Bulutların Üzerinde Salıncak Kuran Dev
Dünyanın en yüksek dağlarının bittiği, kartalların bile uçmaya cesaret edemediği o gizemli zirvelerin ötesinde, gökyüzünün mavi atlasına dokunan bir diyar vardı. Bu diyarın adı Sisli Vadi’ydi. Vadi sakinleri, her sabah uyandıklarında gökyüzündeki bulutların şekline bakar, o gün hava durumunun nasıl olacağını anlamaya çalışırlardı. Eğer bulutlar pamuk şekeri gibi yuvarlaksa neşeli bir gün, eğer sivri uçlu dalgalar gibiyse rüzgarlı bir hava kapıdaydı. Ancak hiç kimse, o bulutlara bu şekilleri veren, gökyüzünün en pofuduk köşesinde yaşayan dev cüsseli sakini tanımazdı. Sekiz yaşındaki küçük ve cesur çocuk tırmanıcı Aras hariç.Aras, dizlerindeki küçük sıyrıklara hiç aldırmayan, köydeki tüm yüksek ağaçların en uç dallarına kadar tırmanabilen, yeşil gözlü ve kırmızı şapkalı bir çocuktu. Cebinde her zaman kaygan kayalara tutunmasını sağlayan tebeşir tozu ve düğüm atmayı çok iyi bildiği renkli ipleri bulunurdu. Aras’ın en büyük merakı, her akşamüstü vadiye inen yoğun sis perdesinin arkasında ne olduğuydu.
Gökyüzüne Uzanan Sihirli Sarmaşık
Bir gün vadiye o kadar büyük bir sis çöktü ki, evlerin pencerelerinden bakıldığında karşı komşunun bahçesi bile görünmez oldu. Ama bu sis normal değildi; kokusu taze pişmiş kurabiye ve vanilya gibi tatlıydı. Aras, bu gizemli kokunun peşinden giderek köyün en yüksek tepesine, "Yıldız Kayası" denilen yere tırmandı.Tepenin zirvesine ulaştığında, normalde orada olmayan, gökyüzünün derinliklerine, bulutların tam kalbine doğru uzanan devasa, kalın ve parıltılı yeşil bir sarmaşık gördü. Sarmaşığın yaprakları birer yatak kadar büyüktü. Aras, kırmızı şapkasını düzeltti, ellerine tebeşir tozunu sürdü ve hiç düşünmeden bu sihirli sarmaşığa tırmanmaya başladı.
Yukarı çıktıkça sis yavaşça dağıldı ve yerini göz kamaştırıcı bir güneş ışığına bıraktı. Sarmaşığın bittiği yer, uçsuz bucaksız, bembeyaz bir ovaydı. Ama bu ova topraktan değil, üzerine basıldığında tıpkı bir trambolin gibi esneyen sertleşmiş bulutlardan yapılmıştı. Aras şaşkınlıkla etrafına bakınırken, ilerideki devasa bir bulut dağının arkasından hıçkırık sesleri yükseldi. Bu ses o kadar güçlüydü ki, her hıçkırıkta altındaki bulut zemin sarsılıyordu.
Dev Golyat ve Büyük Can Sıkıntısı
Aras, parmak uçlarında yürüyerek bulut dağının arkasına geçti ve hayatında gördüğü en büyük canlıyla karşılaştı. Karşısındaki kişi, neredeyse bir gökdelen boyunda olan, üzerinde gökyüzü mavisi bir tulum taşıyan, saçları beyaz bulutlardan oluşmuş kocaman bir devdi. Bu, gökyüzünün bulut şekillendiricisi Dev Golyat’tı. Ancak Golyat, o devasa cüssesine rağmen bir çocuk gibi yere oturmuş, kocaman gözlerinden bulutların üzerine dökülen yaşlarla ağlıyordu. Onun her gözyaşı, aşağıdaki vadide küçük birer yağmur damlasına dönüşüyordu."Merhaba dev amca!" diye bağırdı Aras, sesini yukarıya ulaştırabilmek için ellerini ağzına borazan yaparak.
Golyat irkildi, yere bakındı ve sonunda bulutların arasında duran küçük kırmızı şapkalı Aras’ı fark etti. Devasa elini yere koyarak Aras’ın yanına eğildi. "Ah, küçük insan," dedi Golyat, sesi gök gürlemesi gibi uğuldayarak ama bir o kadar da sevecenlikle. "Buraya nasıl geldin? Benim canım o kadar sıkılıyor ki, günlerdir dünyayı neşelendirecek tek bir bulut bile şekillendiremedim. Can sıkıntısından ağlıyorum, bu yüzden aşağıya sürekli yağmur yağıyor."
"Neden canın sıkılıyor?" diye sordu Aras, devin kocaman parmağına hafifçe dokunarak.
"Çünkü gökyüzünde yapayalnızım," diye iç çekti Golyat. "Aşağıdaki çocukları izliyorum; parklarda koşuyorlar, kaydıraklardan kayıyorlar ve en çok da salıncakta sallanırken gökyüzüne doğru yükselip gülüyorlar. Ben de o salıncaklara binmek, bulutların arasında rüzgarı yüzümde hissetmek istiyorum. Ama ben çok büyüğüm, dünyadaki hiçbir salıncak beni taşıyamaz."
Bulutların Arasında Mühendislik Dehası
Aras, Golyat’ın bu üzüntüsüne çok hak verdi. Oyun oynamak her çocuğun ve içindeki çocuğu kaybetmeyen her devin hakkıydı. Aras cebindeki renkli ipleri çıkardı, sonra yerdeki esnek ama güçlü bulut şeritlerine baktı. Kafasında harika bir fikir parıldadı."Golyat!" dedi Aras neşeyle. "Dünyadaki salıncaklar seni taşımayabilir ama biz gökyüzündeyiz! Buradaki malzemelerle sana dünyanın en büyük, en pofuduk salıncağını kurabiliriz."
Golyat’ın gözleri parıldadı. "Gerçekten mi? Ama nasıl?"
"Bana yardım etmelisin," dedi Aras. "Sen gücünü kullanacaksın, ben de düğümleri atacağım."
Aras, devasa gökyüzü sarmaşıklarının en güçlü dallarını Golyat’a gösterdi. Golyat, dev elleriyle bu sarmaşıkları iki büyük ağaç gibi yan yana dikti. Ardından Aras, gökyüzündeki en esnek, en yoğun ve en yumuşak fırtına bulutlarından birini seçti. Fırtına bulutları normalde gridir ama sıkıştırıldıklarında çelikten daha sağlam bir minder haline gelebilirlerdi.
Golyat bulutu sımsıkı yoğurarak devasa bir koltuk şekline getirdi. Aras ise sarmaşıklardan sarkan güçlü ipleri aldı, dağcılık tecrübesiyle bildiği en sağlam düğüm olan "izbarço düğümü" ile bu bulut koltuğu sarmaşıkların kollarına sımsıkı bağladı. Ortaya, bulutların üzerinde süzülen, devasa, pofuduk ve muhteşem bir salıncak çıkmıştı.
Gökyüzündeki En Büyük Kahkaha
"İşte hazır!" dedi Aras gururla. "Şimdi biniş vakti."Golyat heyecanla ve biraz da çekinerek devasa bulut salıncağına doğru ilerledi. Yavaşça salıncağın üzerine oturdu. Salıncak, devin ağırlığıyla hafifçe esnedi ama Aras’ın attığı kör düğümler ve fırtına bulutunun sağlamlığı sayesinde taş gibi yerinde kaldı.
Aras, Golyat’ın omuzuna tırmandı ve sıkıca tutundu. "Şimdi," dedi Aras. "Tüm gücünle ayaklarını bulut zeminine vur ve kendini ileri doğru fırlat!"
Golyat derin bir nefes aldı, ayaklarını yere vurdu ve kendini boşluğa bıraktı. Salıncak muazzam bir hızla ileriye doğru sallanmaya başladı. Gökyüzünün o taze rüzgarı devin yüzüne çarpıyor, saçlarındaki beyaz bulutlar havada dalgalanıyordu. Golyat, hayatında hiç hissetmediği bir özgürlükle, kocaman bir çocuk gibi neşeyle gülmeye başladı.
"Hahaha! Uçuyorum! Gerçekten dünyayı yukarıdan görüyorum!" diye bağırdı Golyat.
O güldükçe, vadideki o gri ve kasvetli sis bir anda dağıldı. Golyat’ın neşesi gökyüzüne o kadar büyük bir enerji verdi ki, salıncak her ileri gittiğinde arkasında gökkuşağından çizgiler bırakmaya başladı. Aşağıdaki köyde yaşayan çocuklar pencerelerinden bakıp, "Bakın, gökyüzünde dev bir salıncak var ve bulutlar neşeyle dans ediyor!" diye bağrışıyorlardı.
Golyat saatlerce sallandı, eğlendi ve sonunda can sıkıntısı tamamen yok oldu. Salıncak yavaşça durduğunda Golyat, Aras’ı nazikçe avucunun içine aldı. "Sana ne kadar teşekkür etsem az, küçük dostum. Bana hayatımın en güzel gününü yaşattın," dedi minnetle.
"Artık yalnız değilsin Golyat," dedi Aras gülümseyerek. "Ne zaman canın sıkılırsa bu salıncağa bin ve aşağıdaki çocuklara en güzel bulut şekillerini gönder."
Golyat söz verdi. Aras’ı sarmaşığın yanına bıraktı. Aras, yeni dostuna el sallayarak aşağıya, kendi köyüne doğru inmeye başladı. O günden sonra Sisli Vadi’de hava durumu her zaman mükemmel oldu. Çünkü Golyat ne zaman salıncağına binse gökyüzünde neşeli, pamuk gibi bulutlar beliriyor, dünyadaki tüm çocuklar o bulutlara bakarak hayaller kurmaya devam ediyordu.
