Çocuklar sevimli bir yabancı bile yanlarına yaklaştığına kolayca ağlayabilir ya da birçok şeyden kolaylıkla korkabilirler. Anneden ayrılma, yüksek bir ses, suya girme gibi durumlar bile korkarak ağlama nedeni olabilir.
Bu durumun nedenleri ne olabilir?
İlk çocukluk dönemlerinde çocuk anneyi, sesini, kokusunu tanır ve annesi yanındayken kendini güvende hisseder. En ufak bir ayrılık, uzaklaşma bile çocuğun huzursuz olması için yeterlidir. Baba bile anne-çocuk arasındaki ilişkiye sonradan dahil olur. İlk dönemlerde babalar annenin yokluğunu telafi edemezler.Her çocuk dönem dönem korkular yaşar. Önemli birinin ayrılmasına gösterilen tepki genelde 6 aydan sonra görülür. Bebek yanında olmayan, görmediği kişinin ortadan kaybolduğuna inanır. Anne bebek arasındaki ilişkinin yoğunluğuna bağlı olarak, ayrılık anında gösterilen tepki de fazla olur. 2.yaşın sonlarına doğru tepkinin yoğunluğu azalmaya başlar. Normal ayrılma kaygısı 18 aylık iken en yoğun haline ulaşır. 3 yaş civarında çocuğun ayrılmayı bilişsel olarak algılama kapasitesi gelişmiş ve bunun geçici olduğu fikri yerleşmiştir.
Anne-çocuk ilişkisinin farklı olduğu durumlarda ayrılma kaygısı daha erken ve yoğun olarak ortaya çıkabilir. Yabancılarla temasın az olduğu, annenin bebeğin bakımını tek başına üstlendiği ve kaygılı olduğu durumlarda bebek de annenin yokluğunu, ayrılığı tolere etmekte daha fazla zorlanır.
Çocuk kendini yalnız, güvensiz hissettiğinde huzursuzlanır ve her türlü uyarıcı, rahatsız edici, (kalabalık, gürültü vs.) korkutucu olarak algılanabilir .
Ayrılma kaygısı, çocuğun bağlandığı kişiden (genellikle anne) ayrıldığında yaşından beklenenden fazla bir şekilde tepki gösterdiğinde patolojik (normal dışı) sayılmaktadır.
