Çöpleri Toplayan Martılar Masalı
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, denizle gökyüzünün birbirine gülümsediği güzel bir kıyıda, sayısız kuşun yaşadığı huzurlu bir sahil varmış. Sabahları güneş altın ışıklarını denizin üzerine sererken dalgalar usulca kıyıya vurur, rüzgâr kumların üzerinde tatlı bir melodi söyler, deniz canlıları da berrak sularda neşeyle dolaşırmış. Bu güzel sahilin en çalışkan sakinlerinden biri de martılarmış. Gün boyunca gökyüzünde süzülür, balık arar, yavrularını besler ve kıyının güzelliğinin tadını çıkarırlarmış.
Gel zaman git zaman, sahile gelen insanların sayısı artmış. İnsanlar güzel vakit geçirirken arkalarında yiyecek artıkları, plastik şişeler, kâğıtlar ve başka çöpler bırakmaya başlamışlar. Başlangıçta çöpler pek azmış. Fakat günler geçtikçe kumların üzeri kirlenmiş, rüzgâr çöpleri denize taşımış, küçük balıklar yüzmekte zorlanmış. Deniz kabukları görünmez olmuş, kıyının eski güzelliği yavaş yavaş kaybolmuş.
Bir sabah martılar gökyüzünde dolaşırken sahilin hâlini görünce çok üzülmüşler. İçlerinden yaşlı olanı kanatlarını çırparak, “Bu güzel kıyı hepimizin evi. Eğer kimse ilgilenmezse yakında burada yaşamak zorlaşacak.” demiş. Genç martılardan biri, “Biz küçücük kuşlarız. Böyle büyük bir kirliliği nasıl temizleyebiliriz?” diye sormuş. Bunun üzerine yaşlı martı gülümseyerek, “Büyük işler bazen küçük adımlarla başlar.” diye cevap vermiş.
O günden sonra bütün martılar birlikte çalışmaya karar vermiş. Sabah erkenden havalanıyor, denize uçabilecek hafif çöpleri gagalarıyla toplayıp insanların kullandığı çöp kutularının yakınına bırakıyorlarmış. Rüzgârın savurduğu kâğıtları kumların arasından çıkarıyor, denize sürüklenmek üzere olan plastik parçalarını kıyıya taşıyorlarmış. Yorulduklarında kısa bir mola veriyor, sonra yeniden işe koyuluyorlarmış. Hiçbiri, “Ben bugün çalışmayayım.” demiyormuş.
Bu çalışmayı gören diğer hayvanlar da düşünmeye başlamış. Yengeçler kıyıya yaklaşan küçük çöpleri kıskıçlarıyla bir araya topluyormuş. Kaplumbağalar denizde yüzen zararsız parçaları güvenli yerlere doğru itiyormuş. Balıklar ise çöplerden uzak durmaları için yavrularını uyarıyormuş. Herkes gücü yettiği kadar katkı sağlayınca sahil her geçen gün biraz daha temiz görünmeye başlamış.
Bir gün sahile gelen küçük çocuklar martıların çabalarını fark etmiş. İçlerinden biri şaşkınlıkla, “Bakın! Martılar çöpleri bir araya topluyor.” demiş. Bir diğeri ise utanarak, “Demek ki doğayı temiz tutmak sadece başkasının görevi değilmiş.” diye cevap vermiş. Çocuklar hemen yerlere atılmış çöpleri toplamaya başlamış, yanlarında getirdikleri torbalara doldurup çöp kutularına atmışlar. Aileleri de onların bu güzel davranışını görünce aynı şekilde hareket etmiş.
Aradan birkaç hafta geçmiş. Sahil yeniden eski güzelliğine kavuşmuş. Kumlar altın gibi parlıyor, deniz masmavi ışıldıyor, dalgalar tertemiz kıyıya neşeyle vuruyormuş. Balıklar daha rahat yüzüyor, yengeçler güvenle dolaşıyor, martılar da gökyüzünde mutlulukla süzülüyormuş. En güzel değişiklik ise insanların artık çöplerini rastgele bırakmamasıymış. Çünkü küçük bir davranışın büyük bir değişime dönüşebileceğini kendi gözleriyle görmüşler.
Bir akşam güneş yavaşça denizin arkasına inerken genç martılardan biri yaşlı martıya dönüp, “Başta bunu başaramayacağımızı sanmıştım.” demiş. Yaşlı martı huzurla gülümseyerek, “Doğayı seven herkes elinden geleni yaparsa en kirli yer bile yeniden güzelleşebilir.” diye karşılık vermiş. Bunu duyan bütün martılar sevinçle kanat çırpmış ve gökyüzünde geniş daireler çizmişler.
O günden sonra sahile gelen herkes martıların gayretini anlatan bu güzel hikâyeyi birbirine aktarmış. Böylece kıyıyı temiz tutmak bir alışkanlık hâline gelmiş. Çöpler artık yere değil, çöp kutularına gidiyor; deniz, kumlar ve gökyüzü de bu güzel davranış sayesinde uzun yıllar boyunca birlikte gülümsüyormuş.
Masalın Öğüdü: Doğa hepimizin evidir. Herkes üzerine düşen küçük görevi yerine getirirse çevre temiz kalır ve bütün canlılar daha mutlu yaşar.
