaş, rakiplerini eleyerek Masterchef 2025 kadrosuna girmeyi başaran on altıncı isim oldu.

Hakan Altunbaş'ın instagram hesabında 1400 takipçisi bulunuyor.

İnstagram hesabı: instagram.com/hakanaltnbas

Kanamalarda İlk Yardım Uygulamaları Nelerdir?​

Dış kanamalarda ilkyardım:

• İlkyardımcı kendini tanıtır ve hasta yaralı sakinleştirilir,
• Hasta/ yaralı sırt üstü yatırılır,
• Hasta/yaralının durumu değerlendirilir (ABC),
• Tıbbi yardım istenir (112),
• Yara ya da kanama değerlendirilir,
• Kanayan yer üzerine temiz bir bezle bastırılır,
• Kanama durmazsa ikinci bir bez koyarak basıncı arttırılır,
• Gerekirse bandaj ile sararak basınç uygulanır,
• Kanayan yere en yakın basınç noktasına baskı uygulanır,
• Kanayan bölge yukarı kaldırılır,
• Çok sayıda yaralının bulunduğu bir ortamda tek ilkyardımcı varsa, yaralı güç koşullarda bir yere taşınacaksa, uzuv kopması varsa ve/veya baskı noktalarına baskı uygulamak yeterli olmuyorsa boğucu sargı (turnike) uygulanır,
• Kanayan bölge dışarıda kalacak şekilde hasta/yaralının üstü örtülür,
• Şok pozisyonu verilir,
• Yapılan uygulamalar ile ilgili bilgiler (boğucu sargı uygulaması gibi) hasta/yaralının üzerine yazılır,
• Yaşam bulguları sık aralıklarla (2-3dakikada bir) değerlendirilir
• Hızla sevk edilmesi sağlanır.

İç kanamalarda ilkyardım:

İç kanamalar, şiddetli travma, darbe, kırık, silahla yaralanma nedeniyle oluşabilir. Hasta/yaralıda şok belirtileri vardır.

İç kanama şüphesi olanlarda aşağıdaki uygulamalar yapılmalıdır:

• Hasta/yaralının bilinci ve ABC si değerlendirilir,
• Tıbbi yardım istenir (112)
• Üzeri örtülerek ayakları 30 cm yukarı kaldırılır,
• Asla yiyecek ve içecek verilmez,
• Hareket ettirilmez (özellikle kırık varsa),
• Yaşamsal bulguları incelenir,
• Sağlık kuruluşuna sevki sağlanır.

Hangi durumlarda boğucu sargı (turnike) uygulanmalıdır?

• Çok sayıda yaralının bulunduğu bir ortamda tek ilkyardımcı varsa (kanamayı durdurmak ve daha sonra da diğer yaralılarla ilgilenebilmek için),
• Yaralı güç koşullarda bir yere taşınacaksa,
• Uzuv kopması varsa,
• Baskı noktalarına baskı uygulamak yeterli olmuyorsa

Boğucu sargı uygulaması kanamanın durdurulamadığı durumlarda başvurulacak en son uygulamadır. Ancak eskisi kadar sık uygulanmamaktadır. Çünkü uzun süreli turnike uygulanması sonucu doku harabiyeti meydana gelebilir ya da uzvun tamamen kaybına neden olunabilir.

Boğucu Sargı (turnike) uygulamasında dikkat edilecek hususlar neler olmalıdır?

• Turnike uygulamasında kullanılacak malzemelerin genişliği en az 8–10 cm olmalı,
• Turnike uygulamasında ip, tel gibi kesici malzemeler kullanılmamalı,
• Turnikeyi sıkmak için tahta parçası, kalem gibi malzemeler kullanılabilir,
• Turnike kanama duruncaya kadar sıkılır, kanama durduktan sonra daha fazla sıkılmaz,
• Turnike uygulanan bölgenin üzerine hiçbir şey örtülmez,
• Turnike uygulamasının yapıldığı saat bir kağıda yazılmalı ve yaralının üzerine asılmalı,
• Uzun süreli kanamalardaki turnike uygulamalarında, kanayan bölgeye göre 15-20 dakikada bir turnike gevşetilmeli,
• Turnike uzvun koptuğu bölgeye en yakın olan ve deri bütünlüğünün bozulmamış olduğu bölgeye uygulanır.
• Turnike, kol ve uyluk gibi tek kemikli bölgelere uygulanır, ancak önkol ve bacağa el ve ayağın beslenmesini bozabileceği için uygulanmaz. Uzuv kopması durumlarında, önkol ve bacağa da turnike uygulanabilir.

Boğucu Sargı (Turnike) Uygulama Tekniği​

İlkyardımcı eline geniş, kuvvetli ve esnemeyen bir sargı alır,

2- Şerit yarı uzunluğunda katlanır, uzuv etrafına sarılır,

3- Bir ucu halkadan geçirip çekilir ve iki ucu bir araya getirilir,

4- Kanamayı tamamen durduracak yeterlikte sıkı bir bağ atılır,

• Sargının içinden sert cisim (kalem gibi) geçirilir ve uzva paralel konuma getirilir,
• Kanama durana kadar sert cisim döndürülür,

5- Sert cisim uzva dik konuma getirilerek sargı çözülmeyecek şekilde tespit edilir,

6- Hasta/yaralının elbisesinin üzerine, adı ve turnikenin uygulandığı zaman (saat ve dakika) yazılı bir kart iğnelenir,

7- Çok sayıda yaralı olduğunda, yaralının alnına rujla veya sabit kalemle “turnike” veya “T” harfi yazılır,

8- Hasta/yaralı pansuman ve turnikesi görülecek şekilde battaniye ile sarılır,

9- Turnike 15-20 dakika aralıklarla gevşetilir, sonra tekrar sıkılır.

Eğer; uzuv kopması var ise;

1- Kopan parça temiz su geçirmez ağzı kapalı bir plastik torbaya yerleştirilir,

2- Kopan parçanın konduğu torba buz içeren ikinci bir torbanın içine konur,

3- Kopmuş uzuv parçasının konduğu plastik torba ağzı kapatıldıktan sonra, içerisinde 1 ölçek suya 2 ölçek buz konulmuş ikinci bir torbaya ya da kovaya konulur. Bu şekilde, kopmuş uzuv parçasının buz ile direkt teması önlenmiş ve soğuk bir ortamda taşınması sağlanmış olur.

4- Torba hasta/yaralı ile aynı vasıtaya konur, üzerine hastanın adı ve soyadını yazılır, en geç 6 saat içinde sağlık kuruluşuna sevk edilir,

5- Tıbbi birimler haberdar edilir (112).

Şok Nedir?​

Kalp-damar sisteminin yaşamsal organlara uygun oranda kanlanma yapamaması nedeniyle ortaya çıkan ve tansiyon düşüklüğü ile seyreden bir akut dolaşım yetmezliğidir.

Kaç çeşit şok vardır?
Nedenlerine göre 4 çeşit şok vardır:

• Kardiyojenik şok (Kalp kökenli)
• Hipovolemik şok (Sıvı eksikliği)
• Toksik şok (Zehirlenme ile ilgili)
• Anaflaktik şok (Alerjik)

Şok belirtileri nelerdir?

• Kan basıncında düşme
• Hızlı ve zayıf nabız
• Hızlı ve yüzeysel solunum
• Ciltte soğukluk, solukluk ve nemlilik
• Endişe, huzursuzluk
• Baş dönmesi,
• Dudak çevresinde solukluk ya da morarma
• Susuzluk hissi
• Bilinç seviyesinde azalma

Şokta ilk yardım uygulamaları nelerdir?

• Kendinin ve çevrenin güvenliği sağlanır,
• Hasta/yaralı sırt üstü yatırılır,
• Hava yolunun açıklığı sağlanır,
• Hasta/yaralının mümkün olduğunca temiz hava soluması sağlanır,
• Varsa kanama hemen durdurulur,
• Şok pozisyonu verilir,
• Hasta/yaralı sıcak tutulur,
• Hareket ettirilmez,
• Hızlı bir şekilde sağlık kuruluşuna sevki sağlanır (112),
• Hasta/yaralının endişe ve korkuları giderilerek psikolojik destek sağlanır.

Şok pozisyonu nasıl verilir?

• Hasta/yaralı düz olarak sırt üstü yatırılır,
• Hasta/yaralının bacakları 30cm kadar yukarı kaldırılarak, bacakların altına destek konulur (Çarşaf, battaniye yastık, kıvrılmış giysi vb.),
• Üzeri örtülerek ısıtılır,
• Yardım gelinceye kadar hasta / yaralının yanında kalınır,
• Belli aralıklarla (2–3 dakikada bir) yaşam bulguları değerlendirilir.

Doğal Deliklerden Çıkan Kanamalarda İlk Yardım​

Burun kanaması:

• Hasta/yaralı sakinleştirilir, endişeleri giderilir,
• Oturtulur,
• Başı hafifçe öne eğilir,
• Burun kanatları 5 dakika süre ile sıkılır,
• Uzman bir doktora gitmesi sağlanır.

Kulak kanaması:

• Hasta/yaralı sakinleştirilir, endişeleri giderilir,
• Kanama hafifse kulak temiz bir bezle temizlenir,
• Kanama ciddi ise, kulağı tıkamadan temiz bezlerle kapanır,
• Bilinci yerinde ise hareket ettirmeden sırt üstü yatırılır, bilinçsiz ise kanayan kulak üzerine yan yatırılır,
• Kulak kanaması, kan kusma, anüs, üreme organlarından gelen kanamalarda hasta/yaralı kanama örnekleri ile uzman bir doktora sevk edilir.

Kanamalarda Üçgen Bandaj Uygulaması Nasıl Yapılmalıdır?​

Üçgen bandaj, vücudun değişik bölümlerinde bandaj ve/veya askı olarak kullanılabilir. Üçgen bezin tepesi tabanına doğru getirilip yerleştirilir, sonra bir ya da iki kez daha bunun üzerine katlanarak istenilen genişlikte bir sargı bezi elde edilmiş olur.

Elde üçgen bandaj uygulama:
Parmaklar, üçgenin tepesine gelecek şekilde el üçgen sargının üzerine yerleştirilir. Üçgenin tepesi bileğe doğru katlanır. Elin sırtında, üçgenin uçları karşı karşıya getirilir ve çaprazlanır, bilek seviyesinde düğümlenir.

Ayağa üçgen bandaj uygulama:
Ayak, üçgenin üzerine düz olarak, parmaklar üçgenin tepesine bakacak şekilde yerleştirilir. Üçgen bandajın tepesini ayağın üzerinde çaprazlayacak şekilde öne doğru getirilir. İki ucu ayak bileği etrafında düğümlenir.

Dize üçgen bandaj uygulama:
Üçgenin tabanı dizin 3–4 parmak altında ve ucu dizin üzerine gelecek şekilde yerleştirilir. Dizin arkasından uçları çaprazlanır, dizin üstünde uçları düğümlenir.

Göğse üçgen bandaj uygulama:
Üçgenin tepesi omuza yerleştirilir ve tabanı göğsü saracak şekilde sırtta düğümlenir. Bu düğüm ile üçgenin tepesi, bir başka bez kullanılarak birbirine yaklaştırılarak bağlanır.

Kalçaya üçgen bandaj uygulama:
Üçgenin tabanı uyluğun alt kısmının etrafında düğümlenir, tepesi ise belin etrafını saran bir kemer ya da beze bağlanır.