Trigeminal nevralji, trigeminal sinirin beyin sapına bağlandığı yerin çevresinde yaşanan baskıdan kaynaklanan, yüzde ani ve şiddetli ağrılara yol açan sinirsel bir hastalık ve kronik bir ağrı bozukluğudur. Ağrı yüzün bir yarısında, ani, şiddetli ve elektrik çarpmasına benzer ataklar halinde kısa sürelidir. Bu ağrı atakları aynı zamanda acı, batma ve yan hissi de yaşatır. Ağrı ataklarının süresi birkaç saniyeden birkaç dakikaya kadar değişmekle beraber bu atakların sıklığı da hastadan hastaya değişkenlik gösterir.

Trigeminal nevraljinin çok şiddetli ağrılara yol açması ve rastgele ataklarla seyretmesi, bu hastalığı yaşam kalitesini etkileyen büyük bir rahatsızlık haline getirir. Genellikle diş ağrısıyla karıştırılan trigeminal nevralji yüzünden hastaların dişlerini gereksiz yere çektirdiği görülür.

Ağrı kesici ilaçlar hastalığın şiddetli ağrılarını dindirse de ağrıların geçmediği vakalarda cerrahi seçenekler de denenebilir.

El titremesi için Nöroloji bölümüne gitmek gerekir.

Titreme genellikle stres, anksiyete, panik, heyecan, üşütme, enfeksiyon hastalıkları, ateş ve soğuk hava nedeniyle yaşanan bir durumdur. Daha nadir görülen nedenleri kas seyirmesine, travmatik beyin hasarı gibi nörolojik sorunlar, böbrek yetmezliği ve hipertiroidizm gibi hastalıklardır.

Yaşam tarzı değişiklikleri ve sağlıklı beslenme ile birlikte tremorun yarattığı titreme hafifletilebilir.

Titreme hastalığını geçirmenin yolları şöyle sıralanır:

• Fiziksel, konuşma ve mesleki terapi alın
• Kafeini ortadan kaldırın ya da azaltın
• Tabak, kaşık ya da daha ağır gereçler gibi özel yardımcı araçlardan yararlanın
• İlaçları zamanında alın
• Titremeyi şiddetlendirebilecek stresi veya stresli durumları azaltın
• Düğme yerine giyinmeyi kolaylaştıran giysiler giyin
• Bağcıksız ayakkabılar tercih edin
• Yeterli uyku alın
• Fiziksel aktiviteye önem verin

Birçok tremor türünün tedavisi olmamasına rağmen, semptomları yönetmeye yardımcı olacak tedaviler bulunur. Bunun yanında altta yatan hastalığı ya da problemi teşhis edip tedavi etmek de titremenin azalmasına yardımcı olur.

Titreme hastalığına karşı şu tedavi yöntemlerinden yararlanılır:

• Bazı beta bloke edici, anti-nöbet, sakinleştirici ilaçlar titremenin yavaşlamasını sağlayabilir.
• Titreme ilaçlara cevap vermediğinde ya da günlük hayatı etkilediğinde cerrahi işlemler yapılabilir.
• Derin beyin stimülasyonu yani halk arasında beyin pili, tremorun cerrahi tedavisinin en yaygın şeklidir. Beynin bazı istemsiz hareketleri koordine eden talamusa frekanslı elektrik sinyalleri gönderilir. Beyin pili, parkinson tremoru, esansiyel tremor ve distoniyi tedavi etmek için kullanılır.
• Botoks enjeksiyonları, titreminin yüz ya da kafada olması durumunda uygulanabilir.
• Fizik tedavi ile birlikte kas spazmı sonucunda oluşan titreminin kontrolü için kasların güçlendirilmesi hedeflenir.

Titreme hastalığını teşhis etmek için uzman doktor fiziki muayene yaparak ve kişinin tıbbi geçmişini gözden geçirir. Nörolojik muayenenin de ardından kas yapısı, gücü, refleksleri, dengesi ve konuşması test edilir. Bu testlerle titremenin kaslar dinlenirken mi yoksa hareket halindeyken mi meydana geldiği, titremenin vücuttaki yeri, tremorun görünümü ortaya çıkarılır.

Uzman doktor, titremenin neden olduğu faktörleri belirlemek için kan veya idrar örnekleri talep edebilir. Teşhis ile birlikte titremenin beyindeki hasarın sonucu olup olmadığını belirlemeye yardımcı olabilir. Ek testlerle, el yazısı ile ilgili zorluk, çatal ve bardak tutma becerisi gibi herhangi bir işlevsel sınırlamanın belirlenmesi teşhise yardımcı olur.

Titreme hastalığının en yaygın belirtileri şöyle sıralanır:

• Eller, kollar, başın, bacakların ya da gövdenin ritmik sallanması
• Titrek ses
• Yazma ya da çizme zorluğu
• Araç, gereçleri ya da diğer öğeleri tutmada ve kontrol etmede zorluk

Bazı durumlarda stres, güçlü duygular, fiziksel yorgunluk, belirli hareketler yapma sonucunda titreme tetiklenebilir.

Titreme hastalığı olarak da bilinen tremorun en yaygın nedenleri, genetik yatkınlık, multipl skleroz, parkinson hastalığı, inme, travmatik beyin hasarı gibi nörolojik sorunlar, böbrek yetmezliği ve hipertiroidizm gibi hastalıklar yanı sıra alkol yoksunluğu, anksiyete ve paniktir.

Titreme hastalığına sebep olan diğer nedenler şu şekilde listelenebilir:

• Astım, kemoterapi, kortikosteroidler, bazı psikiyatrik ve nörolojik bozukluklar için kullanılan ilaçlar
• Cıva, manganez, kurşun, arsenik gibi ağır metaller, diğer nörotoksinler ve böcek ilaçlarına maruz kalmak
• Aşırı kafein tüketimi
• Tiroid bozukluğu
• Karaciğer veya böbrek yetmezliği
• Diyabet
• Stres, kaygı veya yorgunluk titremeye neden olur.

Titreme hastalığı, istirahat ve aksiyon tremoru olarak ikiye ayrılır. İstirahat tremoru, uzun süre hareketsiz kalındığında ya da uzanıldığında oluşur. Bu çeşitte kişi hareket ettiği zaman titreme yok olur. Genel olarak el ve parmakların etkilendiği bilinir. Kollar yatay şekilde tutarken ya da hareket sırasında ortaya çıkan çeşit ise aksiyon tremoru olarak isimlendirilir. Aksiyon tremoru aynı zaman şu alt kategorileri barındırır:

İntansiyonel Tremor​

Amaçlı olarak yapılan hareketler sırasında meydana gelen titreme intansiyonel tremor olarak adlandırılır.

Postural Tremor​

Heyecan, gerginlik ve korku durumlarında bir uzvun yer çekimine karşı belli bir pozisyonun korunması ile ortaya çıkan tremor türüdür.

Göreve Özgü Tremor​

Belli bir etkinlik esnasında görülen ve ortaya çıkan titreme göreve özgü tremor olarak isimlendirilir.

İzometrik Tremor​

Bir objenin ya da ağır bir ürünün aynı pozisyonda uzun süre tutulması durumunda ortaya çıkan titreme izometrik tremordur.

Titreme hastalığı aynı zamanda görünüm ve nedenlerine göre şu şekilde sınıflandırılır:

Esansiyel Tremor​

Esansiyel tremor, kas koordinasyonunu kontrol eden beyinciğin beyin ilgili bölümleri ile doğru iletişim kuramamasına bağlı olarak, istemsiz titreme ve ritmik sallanmaya neden olan nörolojik bir durumdur. En yaygın hareket bozukluklarından biri olarak bilinir. Nörolojik belirtiler olmadan hareket esnasında hem ellerde hem de kollarda oluşan titreme esansiyel tremor belirtisidir. Aynı zamanda kişinin kafasını, sesini ya da alt uzuvlarını da etkileyebilmektedir. Titreme her yaşta başlasa da, ilk olarak ergenlik döneminde ya da orta yaşta (40-50 yaş arası) ortaya çıkar. Esansiyel titreme, nedeni kesin olarak bilinmese de kalıtsal olabilmektedir. Bu durum hafif olarak kalabilir ya da faktörlere bağlı olarak zamanla kötüleşebilir.

Distonik Titreme​

Distonik tremor, beyinden gelen mesajların yanlış olması sonucunda kasların aşırı aktif olmasına neden olarak anormal duruşlara ya da istenmeyen hareketlere sebep olduğu bir hareket bozukluğudur. Distonik tremor genellikle genç ya da orta yaşlı kişilerde görülür ve vücuttaki herhangi bir kası etkileyebilir.

Serebellar Titreme​

Serebellar tremor, yazı yazma gibi amaçlı bir hareketin sonunda kötüleşerek kollar, bacaklar, eller veya ayakların titremesidir. İnme, tümör, hastalık ya da kalıtsal bir bozukluktan kaynaklanır.

Fonksiyonel Titreme​

Psikojenik tremor olarak da bilinen fonksiyonel tremor herhangi bir tremor şeklinde ortaya çıkabilir. Semptomları farklılık gösterse de aniden başlar ve zamanla artabilir. Titreme durumu dikkat ile artabilir ya da kişinin dikkati dağıldığında azalıp kaybolabilir.

Geliştirilmiş Fizyolojik Titreme​

Artmış fizyolojik tremor tipik olarak bilinen bu titreme türü, hem el hem de parmaklarda ortaya çıkar. Nörolojik bir sorundan değil, kullanılan ilaçlara, alkol yoksunluğuna ya da aşırı aktif tiroid, hipoglisemi gibi tıbbi problemler sonucunda görülür.

Parkinson Titremesi​

Parkinson titremesi, Parkinson hastalığının ilk belirtisi olarak ortaya çıkar. Tüm Parkinson hastalarında görülmeyebilir. En çok elleri etkileyen Parkinson titremesi, çene, dudak, yüz ve bacakları da içerir. Bu titreme stres durumlarında ve duygusal anlarda daha da kötüleşebilir.

Ortostatik Titreme​

Ortostatik tremor, kas kasılması sonucunda ortaya çıkan bu titreme ayağa kalkıldığında bacaklarda meydana gelir. Bu titreme durumu genellikle kişiler oturduğunda ya da yürüdüğünde durma eğilimindedir.

Titreme hastalığı olarak da geçen tremor, en yaygın olarak ellerde görülen ama kol, bacak, kafa ve ses tellerini de etkileyerek istemsiz ve kontrol edilemeyen sallanma veya titreme hareketlerine neden olan nörolojik bozukluktur.

Tremor, yaşamı tehdit etmese de zorluklara neden olarak sakatlıklara yol açabilir. Bunun yanında titreme, yazma, yemek yeme, tıraş olma ve giyinme gibi günlük yaşam görevlerini zorlaştırabilir.

Travma sonrası stres bozukluğu olan kişilerin durumu, tedavi olmaması durumda zamanla kötüleşebilmektedir. Travmatik olay yıllar önce olsa bile, tedavi yardımcı olabilmektedir.

Travma sonrası stres bozukluğunun öncelikli tedavisi travma odaklı terapidir. Ancak bazı hastalarda ilaç ve terapi birleştirilerek tedaviye devam edilir. Burada, olay ve olayın kişi için anlamı incelenir. Uygulanan en etkili terapi yöntemleri şunlardır:

BDT (Bilişsel Davranışçı Terapi)​

Kişinin var olan şemaları ile tehdit edici olay sırasındaki algısını örtüştürme ve travmayla gelişen uyarılma ile kişinin bunu normal düzeyde tutma isteği arasındaki çatışmadan kaynaklanan sorun çözülmeye çalışılır. Travmatik deneyim, bireyin önceden var olan, dünyaya ve kendilik algısına ait mevcut bilişsel şemalarını bozduğundan, kişinin hayata uyumunu bozacak nitelikte yeni şemalar oluşturmuştur.

Burada yöntem olarak, kaygı yatışıncaya kadar travma ile ilgili endişe veren uyaranlarla yüzleştirilme yapılmaktadır. Sonra da bu olumsuz deneyim sonucunda yerleşmiş olan sorunlu bilişsel süreçlerin yerini, daha adaptif bilişsel süreçlerin alması sağlanmaktadır.

Maruz bırakma, genelde bireyin travmayla bağlantılı anılarını gözünde yeniden canlandırarak anlatması veya yazmasının sağlanması şeklinde gerçekleştirilir.

EMDR​

İlk olarak 1987 yılında Francine Shapiro adlı bir klinik psikolog tarafından travmatik yaşantıların tedavisinde kullanılan yöntem, olayla ilgili ilk algının ve çarpıtılmış düşüncelerin de depolandığı varsayımıyla, göz hareketleri ve diğer iki yönlü ses ya da dokunma uyaranı eklenerek, bilgi işlemeyi uyarıp, donmuş bilginin duyarsızlaştırılmasını amaçlar. Böylece, olumsuz etki nötrlenerek, olumlu düşünce yeniden konumlanır.

Travma sonrası stres bozukluğu travmatik bir olaydan sonra kesin önlenebilir diyemeyiz. Ancak bazı araştırmalar, alınacak bazı önlemlerin daha sonra travmaya bağlı stres bozukluğunu önlemeye yardımcı olduğunu göstermiştir. Bu önlemler şunlardır;

• Bir uzman desteği alın
• Duygularınızı yönetebileceğinize inanın
• Travmadan hayata dair dersler çıkartmaya çalışın
• Olayın geçmişte kaldığını kendinize hatırladın
• Olumlu duygulara odaklanın
• Duygularınızı yakın dostlarınızla paylaşın
• Hayatınızdaki önemli insanlarla sürekli iletişim halinde kalın
• Kendinizi bir kurban olarak değil, hayatta kalan biri olarak düşünmeye çalışın

Travmatik bir olay yaşayan ya da çevresindeki sevdiklerinin yaşadığına şahit olan kişiler psikoloji uzmanından yardım almalıdır. Alanında yetkin psikoloji/ psikiyatri uzmanı, hasta ile yaptığı sözlü terapiler sonrası tanı koyabilir. Travma sonrası stres bozukluğu teşhisi konulması için belirtilerin bir aydan uzun sürmesi ve kişinin yaşamını etkilemesi gerekir.

Travma sonrası stres bozukluğu belirtileri, yaşanan olaydan sonraki ilk bir ay içinde de yıllar sonra da ortaya çıkmayabilir. Travma sonrası stres bozukluğu belirtileri, kişinin sosyal veya iş durumlarında ve ilişkilerde önemli sorunlara neden olur. Travma sonrası stres bozukluğunun belirtileri kişiden kişiye göre farklılıklar gösterir.

TSSB yaşayan bireylerde, hipokampus ( beynin hafıza merkezi) boyut olarak daha küçük görünerek, bu kısmında meydana gelen değişikliklerin korku ve endişe, hafıza sorunları ve geri dönüşlerle ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Arızalı hipokampus, geri dönüşlerin ve kâbusların düzgün bir şekilde işlenmesini engelleyebilir, böylece ürettikleri kaygının zamanla azalması engellenebilir.

• Travma öncesinde bulunmayan sıkıntı ve huzursuzluk duyguları: Tahammülsüzlük, öfke patlamaları, uyku ve konsantrasyon sorunları, aşırı tetikte olma şeklinde gözlemlenebilmektedir.
• Travmatik olayı yeniden yaşama: Geceleri kâbus olarak ya da gündüz olayı düşünme şeklinde ayrıntıların hatırlanmasıdır. Bu sırada gerçeklik duygusu kaybolabilir. Bir koku, nesne, ses vb. sebebiyle, kaygı ve başka şiddetli duygular oluşabilir.
• Kaçınma: Yaşanan olumsuz deneyimi hatırlatabilecek durumlardan uzak durma isteğidir.
• Duygusal kısıtlılık belirtileri: Eskiden yapılan faaliyetlere ya da diğer insanlara, geleceğe ilişkin ilginin azalmasıdır. Depresyona benzeyen yabancılaşma, uzaklaşma duyguları oluşabilir.

Ayrıca sıkça suçluluk hissi ile bastırılmış öfke söz konusu olabilmektedir.

Toplumdaki olaylar insanların en az yarısının travmatik bir olay yaşamasına neden olabilmektedir. Araştırmalar erkeklerin %10'u ve kadınların %20'sinin travma sonrası stres bozukluğu yaşadığını ortaya koymaktadır. Kadınlar, çocukluk döneminde erkeklerden daha sık ihmal veya istismar yaşamaktadır. Ayrıca cinsel saldırı ve aile içi şiddete daha sık maruz kalmaktadır. Bu durumda bir uzmandan yardım alınması büyük önem taşımaktadır.

Travma sonrası stres bozukluğuna nedeni insani veya doğa kaynaklı olabilir. İnsanların başına gelen bu tür tehlikeli olaylar yaşamı tehdit edici, şok edici veya çok korkutucu olabilir.

Kişilerde travma sonrası stres bozukluğuna şunlar neden olabilmektedir:

• Şiddetli seller, depremler veya tsunamiler gibi doğal afetler
• Ciddi trafik kazaları
• Yangın
• Savaş
• Terör saldırıları
• Fiziksel istismarlar (işkence gibi)
• Cinsel saldırı veya tecavüz
• Ölümcül hastalıklar
• Cinayetler
• Sevilen birinin ani ölümü ya da kaybı

19. yüzyılda şiddetli biçimde yaşanan travmanın psikolojik ve psikofizyolojik etkileri giderek daha çok ilgi çekmeye başlamıştır. TSSB, kişinin aşırı travmatik bir stresörle karşılaşması neticesinde, olayların kişiye sıkıntı verecek şekilde yeniden yaşantılanması, bireyin kaçınma davranışı sergilemesi, duygulanımda zaman zaman küntlük ile birlikte, otonomik, disforik ve bilişsel bulguların değişik derecelerde baş göstermesi ile ortaya çıkan bir ruhsal bozukluktur.

Travmatik olay yaşayan kişinin olaydan sonra üzülmesi uyumakta, yemek yemekte ya da keyif alınan şeyleri yapmakta bir süreliğine sorun yaşanmasına yol açabilmektedir. Bu semptomların birkaç aydan uzun sürmesi durumunda, kişinin yaşamı olumsuz etkilenebilmektedir. Bu tür durumdaki hastaların profesyonel yardım alması önerilmektedir.

Transvers miyelit, iyileşme süresi kişiden kişiye değişebilir. Ancak çoğu hasta birkaç hafta veya ay içinde ilerleme kaydeder. Tam iyileşme 6 ay ile 2 yıl arasında sürebilir ve bazı hastalarda kalıcı semptomlar kalabilir.

Transvers miyelit, omurilikte iltihaplanmaya neden olduğundan hareket ve duyuda kayıplara sebebiyet verebilir. Şiddetli olan vakalarda ise felç, solunum yetmezliği veya uzun vadeli nörolojik sorunlar ortaya çıkabilir. Erken müdahale edilmediği durumda ise ciddi komplikasyonlar gelişebilir.

Transvers miyelit hastalarının bir kısmı tamamen iyileşme gösterirken, bazıları kısmi iyileşme gösterebilir veya ilerleyen zamanlarda kalıcı nörolojik hasar yaşayabilir. Erken teşhis ve tedavi ie iyileşme şansını artabilir. Rehabilitasyon süreci sayesinde de fonksiyonel bağımsızlığın iyileştirilmesi sağlanır.

Transvers miyelit tedavisi, hastalığa neden olan faktörlerin ortadan kaldırılması, iltihabın azaltılması, semptomların hafifletilmesi ve uzun vadeli komplikasyonların yönetimini içeren yöntemler barındırır.

Kısa süreli transvers miyelit tedavisinde uygulanan yöntemler şunlardır:

• Bağışıklık sistemini düzenleyerek omurilikteki iltihabı azaltan kortikosteroidler verilebilir
• Plazmaferez (plazma değişim terapisi) ile kanın sıvı kısmı (plazma) sağlıklı plazma ile değiştirilerek iltihaplanmaya neden olan maddeler temizlenir.
• İntravenöz immün globülin, bağışıklık sisteminin anormal tepkisini baskılamak için antikor içeren bir tedavi uygulanabilir.
• Bağışıklık baskılayıcı ilaçlardan yararlanılabilir
• Ağrı, kas spazmları, idrar problemleri ve depresyon gibi belirtiler, uygun ilaçlarla kontrol altına alınabilir.

Uzun vadeli transvers miyelit tedavisinde uygulanan yöntemler şunlardır:

• Kateter kullanımı, özel diyetler ve ilaçlarla idrar ve bağırsak fonksiyonlarının yönetimi
• Cinsel işlev bozukluğunu düzeltmeye yönelik olarak cinsel fonksiyon tedavisi
• Özel diyetler, dışkı yumuşatıcıları ve diyet lifinin stratejik kullanımını içeren bağırsak fonksiyonu yönetimi
• Düzenli pozisyon değişimi ve özel minderler kullanılarak cilt sağlığı korunmasını içeren cilt ve yatak yaralarını önleme
• Esneme egzersizleri, destek aparatları ve kas gevşetici ilaçlarla kas spazmlarının yönetimi
• Fizyoterapi, yürüyüş yardımcıları ve tekerlekli sandalye desteği
• Mesleki terapistler, hastaların giyinme, yıkanma ve yemek yeme gibi günlük aktiviteleri bağımsız şekilde yapmalarına yardımcı olabilecek ekipmanlar

Transvers miyelit tedavisi, hastalığın şiddetine ve hastanın yanıtına göre değişiklik gösterebilir. Uzun vadeli takip ve multidisipliner yaklaşımla yaşam kalitesinin artırılması sağlanır.

Transvers miyelit (TM) belirtileri yaşandığı durumda doktor, öncelikle tıbbi geçmişi inceleyip kapsamlı bir fiziksel muayene yapabilir. Bu değerlendirme sonrasında omurilikte bir sorun olduğu düşünürse ek testler isteyebilir.

Transvers miyelit hastalığından uygulanan testler şöyle sıralanabilir:

• Tüm omurgada oluşan lezyonları ayırt etmek için MR (Manyetik Rezonans Görüntüleme) yapılabilir.
• Beyinde lezyon olup olmadığını değerlendirmek beyin MR’ı istenebilir. Bu test, özellikle multipl skleroz gibi hastalıklarına dair ipucu oluşturur.
• Beyinden omurilik sıvısı örneği almak için bel bölgesine bir iğne yerleştirilerek bir miktar sıvı alınmasını içeren lomber ponksiyon istenebilir.
• Bağışıklık sistemi ile ilgili nedenlerini belirlemek amacıyla çeşitli kan testleri yapılabilir.

Transvers miyelit (TM), omuriliğin iltihaplanması sonucunda gelişir. Bağışıklık sistemi, virüsler, bakteriler veya toksik maddeler gibi vücuda zarar verebilecek dış etkenler ile karşılaştığında ya da bir yaralanma meydana geldiğinde harekete geçer.

Bu nedenle bağışıklığın bir yanıtı olarak vücudun iltihaplı hücreler ve sitokinler gönderir ve ilk savunma hattını oluşturur. Bu hücreler, bakteri ve yabancı ajanları yok etmek veya hasarlı dokuyu onarmaya başlamak için inflamatuar bir tepki başlatır. Böylelikle bağışıklık sistemi savunma hücrelerini harekete geçirirken aynı zamanda sağlıklı dokulara da zarar verebilir.

Transvers miyelit durumunda omurilikte sinir hücrelerinin çevresini saran miyelin kılıfının iltihaplanması nedeniyle hasar görür. Bunların yanında transvers miyelit bu nedenlerle ortaya çıkabilir:

• İdiyopatik (hastalığın nedeninin bilinmemesi)
• Enfeksiyon kaynaklı iltihaplanmalar
• Otoimmün hastalıklar
• Merkezi sinir sistemi hastalıkları

Transvers miyelite neden olabilen bakteriyel, viral, paraziter ve fungal enfeksiyonlar şöyle sıralanabilir:

• Batı Nil virüsü
• Genital herpes
• HIV
• Zika virüsü
• Lyme hastalığı
• Frengi
• Verem
• Bakteriyel cilt enfeksiyonları
• Mikoplazma bakteriyel pnömonisi

Transvers miyelit belirtileri, aniden ortaya çıkabileceği gibi bir ila dört hafta içinde kademeli olarak da gelişme gösterebilir. Semptomlar genellikle kısa sürede şiddetlenerek kişiyi etkiler.
Ağrılar, bağırsak ve mesane problemleri, kas bozuklukları gibi belirtilerle gelişen transvers miyelit, , omuriliğin zarar gören bölgesine bağlı olarak farklı bölgelerde gelişebilir. Hasar orta sırt bölgesinde, kolların alt kısmında meydana geliştiği durumda bacaklar ve bağırsak fonksiyonları etkileyebilir.

Transvers miyelit belirtileri şöyle sıralanabilir:

• İltihaplanmanın oluştuğu bölgeye bağlı olarak görülen ağrılar
• Yanma, batma, uyuşukluk gibi anormal gelişen duyular
• Kabızlık ve idrar kaçırma gibi bağırsak ve mesane problemleri
• Denge kaybı, kas spazmları gibi kas ve hareket bozuklukları
• Cinsel işlev sorunları
• İştahsızlık
• Baş ağrısı
• Ateş
• Solunum problemleri

Transvers miyelit hastalığı, çoğunlukla vücudun her iki tarafında da belirtiler gösterebilir. Ancak bazen yalnızca bir tarafı etkilenebilir. Tek taraflı etkilenme durumu multipl skleroz hastalarında daha sık görülen bir durumdur. Bazı hastalarda bu belirtiler tedaviyle iyileşebilirken bazı kişilerde kalıcı hasar bırakabilir.

Transvers miyelit (TM) , omurilikteki iltihaplanma sonucunda meydana gelen nadir bir nörolojik rahatsızlıktır. Omurilik, beyin sapından başlayan ve alt sırta kadar devam eden omurga merkezinden geçen silindirik bir yapı olarak bilinir. Bu yapı sayesinden beyinden vücuda mesajlar taşınır. Sinir hücrelerini içeren omurilikte iltihaplanma oluştuğunda miyelin kılıfı hasar görür. Bu da omurilik sinirleri ile vücudun geri kalanı arasındaki sinyalleri kesilmesine neden olarak his kaybı, hareket ve mesane kontrolü gibi sorunlara zemin hazırlar.

Transvers miyelit, omurganın herhangi bir bölgesinde ya da omuriliğin etrafında meydana gelebilir. Aniden başlayabilen transvers miyelit, erken tanı ve doğru tedavi yöntemiyle iyileştirilebilir.