Çorap Canavarı ve Kayıp Eşyalar Ülkesi
Evlerin içinde, yetişkinlerin bir türlü çözemediği ama çocukların çok iyi bildiği büyük bir gizem vardır. Bu gizem, çamaşır makinesine çift olarak atılan o renkli, çizgili, yumuşacık çorapların, makineden çıktıklarında nedense hep tek kalmasıdır. Kimse o diğer eşin nereye gittiğini bilmezdi. Ta ki dokuz yaşındaki meraklı çocuk Leo, odasındaki yatağın altından gelen garip fısıltıları duyana kadar.Leo, kocaman kahverengi gözleri, her zaman darmadağın duran kıvırcık saçları ve cebinden hiç eksik etmediği büyüteciyle tam bir kaşifti. O gün, en sevdiği sarı üzerine kırmızı şimşek desenli çorabının tekinin kaybolduğunu fark etmişti. Annesi her zamanki gibi "Kesin yatağın arkasına düşmüştür tatlım" demişti ama Leo durumun o kadar basit olmadığını biliyordu. Çoraplar kendi kendilerine yürüyüp gidemezlerdi ya, değil mi? Yoksa gidebilirler miydi?
Yatağın Altındaki Gizli Geçit
Akşam olup da odasında tek başına kaldığında, Leo büyütecini ve küçük cep fenerini yanına aldı. Odadaki ışıkları söndürdü, derin bir nefes aldı ve yatağının kenarından yere doğru sarktı. Fenerini yatağın altına tuttuğunda, normalde orada duran eski oyuncak kutularının, toz yumaklarının ve unutulmuş hikaye kitaplarının yerine, mor renkli, parıl parıl parlayan küçük bir kapak gördü.Kapaktan dışarıya, sanki yüzlerce çorap aynı anda sallanıyormuş gibi yumuşak bir rüzgar esiyordu. Leo, büyüteciyle kapağın üzerindeki yazıyı inceledi: “Kayıp Eşyalar Ülkesi - Lütfen Girişte Çoraplarınızı Çıkarınız.” Leo hafifçe gülümsedi. "Zaten çorabımın teki kayıp," diye mırıldandı ve kapaktaki pirinç kulbu çevirdi.
Kapak açılır açılmaz, Leo kendini bir anda aşağıya doğru kayarken buldu. Ama bu sert bir düşüş değildi; sanki dünyanın en yumuşak, en pofuduk yün yığınlarının üzerinden aşağıya doğru süzülüyordu.
Örgü Dağları ve Yumak Nehirleri
Aşağıya indiğinde gördüğü manzara karşısında Leo’nun ağzı açık kaldı. Burası uçsuz bucaksız, rengarenk bir ülkeydi. Gökyüzünde pamuktan değil, bembeyaz tığ işi örgülerden yapılmış bulutlar yüzüyordu. Uzakta duran dağlar, devasa iplik yumaklarından oluşmuştu ve etraftaki nehirlerin içinde su yerine, mavi akrilik iplikler usul usul akıyordu.Leo şaşkınlıkla etrafına bakınırken, arkasındaki bir iplik çalılığının arkasından "Pışt! Hey kıvırcık saçlı çocuk!" diye bir ses yükseldi.
Leo fenerini o yöne çevirdi ve hayatında gördüğü en garip ama en sevimli yaratıkla karşılaştı. Karşısındaki yaratık, yaklaşık bir kedi boyutundaydı. Vücudu tamamen eski, rengarenk, yamalı çoraplardan oluşmuştu. Kafasında mavi bir bere niyetine çizgili bir bebek çorabı takmıştı, kuyruğu ise uzun bir kışlık çoraptan yapılmıştı. Kocaman, parlak gözleri ve yüzünde kocaman bir tebessümü vardı.
"Sen de kimsinki?" diye sordu Leo, sesini ürkütmemeye çalışarak.
"Ben Pofuduk!" dedi küçük yaratık, havada bir takla atarak. "Bu ülkenin resmi rehberiyim. Ve senin şu an neyi aradığını çok iyi biliyorum. Sarı, üzerinde kırmızı şimşekler olan bir çorap, değil mi?"
Leo heyecanla atıldı. "Evet! Onu sen mi aldın?"
Pofuduk kafasını iki yana salladı, beresi hafifçe yana kaydı. "Ben almadım ama kimin aldığını biliyorum: Çorap Canavarı Barnaby. Aslında o kötü biri değil, sadece çok yalnız ve... nasıl desem, sürekli üşüyor! Ama acele etmeliyiz, çünkü Barnaby yeni çorapları koleksiyonuna eklemeden önce onlarla büyük bir çay partisi yapar. Eğer partiden önce çorabını alamazsan, o artık sonsuza kadar bu ülkenin bir parçası olur."
Büyük Çorap Sarayına Doğru Yolculuk
Leo ve Pofuduk, iplik nehrinin kenarındaki patika yoldan yürümeye başladılar. Yol boyunca Leo, insanların dünyasında kaybolan diğer şeyleri de gördü. Bir ağacın dallarında yüzlerce kayıp tükenmez kalem meyve gibi sallanıyordu. Yerde, tek kalmış küpelerden yapılmış küçük çiçekler açmıştı. Hatta bir köşede, insanların her sabah arayıp bulamadığı araba anahtarlarından yapılmış küçük bir çit bile vardı."İnsanlar bir şeyi kaybettiklerinde onların yok olduğunu sanırlar," dedi Pofuduk yürürken. "Ama aslında eşyalar bazen sadece biraz dinlenmek ve bizim dünyamızda eğlenmek isterler. Özellikle çoraplar! Düşünsene, bütün gün karanlık ayakkabıların içinde, ayak kokusunun arasında kalıyorlar. Burası onlar için bir tatil köyü gibi."
Leo bu duruma hak verdi. Hakikaten de nehrin kenarında güneşlenen birkaç çizgili çorap, hallerinden oldukça memnun görünüyordu. Ancak Leo’nun şimşekli çorabı özeldi, onu ona büyükannesi örmüştü ve onun yeri tatil köyü değil, Leo'nun ayağıydı.
Barnaby ile Karşılaşma
Sonunda, devasa bir örgü kazaktan yapılmış, kulelerinden renkli iplikler sarkan büyük bir sarayın önüne geldiler. Sarayın kapısında iki adet devasa kışlık eldiven nöbet tutuyordu. Pofuduk, eldivenlerin yanından sıyrılmak için ceplerinden iki adet kayıp madeni para çıkardı ve onları uzak bir köşeye fırlattı. Paraların çıkardığı "çın" sesini duyan eldivenler, hemen o yöne doğru koştu. Kapı açılmıştı!Leo ve Pofuduk sessizce içeri süzüldüler. Büyük salonun ortasında, devasa bir masanın etrafında, dünyanın dört bir yanından gelmiş yüzlerce tek çorap oturuyordu. Masanın başköşesinde ise, kocaman, tüylü, mor renkli bir canavar oturuyordu. Bu, Barnaby’ydi. Barnaby’nin üç gözü vardı ve devasa cüssesine rağmen üzerinde o kadar çok çorap seriliydi ki, adeta renkli bir battaniyeye benziydi.
"Ah, sevgili şimşekli dostum," diyordu Barnaby, tam da Leo'nun çorabını elinde tutarak. "Senin bu şimşek desenlerin benim sol ayağımı o kadar sıcak tutacak ki! Hoş geldin partimize."
Leo daha fazla dayanamadı ve saklandığı sütunun arkasından çıktı. "Durun! O çorap benim!" diye bağırdı.
Masadaki tüm çoraplar bir anda sustu. Barnaby üç gözünü birden kırpıştırarak Leo’ya baktı. Sarayda derin bir sessizlik oldu. Büyük canavar yavaşça ayağa kalktı, boyu neredeyse sarayın tavanına değecekti. Leo biraz korktu ama geri adım atmadı.
"Bir insan mı?" diye gürledi Barnaby, ama sesi korkutucu değil, daha çok şaşkındı. "Kayıp Eşyalar Ülkesine bir insan nasıl gelebilir? Hem de sadece tek bir çorap için?"
Isınan Kalpler ve Yeni Bir Anlaşma
Leo, Barnaby’nin yanına kadar yürüdü. "O sıradan bir çorap değil Barnaby," dedi yumuşak bir sesle. "Onu bana büyükannem ördü. Ne zaman o çorabı giysem, kendimi çok güçlü ve güvende hissediyorum. Lütfen onu bana geri ver."Barnaby elindeki şimşekli çoraba baktı, sonra kendi kocaman mor ayaklarına baktı. Ayak parmakları gerçekten de hafifçe titriyordu. Canavar derin bir iç çekti, o kadar büyük bir iç çekişti ki masadaki kağıt peçeteler havada uçuştu.
"Anlıyorum," dedi Barnaby üzüntüyle. "Sadece... bu ülke çok güzel ama geceleri çok esintili oluyor. Benim ayaklarım o kadar büyük ki, hiçbir çorap bana tam olmuyor. Ben de dünyadaki o yalnız, tek kalmış çorapları topluyorum ki ayaklarımı ısıtsınlar. Eğer bunu sana verirsem, sol ayağımın başparmağı yine açıkta kalacak."
Leo büyüteciyle Barnaby'nin devasa ayaklarına baktı. Hakikaten de canavarın ayakları birer yastık büyüklüğündeydi. Leo'nun küçük çorabı onun sadece tek bir parmağını kapatabilirdi. Leo’nun aklına harika bir fikir geldi.
"Sana bir teklifim var Barnaby," dedi Leo neşeyle. "Eğer bu çorabı bana geri verirsen, annemle konuşacağım. Annem çok güzel atkılar ve devasa battaniyeler örer. Evde duran o eski, büyük yün iplerden senin için dünyanın en büyük, en renkli ve en sıcak tutan kışlık patiklerini örmesini isteyeceğim. Onları buraya, yatağımın altından sana göndereceğim."
Barnaby’nin üç gözü de sevinçle parıldadı. "Gerçekten mi? Kocaman ve sıcacık patikler mi?"
"Söz veriyorum," dedi Leo ve elini uzattı.
Barnaby, devasa tüylü eliyle Leo’nun küçük elini nazikçe sıktı. Sonra masanın üzerindeki şimşekli çorabı aldı ve Leo’ya uzattı. Çorap hala sıcacıktı ve şimşekleri parıl parıl parlıyordu.
Eve Dönüş Zamanı
Pofuduk, Leo’nun omzuna zıpladı. "Harika bir iş çıkardın kıvırcık çocuk! Ama artık gitme vaktin geldi, dünyada sabah olmak üzere."Barnaby ve salondaki tüm çoraplar Leo’yu el sallayarak uğurladı. Pofuduk, Leo’yu sarayın arkasındaki büyük bir iplik trambolinine götürdü. "Buradan yukarı doğru zıpla," dedi Pofuduk. "Yatağının altındaki kapağa ulaşacaksın."
Leo, Pofuduk’a sarıldı. "Her şey için teşekkürler Pofuduk."
Leo tramboline doğru büyük bir adım attı ve tüm gücüyle zıpladı. Yukarı, daha yukarı, bulutların ve iplik nehirlerinin ötesine doğru yükseldi. Mor kapaktan içeri girdiğinde gözlerini hafifçe kırpıştırdı.
Gözlerini açtığında, odasının penceresinden sabah güneşinin içeri sızdığını gördü. Yatağının altındaydı, elinde ise sıkı sıkıya tuttuğu sarı şimşekli çorabı duruyordu. Leo hemen yatağından fırladı, çorabın diğer tekini çekmeceden buldu ve ikisini de ayağına geçirdi. Kendini hiç olmadığı kadar mutlu hissediyordu.
O günden sonra Leo, annesinin ördüğü o kocaman renkli yün patikleri yatağının altına bıraktı. Ertesi sabah patikler yok olmuştu ama yerinde teşekkür niyetine bırakılmış, iplikten yapılmış küçük bir şimşek anahtarlık duruyordu. Leo artık biliyordu ki, evde kaybolan hiçbir şey aslında gerçekten kaybolmuyordu; sadece başka bir dünyada birilerinin kalbini ısıtıyordu.
