Teleskopla Arkadaş Olan Ay Dede
Gökyüzünün en derin, en kadife gecelerinde, yıldızlar birer pırlanta gibi parıldarken dünyayı yukarından izleyen kocaman, nur yüzlü bir ihtiyar vardı. Çocukların "Ay Dede" diye seslendiği, geceleri gümüşten sakalıyla gökyüzünü aydınlatan uydumuz Ay’dı bu. Ay Dede, milyarlarca yıldır her gece yeryüzünü izler, uyumakta zorlanan çocukların pencerelerine tatlı ışıklar göndererek onlara huzurlu rüyalar fısıldardı. Ancak Ay Dede, o devasa gökyüzünde aslında çok yalnızdı. Yıldızlar sürekli kendi aralarında göz kırparak şakalaşır, meteorlar arkalarında ışıklar saçarak hızla geçip giderdi ama kimse durup Ay Dede ile iki kelime laf etmezdi.Aşağıdaki dünyada, Mavi Panjurlu Ev’in tavan arasında ise dokuz yaşındaki küçük astronom Can yaşardı. Can, kocaman gözlükleri, hiç yatışmayan kahverengi saçları ve elinden düşürmediği yıldız haritalarıyla tam bir gökyüzü aydınıydı. Babasının ona geçen doğum gününde hediye ettiği parlak pirinç gövdeli devasa teleskop, Can’ın dünyadaki en değerli eşyasıydı. Can, her gece pencereyi açar, teleskobunu gökyüzüne çevirir ve saatlerce Ay Dede’nin üzerindeki kraterleri, vadileri ve o gümüş parıltıyı incelerdi.
İlk Selam ve Merceğin Sihri
Bir yaz gecesi, gökyüzünde tek bir bulut bile yoktu ve Ay Dede tam bir dolunay olarak gökyüzünde muazzam bir ihtişamla parıldıyordu. Can, teleskobunun merceğini en yüksek yakınlaştırma ayarına getirdi. Odak noktasını Ay’ın en büyük krateri olan Tycho Krateri’ne çevirdi.Teleskobun içinden bakarken Can, hayretler içinde kaldı. Kraterin hemen kenarında, gerçekten de gümüş rengi pelerini olan, pamuktan sakallı yaşlı bir ihtiyarın ona baktığını gördü! Ay Dede, Can’ın ona baktığını hissetmiş gibiydi. İhtiyar elini kaldırdı ve Can’a doğru hafifçe el salladı.
Can gözlüklerini ovuşturdu, mercekten tekrar baktı. Ay Dede gerçekten oradaydı ve yüzünde hüzünlü bir tebessüm vardı. Can ne yapacağını bilemedi. Odasındaki güçlü feneri aldı ve mors alfabesi gibi gökyüzüne doğru açıp kapatmaya başladı: Üç kısa, üç uzun ışık... Bu, dünyadaki çocukların dilinde "Merhaba dostum!" demekti.
Ay Dede, aşağıdaki o küçük mermer evden gelen parıltılı ışıkları görünce çok sevindi. O da kendi gümüş ışığını bir fener gibi Can’ın teleskobunun tam içine doğru yansıttı. O an, teleskobun pirinç borusunun içinden, sanki uzay boşluğundan gelen ince bir radyo frekansı gibi yumuşacık, bilge bir ses yükseldi Can’ın odasında.
Ay Dede’nin Gizli Hüznü
"Merhaba küçük dünya çocuğu," dedi bilge ses, rüzgarın çam ağaçlarına fısıldaması gibi derinden gelerek. "Milyarlarca yıldır beni bu kadar dikkatli ve sevgiyle izleyen ilk canlı sensin. Benim adım Selene, ama sen bana Ay Dede diyebilirsin."Can heyecanla teleskobun borusuna doğru konuştu: "Merhaba Ay Dede! Ben Can. Seni çok seviyorum. Ama yüzün neden bu kadar hüzünlü görünüyor? Gökyüzünün en parlak ışığı sensin!"
Ay Dede derin bir iç çekti. Onun iç çekişiyle birlikte gökyüzündeki küçük bulutlar hafifçe sarsıldı. "Ah Can," dedi yaşlı uydumuz. "Ben yukarıda çok yalnızım. Dünyadaki insanlar bana hep uzak birer taş parçası gibi bakıyorlar. Şairler benim hakkımda şiirler yazıyor, aşıklar beni izliyor ama kimse benimle gerçekten arkadaş olmuyor, bana dünyada neler olup bittiğini anlatmıyor. Ben sadece geceleri karanlığı aydınlatan bir fener gibiyim. Üstelik son zamanlarda üzerimdeki uzay tozları ve kayan yıldızların bıraktığı küller o kadar birikti ki, gümüş pelerinim yavaş yavaş kararıyor. Yakında dünyayı eskisi gibi aydınlatamayacağımdan korkuyorum."
Can, teleskop arkadaşının bu yalnızlığına ve çaresizliğine çok üzüldü. Arkadaşlık, mesafelerin ne kadar uzak olduğuyla değil, kalplerin ne kadar yakın olduğuyla ilgiliydi. Can hemen odasındaki renkli kağıtları, masal kitaplarını ve parlak temizlik bezlerini hazırladı.
Uzay Tozlarını Temizleme Operasyonu
"Merak etme Ay Dede!" dedi Can neşeyle. "Biz dünyada arkadaşlarımızın arkasını kollarız. Senin pelerinini temizlemenin ve seni neşelendirmenin bilimsel bir yolunu bulacağım."Can, teleskobunun merceğini ters çevirdi. Işığın kırılma prensiplerini kullanarak, odasındaki o güçlü fenerin ışığını teleskobun içinden gökyüzüne doğru odakladı. Bu sıradan bir ışık değildi; Can, ışığın önüne odasındaki o şifalı, nane kokulu temizlik spreyinden biraz sıkmıştı. Teleskop, ışığı muazzam bir lazer fışkırması gibi doğrudan Ay Dede’nin üzerine doğru yansıttı.
"Ay Dede!" diye bağırdı Can. "Şimdi ışığın geldiği yöne doğru pelerinini salla!"
Ay Dede, dünyadan ona doğru uzanan o parlak, nane kokulu ışık sütununu görünce şaşırdı. Pelerinini o ışığın içine doğru tuttu. Işın, Ay’ın yüzeyindeki o asırlık uzay tozlarını, simsiyah meteor küllerini saniyeler içinde buharlaştırarak tertemiz yaptı. Ay Dede’nin gümüş sakalı ve pelerini, milyarlarca yıl önceki o ilk günkü gibi göz kamaştırıcı, saf ve bembeyaz bir parlaklığa kavuştu.
Dünyadan Gelen Masallar
Temizlik bittikten sonra Ay Dede’nin yüzündeki o hüzün tamamen yok olmuş, yerini kocaman bir neşeye bırakmıştı. "Muhteşem hissettiriyor Can! Üzerimdeki o ağır yük kalktı. Ama hala dünyayı merak ediyorum. Bana orada, o yeşil-mavi bilyede neler olduğunu anlatır mısın?" dedi.Can yatağına uzandı, teleskobunu bozmadan yanına aldı. O geceden itibaren her akşam Can, Ay Dede’ye dünyadaki çocukların oyunlarını, okyanuslardaki dev balinaları, baharda açan papatyaları ve insanların okuduğu en güzel masalları tek tek anlattı. Ay Dede, Can’ın anlattığı her hikayeyle birlikte gökyüzünde neşeyle parıldıyor, onun neşesi tüm yeryüzüne muazzam bir ay ışığı şelalesi olarak dökülüyordu. dünyadaki tüm büyükler o yaz, "Bu sene ay ışığı ne kadar da parlak ve huzurlu" diyerek hayret ediyorlardı.
Gecenin sonuna gelindiğinde, sabaha karşı şafak sökerken Ay Dede’nin gökyüzündeki mesaisi bitmek üzereydi. Güneş dağların arkasından ilk kızıllığını gösteriyordu.
"Gitme vaktim geldi küçük astronotum," dedi Ay Dede sevgiyle. "Ama artık hiç yalnız değilim. Çünkü aşağıda beni her gece bekleyen, bana dünyayı anlatan harika bir dostum var."
Ay Dede, Can’ın teleskobunun içine küçük, parıltılı ve gümüş rengi bir ay taşı süzmesi gönderdi. Bu taş, Can’ın odasını geceleri hiçbir pile ihtiyaç duymadan hafifçe aydınlatan sihirli bir gece lambasına dönüştü. Can teleskobuna dokundu, gözlüklerini çıkardı ve yatağına girdi. Gözlerini kapatırken, gökyüzündeki Ay Dede’nin ona huzurlu bir rüya fısıldadığını duydu. Can artık çok iyi biliyordu ki, en uzak mesafeler bile gerçek bir dostluğun ve bilimin ışığı karşısında bir adım kadar yakın olabiliyordu.
