Uygulamayı yükle
How to install the app on iOS

Follow along with the video below to see how to install our site as a web app on your home screen.

Not: This feature may not be available in some browsers.

Menfaat için yapılan her şey dünyadır

Menfaat için yapılan her şey dünyadır​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Merhum hocamız, (Abdülhakîm efendi hazretleri, yılbaşında bize hediye verirdi, biz de size verelim) diyerek, talebelerine hicrî yılbaşı günlerinde hediye verirlerdi.

Bütün kötülükler, kavgalar almak üzerinedir. Bütün iyilikler de, vermek üzerinedir. Dünyalık isteyen sevimsizleşir. Veren aziz, alan zelil olur. Kula değil, Allah’a el açmalı.

Bir gün Peygamber efendimiz, Hazret-i Ömer'e bir hediye gönderdi. Hazret-i Ömer, kabul etmeyip geri gönderince, Peygamber efendimiz kendisine, (Ya Ömer, gönderdiğim hediyeyi niçin kabul etmedin?) buyurdu. O da, (Yâ Resulallah, ben sizden duydum, “İnsan için hayırlı olan, kimseden bir şey almamaktır” buyurdunuz. Bu yüzden almadım) diye cevap verdi. Peygamber efendimiz, (Onu, isteyerek almak için demiştim. İstemeden verilen şey, Allahü teâlânın gönderdiği rızıktır. Onu alın!) buyurdu. Hazret-i Ömer de, (Allahü teâlâya yemin ederim ki, kimseden bir şey istemeyeceğim ve istemeden verileni alacağım) dedi.

Dünyanın ne olduğu birçok şekilde tarif edilmiştir. Bir tarifi de şudur:
Dünya, menfaat demektir. Menfaat için yapılan her şey dünyadır.

Helâlinin hesabı, haramının azabı olan dünyadan kurtulmak lazımdır. Yükü az olan, rahat eder. Fakat insanlar doymayıp, (Biraz daha! Biraz daha!) derler ve huzursuz olarak ölürler. Hâlbuki rızık bellidir. Kimse rızkını almadan dünyadan ayrılmaz. Bir mübarek zat, (Yerler demir, gökler bakır olsa, rızkımdan endişe duymam, çünkü Rabbim beni yaratmadan önce rızkımı takdir etti) buyurmuştur.

Dünya sultanı değil, âhiret sultanı olmaya bakmalı. Âhirette, dünya sultanlığı işe yaramaz.

(Dünya âhiretin tarlasıdır) hadis-i şerifindeki tarla, öyle bir toprak ki, ekince en az bire 10 veriyor. Üst sınırı yoktur. Toprağa dünyalık eken ise, koca bir hiç alır, hattâ zarara uğrar. Aklı olan hiç ile uğraşır mı?

Cennete ve Cehenneme giden iki yol vardır. Mescidler, Cennete giden yollardır. Mescide gelenler arasında iyi bir kimse varsa, onun hürmetine Allahü teâlâ diğerlerinin de günahlarını affeder. Allah, evine gelenleri boş çevirmez. Cehenneme götüren kötü yollar da malumdur, onlardan uzak durmalıdır.

Hüseyin Hilmi Işık Efendi’nin vefatının 13. yılı

Hüseyin Hilmi Işık Efendi’nin vefatının 13. yılı​

Merhum Enver Abimizin 2001 yılındaki taziye sohbetinden:
Allah adamları, vefat ettikten sonra kınından çıkmış kılıç gibi daha keskin, daha tesirli olur. Yani kendilerini sevenlere ve inanıp tâbi olanlara daha çok feyz verirler. Bu büyükleri sevenler, Peygamber efendimiz zamanında olsalardı Eshab-ı kiramdan olurlardı. Onlara düşman olanlar ise, o zaman yaşasalar Ebu Cehil gibi olurlardı.

Her şeyimizi, bütün bu hizmetleri, bir araya gelmemizi hep Hocamıza borçluyuz. Onlar olmasaydı, bir araya gelip bu yemekleri yesek bile, kötü yerlerde, içki sofralarında olurduk.

Hâlimizden şikâyetçi olmayalım. Büyüklerin ömürleri hep sıkıntıyla geçti. İmam-ı Rabbânî hazretleri, 3 yıl Guvalyar Kalesi’nde zindanda kaldı. Abdülhakîm-i Arvâsî hazretlerini, Menemen'e götürdüler, ne sıkıntılar çekti. Mübarek hocamızı da sıkıyönetim zamanında götürdüler. Bizim başımıza gelen, en hafifi. Eshab-ı kiram da çok sıkıntı çektiler. Peygamber efendimize durumlarını arz ettiklerinde, (Hâlinizden şikâyetçi olmayın, eski ümmetler çok daha fazla sıkıntı çektiler, fakat sabrettiler. Onları bellerine kadar kuma gömerler, sonra testereyle başlarından başlayıp ikiye ayırırlardı, yine de “Rabbimize hamdolsun” derlerdi) buyurdu.

Hocamız, (Enver Bey’in kalbinde zerre kadar dünya menfaati olsaydı, bu hizmetler nasip olmazdı) buyururdu. Elhamdülillah, kalbimde dünya sevgisi hiç yok. Yediğimi, içtiğimi de gördünüz. Sonunda bu kadar ameliyat, her gün bu kadar ilaç… İki böbreğim de gitti, ama din kardeşlerimize ve İslamiyet'e hizmet yolunda hepsi feda olsun! İftiralar, sıkıntılar, dert ve hastalıklar bu yolun şânındandır.

Merhum Hocamız vasiyetinde buyuruyor ki:
(Hiç param, borcum, alacağım yok. Kimseye dargın değilim. Herkese hakkımı helâl ettim. Tefrikaya düşmeyin, fitneye karışmayın, güler yüzlü, tatlı dilli olun!)

Son zamanlarındaki nasihatlerinde de buyurdular ki:
(Size iki emanet bırakıyorum. Biri Enver Bey, diğeri de kitaplarımızdır. Tam İlmihal Seadet-i Ebediyye ve diğer kitaplarımıza ömrümü verdim. Büyük zatların kitaplarından hazırlanan, bu kitaplarımızdan her gün birkaç sayfa okursanız feyz alırsınız. Okudukça kalbiniz nurlanır ve okuduğunuzu da anlamaya başlarsınız. Siz benim gözüm, kulağım, elimsiniz. Siz olmazsanız, ben bir işe yaramam. Onun için kitaplarımızın dağılmasına yardım eden kardeşlerimi çok seviyor ve onlara dua ediyorum. Yolunu şaşırmış bir kimseyi doğru yola çevirmek, on kâfirin imana gelmesinden daha sevabdır.)

Kötü birine iyilik yapıldığında

Kötü birine iyilik yapıldığında​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
İyilik eden, iyilik görür. Ancak kötü kimseye iyilik eden, ondan kötülük görür. Çünkü onun tabiatı öyledir. Peygamber efendimiz, (İyilik yaptığınız kişinin şerrinden sakınınız) buyuruyor.

Merhum hocamız buyurdu ki:
(Bu hadis-i şerifte, herkese değil, kötü insanlara yapılan iyilikten bahsediliyor. [Kötü bir insana iyilik yaparsanız her an ondan sakının, korkun] demektir. Cibilliyeti, karakteri bozuksa, dünya sevgisi, para düşkünlüğü varsa, ona yaptığımız her iyiliğin sonunda, çok sıkıntı çekeriz. Yoksa adam iyiyse, ona iyilik yapmakta mahzur olmaz, hattâ çok iyi olur. Ama, adamın cibilliyeti, karakteri bozuksa, mecbur kalarak ona bir iyilik yapmışsak, ondan gelebilecek zararlardan kendimizi korumalıyız.)

Lâyık olmayan kişilere yaptığımız iyilikten, verdiğimiz emekten dolayı, çok sıkıntı çekeriz. Lâyık olup olmamak, işin içine menfaat girdiği zaman ortaya çıkar. Kendi menfaatini üstün tutan, dinimize hizmet etmeye lâyık değildir. Çünkü hizmet, menfaat beklemek için değil, birilerine menfaati dokunmak için olur. Eshab-ı kiram, kendi menfaatini düşünmek şöyle dursun, canlarını, mallarını feda ettiler ve bir daha geri dönmemek üzere bütün dünyaya yayıldılar. Kur'an-ı kerimde mealen, (Herkes kendine uygun olan işi yapar) buyuruluyor.

Kâhinlerinin tavsiyesi üzerine Firavun, bütün erkek çocukların öldürülmesi emrini verir. O sıralarda iki Musa dünyaya gelir. Birincisinde, kadıncağız çocuğunu mağarada dünyaya getirir. İsmini Musa koyar. Ama ölüm korkusuyla çocuğu bırakıp kaçar. Allahü teâlâ da, bu çocuğa bakıp büyütmesi için Cebrail aleyhisselâmı vazifelendirir. İkinci Musa’yı da annesi, (Belki böyle kurtulur) diye sandığın içinde nehre bırakır. O da nehrin üzerinde Firavun'un sarayının kapısına gider. Firavun’un hanımının ısrarıyla saraya alırlar. Biri Firavun’un yemeğini yer, diğeri de Cebrail aleyhisselâm vesilesiyle Cennet yemeği yer. Sarayda Firavun’un yemeğiyle büyüyen Musa aleyhisselamın, Peygamber olduğu görülür. Mağarada Cebrail aleyhisselâmın büyüttüğü, beslediği Musa da, Samiri olur, Musa aleyhisselama karşı çıkar, dinsiz olur. Tih çölünde, herkesteki altınları, süs eşyasını eritip, bunlardan bir buzağı yaparak, (Musa’nın ilâhı budur. Buna tapınız!) diyen bir münâfık olur. Çünkü cibilliyeti bozuktur.

İlme hizmet etmek nasıl olur?

İlme hizmet etmek nasıl olur?​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Suların aktığı yerde, ağaçlar ve yeşillikler olur. Su yoksa, bunlar olmaz veya tek tük olur. İşte İslamiyet’in emrettiği ilim de, akan su gibidir. Nasıl ki suyun etrafında bitkiler hayat buluyorsa, ilmin aktığı yerde de insanlar hayat bulur. Bu yüzden, Müslüman cahil kalınca, kurur gider. İslamiyet’in en büyük düşmanı cehalettir. Bir Müslümanı cahil bırakmak, ona yapılacak en büyük kötülüktür. Cahil bırakılan insanı herkes istediği gibi kullanabilir. Dolayısıyla, biz Müslüman olarak, hem dinimizi doğru olarak öğrenip ibadetlerimizi doğru olarak yapmalıyız, hem de zamanın en ileri teknolojisine sahip olmalıyız. Gayrimüslimlerden geri kalmamalıyız.

Bir yerden ilim kalkarsa, din de kalkar. Fakat nasıl ki bardaktan su çıkınca, bardak boş kalmayıp havayla dolarsa, bir yerden din kalkınca, orası boş kalmaz. Büyük zatların kitapları okunmazsa, önce Müslümanlar arasında bid’atler türer, sonra cehalet fırtınası, sonra da ahlâksızlık fırtınası başlar.

İmam-ı Rabbânî hazretleri buyuruyor ki:
(Allahü teâlâ bir kulunu severse, ona iki şey verir: Birincisi, onu sevdiği zatlarla tanıştırır, ona dostlarını tanıtır. Eshab-ı kirama Peygamber efendimizi tanıttığı gibi. İkincisi de, ona hayırlı bir iş nasip eder.)

Hayırlı işten maksat, dinimize hizmet etmek, yani Ehl-i sünnet itikadını ve ilmihal bilgilerini yaymaktır. Ehl-i sünnet âlimlerinin yolunda yapılan hizmetlerde esas gaye, dinimizden bir mesele daha öğretmektir. Doğru ilmin yayılmasından korkulmaz. Fakat cehalet gelirse, kaçacak yer aranır.

İslamiyet’e hizmet etmek, doğru bilgileri yaymakla olur. İlim varsa din vardır. İlim yoksa din yoktur.

Hangi milletten ve dinden olursa olsun, hiç kimse, kimsenin canını yakmaya izinli değildir. Vücutlarının çeşitli yerlerine dinamit doldurup, (Allahü ekber!) diyerek, kadın çocuk demeden, canlı bomba olup masum insanları öldürenlere yazıklar olsun! İslamiyet’i kendilerine siper ve perde edinerek hıyanet eden ve cinayet işleyen böyle kimselerin İslamiyet’e verdiği zararı, hiçbir kâfir veremez. Kural tanımadan, rastgele insan öldürülür mü? Bunu yapana Müslüman denir mi?

Aşûre günü yapılan iyiliğin kıymeti

Aşûre günü yapılan iyiliğin kıymeti​

Enver Abimizin, bir Aşûre gecesinde arkadaşlara verdiği yemekte yaptığı sohbetten:
Bu ayın en kıymetli gecesi de Aşûre gecesidir. Allahü teâlâ, birçok duaları Aşûre günü kabul etmiştir. Aşûre gününde 10’dan fazla peygamber felâketten kurtulmuştur. Hazret-i Âdem'in tevbesinin kabul olması, Hazret-i Nuh'un tufandan kurtulması, Hazret-i Yunus'un balığın karnından çıkması, Hazret-i İbrahim'in ateşte yanmaması, Hazret-i İsmail’i bıçağın kesmemesi, kurban olarak yerine koç gelmesi, Hazret-i İdris'in canlı olarak göğe çıkarılması, Hazret-i Yakub'un oğlu Hazret-i Yusuf'a kavuşması, Hazret-i Yusuf'un kuyudan çıkması, Hazret-i Eyyüb'ün hastalıktan kurtulması, Hazret-i Musa'nın Kızıldeniz'i geçmesi, Hazret-i İsa'nın doğumu ve ölümden kurtulup, diri olarak göğe çıkarılması hep Aşûre günü oldu. İnşallah bu günün hürmetine biz de sıkıntılarımızdan kurtuluruz, hizmetlerimiz de kıyamete kadar artarak devam eder inşallah.

Peygamber efendimiz, (Aşûre günü, zerre kadar sadaka veren, Uhud Dağı kadar sevaba kavuşur) buyuruyor. Bu gece, hepimize yeter de artar bile. Bu öyle bir ganimet ki, böyle beş parçaya bölmüyorlar, herkese ne verilirse aynısı ona da veriliyor.

Onun için bu gün çok iyilik yapmalı ve (Aşûre günü, aile efradının nafakasını geniş tutanın, bütün yıl nafakası geniş olur) hadis-i şerifine de uyarak çoluk çocuğunu sevindirmeli!

(Aşure günü, ilim öğrenilen veya Allahü teâlâyı zikredilen bir yerde, biraz oturan, Cennete girer) hadis-i şerifine de uymalı, bu gece ve yarın, Tam İlmihal’den, İslam Ahlakı kitabından okuyarak ilim öğrenmeye çalışmalı.

Mübarek gün ve gecelerle ilgili herkesin ayrı bir hesaplaması var. Ama 40-50 sene, biz o evde olduğumuz müddetçe, mübarek Hocamız takvim dışında hiçbir güne ve geceye itibar etmediler. Merhum hocamız, (Bu asırda en büyük cihad fitneye sebep olmamaktır) buyurdular. Peygamber efendimiz, (Fitne uykudadır, uyandırana Allah lanet etsin) buyurdular. Bütün Müslümanlar, (Bu gece kandildir) dedikten sonra buna muhalif hareket etmek, cahiller için, İslamiyet'e karşı olanlar için bir kozdur. Peki, böyle olduğuna inanan, böyle olduğunu hesap eden, gören ne yapsın? Onlar da gördüklerine inansınlar, o şekilde ihya etsinler. Ama bunu genele teşmil edemezler. Ona göre kandil gecesi bir gün sonra olabilir,
fakat bu, öyle söyleyenler içindir. Bize ait değildir. Biz mübarek Hocamızdan böyle bir şey ne gördük, ne duyduk!

İyilikler azalıyor, kötülükler artıyor

İyilikler azalıyor, kötülükler artıyor​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Kur’an-ı kerimde mealen, (Beni unutursanız, beni Rab olarak tanımazsanız, verdiğim nimetlere şükretmezseniz, rızkınızı daraltırım) buyuruluyor. Elhamdülillah ki, (Rızkınızı yok ederim) denmiyor. En büyük rızk, imandır. İmansızlık, sel gibi akıyor. Bugünkü insanların hâli, bu yüzden perişandır.

Sağlık da, bir rızktır. Bu rızk azaldığı için, hastaneler dolup taşıyor. Muhakkak her evde hasta var. Evler, eczane deposu gibi ilaçla dolu.

Emniyet de bir rızktır. Bu rızk da azaldığı için, evlerde bile güven içinde oturulamıyor.

Huzur da bir rızktır. Hanım, kocasına itaat etmiyor. Kocası, hanımına Müslümanca davranmıyor. Sâlih evlatlar arasında adaletsizlik yapılıyor. Ana babanın görevlerinden biri, sâlih evlatlarına aynı sevgiyi gösterip, onları birlik ve beraberlik içinde tutmaktır. Hâl böyleyken, anne, (Başıma bir şey gelirse, oğlum bana bakar) diyerek oğluna sarılıyor. Baba da kızına sarılıyor. Böylece içeride bir huzursuzluk başlıyor.

Gıda da bir rızktır. Tabiî gıda kalmadı. Piyasa hep suni ve bozuk gıdalarla dolu. Böyle bozuk gıdalardan da, bozuk, hasta insanlar meydana geliyor. Evde beş kişi varsa, beşi birden çalışıyor, ama hepsi de aç kalıyor. Bu, gıda rızkının daralmasıdır.

Velhasıl, iyilik olarak ne varsa, hepsi azalıyor. Kötülük olarak da ne varsa, hepsi artıyor. Neticede milletler ve insanlar mahvoluyor. Bütün bunlara sebep, İslâm dairesinden dışarıya çıkmaktır.

Allahü teâlâ insanların ibadetine muhtaç değildir. Şayet insan ibadet ederse, kendini kurtarmış olur. Hem dünyada, hem de âhirette huzura kavuşur. Ama ibadet etmezse, hem dünyada, hem de âhirette yanar.

Allahü teâlâ bir hadis-i kudside buyuruyor ki:

(Önce gelenleriniz sonra gelenleriniz, küçüğünüz büyüğünüz, dirileriniz ölüleriniz, insanlarınız cinleriniz, en müttekî, itaatli kulum gibi olsanız, büyüklüğüm artmaz. Aksine hepiniz, bana karşı duran, peygamberlerimi aşağı gören düşmanım gibi olsanız, uluhiyyetimden bir şey eksilmez. Allahü teâlâ, sizden ganîdir, Ona hiçbiriniz lâzım değildir. Siz ise, var olmanız için ve varlıkta kalabilmeniz için ve her şeyinizle, hep Ona muhtaçsınız.)

Sevaba ortak mânevî şirket

Sevaba ortak mânevî şirket l​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Bu zamanda hak ile bâtıl, imanla küfür, iyi ile kötü karıştı, insanlar bunları ayırt edemez hâle geldi. O bakımdan, Allahü teâlânın en çok razı olduğu ibadet, Onun kullarına Ehl-i sünnet itikadını öğretmektir. Bugün en büyük iyilik, en büyük sadaka budur. Bunun için de, büyüklerin kitaplarından bir kitap vermekten başka yol yoktur. Merhum hocamız Hüseyin Hilmi Işık Efendi buyururdu ki:
(Ehl-i sünnet kitaplarını yayarak yapılan bu hizmetler, sevaba ortak mânevî bir şirkettir. İştirak eden herkesin hissesi vardır. İster bedenen, ister maddî olarak iştirak etsin, ister bunları yapamazsa, dua ile iştirak etsin, katkısı olan herkes, bu sevaba kavuşacaktır. Yeter ki kalbinde hizmetlere sevgi, iştirak ve destek niyeti olsun. Mesela iki kişi ortak olsa, bir çuval buğdayı paylaşacak olsalar, yarıya bölüp, yarısı senin yarısı benim derler. Bu hizmetler, bu ortaklık öyle değil. Her bir buğday tanesinde hizmet eden bütün arkadaşlarımızın hissesi vardır. Hizmet eden kaç bin kişi varsa hepsi ortaktır. Bu hissenin dağılımında da asıl olan, az veya çok vermek değildir. İhlâsla mı, yoksa bir menfaat niyetiyle veya ayıp olmasın diye mi verdiğine bakılır.)

Bütün iş, bir şekilde bu sisteme dâhil olmaktır. Çünkü herkes tarafını belli etmelidir.

İbrahim aleyhisselam ateşe atılacağı zaman, bir karınca su taşır. (Bununla ateş mi söner?) derler. O da, (Biliyorum, bu suyla ateş sönmez, ama ben tarafımı belli ediyorum) der. Başka bir taraftan, bir yılan da ateşi körüklemek için üfler. Yani o da tarafını belli etmeye çalışır.

Süleyman aleyhisselâm padişah olunca, dünyanın bütün devlet başkanları ona çok güzel hediyeler getirirler. Karınca da bir çekirge bacağını ağzına alıp, saraya gelir. Karıncaya, (Oraya devlet başkanları neler neler götürüyor. Sen ise bir çekirge bacağı getirdin) derler. Karınca da, (Ben hediye getirenlerin arasına ismimi yazdıracağım. Hediyenin büyüklüğü önemli değildir) diye cevap verir.

Şimdi de durum böyledir. Küfür yani imansızlık ateşi her tarafı sarmış hâldedir. Bazıları ateşin sönmesi için, bazıları da ateşin büyümesi için gayret gösteriyorlar. Ehl-i sünnet kitaplarını yayarak, biz de tarafımızı belli etmeliyiz...

Zerdeçal hangi rahatsızlıklara iyi gelir, faydaları nelerdir?

zerdeçal-hangi-hastalıklara-iyi-gelir-faydaları-nelerdir.webp
Zerdeçalın cins adı olan Curcuma eski Roma’da safranın karşılığı olan korkum kelimesinden gelir, safran daha pahalı ve daha ince bir lezzeti olan bir bitkidir. Hinduizm’in en eski kutsal yazıları olan Vedas’ta zerdeçaldan saflık ve temizlik belirtisi olarak bahsedilir. Günümüzde bile, ortodoks Hindu gelin ve damatlar haldi –zerdeçalın Hintçe’deki karşılığı-denilen törende yerlerini alırlar, bu törende evlilik yeminini etmeden önce gelin ve damadın yüzleri ve elleri zerdeçal hamuruyla kaplanır. Şifalı bir bitki olarak zerdeçal Hindistan, Çin ve bazı güneydoğu Asya kültürlerinin derinliklerinde yerini almıştır. Batı bitkisel tıbbında birçok sindirim rahatsızlığı ve başka hastalıklar için etkili ve güvenilir bir anti enflamatuvar tedavisi olarak kullanılır.

Tedavi Amaçlı Kullanımı
✚Enflamatuar bağırsak hastalığı
✚Eklem iltihabı

Bu eski baharat pazarların en çok aranan bitkilerinden biridir. Hayvanlarda yapılan araştırmalar zerdeçalın Alzheimer hastalığına karşı koruma sağladığını göstermiştir. Bilim insanları zerdeçaldaki sarı renkli aktif kurkumin bileşenlerinin beyinde plak birikmesini engellediğini keşfetmişlerdir. Beta amyloid olarak bilinen yıkıcı protein parçaları hafıza kaybına yol açan Alzheimer hastalarının beyninde plaklar oluşturur. Yakın zamanda insanlar üzerinde yapılan çalışmalar da zerdeçalın bu etkisini onaylar niteliktedir. Zerdeçalın vücuttaki, özellikle sindirim borusundaki, iltihabı azaltmaya yönelik özel bir etkisi vardır. Kurkuminin, Crohn hastalığı ve ülseratif kolitis hastalıklarının belirtilerine iyi geldiği kanıtlanmıştır. Bu rahatsızlıkların hepsi enflamatuar bağırsak hastalığını işaret eder. Günde 1 ya da 2 gram kurkumin verilen hastalarda belirtilerin azaldığı ve iltihabın bütünselliğinde bir azalma olduğu görülmüştür.

Kurkumin kolon kanserine karşı da koruma sağlar. Familyal adenomatöz polipozis (FAP) –sonunda kolorektal kansere yol açan yüzlerce iyi huylu tümörün kolonda oluşumuyla karakterize olan bir hastalık- rahatsızlığı olan hastalarda yapılan küçük bir pilot araştırmada olumlu sonuçlar alınmıştır. 480 mg kurkumin ve 20 mg kuersetin karışımı günde 3 defa ağızdan alındığında tümörlerin sayısı ve çapı 6 aylık bir sürede ve % 60 oranında azalmıştır. Johns Hopkins Üniversitesi’nde daha geniş çaplı bir araştırma yapılmaktadır. Dünyanın farklı yerlerindeki araştırmacılar zerdeçala ciddi bir ilgi göstermektedir.

Kullanım Şekli
ÇAY: 2 bardak kaynar suya 1 çay kaşığı zerdeçal ekleyip 10 dakika demleyin. Süzün. İsterseniz bal ya da limon ekleyebilirsiniz.
KAPSÜLLER: Günde 2-3 gram zerdeçal vücut için 60-100 mg kurkumin sağlar.

STANDARDİZE EDİLMİŞ EKSTRE
Kurkumin seviyesini aynılaştırmak için belirli bir seviyeyi garanti eden ekstreyi satın alın (bazı etiketlerde kurkuminoid olarak da yazılır). Günde 1 ya da 2 gram kurkumini 2-3 doza bölerek kullanabilirsiniz.

Uyarılar!!
Zerdeçal tüketiminde sağlığa aykırı bir yan yoktur. Bilim insanları günde 12 grama kadar zerdeçal tüketiminin vücut tarafından tolere edileceğini göstermişlerdir. Fazla miktarda zerdeçal/kurkumin alan bazı insanlarda hazımsızlık görülmüştür.

Bana rahmet kapısını aç!” diye dua etmek

Bana rahmet kapısını aç!” diye dua etmek​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Ehl-i sünnet bilgilerini yaymak için yapılan hizmetlere iştirak etmek, nasip meselesidir. Kime kısmet olduysa, çok şükretmesi lazımdır. Allahü teâlâ kısmet kapılarımızı kapatmasın. Rabia-i Adviye hazretleri, bir kimsenin, (Yâ Rabbi, bana rahmet kapısını aç!) diye dua ettiğini görünce, o kimseye, (Allahü teâlânın rahmet kapısı, şimdiye kadar kapalı mı idi de, şimdi açılmasını istiyorsun?) buyurur. Tam İlmihal Seadet-i Ebediyye kitabında bu söz şöyle açıklanıyor: Rahmetin çıkış kapısı her zaman açıksa da, giriş kapısı olan kalbler, herkeste açık değildir. Bunun açılması için dua etmeliyiz.

Onun için zaman, kabadayılık, kibirlenme zamanı değildir. Yerde sürünmek, işe yaramadığına üzülmek, kısmet kapılarının açılmasına dua etmek zamanıdır. Herkes tarlaya ne ekerse, âhirette onu biçer.

Dine hizmet, bir mirastır. Peygamber efendimizin vârisi olmaktır. Veraseti veren Peygamber efendimizdir. Çünkü bu işte, Ona benzemek vardır. Hiçbir zaman muris, yani miras bırakan, vârisini yarı yolda bırakmaz. Peygamber efendimiz bu mirası, bu vekaleti verdikten sonra, kişi günahkâr da olsa, o kişiyi kendi hâline bırakmaz. (Sen benim yolumu devam ettirdin, gel yanıma) buyurur ve elinden tutup Cennete götürür. Yani o kimse mutlaka imanla ölür.

Onun için dine hizmet nimeti, çok büyük ve çok kıymetlidir. Ama Allahü teâlâ Kur’an-ı kerimde mealen, (Nimetlerimin kıymetini bilir, şükrederseniz, yani emrettiğim gibi kullanırsanız, onları arttırırım. Kıymetlerini bilmez, bunları beğenmezseniz, elinizden alır, şiddetli azap ederim) buyuruyor. Eğer bir kimse, dine hizmet nimetinin kıymetini bilmezse, kaza geçirmek, hasta olmak gibi sebeplerle bu hizmetlerden mahrum kalır. O hâlâ hizmetten mahrum kalmasını hastalığından bilir. Hâlbuki nimetin kıymetini bilememiştir ve Allahü teâlâ, şükrü eda edilmeyen bu büyük nimeti ondan almıştır.

İşte onun için, Allahü teâlânın verdiği nimete çok şükredelim. Şükürden maksat, nimeti mahallinde kullanmaktır. Ömür su gibi geçip gidiyor. Niçin yaratıldığımızı unutmamalıyız. Yaptığımız işin kıymetini iyi anlamalıyız. Onun artması için, büyümesi için de daha çok çalışmalıyız.

Bir kavmin efendisi, onlara hizmet edendir

Bir kavmin efendisi, onlara hizmet edendir​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Peygamber efendimiz, (Bir kavmin efendisi, en makbulü, onlara hizmet edendir. Hizmet edene, âhirette hesap da sorulmaz, azap da yapılmaz) buyuruyor.
Merhum hocamız bir sohbetinde, dinimize yapılan hizmetlerin kıymetini ve bunları yapanlara Cennette verilecek nimetleri anlatırken, bir arkadaş söz alır, (Efendim, ne olur bir dua eder misiniz? Ben hemen şimdi ölmek istiyorum) der. Hocamız da, arkadaşa hitaben, (Siz bu kadar nefsinize düşkün müsünüz, hemen Cennet nimetlerine, rahata kavuşmak istiyorsunuz. O kadar tembellik yok, hizmet var! Herkes ölmek isterse, bu hizmetleri kim yapacak, bu kitapları kim yayacak? İyiler ölürse, insanlara bu nasihati kim yapacak? Oturun çalışın, o sonra nasıl olsa olacak. Öyle kolay, hemen gitmek yok, biraz yorulacaksınız, çalışacaksınız, üzüleceksiniz, sevineceksiniz, ondan sonra inşallah hep beraber orada oluruz. Allahü teâlâ, hepimize inşallah şehitlik nasip edecektir. Öldükten sonra hepimiz rahat ve huzura kavuşacağız. Ölünce dünya sıkıntıları, üzüntüler bitecek. Hepsi bitecek, ama bu hizmetin sevabı Kıyamete kadar devam edecektir) buyurur.

Büyükleri tanımasaydık, kitaplarına kavuşmasaydık, diğer insanlardan beter olurduk. Çünkü bir insan, büyüklere kavuşmadan veya Müslüman olmadan önce, hangi kabiliyete sahipse, aynı kabiliyeti bu sefer dine hizmet yolunda kullanır. Bir hadis-i şerifte, (Câhiliye zamanında ileri olanınız, Müslüman olup din bilgilerini öğrenince de, en ileriniz olur!) buyuruldu. Mesela Ömer bin Hattab'ın karşısına dikilmek mümkün değildi. İslamiyet’in ilk yıllarında, henüz iman etmemişken, Peygamber efendimizi öldürmeye gidiyordu. Ama Müslüman olduktan sonra, yine aynı hazret-i Ömer dönüşte müşriklere dedi ki:
(Beni bilen bilir, bilmeyen bilsin, bana Ömer bin Hattab derler. Karısını dul, çocuklarını yetim bırakmak isteyen önüme çıksın!)

İşte Müslümanlığın ne olduğunu anlamak için, bu bile yeterlidir. Allahü teâlânın verdiği bu iman nimeti, çok kıymetlidir. İslamiyet bize kadar kolayca, zahmetsiz, bedelsiz gelmedi. Bilakis, canla, malla yani fedakârlıkla geldi. Ecdadımız bunun için birçok bedel ödedi. Onun için onları sık sık hatırlayıp, söylemekte, şükranla anmakta, onlara dua etmekte fayda vardır.

Allah bizi şeytanların şerrinden korusun!

Allah bizi şeytanların şerrinden korusun!​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Silsile-i aliyye büyüklerini tanıyıp, yollarında dinimize hizmet edenlerin biri, bine bedeldir. Çünkü Ehl-i sünnet itikadına kavuşmak ve onu yaymak çok zordur, zira düşmanı çoktur. Bütün kâfirler ve bozuk mezhepler, tek maksatta birleşirler. O da, Ehl-i sünneti yok etmektir.

Maymun, çok neşeli bir hayvandır. Fakat aynaya baktığı zaman hiddetlenir ve o aynayı parçalamak ister. Çünkü kendi yüzünü, ancak aynaya bakınca görür. Sonra da, (Ben bu kadar çirkin miyim) der ve aynaya saldırır. Dolayısıyla, Ehl-i sünnet itikadında olan bir Müslümana bakan kişi, eğer mezhepsizse veya bozuksa, o Müslümanın nurlu yüzünde, o güzellikte, kendini görür. Çirkinliğini kabul edemediği için de, tıpkı aynaya saldıran maymun gibi, ona düşman kesilir. Bu yüzden, Ehl-i sünnetin düşmanı çoktur.

En kötü, en tehlikeli şeytan, insan şeytanlarıdır. Merhum hocamız, (Allahü teâlâ bizi şeytanların şerrinden korusun. Şeytan denince, genelde İblis anlaşılır, hâlbuki şeytanlar denince, İblisle beraber, nefs, kötü insanlar, kötü arkadaşlar, bozuk yayınlar da anlaşılır) buyururdu.

Mahşerde cehennemlikler şeytana gidip, (Senin yüzünden bu hâle geldik ey melun!) derler. Şeytan, (Siz dünyadayken beni gördünüz mü?) der. (Görmedik) derler. (Sesimi duydunuz mu?) der. (Duymadık) derler. (Öyleyse, niye bana saldırıyorsunuz? Siz gidin, sizi bu hâle sokan, benden beter olan o adamların yakasına yapışın!) der. (Kim onlar?) derler. (Konuştuğunuz, oturup kalktığınız arkadaşlarınız. Benden sadece hayâli olarak bahsediyorsunuz. Ama onlarla fiili olarak görüştünüz. Yahu siz dünyada hiç Kur’ân-ı kerim, cami, hoca, din kitabı görmediniz mi?) der. (Gördük) derler. (Siz hiç ezan sesi duymadınız mı?) deyince de, (Duyduk) derler. Bunun üzerine şeytan, (Yani siz şimdi gördüğünüze ve duyduğunuza değil de, görmediğinize ve duymadığınıza tâbi olup da mı buraya geldiniz? Siz gidin kendinizi ayıplayın, sizi bu hâle düşürenleri bulun. Ben nihayetinde kalbinize vesvese verdim, ama hiçbirinizin kolundan tutup da bir yere götürmedim. Ama o arkadaşlarınız sizi tutup bir yerlere götürdü) der. O hâlde kötü arkadaşlardan, kötü yayınlardan çok uzak durmalıyız.

Dünyada en bedbaht insan

Dünyada en bedbaht insan​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Kur’an-ı kerimde mealen, (Kim Allah’a güvenirse, Allah ona yeter) buyuruluyor. Kim kime, neye güvenirse, yardımı ondan beklesin! Allahü teâlâ, kendisine güvenenlere yardım eder. Diğerlerini ise, güvendikleriyle baş başa bırakır.

Dünyada en bedbaht insan, Allahü teâlâya değil de, kendi gibi âciz insanlara veya kendi nefsine güvenendir. Allahü teâlâdan değil, nefsinden güç almak istemek felakettir. Kendine güvenen sevilmez. Allah'a güveneni ise herkes sever.

Merhum hocamız, (Kalbden para sevgisini çıkarmanın ilacı büyükleri sevmektir. Bunun başka hiçbir ilacı yoktur) buyururdu. Çünkü sevgiler çarpışır. Mesela ibadet sevabdır. Ama sevab sevgiyle çarpışamaz. Sevgi, şefkat ve muhabbetin hususiyeti başkadır, ibadetin hususiyeti başkadır. O bakımdan, dünya sevgisinin zıddı, ibadet etmek değil, ancak ve yalnız, Peygamber efendimizin vârisi olan İmam-ı Rabbânî hazretleri gibi büyük zatların sevgisidir. Bu iki sevgi çarpışır. Kişinin akıbeti, hangi sevginin üstün geleceğine bağlıdır. Bu büyüklerden, onların sevgisinden nasibi olmayan, yer dolusu gözyaşı dökse, yine bir gün batar.

Cenab-ı Hakk'ın rızasına, sevgisine iki yolla kavuşulur. Biri kalb yoluyla, ikincisi kalıp yoluyla, yani beden yoluyla. Kalb, Allah sevgisiyle dolmalıdır. İnsan vücudu da, ibadetle ve İslam ahlâkıyla süslenmelidir. İnsan hiç konuşmadan da dine hizmet edebilmelidir. Nitekim ömründe hiç namaz kılmamış bir genç, bulunduğu beldeye gelen büyük bir zatın yaşayışına bakar. O zatla hiç konuşmadığı hâlde, sadece o zatın yaşayışını görür ve talebelerine gelip, (Ben hayatta böyle tatlı Müslüman görmedim) diyerek namaza başladığını bildirir. Hâlbuki kendisine, (Namaz kıl) diyen olmamıştır.

İnsanlara, anlatarak bir şey kabul ettirmek çok zordur. Fakat biz dinimizi tam yaşarsak, tatlı dil ve güler yüzümüzle, güzel ahlâkımızla, numune olursak, hiç konuşmasak bile, bize bakıp dinimizi severler. Lisan-ı hâl, lisan-ı kâlden entaktır. Yani insanın hâl ve hareketi, sözünden daha tesirli olur. Yaşayarak örnek olmak, sözle anlatmaktan daha etkilidir.

Veren olgun, alan uygun olmalıdır

Veren olgun, alan uygun olmalıdır​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Güneş hayat kaynağıdır. Güneş enerjisi olmazsa, hiçbir canlı yaşayamaz. Çünkü Güneş yalnız ışık değil, enerji de veriyor. Peygamberler de Güneş gibidir. Bir peygamber, dünyaya geldiği zaman, her taraf onun nuruyla aydınlanıyordu. Vefat edince de dünya kararıyordu. Sonra Allahü teâlâ başka bir peygamber gönderiyor, dünya yine aydınlanıyordu. Nasıl ki Güneş, ışınları ve enerjisi ile canlılara rızık ve hayatta kalma gücü gönderirse, peygamberler de kalblerin temizlenmesi, iman etmesi ve canlanması için böyle hayat kaynağı olup, nur ve feyz yayarlar. O nurun ulaştığı kalb nurlanır, imana kavuşur.

Peygamber efendimizin teşrifiyle, bu nur bütün dünyayı kapladı. Son peygamber olduğu için, onun vefatından sonra da Kıyamete kadar, onun vârisleriyle, yani mürşid-i kâmillerle bu nurun yayılması devam eder. Asırlar boyunca, elverişli olanlar, o nuru alıp iman ettiler. Elverişli olmayanların ise üstünden akıp geçti. Onun için, (Veren olgun, alan uygun olmak lazımdır) buyuruluyor. Yani bu iş, iki taraflıdır. Sadece verenin olgun olması yeterli değildir. Mesela bugün evlerimizin içi, radyo ve televizyon dalgası gibi birçok elektromanyetik dalgayla doludur. Demek ki vericiler doğru çalışmaktadır. Alıcı olmak için de, mutlaka radyo, televizyon gibi bir cihaz lazımdır. Aksi hâlde o dalgaları alamayız.

İşte insanlar da böyledir. Feyz veren zatlar olgunluğun zirvesindedir. Alan da uygunsa, dünyanın öbür ucunda da olsa feyz alır. Aksi takdirde, o büyükleri görmekle şereflense bile asla feyz alamaz. Bu bir frekans meselesidir, vericinin frekansını alacak bir cihaz lazımdır. Peygamber efendimizin amcası Ebu Leheb’de o cihaz olmadığı için, o nuru alamadığı gibi, bilakis düşman kesildi. Çünkü insan, o nuru alamayınca, alana da, verene de düşman kesilir. Dolayısıyla büyük zatların düşmanı çok olur. Nitekim Allahü teâlânın ve Peygamber efendimizin düşmanı çoktur.

En büyük musibet, bu büyüklere tesadüf edip de yani onun zamanında, onun bulunduğu yerde yaşayıp da, onlardan mahrum kalmaktır. Bu hâl, cevher dolu bir hazineye rastlayıp da, elden kaçırmaktan daha vahimdir. Ebedî saadetten mahrum kalmak, kendini ebedî felakete atmaktır. Bundan daha büyük musibet olmaz.

Dinimize hizmet, mıknatıs gibidir

Dinimize hizmet, mıknatıs gibidir​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
İhlâsı olanlar, dine hizmet eder. Zira dine hizmet bir mıknatıstır, kalbinde cevheri olan, bu mıknatısa yakalanır. İhlâssız olan, saman çöpü gibidir. Başka yerde başka işler yapar veya hizmet ederken, başka yere gider. Çünkü bu mıknatıs onları çekemez. Onun için, ihlâslı kimseler var oldukça dine hizmet devam eder. Bu hizmetlerin yapısında bir eksiklik yoktur. Dolayısıyla kalbdeki cevheri muhafaza edip hizmetlere iştirak etmek bize bırakılmıştır. Eğer bizim cevherimiz, yani ihlâsımız bozulursa, saman çöpü oluruz ve düşeriz. Onun için hizmetlerin devamı, bizim ihlâsımızın varlığına ve devamına bağlıdır.

Kalbdeki bu cevheri korumak için hırs ve tamahı bir kenara bırakmalıdır. Allahü teâlânın takdir ettiği rızık, dünyanın öbür ucunda olsa da geliyor, farkında değiliz. Allahü teâlâ, kim bilir hangi denizlerden bulutlar kaldırıyor, tepemize kadar getiriyor, yağmur yağdırıyor, toprağa da bitki verme hassasını veriyor. Buğdayı biz mi yetiştirdik? Bulutu biz mi getirdik? Üç paralık bir gelir için endişeye kapılıyoruz. Cenab-ı Hak toprağı kurutsa, yağmuru yağdırmasa, milyonlarımız olsa ne faydası olur? Allahü teâlâ toprağa ekini yetiştirme özelliğini vermemiş olsa, para ne işe yarar?

Allahü teâlâ, bütün mahlûkatını her an bol rızıkla rızıklandırmaktadır. Önce hava, oksijen vermektedir. Cenab-ı Hak oksijeni alsa, ne yaparız? Havanın vasfını değiştirse, ne iş yapabiliriz? Hangi gücümüz var? İçimizdeki kan damarlarını, içimizde dolaşan alyuvarları bir an çalıştırmasa veya damarlarımızdan herhangi biri tıkansa, vücudumuz felç olur, her şey biter. Şuurumuzun, bilgimizin dışında, o kadar çok servete sahip iken, üç kuruşluk bir dünya için mi endişeye kapılıyoruz? Yazık! Kalbdeki ihlâs cevherini, şu üç kuruşluk dünya için elden kaçırmayalım.

Kalbinde cevher olanları aramak, bulmak zorundayız. Çeşitli vasıtalarla bu mıknatısı, yani Ehl-i sünnet kitaplarını mümkün olduğunca çok gezdirmemiz lazım ki kalbinde cevheri olanlar yakalansınlar. Evet, kalbinde cevheri vardır, ama Amerika’da, Almanya’da veya Afrika’dadır, bir el beklemektedir. Dünyanın her yerine ulaşmak lazımdır. Aksi hâlde, vebali büyüktür.

Alabaş (Kohlrabi) Nedir, Faydaları Nelerdir?

alabas-nasil-yenir-faydalari-nelerdir-argutnv.webp
Alabaşı nasıl tanırız?
Dünyada kohlrabi olarak da bilinen alabaşa, doğanın şifa kaynaklarından diyebiliriz. Ülkemizde geçmişi çok olmayan alabaş her mevsim tezgâhlarda bulunmaktadır. Beyaz, mor, beyaz ve yeşil karışımı renkleri olan alabaşın, beyaz ve yeşil karşımı renkli olanlarına ülkemizde rastlanmaktadır. Kök kısmı yumru gibi olup şalgama benzemektedir. Yaprakları ise bu kökten uzar ve görüntü olarak lahanaya benzetilebilir.

Alabaşın faydaları nelerdir?
Alabaş vitamin, mineral ve antioksidan bakımından oldukça zengindir. İçerisinde A, B, C vitaminleri, kalsiyum, fosfor, demir, potasyum elementleri bulundurur. Aynı zamanda antioksidan özelliğe de sahiptir. Alabaşın bir önemli özelliği de çeşitli kanser türleri üzerinde olumlu etkisi olmasıdır.
Eğer yüksek tansiyonunuz varsa Alabaş tansiyonunuzun dengelenmesi için ihtiyacınızın olacağı bir sebzedir.

•Kansere karşı savaşçıdır; antioksidan kaynağı olması sebebiyle özellikle akciğer ve kalın bağırsak kanseri riskini azaltır.
•Kilo vermeye destekçidir; düşük kalorisi sebebiyle diyet yapanlar için ideal bir besindir.
•Hemoroit önleyicidir; bağırsakların yumuşamasına yardımcı olan alabaş her 10 kişiden 8’inde görülen hemoroitten korunmanıza yardımcıdır.
•Kansızlığa iyi gelir; içerisindeki demir minerali sayesinde kansızlığa iyi gelmektedir.
•Tansiyon dengeleyici olması sebebiyle kalp ve damar hastalıkları riskini azaltır.
•Süt yapmaktadır; hamile ya da yeni anne olmuş kadınlar için de vazgeçilmez bir besindir. Alabaş, anne sütünün artmasına yardımcıdır.
•Ağrı gidericidir; özellikle romatizma kaynaklı ağrıların azalmasına yardımcıdır.
•Sinir, stres azaltıcıdır; yorgunluk, sinir, stres gibi problemleri kan basıncını düzenleme etkisi sayesinde azaltmaktadır.
•Öksürüğe iyi gelir;alabaşın kök kısmının suyu öksürüğe iyi gelmektedir.
•Soğuk algınlığına iyi gelir; mineral ve vitamin bakımından zengin olması sebebiyle gribal enfeksiyonlara karşı savaşçıdır.
Ayrıca astım ve bronşite de iyi gelmektedir.

Allah’ın yeryüzünde en sevdiği yer

Allah’ın yeryüzünde en sevdiği yer​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Dünya, âhiretin ufak bir misalidir. Burada mescitlere, camilere gelenler, orada hakiki saadet yurdu olan Cennete gideceklerdir. Burada kötü yerlerde gezenler, orada azap çekecekleri kötü yerlere gidecektir. Mescitlerin âhiretteki karşılığı, Cennettir. Cennetin yolu mescitlerden geçer. Peygamber efendimiz, (Allahü teâlânın yeryüzünde en çok sevdiği yer mescitlerdir) buyuruyor. Çünkü mescitlerde, camilerde dünya yoktur. Yani para, mevki, makam yoktur. Orada ticaret yapılmaz, alışveriş konuşulmaz. (Yâ Rabbî, bizi ölüm acısından, kabir azabından, Cehennem azabından muhafaza eyle! Yâ Rabbî, bize doğru imanla ölmek nasip eyle!) diye dua edilir. Nasıl ki savaş zamanında insanlar sığınaklara girerse, işte camiler de müminlerin sığınak yeridir. Dışarıdaki kötü işlerden, camiye girerek korunurlar.

Hiç kimse, sokaktan geçen eşkıyayı, şarapçıyı, yani gelişigüzel birini, (Bu akşam bize gel, yemek yiyelim) diye evine davet etmez. Herkes ancak güvendiği, sevdiği, hürmet ettiği insanları evine çağırır, yemek yedirir, sohbet eder. Mescitler de yeryüzünde Allah’ın evidir. Çünkü orada Allah’tan bahsedilir. Paradan, mevki makamdan bahsedilmez. İşte Cenab-ı Hak çok merhametli olduğu için, hiçbir ayrım yapmadan bütün kullarını, okunan ezanlarla evine davet ediyor. Davet herkesedir. Ama ancak nasibi olan, aklına uyan, iyi bir arkadaşa rastlayan bu davete icabet ediyor. Nefsine, şeytana uyan, kötü insanlarla arkadaş olan, bu davete icabet etmiyor. Demek ki bu davete icabet edenler, Allahü teâlânın sevdiği kullarıdır. Dolayısıyla, bir kulun, Allah tarafından sevilmiş, kabul edilmiş olup olmadığı, mescide gidip gitmemesinden, namazı kılıp kılmamasından anlaşılır.

Bir hadis-i kudside, (Herkes misafirine, kendi gücü nispetinde ikramda bulunur. Ben de benim evime gelen misafirimi, kendi şanıma lâyık şekilde ağırlarım) buyuruluyor. Allahü teâlâ, camisine, mescidine yani evine gelenleri, kendi şanına uygun şekilde ağırlar. Dünyalık nimetlerden başka, Cennetini de verir. Ayrıca affeder. Ama bu ancak mescitte olur. Müminler için anlaşma yeri burasıdır. Onun için mescitte buluşmaya çalışmalıdır. Camide herkes birbiri için malını canını feda eder. Çünkü burası muhabbet, sevgi, af ve mağfiret yeridir.

Yol levhası olup, büyüklerin yolunu göstermeli

Yol levhası olup, büyüklerin yolunu göstermeli​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Ehl-i sünnet kitaplarının yayılması için yapılan bu hizmetlerden maksat, Allahü teâlânın dinini, Onun kullarına doğru olarak ulaştırmaktır. Onların, dünya ve âhiret saadetlerine kavuşmalarına çalışmaktır. Bu yüzden bu hizmetlerde ancak, ihlâslı olanlar çalışır. İhlâslılar var oldukça, hizmetler devam eder.

Çalışanların ihlâsı azalırsa, hizmetler de azalır. Şayet ihlâs tamamen biterse, Cenâb-ı Hak, şükrü eda edilmeyen bu hizmet nimetini, ihlâsını kaybedenlerden alır, ihlâslıların bulunduğu başka diyarlara, başka memleketlere götürür ve bu hizmetler oralarda devam eder. Çünkü Allahü teâlâ, ezelde, İslamiyet’e yapılan hizmetlerin devam edeceğini takdir buyurmuştur.

Onlar sizi de, bizi de kurtarır
Bu hizmetlerin diğerlerinden farkı şudur:
Başkaları, (Bize gel, biz seni kurtarırız!) derler. Hak yolda olanlar ise, (Ehl-i sünnet âlimlerine gidelim, onlar sizi de, bizi de kurtarır) der. (Biz sizi kurtarırız) yahut (Gel bize tâbi ol) gibi bir iddiada bulunamazlar, çünkü din büyükleri böyle bir iddiada bulunmuyorlar. Mesela merhum hocamız buyurdu ki:
(Bizim yaptığımız bunca hizmetin ecri, sadece ve sadece mübarek hocam Seyyid Abdülhakîm-i Arvâsî hazretlerine aittir, çünkü bu hizmetler onlar vasıtasıyla olmaktadır. Bize ait bir şey var dersek, felakete uğrarız. Bu hizmetlerin zerresini kendimden bilsem, yanarım, mahvolurum. Bizi doğru yola sevk eden o büyüklerdir. Biz onların haklarını ödeyemeyiz. Bizim kitaplarımız çok kıymetlidir. Neden? Çünkü içinde bize ait bir kelime, bir yazı yoktur, kıymeti tamamen büyük zatların yazılarını ve sözlerini nakletmekten ibarettir. Çünkü din nakle dayanır.)

Seyyid Abdülhakîm Arvâsî hazretleri de (O büyük zatların yanlarında bulunsak, bizi hesaba katmazlar. Aralarında bulunmasak, aranmayız, hatırlarına bile gelmeyiz. Biz hiçiz!) buyururdu.

O hâlde, biz de bu büyükler gibi mütevazı olmalıyız. Yol levhası gibi olup, o büyüklerin yolunu göstermeliyiz. Yol levhası olmak çok kıymetlidir. Çünkü Cehenneme götüren yol levhaları da çok var. Levhanın maddi değeri azsa da, gösterdiği istikamet çok önemlidir.

Âlim, kitaptan söyleyendir

Âlim, kitaptan söyleyendir​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Bir kimse dinden bahsederken, (Bu bana aittir, bunu ben söyledim) derse, onun karşısına, yine kendinden bahseden bir başka “ben” çıkacaktır. Sonuçta da ben diyenler, birbirleriyle münakaşa edip, fitne çıkarırlar. Hâlbuki tasavvuf büyükleri, ilmin zirvesinde olmalarına rağmen, kendilerinden zerre kadar bir şey eklemeyip, hep hocalarından nakletmişlerdir. O büyüklerin yolunun esası budur. Onun için bu yolu takip edenlerde fitne olmaz.

Bu yüzden, bu büyüklerin yolunda dinimize hizmet ederken, sakın ola ki, kendimizi, kendi açıklamamızı karıştırmamalıyız. Aksi hâlde, bir başkası da o bilgiyi açıklamaya kalkar. Ama sadece bu büyüklerin sözlerinden nakledersek, hiç kimse bir şey diyemez. Kaset bandı gibi olmalıyız. Boş bir kaset bandında hiç ses yoktur. Eğer bir şey kaydedilirse, o sesi muhafaza eder. Düğmeye basıldığı zaman da, kaydedilen her ne ise sadece onu söyler, hiç ekleme yapmaz.

Makbul insan, Kur’an’dan, hadisten kendi anladığını söyleyen değil, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından nakledendir. İmam-ı Şâfiî hazretlerine, (İmam-ı Mâlik nasıl bir zattı?) diye sorduklarında, şu cevabı verir:
(Çok büyük âlimdi. Bir gün yanındaydım, kendisine otuz küsur soru sordular, yirmi beşine cevap verdi, diğerlerine “Bilmiyorum” dedi. “Bilmiyorum” demesi, onun büyük âlim olduğunu gösterir. O kadar insanın arasında, “Bilmiyorum” diyerek nefsini kırdı. Kaldı ki kanaatime göre onları da biliyordu. Fakat büyük bir İslam âlimi olduğu için, zerre kadar tereddütte olması itibarıyla, cevaplandırmadı. Kaynağını arayıp, kaynağından söylemek için bilmiyorum dedi.)

Şimdi herkes allâme oldu. Üç beş yıllık bir okul bitiren, etiketi olan her şeyi öğrendiğini zannedip, aklınca fetva veriyor ve mantık yürütüyor. Dinde mantık yürütülmez. Peygamber efendimiz neyi bildirmişse, hakiki âlimler nasıl açıklamışsa, din odur. Çünkü Kur’an-ı kerim, bizlere değil, Ona inzal oldu. Kur’an-ı kerimi ve Allahü teâlânın muradını bilen, Peygamber efendimizdir. Kur’an-ı kerimi hadis-i şeriflerle, yaşayışıyla ve ahlâkıyla tefsir etmiştir. Kim Resulullah efendimize tâbi olursa, Kur’ân-ı kerime tâbi olmuş olur. Kur’an-ı kerime tâbi olan da, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına uymuş olur. İşte ibadet de budur. Kendi arzu ettiğine uymak, kendi arzu ettiği için hizmet etmek, çalışmak, ibadet değildir. İbadet, Rabbimizin emir ve yasaklarına Onun rızası için uymaktır.

Her hayrın anahtarı, her derdin ilacı

Her hayrın anahtarı, her derdin ilacı​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
İmandan sonra namaz gelir. Allahü teâlânın en çok sevdiği ibadet namazdır. Namaz kılmayan yüz bin hac yapsa, yüz bin altın sadaka dağıtsa, hepsi bir vakit namazın sevabına ulaşamaz.

Namaz dinin temelidir, direğidir. Doğru kılınan namaz, her hayrın anahtarı, her derdin ilacıdır. Namaz kılan, dinini kuvvetlendirir, kılmayan ise dinini yıkar.

Peygamber efendimiz, (Namazın dindeki yeri, başın vücuttaki yeri gibidir) buyuruyor. Başsız birini görsek, korkudan kaçacak yer ararız. Onun için, hasta olan da, oturarak, yatarak veya îmâ ile, mutlaka namaz kılmalıdır.

Bir namazda 12 tane farz var. Bir günde 60 farz eder. Namaz kılmayan Müslüman, günde tam 60 kere Allahü teâlâya karşı gelmiş oluyor. Böyle bir insan nasıl kurtulur?

Cebrail aleyhisselâm, iki rekâtlık bir namaz kılar, dört bin sene sürer. Ellerini açar, (Yâ Rabbî, senin kulların arasında böyle namaz kılan olacak mıdır?) diye arz edince, Allahü teâlâ, (Âhir zamanda gelecek olan Muhammed aleyhisselamın ümmetinden bir kimsenin, günahkâr da olsa, kılacağı iki rekât namaz, senin bu kıldığın namazdan daha makbuldür. Çünkü onlar benim emrime uyarak namaz kılacaklar) buyurur.

İşte emre uymak, bu kadar kıymetlidir. Emre uyarak yapılan hizmet, makbul olur. Kendi arzusu ve isteğiyle dinimize hizmet edenlerin sonu, hezimet olabilir.

Okuyanın ihlâsı artar
Merhum hocamız, (Evliya zatların hayatını okuyanın ihlâsı artar) buyururdu. İşin aslı da ihlâstır. İmam-ı Gazâlî hazretleri vefat ederken, son nasihatini sorarlar. O büyük zat üç sefer, (El-ihlâs), yani (İhlâslı olun) buyurur.

İhlâs, menfaatin zıddıdır. Onun için, menfaatine düşkün insanda ihlâs olmaz. İhlâsı olmayan da iflah olmaz. İhlâs, vermek esası üzerine dayanmıştır. Menfaatin esası ise almaktır. Almakla vermek bir olur mu?

İhlâslı bir Müslümana (Namaz kıl!) demek lüzumsuz olur. O, en zor şartlarda bile kılar. Fakat bir kimse ihlâssızsa, menfaatperestse, namazı, niyazı düşünmez. Çünkü onun niyeti, hep almaktır. Ama o aldıklarının hepsi, âhirette yılan ve akrep olur.

Kur’ân-ı kerimi anlamak isteyen

Kur’ân-ı kerimi anlamak isteyen​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Peygamber efendimiz, (Cemaatte rahmet, ayrılıkta azab-ı ilahi vardır) buyuruyor. Müslümanların başına ne geliyorsa, hep birbirimize kusur, kabahat bulmaktan geliyor. Kur’ân-ı kerimde mealen, (Allah’ın dinine sarılın, ayrılmayın) buyuruluyor. Müslümanlar bir vücut gibidir. Bir insanın kolunu, bacağını ayırırsanız, gözünü çıkarırsanız, kulağını keserseniz, o artık normal bir insan olmaktan çıkar. Ayrılan parçalar da kısa zamanda çürür ve hiçbir şeye yaramaz. Artık ne uzuvlarda, ne de vücutta hayır kalır.

Hadis-i şerifte, (İnsanların hayırlısı, Kur’ân-ı kerim öğrenen ve öğretendir) buyuruluyor. Bu, Kur’an-ı kerimin bizzat kendisi olduğu gibi, aynı zamanda içindeki emir ve yasaklardır. insanların hayırlısı, Kur’ân-ı kerimin ilimlerini bilen ve o ilmi yayandır. Doğru yazılmış bir ilmihâli yaymak, Kur’an ilimlerini yaymak olur. [Bunun için, Ehl-i sünnet âlimlerinin eserlerinden hazırlanan Tam İlmihal Seadet-i Ebediyye kitabını okumalıdır.]

Din, Kur’ân-ı kerim, hadis-i şerifler ve bunların açıklaması demektir. Dolayısıyla Kur’ân-ı kerime ulaşmayan ve onun kaynağından çıkmayan hüküm, din olmaz. Çünkü dinin aslı odur. O hâlde Kur’ân-ı kerimi anlamak isteyen, ilmihâl okumalı, yani dinini öğrenmelidir. Yoksa, ya anlatan kişi yüzünden veya kendi anlayışı yüzünden bir kelimesine yanlış inanmış olsa dinden çıkar. Çünkü Kur’ân-ı kerim, Allah kelamıdır. Peygamber efendimiz, (Kur'an-ı kerimi kendi anladığına göre tefsir eden kâfir olur) buyuruyor. Böyle bir meali, tefsiri, yazıyı okuyup kabul eden de kâfir olur.

Dinin aslı nakletmektir, yani (Ben mürşid-i kâmil olan hocamdan duydum, size onu bildiriyorum) demektir. Hocası da aynı şekilde kendi hocasından öğrendiğini bildirmiştir. Onun da hocası derken bu silsile Peygamber efendimize kadar gider. Çünkü kaynak orasıdır, bu mübarek su oradan çıktı. Daha sonra, tıpkı bir barajdan şehirlere suyun gittiği gibi, o kaynaktan dağılan su bize kadar gelmiştir. Bunu hiç bozmadan, bozdurmadan, içine hiç yabancı madde koymadan, koydurmadan ancak ve yalnız Ehl-i sünnet âlimleri getirmişlerdir. Maalesef diğerleri kendilerine göre bir şeyler ilave etmiş veya çıkarmışlardır.

Amazon Cevizi Nedir, Faydaları Nelerdir?

amazon-cevizi-nedir-faydaları-nelerdie.webp
Brezilya'nın yağmur ormanlarında bulunan ve boyu 50-60 metreye kadar uzanan ağaçlarda kendiliğinden yetişen amazon cevizi, doğal içerikli bir besin tanımıyla açıklanmaktadır. Brezilya cevizi son dönemde oldukça adını duyduğumuz, ancak çok da tanımadığımız bir kuruyemiş.

Brezilya cevizi nedir?
Güney Amerika’nın Amazon bölgesinde, oldukça yüksek, 50 metreye ulaşabilen ağaçlarda yetişir. Biyolojik ismi Bertholletia excelsa olan ağacın ismi, yemişle aynıdır. Amazon Yağmur Ormanları’nın en büyük ağaçları arasındadır. Ağacı 500 yıl yaşayabilir.

Yetiştiği bölge itibariyle Brezilya cevizine Amazon cevizi de denmektedir.

Brezilya’da bu ağaçların kesilmesi yasadışıdır. Olgunlaşan meyveler oldukça serttir. Ağaçtan düşen meyveler ağacın altından geçen araç ve yayalar için tehdit oluşturur. Akarsulara karışan meyveler su borularını tıkayabilir.

Yalnızca Brezilya’da mı üretiliyor?
Adında Brezilya geçmesine rağmen bu yemişin en büyük ihracatçısı Bolivya’dır. Kuzey Amerika’da 1970’li yıllardan önce bu yemişe “zenci ayak parmağı” da denmekteydi. Irkçı bir ifade olması nedeniyle bu ifadenin kullanımı zamanla terk edildi.

Brezilya cevizi faydaları (Amazon cevizi)
Besin olarak tam bir vitamin ve mineral deposu!
%14’ü protein, %12’si karbonhidrat, %66’sı yağ olan Brezilya cevizinin 100 gramında 656 kalori bulunur. Aynı zamanda 100 gramında 7.5 gram lif içerir. Beslenme anlamında bu yemiş tam bir vitamin ve mineral deposudur.

Yaklaşık 28 gram gelen 6 Brezilya cevizinde günlük ihtiyacın 7 katından fazla selenyum bulunmaktadır.

Günlük selenyum ihtiyacınızın tamamını yalnızca bir tanesini yiyerek karşılayabilirsiniz. Her Aamzon cevizinde 68 ile 91 mcg arasında selenyum bulunmaktadır. Bu, diğer yiyeceklere göre oldukça yüksek bir miktar.

Amazon cevizi zayıflatır mı?
Amazon cevizi içerdiği önemli vitaminler ve zengin besin profili sayesinde metabolizmanızı hızlandırır. Bu sayede harcadığınız kaloriyi arttırarak zayıflamanıza yardımcı olur. İçerdiği Selenyum da metabolizmanın sağlıklı çalışmasına katkıda bulunur.

Brezilya cevizi, zayıflamak isteyenlere tavsiye edilen badem, ceviz, fıstık ve antep fıstığı gibi kuruyemişler arasında gösterilmektedir. Ancak tek başına Amazon cevizi tüketmenin zayıflamayı sağladığını söylemek yanıltıcı olacaktır.

Kalp sağlığını iyileştiriyor.
ABD’de yapılan bir araştırmaya göre bu yemişin tüketilmesi sahip olduğu besin profili sayesinde kötü kolesterolü %25 oranında düşürmeye yardımcı oluyor. Brezilya cevizinde HDL (iyi kolesterol) olarak da bilinen omega 3 yağ asitleri yüksek miktarda bulunuyor. Bunlar arasında oleik asit ve palmito oleik asit de var.

En önemli anti inflamatuar gıdalardan.
İçerdeki yüksek elajik asit ve selenyum sayesinde bu yemiş en önemli anti inflamatuar gıdalardan biri.

Elajik asidin sinir sistemini koruyucu etkisini de atlamamak lazım. Daha, Brezilya cevizinde bulunan çinko minerali toksinleri atmamıza ve inflamasyonun azalmasına yardımcı.

Testosteron seviyesini arttırıyor, sperm kalitesini iyileştiriyor
Yine yüksek selenyum içeriği sayesinde bu yemişe testosteron süper gıdası da deniyor. Beslenmede selenyuma yer vermek sperm kalitesi, hareketliliği ve hacmini arttırıyor. Üstelik bu etki, Journal of Urology dergisinde yayınlanan bir araştırmayla bilimsel olarak da ispatlanmış.

Ayrıca içerdiği L-arjinin sayesinde de ereksiyon bozukluğunun tedavisine katkıda bulunuyor.

Kansere karşı koruyor.
Amazon cevizi içerdiği bol miktarda antioksidan sayesinde kanser ve koroner kalp hastalığı dahil olmak üzere birçok kronik hastalığın önlenmesine katkı koymaktadır. Bu yemişi tüketinde vücuttaki miktarı artan glutatiyon, kansere yol açabilen serbest radikalleri ortadan kaldırmaktadır.

Modunuzu yükseltir.
Yapılan araştırmalara göre vücuttaki selenyum seviyesinin düşmesi aksyiete, stres ve yorgunluklaş ilişkilendirilmektedir. Bu yemişin tüketilmesi; iyi hissettiren, modunuzu, iştahınızı ve uykunuzu kontrol eden bir beyin kimyasalı olan serotonin seviyesini arttırır.

Tiroid bezinin çalışmasını düzenler.
İçeriğindeki selenyum tiroid bezinin düzgün çalışmasınde önemli rol oynar. Tiroid beyi vücuttaki önemli hormonların üretildiği, vücuda dağıtıldığı ve düzenlendiği önemli bir dokudur.

Cildinizin yaşlanmasını önler.
Çok sayıda vitamini aynı anda içermesi sayesinde cilt sağlığı için oldukça faydalıdır. İçeriğindeki selenyum, omega 3 yağ asitleri, C ve E vitaminleri sayesinde Brezilya cevizi cildinize sağlıklı bir ışıltı ve elasitikiyet kazandıracak, bu sayede yaşlanmayı önleyecektir.

Brezilya cevizi yemenin tehlikeleri.
Kabuğunda kansere neden olabilen aflatoksin içerebilmesi nedeniyle Avrupa Birliği, bu yemişin ithaltında katı tedbirler uygulamaktadır.

Brezilya cevizlerinde küçük miktarlarda (40 – 260 Bq/kg arasında) radyoaktif bir element olarak radyum da bulunmaktadır. Bu miktar az olmasına rağmen sıkça tüketilen birçok gıdada bulunanın 1000 katıdır.

Oak Ridge Associated Universities tarafından yapılan bir araştırmaya göre bunun sebebi topraktaki radyum seviyesinin fazla olması değil, ağacın oldukça geniş bir alana yayılan kök sistemidir.

Günlük selenyum ihtiyacı ne kadar?
Yaş Tavsiye edilen günlük selenyum tüketim miktarı
-İlk 6 ay 15 mcg
-7 – 12 ay 20 mcg
-1 -3 yaş 20 mcg
-4 – 8 yaş 30 mcg
-9 – 13 yaş 40 mcg
-14 – 18 yaş 55 mcg
-19 – 50 yaş 55 mcg
-51-70 yaş 55 mcg
-71+ yaş 55 mcg
-Hamile kadınlar 60 mcg
-Emziren kadınlar 70 mcg

Brezilya cevizi ne kadar tüketilmeli?
Bir adet Brezilya cevizi günlük selenyum ihtiyacının tamamını karşılamaktadır. Selenyum toksisitesinden kaçınmak için günde 2-3 adetten fazla tüketilmemesi tavsiye ediliyor. Faydalarını düşünerek fazla Amazon cevizi yediğinizde, vücudunuza fazla selenyum almış olursunuz.
Bu durumda aşağıdaki sağlık sorunları ile karşılaşılabiliyor:

-Ağız kokusu (sarımsak benzeri),
-İshal,
-Rahatsızlık hissi,
-Tırnak ve saçların kırılganlaşması,
-Dişlerin renginin sararması,
-Bulantı,
-Ciltte kızarıklık,
-Ağızda metalik tat,
-Saç veya tırnak dökülmesi,
-Sinir sistemi sorunları.

Kurtulacak olan fırka

Kurtulacak olan fırka​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
(Ümmetim 73 fırkaya ayrılacak 72’si Cehenneme gidecek)
hadis-i şerifinde bildirilen bozuk fırkalar, Kur’ân-ı kerime yanlış mânâ verdikleri, kendi görüşlerini bildirdikleri için Cehenneme gidecektir. Hadis-i şerifin devamında, (Bir tanesi kurtulacak, o da, bana ve Eshabıma tâbi olanlardır) buyuruluyor. Yalnız (Bana) değil, (Bana ve Eshabıma) buyruluyor.

Elbette bir büyük zatı ancak onun talebeleri doğru anlayıp, doğru anlatabilir. İşte Eshab-ı kiram da Resulullah efendimizin talebeleridir ve Ondan işittiklerini aynen naklettiler. Bu yolun hususiyeti budur.

İmam-ı Rabbânî hazretleri, ilimlerin kaynağı ve ikinci bin yılın müceddidi olmasına rağmen, (Ben bir papağanım, üstadım ne buyurmuşsa onu söylerim. Yoksa ben hocamdan bunları duymazsam nasıl söylerim?) buyuruyor.

Seyyid Abdülhakîm-i Arvâsî hazretleri de, (Biz o büyük âlimlerin huzurunda hazır olsak hesaba katılmayız, gâib olsak aranmayız. Onlar büyük zatlardır) buyuruyor.

İnsanın bilgisi arttıkça, tanıması artar, tanıması arttıkça da edebi ve korkusu artar. Nitekim Kur’ân-ı kerimde mealen, (Allahü teâlâdan en çok korkanınız, Onu en çok tanıyanınızdır) buyuruluyor. Onu en çok tanıyanlar, İslam âlimleridir.

İki büyük farz
Bize kadar, canla, malla, binbir emek ve zahmetle gelen Ehl-i sünnet bayrağını mutlaka bizden sonrakilere de ulaştırmak zorundayız. Eğer bu vazifeyi yapmakta gevşek davranırsak, ihmal edersek, âhirette asla hesap veremeyiz. Çünkü üzerimizde iki büyük farz vardır: 1- Öğrenmek, 2- Öğretmek...

Elbette dinimizi öğreneceğiz, ama bizden sonrakilere de öğretmek zorundayız. İlim öğretecek kadar âlim değiliz, fakat vazifemiz, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarını Allah’ın kullarına ulaştırmaktır. Bu kitaplar, birer mektup gibidir. Bize ait olanı açıp okur, gerekeni yaparız. Başkasına ait olanı ise, açıp okumadan posta memuru gibi götürüp sahibine veririz. Başkalarının mektubunu açıp bir de onlara anlatmaya kalkışırsak, hem kendimizi hem de başkalarını mahvederiz. Yani kitaptakileri kendimiz anlatmaya çalışmamalı, kitap vermeli, gerisine karışmamalı.

Medenî olmanın iki şartı

Medenî olmanın iki şartı​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Medeniyet, şehirleri, ülkeleri imar etmek ve bütün insanları, ruh, düşünce ve beden bakımından rahat yaşatmaktır. Bu iki gayeye ulaşmak, ancak Allahü teâlânın emirlerine ve yasaklarına uymakla olur. İslamiyet’ten ayrıldıkça medeniyet geriler.

Bir toplumun, medenî ve başarılı olması, farz-ı aynı ve farz-ı kifâyeyi yerine getirmekle mümkün olur. Farz-ı ayn üç şeydir. 1- İman, 2- İbadet, 3- Güzel ahlâk. İbadet de, beşe ayrılır: Namaz, oruç, zekât, hac ve cihad. Dolayısıyla, Allahü teâlânın dinini ilim yoluyla öğrenmeyen ve öğretmeyen, ibadetin bir rüknünü yerine getirmemiş, cihadı ihmal etmiş olur. Bunun günümüzdeki yolu ise, doğru din kitaplarını yaymaktır.

Farz-ı kifâye ise, o asırdaki en üstün seviyedeki teknolojiyi ele geçirmektir. Bir şahıs veya bir cemiyet, çok inançlı, çok mübarek olsa bile, o asrın teknolojisini yakalayamamışsa, bir gün yıkılmaya mahkûmdur. Nitekim Osmanlı İmparatorluğu, farz-ı aynı yerine getirdiği hâlde, son zamanlarında, masonların ve İngilizlerin hileleriyle, teknolojide geri kaldığı için, yani farz-ı kifâyeyi ifa etmediği için çökmüştür. İmam-ı Gazâlî hazretleri, (Bir yerde soba keşfedilse, başka bir beldede de soba olmadığı için, soğuktan biri ölse, o beldenin yöneticileri, o sobayı, o beldeye getirmedikleri için vebal altındadır, günahkârdır) buyuruyor.

O hâlde, bir milletin güçlenmesi ve büyümesi için, hem inançlı olması, hem de o asrın teknolojisinin en iyisini yapması lazımdır. Eğer farz-ı aynı yerine getirmezse, yani doğru imanı olmazsa, Allah’tan korkmazsa, canavar olur. İnsanlara zulmeder, onları öldürür. Her türlü ahlâksızlığı yapar. Dinsiz bir cemiyet felakettir. Eğer farz-ı kifâyeyi yerine getirmezse, yıkılıp gider. Onun için, ruh ile beden gibi, farz-ı aynın ve farz-ı kifâyenin ikisi de elzemdir. İnanç ve teknolojiyi, iki ayak, iki el, iki göz gibi dengede tutmalıdır. Bir tarafa ağır basan, diğer tarafı ihmal eden, yanılır. Dolayısıyla ferdin, ailenin, toplumun ve devletin refah içinde yaşaması için, hem inançlı olması, hem de çalışkan olması, yani son teknolojiye sahip olması lazımdır. Bu, dinimizin emridir. Medenî insan, inançlı ve çalışkan olandır.

Kâbe yerine Horasan’a gitmek

Kâbe yerine Horasan’a gitmek​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Okyanusun ortasındayken karayı bulmak çok zordur. Hele bir de yanlış yol gösterenler çoksa, insan mahvolur. Biz çok şanslıyız. Ehl-i sünnet âlimleri, bizi öyle bir yola sokmuş ki, nefsimize ve şeytana uyup bu yoldan ayrılmazsak, sâlimen karaya çıkarız. Peygamber efendimiz, (Ümmetim 73 fırkaya ayrılacaktır. Bunlardan biri kurtulacak, yetmiş ikisi Cehenneme gidecektir) buyuruyor. Hangi konuda olursa olsun, birinin sözüne kanarak bu yoldan ayrılırsak, felaket olur. Hacca gitmek için yola çıkan bir adam, yolu yanlış birine sorup onun sözüne inanarak, Kâbe yerine Horasan’a gitmiş. Oradakiler, (Burası Horasan!) deyince, adam tam ters istikamete yürüdüğünü anlamış, ama ne Kâbe’ye gidecek takati, ne de ömrü kalmış.

Burada Kâbe, mecazidir, Allahü teâlânın rızası demektir. İnsan sokakta rast geldiği bir adama, (Allahü teâlânın rızası nerede?) diye sorar mı? Âhir zaman çok tehlikeli bir zamandır. Ehliyetsiz kişilere sorarak, bunlara inanarak hareket edenler, bu kişilerle beraber Cehenneme gidecektir. Ufak bir rüzgârda sönebilecek bir mum ışığı gibi olan imanımızın devamı için çok dikkat etmeliyiz. Bir yerimiz ağrısa, üç günlük dünyada rahat yaşamak maksadıyla, tedavi edici ilacı bulmak için, sayısız doktora gidiyoruz. Hâlbuki sonsuz hayat için daha dikkatli olmak gerekir.

Allahü teâlânın rızasına giden doğru yolu bulunca, aklı bırakıp o yola tâbi olmak lazımdır. Evet, doğruyu bulana, hakikati görene kadar akıl lazımdır. Fakat doğruyu bulduktan sonra hâlâ akla tâbi olmak, kendi nefsine uymaktır. Eğer akılla hareket edilmesi gerekseydi, peygamberlerin gelmesine gerek kalmazdı. Mevlana Celaleddin-i Rumi hazretleri, (Hocama kavuşunca, aklımı bırakıp kurtuldum) buyuruyor.

Dini öğretecek kişinin, icazetli Allah adamı olması lazımdır. Böyle bir Allah adamı, ihlâslı olup, dünya peşinde koşmayan âlimdir. Allah adamı olmayan birine sorularak yapılan işler, yanlış ilaç almış hastanın hâline benzer. O yanlış ilacı içtikçe hastalığı daha çok artar. Allahü teâlâ, çok merhametli olduğu için danışılacak Allah adamları yaratmıştır. Onlara danışmalı, danıştıktan sonra da, artık kendi aklımızla hareket etmemiz yanlış olur.

Hakiki âlim ile sahtesinin farkı

Hakiki âlim ile sahtesinin farkı​

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Cahiller, ölüyü diriltip mezardan çıkarmayı büyük keramet sanır. Evliya zatlar ise ölü kalbleri diriltmeye, yani insanları kâfirlikten kurtarmaya ve hasta ruhları tedavi etmeye önem verir.

Hace Muhammed Parisa hazretleri buyuruyor ki:
(İnsanların çoğu ölüleri dirilteni büyük bilir. Allahü teâlâya yakın olanlar, bunu yapmak istemeyip, ölü ruhları diriltmişler, talebenin ölü kalblerini diriltmeye çalışmışlardır. Doğrusu da, kalbleri ve ruhları diriltmek yanında, mezardaki ölüleri diriltmenin hiç kıymeti yoktur. Hattâ abes yani faydasız şeyle vakit kaybetmek olur. Çünkü ölüyü diriltmek, ona birkaç günlük ömür kazandırır. Kalblerin diriltilmesi ise, sonsuz Cennet hayatına kavuşturur.

Zaten Allahü teâlâya yakın olanların vücutları keramettir. İnsanları Allahü teâlâya davet etmeleri, Allahü teâlânın rahmetlerinden bir rahmettir. Ölü kalbleri diriltmesi, harikaların en büyüğüdür.

İnsanların selameti, onların varlığı iledir. Mahlûkların en kıymetlisi onlardır. Onların sözleri şifadır. Allahü teâlânın ihsanları, onların bulunduğu yerden eksik olmaz. Yanlarında bulunanların sonu kötü olmaz. Onları tanıyanlar mahrum kalmaz.)

İmam-ı Rabbânî hazretleri buyuruyor ki:
(O büyükleri, yalancılardan ayıran farkların en açığı, yanlarında bulunanların kalblerinde, Allahü teâlânın korkusu ve sevgisi hâsıl olmasıdır ve başka şeylerden soğumalarıdır. Evliya zatla münasebeti olanlarda, bu alametler hâsıl olur.)

O hâlde, hakiki bir mürşid-i kâmille sahtesi arasında iki fark vardır:
1- Hakiki bir mürşid-i kâmil, insanları kendisine değil, İslamiyet’e çağırır. Kendisinin mürşid-i kâmil olduğundan bahsetmeye de ihtiyaç duymaz. Peygamber efendimizi, Kur’ân-ı kerimi, yani İslamiyet’i anlatmak varken, bir kimsenin kendinden bahsetmesi, kendine ait bir şeyle ortaya çıkması, sahtekârlık olur.

2- Hakiki bir mürşid-i kâmille beraber olanların kalblerine mutlaka Allah sevgisi ve Allah korkusu gelir. Dünyaya karşı soğukluk, âhirete karşı sıcaklık hisseder.

Bu iki vasıf bulunmayan kimsenin mürşid-i kâmil olmadığı anlaşılır.

Filtrele

Geri